Tibetan
ང་མི་བྱ། །ཞེས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ལམ་ལ་ཞུགས་པའི་གང་ཟག་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་མི་སྐྱེ་བ་ནི་ཕར་ཕྱིན་དུ་ས་བརྒྱད་པ་མ་ཐོབ་བར་དང༌། སྔགས་སུ་དོན་གྱི་ལྷན་སྐྱེས་མ་ཐོབ་པར་མི་ལྡོག་པས་བསྒྲུབ་མི་ནུས་སོ་ཟེར་ན། བདེན་ཏེ་བསྒྲུབ་མ་ནུས་པའི་ཆ་ནས་རྩ་ལྟུང་དུ་བཞག་པར་མ་མཐོང་སྟེ། ཤཱནྟི་པས། ཆོས་ལ་ཚད་མས་གཞལ་མི་བྱ། །ཞེས་པ་ལྟར་ཆོས་བདག་མེད་པ་ལ་བདག་ཏུ་བལྟ་བའི་སེམས་ཀྱིས་རྣམ་པར་བརྟགས་ཤིང༌། ལས་དང་པོ་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཐོས་བསམ་གྱིས་དམིགས་པའི་ལྟ་བའི་ཞེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡིད་ལ་བཞག་ནས། རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་རིགས་པ་རྣོན་པོས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ་གཞལ་ཞིང་བློའི་བསྣོན་མ་བཏབ་ནས་མཉམ་པར་འཇོག་པའི་དུས་ཉིད་ ནའང་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་མཚན་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་ལུགས་ཀྱིས་རང་བཞིན་པའི་ཆོས་ཉིད་ལས་སླར་ལ་ལྡང་བ་དང༌། ལྟ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་འདི་དང་འདི་ལྟ་བུ་ཉིད་དོ་སྙམ་དུ་ཚོགས་བརྒྱད་ཀྱི་ཤེས་པ་དང་མ་བྲལ་བའི་འཛིན་སྟངས་ཀྱིས་དེ་དང་དེར་རྟོག་པ་ལ་རྩ་ལྟུང་དུ་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། སྟོང་ཉིད་དེ་དང་དེར་རྟོག་པ། །ཞེས་སོ། །བཅུ་གཉིས་སྔགས་ཀྱི་སྣོད་རུང་གདུལ་བྱའམ། །དད་གསུམ་ལྡན་ལ་དོན་གཉེར་ཆོས་མི་སྟོན། །ཀུན་སློང་ངན་པས་གཞན་སེམས་སུན་ཕྱུང་ནས། །འདུན་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ཕྱོགས་པའོ། །དེ་ལ་སྔགས་ཀྱི་སྣོད་དུ་རུང་བའི་གདུལ་བྱ་སྟེ་བླ་མའི་མན་ངག་འཛིན་པ་ལ་དབང་བའམ། མིན་ཀྱང་རང་བཞིན་དུ་དང་བ་དང༌། འདུན་པ་དང༌། ཡིད་ཆེས་པའི་དད་པ་གསུམ་དང་ལྡན་པ་ལ་སོ་སོའི་རྒྱུད་ཚོད་དང་བློ་མཐུན་གྱི་ཆོས་གདོང་བཟློག་ནས་མི་སྟེར་ཞིང༌། དེ་དག་གི་དོན་བྱེད་པར་ནུས་བཞིན་དུ་ཀུན་སློང་ངན་པས་མི་བྱེད་པ་དང༌། དེ་གང་ལ་དད་པའི་ལམ་ལས་འདུན་པ་ལྡོག་འདོད་ཀྱི་བསམ་པས་དེའི་སེམས་སུན་འབྱིན་པ་དང༌། གཡོ་སྒྱུ་དང་ཆོས་མ་ཡིན་པའི་བསམ་སྦྱོར་གྱི་སྒོ་ནས་དེ་ཆོས་བཞིན་དུ་བྱེད་པའི་འདུན་པ་ལས་གཞན་དུ་དཀྱོགས་ནས་ལམ་མིན་པ་ལ་སྦྱར་བ་སྟེ། ཤཱནྟི་པས། དད་ལྡན་སེམས་ཅན་བཟློག་པ་ཡིན། ། ཞེས་སོ། །བཅུ་གསུམ་སྤྱད་བྱའི་དམ་རྫས་རང་རྒྱུད་དུ། །བལྟས་ནས་ལ་ལ་སྤོང་ཞིང་ལ་ལ་སྲེད། །སྔགས་ཀྱི་བརྟུལ་ཞུགས་ཇི་བཞིན་ཉམས་འོག་ཏུ། །མ་ཆུད་མཐའ་གཉིས་མལ་དུ་འཁྱམས་པའོ། །དེ་ལ་གཉིས། བླ་མེད་ཀྱི་རྩ་ལྟུང་དང༌། རྣལ་འབྱོར་དང་ཐུན་མོང་གི་རྩ་ལྟུང་དུ་འགྲོ་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི་སྤྱོད་པ་དུས་ཚོད་དང་འབྲེལ་བས་སྤྱད་བྱའི་དམ་རྫས་ཤ་ལྔ་བདུད་རྩི་ལྔ་དང༌།
Chinese
我不做。如此说。如果那样，那么对于进入道的人来说，不会产生对法的我执，在波罗蜜多中，不到达第八地之前，以及在密咒中，不到达意义的俱生之前，不会退转，所以说不能成办。真实，从不能成办的方面来说，没有见到安立为根本堕罪。如寂天菩萨所说：不应以量衡量法。如是，以视无我之法为我的心来分别，在最初业者的阶段，忆念以闻思所缘的见解执着，以敏锐的思辨推理来衡量不可思议的法性，加上自己的想法，即使在安住的时候，也以缘离戏之相的方式，从自性法性中再次升起，并且认为见解的体性就是这样这样，以与八识未分离的执着，对这个那个进行分别，这被说是根本堕罪。如云：于彼彼空性而分别。如此说。第十二，不向堪为密咒之器的可调伏者，或具足三信者宣说正法。以恶劣的动机使他人心生厌烦，令其意愿转向邪道。对于堪为密咒之器的可调伏者，即有权接受上师的口诀者，或者即使不是，但自性善良，具有意愿和信赖的信心三种，不根据各自的根器和心意，拒绝给予正法，并且明明有能力利益他们，却以恶劣的动机不去做，并且对于那些信仰的道路，以想要扭转意愿的想法，使他们的心生厌烦，并且以欺骗和不如法的思想行为，使他们原本如法行事的意愿转向其他，将其引导到非道上。如寂天菩萨所说：阻止具信有情。如此说。第十三，观察所用之誓言物于自相续，对某些舍弃，对某些贪恋。密咒的行仪不如实，未纳入修持，于二边之床上徘徊。对此有二，成为无上瑜伽的根本堕罪，以及成为瑜伽和共同的根本堕罪的方式。第一种是，由于行为与时间相关，所以对于所用的誓言物，五肉五甘露等。
English
I will not do. Thus it is said. If that is the case, then for a person who has entered the path, the non-arising of self-grasping of Dharma, in the Paramita, until the eighth bhumi is attained, and in Mantra, until the co-emergent of meaning is attained, there is no turning back, so it is said that it cannot be accomplished. It is true that from the aspect of not being able to accomplish, it is not seen as being established as a root downfall. As Shantideva said: Dharma should not be measured by measure. Thus, discriminating with the mind that views the selfless Dharma as self, in the stage of the first practitioner, remembering the attachment of the view that is the object of hearing and thinking, measuring the inconceivable Dharma-nature with sharp reasoning of discernment, adding one's own ideas, even at the time of abiding, in the manner of focusing on the characteristic of non-elaboration, rising again from the self-nature Dharma-nature, and thinking that the essence of the view is just like this and that, with the clinging that is inseparable from the eight consciousnesses, discriminating this and that, this is said to be a root downfall. As it is said: Discriminating that and that emptiness. Thus it is said. Twelfth, not showing the Dharma to the disciple who is suitable to be a vessel for mantra, or who possesses the three faiths. By evil motivation, making others' minds weary, causing their aspirations to turn to the wrong path. For the disciple who is suitable to be a vessel for mantra, that is, who has the right to receive the guru's oral instructions, or even if not, but is naturally good, possessing the three faiths of intention and trust, not turning away and not giving the Dharma that is in accordance with their respective capacities and minds, and clearly having the ability to benefit them, but not doing so with evil motivation, and for those paths of faith, with the thought of wanting to reverse their intention, making their minds weary, and with deception and non-Dharmic thoughts and actions, turning their original intention of acting according to Dharma to other things, leading them to the non-path. As Shantideva said: Turning away sentient beings who have faith. Thus it is said. Thirteenth, observing the substances of vows to be used in one's own continuum, abandoning some and being attached to others. The conduct of mantra is not as it is, not included in practice, wandering on the bed of the two extremes. There are two aspects to this: becoming a root downfall of Anuttarayoga, and becoming a root downfall of yoga and commonality. The first is that, since the behavior is related to time, for the substances of vows to be used, the five meats, the five amritas, etc.
Tibetan
ཤ་ཆང་ལ་སོགས་པ་བཟའ་བཏུང་གི་ཚོགས་དང༌། བྲོ་གར་གླུ་ཚིག་རིག་མ་ལ་སོགས་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་རང་བཞིན་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའམ། དཔའ་བོ་དང་དཔའ་མོའི་སྟོན་མོ་ལ་སོགས་པའི་དུས་ཀྱིས་མཚོན་དང་དུ་བླང་བའི་གནས་སྐབས་སུ་དགག་བྱ་དམིགས་བསལ་མེད་ཅིང་ནུས་པ་ཐོབ་བཞིན་དུའང་དེ་དག་རང་རྒྱུད་པར་བལྟས་ནས་དང་དུ་བླང་མི་ནུས་པའམ། ཡང་ཤ་ལྔ་བདུད་རྩི་ལྔ་ལྟ་བུ་ལ་རང་རྒྱུད་པའི་རྟོག་པས་གཟིར་ཏེ་དང་དུ་བླང་མི་ནུས་བཞིན་དུ་ཤ་ཆང་ལ་སོགས་ཆགས་སྲེད་རང་རྒྱུད་པས་བག་ཡངས་སུ་སྤྱོད་པ་དང༌། ཉན་ཐོས་ཀྱི་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱིས་སེམས་ཟིལ་གྱིས་ནོན་ནས་ཐེ་ཚོམ་དང་བཅས་པ་སྟེ། མདོར་ན་ཀླུ་དང་བྲམ་ཟེ་ལྟ་བུར་གཙང་རྨེའི་གཉིས་རྟོག་གིས་བཅིངས་པའམ། ཁྱི་དང་ཕག་པ་བཞིན་དུ་ སྨྱོ་ཐབས་ཀྱིས་སྤྱོད་པའི་ཕྱོགས་གཉིས་ཀའི་མཐར་མ་ལྟུང་བར་ཆོས་ཉིད་མཉམ་པའི་རྟོགས་པས་དང་དུ་བླང་བའི་ཚུལ་བདུད་རྩི་འབྱུང་བ་ལས། གཙང་དང་མི་གཙང་རྣམ་རྟོག་ཡིན། །མཁས་པས་དབུས་ལའང་གནས་མི་བྱ། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་དང་བཅས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་དག་གི་དེ་ཉིད་མི་ཤེས་པས་བཀུར་སྟི་དང་ངེས་ཤེས་གང་ཡང་མེད་བཞིན་བཞད་གད་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པའོ། །འདི་ལྟར་དྲིལ་བུ་ལ་མཚོན་ན་དེ་རིགས་ལྔའི་རང་བཞིན་ཐབས་ཤེས་སུ་འབྲེལ་བའི་དམ་ཚིག་གི་རྟེན་དུ་མི་བསྟེན་པར་བརྙས་ཐབས་ཀྱིས་འདོར་བ་དང༌། དངོས་གྲུབ་ལ་སྒྲིབ་པ་དེ་ཉིད་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་འཁྲོལ་བ་སྟེ། དེ་ཉིད་སེམས་མེད་རྣལ་འབྱོར་པ། །གླང་པོ་དྲིལ་བུ་འཁྲོལ་དང་མཚུངས། །ཞེས་པས་ཉེས་བྱས་སུའང་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པར་ལག་པའི་རྣམ་འགྱུར་གྱི་ན་བར་བལྟས་ནས་སྐྱེ་བོའི་ཁྲོད་དུ་སྨོད་ཅིང་བཞག་གད་བྱེད་པ་སྟེ་དཔལ་མཆོག་འགྲེལ་ཆེན་ལས། དད་པ་མེད་པས་བཞད་གད་བྱེད། །ཅེས་དམ་ཚིག་ལས་འདས་པའི་གནས་སུ་གསུངས་པའོ། །བཅུ་བཞི་རྣལ་འབྱོར་མ་སོགས་འཇིག་རྟེན་འདས། །མ་མོ་མཁའ་འགྲོ་ལ་ སོགས་སོ་མཚམས་འཛིན། །འབྱུང་བ་ལྔ་ཡི་ཁམས་ལ་རང་རྒྱུད་བལྟས། །དབང་གི་རྟེན་གྱུར་བུད་མེད་སྨོད་པའོ། །འདི་ལ་སྒྲ་ཡངས་པར་བྱས་ན་སྐུལ་བྱེད་མ་དང༌། རལ་གཅིག་མ་དང་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཁའ་འགྲོ་བུད་མེད་ཀྱི་ཚུལ་སྟོན་པ་དག་ལ་སྨད་ན་ཡོ་ག་དང་བླ་མེད་གཉིས་ཀའི་རྩ་ལྟུང་ཡིན་ལ། སྤྱིར་མ་མོ་དང་མཁའ་འགྲོའི་སྒྲ་ཞུགས་ཚད་འདས་མ་འདས་ཀྱི་ས་མཚམས་ན་བཞུགས་པ་མ་ཡིན་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་དང་རྣ
Chinese
肉酒等饮食之会，舞蹈歌词明妃等欲妙自性之会供轮，或勇士和勇母的宴会等，以时机为标志而接受的场合，没有特别的禁忌，即使获得能力，也认为那些是自性而不能接受，或者像五肉五甘露一样，被自性的分别念所折磨而不能接受，却对肉酒等贪欲自性放纵地享用，以及以声闻的戒律压制内心而犹豫不决。总之，像龙和婆罗门一样被清净和不净的二取所束缚，或者像狗和猪一样以疯狂的方式行事，不堕入两种极端，以法性平等的证悟来接受的方式，如甘露之源中所说：“清净与不清净是分别念，智者也不住在中间。”就像这样。第二是金刚铃和手印等，因为不了解它们的真实性，所以既没有恭敬也没有定解，却做出嘲笑等行为。例如，铃代表五部佛的自性，是方便智慧相联的誓言之所依，如果不依止它，反而以轻蔑的方式丢弃，以及以无有实执的心来摇动它，如云：“彼无心瑜伽士，如象摇动铃。”也会变成过失。同样，对于手印等，如果认为只是手的姿势，而在众人之中诽谤和嘲笑，如吉祥胜续大疏中说：“没有信心而嘲笑。”这是在誓言之外的状态中所说的。十四瑜伽母等超越世间，母曜空行等守护誓言，将五大之界视为自性，诽谤成为权势所依的女性。如果对此进行广义的解释，那么对于劝请母，一髻母和金刚亥母等的智慧空行以女性形象示现者进行诽谤，则是瑜伽和无上瑜伽二者的根本堕罪。一般来说，虽然母曜和空行的名声并非处于超越或不超越的界限，但对于金刚亥母和
English
Meat and alcohol, and gatherings of food and drink, such as gatherings of desirable qualities like dance, song, lyrics, and consorts, or feasts of heroes and heroines, etc., in situations marked by time and accepted, there are no special prohibitions, and even when power is obtained, one cannot accept them because they are seen as self-existent. Or, like the five meats and five amritas, one is tormented by self-existent thoughts and cannot accept them, yet one indulges in meat, alcohol, etc., with attachment and desire as self-existent. And one hesitates while suppressing the mind with the vows of a Hearer. In short, like dragons and Brahmins, one is bound by the dualistic grasping of purity and impurity, or like dogs and pigs, one acts in a crazy manner. Without falling into either extreme, the way to accept with the realization of the equality of Dharma-nature is as stated in the Source of Ambrosia: "Purity and impurity are conceptual thoughts; the wise do not dwell even in the middle." Like that. The second is the vajra, bell, and mudras, etc. Because one does not know their reality, one has neither respect nor certainty, but makes laughter and so on. For example, the bell represents the nature of the five families, and is the support of the samaya connected to skillful means and wisdom. If one does not rely on it, but discards it in a contemptuous way, and shakes it with a mind free from inherent existence, as it is said, "That mindless yogi is like an elephant shaking a bell," it will also become a fault. Similarly, regarding mudras and so on, if one sees them merely as gestures of the hands, and reviles and mocks them in the midst of people, as the Great Commentary on the Glorious Supreme Tantra says, "One laughs without faith," this is said to be a state outside of samaya. The fourteen yoginis, etc., transcend the world; the matrikas and dakinis, etc., guard the boundaries; one sees the elements of the five elements as self-existent; and one reviles women who have become the basis of power. If this is interpreted broadly, then to revile the inspiring mothers, Ekajati, Vajravarahi, and other wisdom dakinis who manifest in female form, is a root downfall of both yoga and anuttarayoga. In general, although the fame of matrikas and dakinis is not situated in the realm of transcendence or non-transcendence, for Vajravarahi and