Tibetan
་བཅུ་གཉིས་ཀྱིས་གསུམ་པ། བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་ཕྲག་བརྒྱས་བཞི་པ། བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་སྟོང་གིས་ལྔ་པ། བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་ཕྲག་བརྒྱ་སྟོང་གིས་དྲུག་པ། ཁྲག་ཁྲིག་ཕྲག་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་བསྒོམ་པས་བདུན་པ། རབ་བཀྲམ་གྱིས་བརྒྱད་པ། གཞལ་དུ་མེད་པས་དགུ་པ། གྲངས་མེད་ཀྱི་བསམ་ཡས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བསྒོམ་པ་རྫོགས་པས་ས་བཅུ་པ། དེའི་མཐར་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ཧེ་རུ་ཀའི་དབང་ཕྱུག་རྣམས་ཀྱིས་འོད་ཟེར་ཆེན་པོའི་དབང་བསྐུར་པས་ས་བཅུ་གཅིག་པ་བགྲོད་པའི་སྐད་ཅིག་མ་ལ་སྔགས་ལམ་གྱི་ས་ཁྱད་པར་ཅན་རྣམས་ཀྱང་མངའ་དབང་ཆུབ་པས་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱའོ། །ཡང་ལམ་ལྔར་རིག་འཛིན་བཞི་དང་འབྲེལ་བར་བགྲོད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་ཀུན་མཁྱེན་ཆེན་པོའི་བཞེད་པ་ནི་བསྐྱེད་རིམ་ལ་བརྟན་པ་ཐོབ་པས་སེམས་ཉིད་ལྷར་སྨིན་ཡང་འབྱུང་བའི་སྙིགས་མ་ཉེ་རྒྱུའི་སྤྱོད་པས་སྦྱོང་བར་མ་ནུས་པ་རྣམས་ནི་ཚོགས་ སྦྱོར་གྱི་ལམ་ལ་གནས་པ་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་རིག་འཛིན་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེས་སྦྱོར་ལམ་ཆོས་མཆོག་མ་ཐོབ་པར་རྣམ་སྨིན་གྱི་ལུས་རྟེན་ཞིག་ན། སྲིད་པ་ཕྱི་མ་ལ་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་མི་དགོས་པར་བར་དོར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཐོབ་སྟེ། སེམས་ལྷ་སྐུ་སྒྱུ་མའི་སྟོང་གཟུགས་ཙམ་དུ་སྨིན་ཟིན་པས་རྣམ་སྨིན་གྱི་ལུས་དོར་མ་ཐག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མཐོང་ལམ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །རྟེན་དེས་ཆོས་མཆོག་ཐོབ་ན་ནི། ཚེ་ལ་དབང་བསྒྱུར་བའི་རིག་འཛིན་གྱི་དམ་པ་འགྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་ལུས་རྟེན་དེ་ཉིད་ཀྱང་དྭངས་མའི་ལུས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུར་འགྱུར་ཞིང་སེམས་ཀྱང་མཐོང་ལམ་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རྟེན་གྱི་བཅུ་དྲུག་མཐུད་པའི་ལོ་གྲངས་སམ། ཡུན་དེ་སྲིད་ན་ལྷུན་གྲུབ་རིག་འཛིན་མངོན་དུ་བྱས་ནས་མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བ་ཡིན་ཏེ། ལམ་རིམ་ལས། དོན་མཐོང་འཇུག་པ་མཐར་ཕྱིན་པའི། །ཚོགས་སྤྱོད་བསྒྲུབ་པའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱིས། །ལུས་ཁམས་སྐྱེ་གནས་ཟག་པ་ཟད། །རྡོ་རྗེའི་ལུས་གྱུར་ཚེ་ཡི་རིགས། །མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་མྱ་ངན་འདའ། །ལུས་མ་བོར་བ་རྒྱལ་བའི་ས། །ཞེས་སོ། །སྔགས་ཀྱི་གཞུང་ཁ་ཅིག་ལས་ཚེ་གཅིག་ལུས་གཅིག་ལ་མཁའ་སྤྱོད་བགྲོད་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བ་དང༌། ཡང་ན་སྐྱེ་བ་བདུན་དང༌། འགོར་ཡང་བཅུ་དྲུག་ན་འཚང་རྒྱ་བར་འདོད་པ་དང་མཚུངས་པར། འདིར་ཚེ་དབང་གི་ལུས་རྟེན་སངས་རྒྱས་གཉིས་པ་པདྨའི་ཞབས་ལྟར་སྐྱེ་ཤིའི་མིང་ཡང་མེད་པར་བྱས་པའམ། རིམ་ཞུགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་འཐོབ་པ་ཡི
Chinese
十二乘以三。百千俱胝乘以四。千俱胝乘以五。百千俱胝乘以六。俱胝乘以不可说之禅定为七。极广布为八。不可衡量为九。无数之不可思议任运成就之坛城禅定圆满故为十地。其后，金刚持普贤王如来嘿汝嘎之自在者们以大光明灌顶，于趋入十一地之刹那，亦能证得密咒道之殊胜地，故称为大金刚持。又，若以五道与四种持明相关联而行持，则一切智智之大士之观点为，于生起次第获得稳固，心性成熟为天，然未能以近取之行净化诸元素之垢染者，乃安住于资粮道与加行道，称为异熟持明。彼若未得加行道之顶法，而异熟之身舍弃，则不需于后有结生，于中阴获得大手印，因心已成熟为天身幻化之空色，故舍弃异熟身之刹那，即能获得菩萨之见道。若彼所依获得顶法，则称为成就寿命自在持明之圣者，彼之身亦转为清净之金刚身，心亦获得见道。如是所依之十六相续之年数，或于彼期间，现证任运持明，于现法中入灭，如道次第云：证悟义入行至究竟，以积聚行持之成就，身界生处漏皆尽，转为金刚身寿命族，于现法中入灭，未舍身获胜者地。如是。某些密咒典籍中说，一生一世以一具身前往空行刹土而入灭，或七世，即便迟缓亦于十六世成佛，与此相同，此处之寿命自在之身，如第二佛莲花生大士般，甚至无有生死之名，或获得次第入之成就。
English
Twelve times three. A hundred thousand kotis times four. A thousand kotis times five. A hundred thousand kotis times six. Kotis times the meditation of the unspeakable is seven. Extremely widespread is eight. Immeasurable is nine. The mandala meditation of countless inconceivable spontaneous accomplishments is complete, hence the tenth bhumi. Thereafter, the Vajradhara Samantabhadra Heruka lords empower with great light, and in the moment of entering the eleventh bhumi, they also master the special bhumis of the mantra path, hence they are called the Great Vajradhara. Furthermore, if one practices in connection with the five paths and four vidyadharas, the view of the great omniscient one is that those who have gained stability in the generation stage, and whose mind-nature has matured into a deity, but who have not been able to purify the impurities of the elements through the practice of the near cause, are those who abide on the path of accumulation and junction, and are called the vidyadhara of complete maturation. If they do not attain the peak dharma of the path of junction and the body of complete maturation is abandoned, then there is no need to take rebirth in the next existence, and the great seal is attained in the bardo. Because the mind has matured into the empty form of the deity's illusory body, the moment the body of complete maturation is abandoned, the bodhisattva's path of seeing is attained. If that basis attains the peak dharma, then it is called the accomplishment of the holy one of the vidyadhara who has mastered life, and that very body also transforms into a pure vajra body, and the mind also attains the path of seeing. If such a basis continues for sixteen consecutive years, or for that period of time, spontaneous vidyadhara is manifested and nirvana is attained in this very life, as the Stages of the Path say: The meaning is seen, entering to the end, with the accomplishment of accumulating practice, the body's elements, birth, and outflows are exhausted, transformed into a vajra body, the lineage of life, nirvana is attained in this very life, without abandoning the body, the ground of the victors. Thus it is. Some mantra texts say that in one lifetime, with one body, one travels to the realm of the dakinis and attains nirvana, or in seven lifetimes, or even if it is slow, one attains enlightenment in sixteen lifetimes, similarly, here, the body of life mastery, like the second Buddha Padmasambhava, even has no name of birth and death, or attains the accomplishment of gradual entry.
Tibetan
ན་ཡང་ཚེ་ལོ་བརྒྱ་པ་བཅུ་དྲུག་གི་འདུ་བྱེད་ཟད་རེས་སླར་ལ་མཐུད་དེ་བསྲིངས་པའི་ལོ་ཆིག་སྟོང་དང་དྲུག་བརྒྱའི་བར་ཚེ་གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས་མཐར་ཕྱིན་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་རིག་འཛིན་འཐོབ་པའི་ཚུལ། རྒྱས་པ་ལས། ཚེ་ནི་བཅུ་དང་དྲུག་པ་ཡི། །བརྒྱ་བརྒྱ་དག་ཏུ་བསྣུར་ཞིང་གནས། །ལུས་མ་བོར་བར་སངས་རྒྱས་ས། །ཟག་གསུམ་ཟག་པ་དེ་ལ་མེད། །ཅེས་སོ། །འདི་ལ་ཚེ་བཅུ་དྲུག་པ་གྲོང་འཇུག་ཏུ་འདོད་པ་ནི་ལུས་མ་བོར་བ་སངས་རྒྱས་པ་ཞེས་པས་སྲིད་པ་ཐ་མ་པར་བསྟན་པ་དང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལས། སྐྱེ་བ་བཅུ་དྲུག་མཐར་ཐུག་གི ། ཞི་བའི་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཐོབ་འགྱུར། །ཞེས་དང༌། བྱེད་ལས་ཀྱི་ཆ་ནས་དོན་མཐུན་ཏེ། དེ་སྲིད་དུ་ཚེ་བསྲིངས་པ་དང༌། སྐྱེ་བ་བརྒྱུད་པའི་ཁྱད་པར་ཙམ་མོ། །འདི་ལ་ཟུར་ལུགས་པ་རྣམས་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བདེན་པ་མཐོང་ཡང་རྣམ་སྨིན་གྱི་ལུས་རྟེན་སྦྱོང་བར་མ་ནུས་པ་རྣམ་སྨིན་རིག་འཛིན་དང༌། སྦྱོང་བར་ནུས་ནས་དངས་མའི་སྐུར་གྱུར་ པ་ཚེ་དབང་དུ་འདོད་པའི་ཤེས་བྱེད་དུ། ལམ་ཆུང་ལས། ནུས་པ་ཐོབ་དང་མ་ཐོབ་པའི། །མཐོང་ལམ་གཉིས་སུ་འགྱུར་བ་ཡིན། །ཞེས་པ་འདྲེན་ཏོ། །དེ་གཉིས་ཀྱི་བཞེད་པ་ནི་དབང་པོ་རྣོ་རྟུལ་དང་ཉེ་རྒྱུའི་སྤྱོད་པ་ལ་བརྟེན་མ་བརྟེན་གྱི་ཆ་ནས་གཞལ་བ་སྟེ། སྔ་མ་ནི་ལམ་རིམ་གྱིས་བཤད་མ་ཐག་པ་ལྟར་དབང་པོ་རྟུལ་པོ་ཉེ་རྒྱུའི་སྤྱོད་པ་དང་མ་འབྲེལ་བ་ནི་རྩ་རླུང་ཐིག་ལེའི་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་སྒྲིབ་བྱེད་ཕྲ་མོས་ས་དང་པོའི་བར་ཆད་མེད་ལམ་ལ་བསྒྲིབས་པས་མཐོང་ལམ་གྱི་གེགས་བྱས་པར་བསྟན་ལ། དབང་པོ་རྣོན་པོ་རྣམས་ནི་ལམ་ཆུང་གིས་བཤད་པ་ལྟར་ཉེ་རྒྱུའི་སྤྱོད་པའི་མཐུ་ལས་ལུས་རྟེན་གྱི་ཆ་ནས་མཐོང་ལམ་ལ་སྒྲིབ་པ་མེད་པ་མདོ་སྔགས་སྤྱིའི་བཤད་སྒྲོས་དང་མཐུན་པར་བསྟན་པ་ཡིན་པས་ཕྱོགས་འགལ་བར་མི་བཟུང་ངོ༌། །དཔེར་ན་བསྐྱེད་རིམ་བརྟན་པས་སྤྱོད་པའི་ཉེ་རྒྱུ་ལས་རྒྱ་བསྟེན་པ་གང་ཞིག་འདོད་པའི་ལྷ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ལུས་ཕྲ་ཡང་གི་ཡོན་ཏན་བརྒྱད་ལྡན་ཐོབ་པ་འདོད་པའི་རིག་འཛིན་དང༌། ཡེ་རྒྱ་ལ་བརྟེན་པའི་དབང་པོ་རྟུལ་པོས་མིའི་ལུས་རྟེན་རགས་པ་དང༌། རྣོན་པོས་སྔ་མ་དང་མཚུངས་པར་བསྒྲུབ་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་ཀའང་འདོད་པའི་རིག་འཛིན་གྱི་རྟེན་ལས་སྙིགས་མའི་ ཁམས་ཟད་ནས་དངས་མ་འཇའ་ཚོན་གྱི་རྣམ་པའི་གཟུགས་ཀྱི་རིག་འཛིན་དུ་གནས་སྒྱུར་བར་བྱེད་ཅིང༌། དེའང་འདོད་པའི་རིག་འཛིན་ནི་མིའི་གནས་སུ་འོང་ཡང་བལྟར་མངོན་ལ། གཟུ
Chinese
此外，将寿命百岁中的十六岁，以消耗和恢复的方式延续，从而将寿命延长至一千六百年，以此一生修持，最终获得圆满任运的持明果位。广论中说：寿命乃十六，百百中延续，不舍身而证佛，三漏彼皆无。如是。此处认为十六岁为夺舍，与“不舍身而证佛”所表示的最后有相矛盾。又如《金刚顶经》中说：十六生究竟，得寂静佛位。如是。从作用方面来说，意义相同，只是延续寿命和经历转世的差别而已。对此，祖尔派认为，虽然见到了法性之真谛，但未能净化异熟之身，是为异熟持明；能够净化，并转化为清净之身，则认为是寿命自在的标志。在《小道》中引用说：能力得与未得，成为二见道。如是。二者的观点是从根器利钝和是否依赖近取行来衡量的。前者如《道次第》中所说，根器迟钝者不依赖近取行，则因脉、气、明点的泄露，以及微细的障碍，遮蔽了初地无间道，从而阻碍了见道。而根器敏锐者，如《小道》中所说，凭借近取行的力量，从身体方面来说，见道没有障碍，这与显密共同的说法相符，因此不应视为相违。例如，通过稳固的生起次第，凭借行近取，获得与所欲本尊相应的轻盈细妙之身，具足八功德，是为欲乐持明；依赖耶取，根器迟钝者成就粗糙的人身，根器敏锐者则与前者相同。二者都能从欲乐持明的所依，耗尽浊质，从而将清净之身转化为虹身持明。而且，欲乐持明虽然会来到人间，但却显而易见，而色
English
Furthermore, the practice of extending the lifespan of a sixteen-year-old from a hundred-year lifespan by means of consuming and restoring, thereby prolonging life to one thousand six hundred years, and attaining the fully accomplished vidyādhara state in one lifetime. As stated in the extensive text: 'Lifespan is sixteen, extended and maintained in hundreds, attaining Buddhahood without abandoning the body, free from the three outflows.' Thus it is. Considering the sixteen-year-old as entering another's body contradicts the statement 'attaining Buddhahood without abandoning the body,' which indicates the final existence. Moreover, as stated in the Vajraśekhara: 'The ultimate of sixteen births, will attain the peaceful Buddha state.' Thus it is. From the perspective of function, the meaning is the same, only differing in the extension of lifespan and the experience of rebirth. Regarding this, the Zur tradition believes that although the truth of dharmatā is seen, those who have not been able to purify the resultant body are resultant vidyādharas; those who are able to purify and transform into a clear body are considered to be signs of life empowerment. In the Lesser Path, it is quoted: 'The ability to obtain and not obtain, becomes two paths of seeing.' Thus it is. The views of the two are measured from the perspective of whether or not they rely on sharp or dull faculties and proximate conduct. The former, as explained in the Lamrim just mentioned, is that dull faculties, unrelated to proximate conduct, are obscured by subtle obscurations, including the leakage of channels, winds, and bindus, blocking the uninterrupted path of the first bhūmi, thus hindering the path of seeing. Sharp faculties, as explained in the Lesser Path, have no obscuration on the path of seeing from the aspect of the body due to the power of proximate conduct, which is consistent with the general explanation of both sutra and tantra, so it should not be considered contradictory. For example, by relying on the proximate cause of conduct through the stability of the generation stage, one obtains the eight qualities of a subtle and light body that corresponds to the desired deity, which is the vidyādhara of desire; dull faculties relying on the innate cause achieve a coarse human body, while sharp faculties accomplish the same as the former. Both can transform from the basis of the vidyādhara of desire, exhausting the impurities, and transforming the pure body into the vidyādhara of the rainbow body. Moreover, the vidyādhara of desire comes to the human realm but is clearly visible, while the form