Tibetan
གཏི་མུག་ཞེ་སྡང་ང་རྒྱལ་དང༌། །འདོད་ཆགས་ཕྲག་དོག་ཆེན་པོ་ནི། བསྲུང་བ་མེད་པའི་སྡོམ་པ་ཅན། །དེ་ནི་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་ཡིན། །ཞེས་དང༌། དེའི་འགྲེལ་པར་སངས་རྒྱས་གཉིས་པ་པདྨའི་ཞབས་ཀྱིས། གཏི་མུག་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དམ་ཚིག་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ན། མ་རིག་པ་སྤང་དུ་མེད། རིག་པ་བསྒྲུབ་ཏུ་མེད། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་རོ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱིས་ད་ལྟའི་གནས་སྐབས་ན་རྨོངས་ཆེན་རྣམས་ནི་གསང་སྔགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་གྱ་ཚོམ་དུ་འཇུག མོས་གུས་དང་སེམས་བསྐྱེད། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་བྲལ་བས་དེ་དག་ལ་ནི་ཐར་པ་མེད་ལ། རྟོག་གེ་ལྟར་སྣང་གི་སྔགས་ལ་ཞུགས་ནས་རྒྱུ་འབྲས་དག་གྲོལ་དུ་འཛིན་པ་རྣམས་ནི་ཧ་ཅང་རྣམ་རིག་གི་དབང་དུ་གྱུར་ཅིང་ཞེན་པའི་སེམས་ཀྱིས་རང་རྒྱུད་དམ་ལ་བཞག་པ་འབའ་ཞིག་པས་རྣལ་མའི་ལམ་ལ་འགྲོ་བ་ཤིན་ཏུ་ཉུང་བ་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དཔེར་ན་རྒྱུད་ལ་ཞེ་སྡང་དྲག་པོ་སྐྱེས་པའི་རང་ལྡོག་མ་ཉམས་པ་ལམ་དུ་འདོད་པ་ཡོད་དེ། དེ་ལྟར་ན་དྲན་པ་རང་རྒྱུད་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕ་གསད་ཀྱི་བུ་ཡང་ལས་ཀྱིས་གོས་པར་མི་འགྱུར་བས་རྣམ་པར་གྲོལ་པ་ཞེས་བྱ་བའང་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །ལ་ ལ་དེ་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་གཞིགས་ནས་ལམ་དུ་འདོད་དེ། དེ་ལྟ་ན་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐེག་པ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པས་དགེ་བའི་རྩ་བ་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་ཉོན་མོངས་བསྒོམ་ལམ་གྱི་སྤོང་བྱེད་ཅན་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་འབྱུང་ལ་དགོངས་པ་དང་འདྲའོ། །ལ་ལ་ཞེ་སྡང་གི་གཉེན་པོར་བྱམས་པ་བསྒོམས་ནས་སྤང་གཉེན་གཉིས་སུ་བྱེད་པ་ཡོད་དེ། དེ་ལྟ་ན་གཉེན་པོ་ལམ་བྱེད་ཡིན་གྱིས་ཉོན་མོངས་པ་ལམ་དུ་བྱས་པ་མ་ཡིན་པས་སོ། །ལ་ལ་ཞེ་སྡང་འགགས་པའི་རྗེས་ཐོགས་ཀྱི་ཤེས་པ་ཐང་ཆད་པ་ལྟ་བུ་ལ་ལམ་དུ་འདོད་དེ། དེ་ལྟ་ན་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཡེ་ཤེས་ཐ་དད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་ནི་ཉོན་མོངས་ཀྱི་དུས་ན་སྤང་གཉེན་གང་རུང་གི་ཆ་དང་ལྡན་པས་རང་གི་ངོ་བོས་མ་གྲུབ་པའི་ལམ་རྒྱུན་དང་ལྟེ་ཆད་ལ། ཆད་པའི་རྗེས་ལ་དཔྱད་པ་རྣོན་པོའི་མཚམས་སྦྱོར་གྱིས་མཐུད་པས་འགོག་པ་བྲལ་འབྲས་དང་དངོས་གཉེན་གྱི་ལམ་བདེན་ཙམ་མོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཡིན་ན། ཤེས་བྱའི་གཤིས་ལ་ཉོན་མོངས་པ་རང་རྒྱུད་ལྡན་མ་གྲུབ་པས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་སྐྱེས་པའི་དུས་ཉིད་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དུ་ལྡང་བས་རང་ལྡོག་ཅན་དུ་ཡང་མི་གནས། དེ་ལ་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་གཞིགས་པའི་འབྲེལ་བ་ཡང་མ་གྲུ
Chinese
痴、嗔、慢，贪欲大嫉妒，是无守护之律仪，此乃誓言金刚。如是说。其释文中，第二佛莲花生足云：痴是遍照如来之誓言，何以故？无明不可断，智慧不可修，于法界中一味故。如是说。虽是如此，然现今之大愚者，于密咒之自性中妄加揣测。无有信敬与发心，离方便与智慧与三摩地，故彼等无有解脱。入于似是而非之咒语，执因果皆得解脱者，是全然为分别念所使，唯以执着之心将自续置于誓言中，故行于真实道者甚少。何以故？譬如于自续中生起猛烈嗔恨，欲以不失自性为道者，如是则具足忆念自续之弑父之子亦不为业所染，故名之为解脱者亦唯是名言而已。有者以理证衡量而欲为道者，如是则与因明之乘无有差别，故与善根及相应之烦恼，具修道之断除者，似是顾及有情之义利。有者修慈爱为嗔恨之对治，而作断除与对治二者，如是则对治是道，而非以烦恼为道故。有者以嗔恨止息之后所生之意识如疲惫般而欲为道者，如是则是烦恼与智慧各别者。是故彼等之自性，于烦恼之时，具足断除与对治之任何分，故非以自性成立之道相续，而是中断，于中断之后，以锐利观察之连接而相续，故唯是断灭之果与真实对治之道谛而已。若如是，则应如何？于所知之体性中，烦恼自续不成立，故贪欲等生起之时，即从空性之法性中生起，故亦不住于自性中。于此以理证衡量之关联亦不成立。
English
Ignorance, hatred, pride, great desire and jealousy, are the vows without protection, this is the vajra of samaya. Thus it is said. In its commentary, the second Buddha, Padmasambhava, said: Ignorance is the samaya of Vairochana, why? Because ignorance cannot be abandoned, wisdom cannot be cultivated, because it is of one taste in the realm of dharma. Thus it is said. Although it is so, the great fools of the present time speculate wildly about the nature of secret mantra. Without faith and devotion and bodhicitta, devoid of skillful means and wisdom and samadhi, therefore they have no liberation. Those who enter into mantras that seem like reasoning and hold that cause and effect are all liberated are completely under the control of discrimination and only place their own minds in samaya with clinging minds, so very few travel on the true path. Why? For example, there are those who want to take the path of not losing their own nature when intense hatred arises in their minds. In that case, even the son who kills his father, who has mindfulness and self-control, will not be stained by karma, so the so-called liberation is only a term. Some want to take it as a path by judging with reason. In that case, there is no difference from the vehicle of logic, so it is similar to considering the benefit of sentient beings who have roots of virtue and corresponding afflictions that are the objects of abandonment of the path of meditation. Some meditate on love as an antidote to hatred and make it both abandonment and antidote. In that case, the antidote is the path, not the affliction. Some want to take as the path the consciousness that arises after the cessation of hatred, as if it were exhausted. In that case, affliction and wisdom are different. Therefore, their nature is that at the time of affliction, they have any part of abandonment and antidote, so the path continuum that is not established by its own nature is cut off, and after the cut, it is connected by the connection of sharp examination, so it is only the result of cessation and the true antidote path truth. If so, then how should it be? In the nature of knowable things, the self-continuum of affliction is not established, so when desire and so on arise, they arise from the dharmata of emptiness, so they do not abide in self-nature. The connection that is judged by reason is also not established.
Tibetan
བ། སྤང་བྱའི་གཉེན་པོ་བསྒོམ་པའི་སྤྲོས་པ་རང་ཞིག སོ་སོའི་རང་བཞིན་མ་འགགས་པའི་ངང་དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཆོས་ཉིད་དུ་ཤེས་ན་ཉོན་མོངས་པ་ལ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དག་པས་དེས་ལས་གསོག་པའི་བྱ་བ་བྱེད་མི་ནུས་ཤིང༌། དེ་ལ་བརྟེན་པའི་བག་ཆགས་ཀྱང་འདུ་མི་བྱེད་པས་སྤང་དུ་མེད་དེ། རྡོ་རྗེ་ལས། ཉོན་མོངས་རྣམས་ནི་སྒྱུ་འདྲ་ངོ་བོས་སྟོང༌། །རང་གིས་མི་རྟག་རང་བཞིན་ཤེས་པས་གྲོལ། །ཞེས་དང༌། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་འཁོར་ལོའི་མདོ་ལས། མ་རིག་ནམ་མཁའ་ཇི་བཞིན་ཏེ། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་མཚན་ཉིད་མེད། །འདོད་ཆགས་མེད་ཅིང་ཞེ་སྡང་མེད། །ང་རྒྱལ་དང་ནི་ཕྲག་དོག་ཀུན། །སྒྱུ་འདྲ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དེ། །ཡོད་མེད་མི་དམིགས་རྟེན་དང་བྲལ། །ཞེས་སོ། །དེ་ཙམ་མ་རྟོགས་ཀྱང་ཐབས་ཀྱིས་ཟིན་པས་མི་སྤང་བ་ནི། འདི་ལྟར་གསེར་འགྱུར་གྱི་རྩིས་ཟངས་གསེར་དུ་བསྒྱུར་ནུས་པ་ལྟར་དམིགས་པའི་རྣམ་པ་ལ་མཁས་པའི་ཐབས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་མན་ངག་ལ་བརྟེན་ནས་རང་གི་རང་བཞིན་ཡེ་ཤེས་ལྔ་དག་པར་བྱ་བ་སྟེ། རྒྱ་མཚོ་ལས། ཉོན་མོངས་ལམ་ནི་དག་པ་ཆེ། །ཐབས་ཀྱི་འདོད་ཡོན་རྒྱན་གྱི་མཆོག །ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་རོལ་པ་ཡིས། །མྱུར་དུ་ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་འགྱུར། །ཞེས་དང༌། ཐེག་བསྡུས་ལས། ཐབས་ཆེན་རྣམས་དང་ལྡན་པ་ལ། །ཉོན་མོངས་བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་སུ་ཤེས་པས་མི་སྤོང་བ་ནི། སྔགས་ཀྱི་ལམ་དུ་འགྲོ་བའི་རྒྱུན་གྱི་སེམས་སོ་ཅོག་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་སུ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པ་ལྔར་སྣང་དུས་ཉིད་ནས་རིགས་ལྔའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པས་མི་སྤོང་བ་སྟེ་དམ་ཚིག་ཉེར་བརྒྱད་པ་ལས། ཕྲག་དོག་ལ་སོགས་ཉོན་མོངས་ལྔ་རྣམས་ནི། །ཡེ་ནས་རིགས་ལྔའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །ཞེས་སོ། །མདོར་ན་ཉན་ཐོས་ཀྱིས་སྤོང༌། རང་རྒྱལ་གྱིས་འགེགས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་དགེ་བའི་རྩ་བ་དང་མཚུངས་ལྡན་དུ་སྦྱོང༌། སྔགས་ཕྱི་པས་བསྒྱུར་བ་དེ་བླ་མེད་ཀྱི་ཐེག་པའི་གནས་སྐབས་འདིར་ཆོས་མཉམ་པ་ཆེན་པོའི་ལྟ་བ་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ཟུང་དུ་འཇུག་པས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་ཅན་གང་ཡིན་པ་ལ་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་རྒྱས་ཐེབས་པས་རང་ལྡོག་ཅན་དུ་མི་གནས་པར་ལམ་དུ་སློང་བའི་ཚུལ་རྒྱས་པ་ལས། མ་འགགས་སྣང་བ་ཐབས་ཡིན་ཏེ། །རང་བཞིན་མེད་པ་ཤེས་རབ་ཡིན། །ཞེས་དང༌། སྤྱི་མདོ་ལས། ཉོན་མོངས་དུག་ལྟར་སྣང་བའི་རང་བཞིན་རྣམས། །རྣམ་གྲོལ་ཡེ་ཤེས་ ལྔ་ཡི་ངང་དུ་སྣང༌། །ཞེ
Chinese
仅是平息所断对治的戏论。如果各自的自性不灭，并且了知其自性为法性，那么由于烦恼的近取之体是清净的，因此它不能造作业，并且不积聚依赖于它的习气，所以没有必要断除。如《金刚经》云：“烦恼诸法如幻，体性空。自己了知无常自性而解脱。”又如《不退转法轮经》云：“无明如虚空，诸法皆无相。无贪亦无嗔，我慢与嫉妒，如幻体性无，非有非无离所依。”即使没有完全证悟，也能以方便道而不舍弃。例如，炼金术可以将铜变成金子，同样，依靠精通所缘之相的特殊方便窍诀，可以使自己的自性清净为五种智慧。如《海经》云：“烦恼道是大清净，方便欲妙是庄严之胜。一切一切享用故，迅速转为嘿汝嘎之吉祥。”又如《摄大乘论》云：“具足广大方便者，烦恼转为菩提分。”以知为身与智慧而不舍弃：在进入密咒道的过程中，由于相续的每个心念都自然成就为身与智慧，因此在显现为五种烦恼之时，立即证悟为五种姓的自性，所以不舍弃。如二十八根本誓言中说：“嫉妒等五种烦恼，本来即是五种姓之自性。”总之，声闻乘断除，缘觉乘遮止，菩萨将之与善根相应而修持，外密行者转变之，而在无上瑜伽的这个阶段，以大平等性的见地和精通三摩地之方便的结合，无论何种烦恼之法，都以其自性空性的法性来印持，因此不会停留在自相中，而是转化为道用。如云：“不灭显现是方便，无自性是智慧。”又如《总经》云：“烦恼如毒之显现自性，显现为解脱五智之体性。”
English
It is merely pacifying the elaborations of the antidote to be abandoned. If the individual self-natures are not obstructed, and if one knows their very nature as the dharmata, then since the very essence of taking up afflictions is pure, it cannot perform the act of accumulating karma, and it does not accumulate the habitual tendencies that depend on it, so there is no need to abandon it. As the Vajra says: "The afflictions are like illusions, empty in essence. By knowing their impermanent nature, one is liberated." And as the Sutra of the Wheel of Non-Returning says: "Ignorance is like the sky; all phenomena are without characteristics. There is no desire and no hatred; pride and jealousy, all are like illusions, without essence; not perceived as existent or nonexistent, free from support." Even if one does not fully realize that, one does not abandon them by seizing them with skillful means. Just as alchemy can turn copper into gold, so too, by relying on the special pith instructions of skillful means that are expert in the aspect of objects, one purifies one's own self-nature into the five wisdoms. As the Ocean says: "The path of afflictions is great purity; the desired objects of skillful means are the best of ornaments. By enjoying all and everything, one quickly transforms into the glorious Heruka." And as the Compendium of Vehicles says: "For those who possess great skillful means, afflictions transform into limbs of enlightenment." One does not abandon them by knowing them as body and wisdom: In the path of mantra, since each and every moment of the continuum of mind is spontaneously accomplished as body and wisdom, one does not abandon them because one realizes them as the nature of the five families from the very moment they appear as the five afflictions. As the Twenty-Eight Samayas say: "The five afflictions, such as jealousy, are inherently the nature of the five families." In short, the Shravakas abandon them, the Pratyekabuddhas obstruct them, the Bodhisattvas purify them in conjunction with the roots of virtue, and the outer mantra practitioners transform them. In this stage of the unsurpassable vehicle, by combining the view of great equality and expertise in the means of samadhi, whatever is the nature of afflictions is sealed with the dharmata of its own emptiness, so it does not remain in its own aspect but is transformed into the path. As it says: "Unobstructed appearance is skillful means; absence of self-nature is wisdom." And as the General Sutra says: "The self-nature of afflictions appearing like poison appears as the essence of the five wisdoms of liberation."