Tibetan
དང་པོའི་ཕྱོགས་ནི་ཉོན་མོངས་ལྔ་མི་སྤོང༌། །རང་བཞིན་ཤེས་པའི་ཉོན་མོངས་དེ་བཞིན་ཉིད། །ཐབས་ཀྱིས་ཟིན་པ་རྨ་བྱས་དུག་ཟོས་འདྲ། །ཡེ་ནས་རིགས་ལྔར་ཤེས་པས་ཡེ་ཤེས་འགྱུར། །དེ་སྐད་དུ་རྩ་རྒྱུད་ལས། གཏི་མུག་ཆགས་སྡང་ཞེ་སྡང་དང༌། །ང་རྒྱལ་ཕྲག་དོག་མི་སྤོང་ངོ༌། །ཞེས་པ་ལས་རྒྱུ་གང་གི་མི་སྤོང་ཞེ་ན། རང་བཞིན་ཡོངས་ཤེས་ཀྱིས་མི་སྤོང་བ་དང༌། ཐབས་ཀྱིས་ཟིན་པས་མི་སྤོང་བ་སྟེ། དང་པོ་ནི། ཉོན་མོངས་པའི་རང་བཞིན་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་རྟོགས་ན་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཡིན་པའི་ཚུལ་ངེས་པ་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་ལས་ཀྱང༌། འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དང་གཏི་མུག་རྣམས་སྤངས་པས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་མ་ཡིན་ནམ་སྨས་པ། གང་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དང་གཏི་མུག་རྣམས་སྤངས་པས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི་ང་རྒྱལ་བ་རྣམས་ལ་སྟེ། གང་ང་མེད་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་ནི་འདོད་ཆགས་དང་ ཞེ་སྡང་དང་གཏི་མུག་གི་རང་བཞིན་ཉིད་རྣམ་པར་གྲོལ་བའོ། །ཞེས་དང༌། པདྨ་ནི་དགུན་དུ་འཁྱག་ལས་མི་སྐྱེ་ཡི། ཆུ་དང་འདམ་ལས་སྐྱེའོ། །དེ་བཞིན་དུ་བླ་ན་མེད་པ་གང་དག་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ནི། ཉན་ཐོས་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་ཤིང་འདུས་མ་བྱས་མཐོང་བ་རྣམས་ལ་མི་སྐྱེ་ཡི། འཇིག་ཚོགས་ལ་བལྟ་བ་རི་རབ་ལྟ་བུ་བསྐྱེད་ནས་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་བས། དེའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གདུང་ངོ༌། །ཞེས་འཕགས་པ་དྲི་མ་མེད་པར་གྲགས་པས་བསྟན་པ་ལས་སོ། །ཁྱད་པར་སྔགས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ལས་ནི། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་བདེན་པས་ཉོན་མོངས་པའང་རང་རྒྱུད་ཀྱི་དངོས་པོ་ཅན་དུ་མི་འཆར་པས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པས་སྤང་དུ་མེད་པ་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་ལྔ་པོ་ཉིད་རིགས་ལྔའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས་དང་རང་བཞིན་དང་ཕྲིན་ལས་ཡིན་པས་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་ནས་བསྒྲུབ་ཏུ་མེད་པའི་ཚུལ་ཡང་ཡང་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པ་ནི། འདི་ལྟར་འདོད་ཆགས་ལ་མཚོན་ན། ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་ཞེན་ཅིང་ལྷག་པར་ཆགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་གནས་ཀྱང༌། དེ་ལ་མ་བརྟེན་ན་སྦྱིན་པ་བཏང་བས་བསོད་ ནམས་ཀྱི་ཚོགས་སུ་འདུ་བྱེད་པ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བཟོད་པས་ཀྱང་ཚོགས་ཆེན་པོ་བསྐྲུན་དུ་མེད་དེ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་སྡེ་སྣོད་ལས། འདོད་ཆགས་མེད་ན་འཇིག་ཚོགས་ལ་བལྟ་བ་མི་འབྱུང་ངོ༌། །བདག་དང་བདག་གིར་བལྟ་བ་མེད་ན་སྙིང་སྟོབས་མི་འབྱུང་སྟེ། དེ་བས་ན་འཇིག་ཚོགས་ལ་བལྟ་བ་རི་རབ་ལྟ་བུ་ཡོད་པ་རྣམས་ལ་སྙིང་སྟོབས་རི་རབ་ལྟ་བུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། སྙིང་སྟོབས་རི་རབ་ལྟ་བུ་བསྐྱེད་པའི་གང་ཟག་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱིས་མཐའ་ཀླས་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདག་གཅིག་པུས་གྲོལ་ཞིང་ཐར་བར་བྱའོ། །དབུགས་དབྱུང་བར་བྱའོ། །ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་བྱའོ། །ཞེས་སེམས་བསྐྱེད་ནུས་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་སྲིད་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སྨོན་ལམ་གྱིས་ལུས་གྲུབ་པར་བྱས་ནས། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་བྱེད་པ་ན་ཉོན་མོངས་པའི་རླན་གྱིས་མ་བརླན་ན། སྲིད་པའི་མྱུ་གུ་མངོན་དུ་འགྲུབ་པའི་ཐབས་མེད་པས་དེ་བས་ན་འདི་སྤང་བར་མི་བྱ་སྟེ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ནི། ཕ་མ་དང་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལྟ་བུར་བལྟ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང༌། དེ་ལ་ བརྟེན་ནས་ཕྱིན་དྲུག་གི་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་ཚུལ་ཡང༌། གང་ལ་ཡོངས་སུ་བཏང་དགའ་བ། །དེ་ནི་མཆོག་ཏུ་བཤད་པ་ཡིན། །ཞེས་པ་ནས། ཆགས་བཅས་ཡན་ལག་བཅད་ཀྱང་ནི། །མི་འཁྲུག་བཟོད་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས། །ཞེས་པས་མཚོན་ནོ། །ཁྱད་པར་སྔགས་ཀྱི་རང་ལམ་དུ་ནི། འདི་ལྟར་གཟུངས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ལ་མ་བརྟེན་ན་ཡེ་ཤེས་དང་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་བས་མཚོན། ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པ་གཞན་རྣམས་ཀྱང་ཡོན་ཏན་འགྲུབ་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྐྱེན་དུ་གནས་པ་ཡང་ཡིན་ལ། ཐབས་དང་བྲལ་བ་རྣམས་ལ་ཉེས་སྐྱོན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་རྐྱེན་དུ་ཡང་གནས་པ་ཡང་ཡིན་པ་ལས། འདིར་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་ཀས་ཟིན་པས་རྨ་བྱས་འཛིན་པ་ལ་བྱ་བ་བཞིན་དུ། ཉོན་མོངས་པའི་རང་བཞིན་ཡེ་ཤེས་སུ་གྲོལ་བར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་རྒྱུད་ལས། སྔགས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པའི་ནད། །ཀུན་ལ་གནོད་པར་བྱེད་མི་ནུས། །དེ་བཞིན་ཐབས་ཀྱིས་ཟིན་པ་ཡིས། །དུག་གསུམ་སྡུག་བསྔལ་གནོད་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན་གཏི་མུག་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དམ་ཚིག་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ངང་དུ་ཤེས་རབ་ཉིད་གྲུབ་པ་མེད་པས་རིག་པ་མེད་པར་རོ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེ་སྡང་ནི་མི་འཁྲུགས་པའི་དམ་ཚིག་སྟེ། གདུག་པ་ཅན་འདུལ་བའི་བདག་ཉིད་དོ། །ང་རྒྱལ་ནི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་དམ་ཚིག་སྟེ། ཆོས་ཉིད་མཉམ་པ་ཉིད་ལ་སྲན་འཛུགས་པའི་བདག་ཉིད་དོ། །འདོད་ཆགས་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་དམ་ཚིག་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དབང་བསྒྱུར་བའི་བདག་ཉིད་དོ། །ཕྲག་དོག་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་གྲུབ་པའི་དམ་ཚིག་སྟེ། ཆོས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ཤིང་དངོས་པོར་ཞེན་
Chinese
第一方面是不舍弃五种烦恼。认识自性的烦恼即是如是性。以方便摄持犹如孔雀吞食毒药。从一开始就认识五种部族，从而转变为五种智慧。如是说，在根本续中说：‘痴、贪、嗔恨以及慢、嫉妒，不舍弃。’从这段话来看，以何种因由不舍弃呢？以完全了知自性而不舍弃，以及以方便摄持而不舍弃。第一种是，如果了悟到烦恼的自性无有自性，那么就确定了解脱之理，如《 निश्चितार्थ經》中也说：‘难道是因为舍弃了贪欲、嗔恨和愚痴而解脱吗？’回答说：‘凡是舍弃了贪欲、嗔恨和愚痴而解脱的，这是对傲慢者说的。’凡是无我者的意义是，贪欲、嗔恨和愚痴的自性本身就是解脱。’又如莲花在冬天不会因寒冷而生，而是从水和淤泥中生出。同样，无上圆满菩提，不会在声闻缘觉舍弃烦恼并证悟无为法的人那里产生，而是生起如须弥山般的有身见，然后才会在无上正等觉中发起菩提心。因此，烦恼是如来藏。’这是圣者《无垢称经》中所说的。特别是密咒的法藏中说，以现量证悟真如的谛实，烦恼也不会显现为自相的实有，因为自性清净而不可舍弃。并且，五种烦恼本身就是五部佛的种姓、自性和事业，因此已经反复宣说了舍弃烦恼就无法成就的道理。第二种是，例如对于贪欲来说，虽然安住于执着和特别贪恋五取蕴的体性，但不依靠它，布施就能积聚福德资粮。同样，持戒和忍辱也无法创造巨大的资粮，如大乘的法藏中说：‘没有贪欲就不会产生有身见。’没有我与我所的执着，就不会产生勇气。因此，有身见是
English
The first aspect is not abandoning the five afflictions. The afflictions that know their own nature are suchness itself. Being grasped by skillful means is like a peacock eating poison. From the beginning, knowing the five families transforms into the five wisdoms. As it is said in the Root Tantra: 'Ignorance, attachment, hatred, pride, and jealousy are not abandoned.' From this statement, what is the reason for not abandoning? It is not abandoning through the complete knowledge of self-nature, and not abandoning through being grasped by skillful means. The first is that if one realizes that the self-nature of afflictions is without inherent existence, then one is certain of the principle of liberation, as it is also said in the Sutra of Definitive Meaning: 'Is it not through abandoning desire, hatred, and ignorance that one is liberated?' The answer is: 'Those who are liberated by abandoning desire, hatred, and ignorance are those who are arrogant.' The meaning for those who are without self is that the self-nature of desire, hatred, and ignorance is itself liberation.' Furthermore, a lotus does not grow from cold in winter, but grows from water and mud. Similarly, the unsurpassed perfect enlightenment does not arise in those who have abandoned afflictions and realized the unconditioned, but by generating the view of the aggregates as a mountain, one will generate the mind of enlightenment in unsurpassed perfect enlightenment. Therefore, afflictions are the Tathagatagarbha.' This is what is taught in the Holy Vimalakirti Sutra. In particular, in the Mantrayana teachings, it is said that through the truth of directly realizing suchness, afflictions do not appear as having inherent existence, and because they are naturally pure, they cannot be abandoned. Moreover, the five afflictions themselves are the lineage, nature, and activity of the five Buddha families, so the principle that one cannot achieve anything by abandoning afflictions has already been repeatedly explained. The second is that, for example, with regard to desire, although it abides in the nature of clinging to and being particularly attached to the five aggregates, without relying on it, giving alms accumulates the accumulation of merit. Similarly, discipline and patience cannot create a great accumulation, as it is said in the Mahayana teachings: 'Without desire, the view of the aggregates does not arise.' Without the view of self and what belongs to self, courage does not arise. Therefore, the view of the aggregates is
Chinese
像须弥山一样的人，会生起像须弥山一样的勇气。生起像须弥山一样勇气的人们，要让我独自一人从无边无际的虚空界中解脱和解放所有的众生。让他们喘口气。让他们完全从痛苦中解脱。这样才能生起菩提心。此外，菩萨们在所有的存在中，以愿力成就身体后，在为一切众生做事时，如果没有被烦恼的湿气所浸润，就没有办法让存在的幼苗显现出来，所以不应该抛弃它。进入大乘的人们，应该把烦恼看作是父母和善知识。就像这样，依靠它进入六度的行为方式也是，对于什么完全放下感到高兴，那就是最好的说法。从那以后，即使肢体被截肢，也不会动摇，安忍就圆满了。这可以作为例子。特别是在密咒的自道中，如果不依赖于具有陀罗尼自性者，就不会成为智慧和成就的行动。嗔恨等其他也安住于成就功德之法的因缘中，对于没有方便的人来说，也安住于过失之法的因缘中。在这里，由于方便和智慧两者都具备，就像孔雀以事物为食一样，烦恼的自性会解脱为智慧。经典中说：被密咒完全掌握的疾病，不能伤害一切。同样，被方便掌握，三种毒药的痛苦不会造成伤害。因此，愚痴是毗卢遮那佛的誓言，因为在法界的自性中，智慧本身没有成就，所以与无知成为一体。嗔恨是不动佛的誓言，是调伏凶猛者的自性。我慢是宝生佛的誓言，是安立于法性平等性的自性。贪欲是无量光佛的誓言，是掌控一切法的自性。嫉妒是不空成就佛的誓言，是证悟法平等性并执着于事物
English
Those who are like Mount Sumeru will generate courage like Mount Sumeru. Those who generate courage like Mount Sumeru, I alone shall liberate and free all sentient beings from the boundless expanse of the sky. Let them breathe a sigh of relief. Let them completely pass beyond sorrow. In this way, they will be able to generate Bodhicitta. Furthermore, Bodhisattvas, having accomplished their bodies through aspiration in all existences, when working for the benefit of all sentient beings, if they are not moistened by the moisture of afflictions, there is no way for the sprout of existence to manifest. Therefore, this should not be abandoned. Those who have entered the Great Vehicle should regard afflictions as parents and spiritual friends. Like this, the way to engage in the practice of the six perfections is also: Whatever one is happy to completely give up, that is said to be the best. From then on, even if limbs are severed, one will not be disturbed, and patience will be perfected. This can be taken as an example. Especially in the self-path of mantra, if one does not rely on those who possess the nature of dharani, it will not become the action of wisdom and accomplishment. Anger and others also abide in the causes and conditions of the Dharma for accomplishing qualities, and for those without skillful means, they also abide in the causes and conditions of the Dharma for faults. Here, since both skillful means and wisdom are possessed, just as a peacock feeds on things, the nature of afflictions will be liberated into wisdom. The tantra says: A disease completely seized by mantra cannot harm all. Likewise, seized by skillful means, the suffering of the three poisons will not cause harm. Therefore, ignorance is the samaya of Vairochana, because in the nature of the Dharmadhatu, wisdom itself is not accomplished, so it is one taste with non-knowing. Anger is the samaya of Akshobhya, it is the nature of subduing the violent ones. Pride is the samaya of Ratnasambhava, it is the nature of establishing equanimity in the nature of reality. Desire is the samaya of Amitabha, it is the nature of controlling all dharmas. Jealousy is the samaya of Amoghasiddhi, it is realizing the equality of dharmas and clinging to things.