Tibetan
ད་གཤིས་ཐོག་ཏུ་གོམས་པར་བྱེད་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཕ་རྒྱུད་པ་ཁ་ཅིག་ལྟར་རླུང་གི་ཐབས་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་གསལ་བ་ཙམ་དང་མ་རྒྱུད་པ་ལ་ལ་ལྟར་ཞུ་བའི་ཐིག་ལེ་ལས་སྐྱེས་པའི་བདེ་གསལ་ཟུང་འཇུག་ཙམ་དོན་དམ་པའི་བསྒྲུབ་བྱར་འདོད་ནས་ཐབས་ལས་བྱུང་བའི་དཔེ་ཙམ་གྱི་ལྟ་བ་ཁོ་ན་ལ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་ཅིང་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་སྐུར་པ་དེ་ནི་གཤིས་ཀྱི་བཞུགས་ཚུལ་ གཏན་མ་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཡེ་ཤེས་གྲུབ་པ་ལས། ལུས་ཀྱི་སྦུད་པ་གང་ཡིན་དང༌། །སྦུད་པ་འབུད་པར་བྱེད་པ་དག །དེ་དག་ཁྱད་པར་མ་མཐོང་སྟེ། །དེ་ཉིད་མཐོང་བའི་རྣལ་འབྱོར་པས། །སྦུད་པ་ཡི་ནི་བྱ་བ་ནོན། །ཞེས་པས་རླུང་འབའ་ཞིག་གི་ཐབས་ལས་བྱུང་བའི་གསལ་བ་བཀག་ལ། དབང་པོ་གཉིས་བྱུང་བདེ་བ་ནི། །དེ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་རྐྱེན་ངན་སྨྲ། །དེ་ནི་བདེ་བ་ཆེ་ཡིན་ཞེས། །རྒྱལ་བ་མཆོག་གིས་མ་གསུངས་སོ། །བདེ་ཆེན་མི་རྟོག་མ་ཡིན་ཏེ། །བདེ་བ་ཆེན་པོ་རྟག་ཏུ་རྟོག །མཆན་ཁུང་གཡའ་འཕྲུག་ལས་བྱུང་བ། །ཅི་ཡི་ཕྱིར་ན་བདེ་ཆེན་མིན། །ཞེས་པས་ཐིག་ལེའི་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་དོན་དམ་དུ་འདོད་པ་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་རྒྱུད་སྡེ་ཐམས་ཅད་ནས་མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཞེས་སྨྲོས་པ་ལ་རྒྱུ་མཚན་མེད་དོ་ཟེར་ན། སྲིད་པར་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་འབྲས་ལས་བྱུང་བའི་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཆ་དང་བཅས་པ་སྤངས་པ་ལ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཞེས་བཏགས་པར་ཟད་ཀྱིས། དཔེར་ན་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་སྡིག་པའི་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཀ་མེད་པ་ལ་དགེ་བར་བཏགས་པ་བཞིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ཐབས་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་ནི་འདུས་བྱས་ཡིན་པས་འདུས་བྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་རྣམ་ པར་འགྱུར་བ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དངོས་པོ་དང་བཅས་པས་དོན་དམ་པར་མི་རུང་སྟེ། མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། གལ་ཏེ་མྱ་ངན་འདས་དངོས་ན། །མྱ་ངན་འདས་པ་འདུས་བྱས་འགྱུར། །དངོས་པོ་འདུས་བྱས་མ་ཡིན་པ། །འགའ་ཡང་གང་ནའང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་ནའང་རེ་ཞིག་སྣང་བའི་བདེན་ཞེན་མ་དག་བར་དུ་བསྐྱེད་རིམ་དང༌། སྒྱུ་མར་ཞེན་པའི་རྟོག་པ་སྤོང་ཕྱིར་བདེ་གསལ་ལ་སོགས་པའི་རྫོགས་རིམ་ནི་ལམ་གྱི་ཆ་རྐྱེན་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་པས་ལམ་མ་རྫོགས་བར་དུ་ནི་འདོར་བར་མི་རུང་སྟེ། བཟོ་གནས་ཀྱི་དཔྱད་མ་རྫོགས་པར་རླན་འདམ་མི་འདོར་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་བརྟག་གཉིས་ལས། བསྐྱེད་པའི་རིམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། །བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་གྱི་སྤྲོས་པ་བསྒོམ། །སྤྲོས་པ་རྨི་ལམ་ལྟར་བསྒོམས་
Chinese
现在，在习惯于自性的阶段，有些人像父续部一样，仅仅认为由气的方便产生的明觉是究竟的修持，有些人像母续部一样，仅仅认为由融化的明点产生的乐明双运是究竟的修持，仅仅执持由方便产生的譬喻之见为殊胜，并且诽谤不可思议的智慧，这是因为根本没有证悟自性的安住方式。如《智慧成就》中所说：‘身体的气囊是什么，吹气囊的是什么，瑜伽士没有看到这些差别，证悟那个的瑜伽士，压制气囊的作用。’因此，遮止了仅仅由气的方便产生的明觉。‘如果二根生起安乐，那说是智慧的恶缘，至尊胜者没有说那是大乐。’‘大乐不是无分别，大乐恒常是分别，从腋下搔痒产生的，为什么不是大乐？’因此，遮止了认为由明点的缘起产生的安乐是究竟的。如果有人说：‘那么，所有续部中说的不变的殊胜大乐是没有理由的。’这是因为仅仅是将舍弃了在轮回中普遍存在的由因果产生的轮回痛苦以及它的部分，称为大乐而已。例如，法界中没有罪恶的因果二者，就称为善。像这样，由方便产生的安乐是有为法，因此，有为法的自性是变化的，并且是有实体的，所以不是究竟的。如龙树菩萨所说：‘如果涅槃是实有，涅槃就成为有为法，没有不是有为法的实有，无论在哪里都没有。’即使如此，在尚未清净显现的实执之前，为了遣除执着于幻化的分别念，乐明等等的圆满次第是道的特殊顺缘，因此在道未圆满之前是不能舍弃的，就像工匠的技术未圆满之前不舍弃湿泥一样。如《二观察续》中所说：‘以生起次第的瑜伽，修持苦行者的戏论，将戏论修持如梦境。’
English
Now, in the stage of becoming accustomed to the nature, some, like the Father Tantra, merely consider the clear awareness arising from the means of prana as the ultimate practice, and some, like the Mother Tantra, merely consider the union of bliss and clarity arising from the melting bindu as the ultimate practice, holding only the view of analogy arising from the means as supreme, and slandering the inconceivable wisdom, this is because they have not at all realized the way of abiding of the nature. As it is said in the Accomplishment of Wisdom: 'What is the bellows of the body, and what is it that blows the bellows? The yogi does not see the difference between these, the yogi who sees that, suppresses the action of the bellows.' Therefore, it is forbidden to have clarity arising solely from the means of prana. 'If bliss arises from the two organs, that is said to be an evil condition for wisdom, the supreme Victorious One did not say that it is great bliss.' 'Great bliss is not non-conceptual, great bliss is always conceptual, what arises from scratching the armpit, why is it not great bliss?' Therefore, it is forbidden to consider the bliss arising from the condition of bindu as ultimate. If someone says, 'Then, there is no reason for the unchanging great bliss that is spoken of in all the tantras.' This is because it is merely called great bliss to abandon the suffering of samsara arising from cause and effect, which is universally present in samsara, along with its parts. For example, just as the dharmadhatu is called virtue because it lacks both the cause and effect of sin. Like this, the bliss arising from the means is conditioned, therefore, the nature of the conditioned is change, and because it is with entity, it is not ultimate. As the Lord Nagarjuna said: 'If nirvana is real, nirvana becomes conditioned, there is no real that is not conditioned, there is none anywhere.' Even so, until the clinging to the truth of appearance is purified, the completion stage of bliss and clarity, etc., is a special favorable condition of the path in order to dispel the conceptual thought of clinging to illusion, therefore it is not permissible to abandon it until the path is completed, just as a craftsman does not abandon wet clay until the examination of the craft is completed. As it is said in the Two Examinations Tantra: 'With the yoga of the generation stage, meditate on the elaboration of the ascetic, meditate on the elaboration like a dream.'