Tibetan
སོར་རྟོག་ལ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་དམིགས་པ་ཡང་བལྟའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཐབས་ཤེས་འབྲེལ་བའི་ལམ་འདིས་ནི་སྒྲོ་སྐུར་གྱི་མཐའ་སྤངས་པའི་དབུ་མའི་ལམ་མཐོང་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་སྒྲོ་འདོགས་པའི་མཐའ་སྤངས་ལ། ཐབས་ཀྱིས་ནི་སྐུར་པའི་མཐའ་སྤོང་བ་ཉིད་དེ། མདོ་ལས་ཀྱང༌། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་སྟེ། གཞན་གྱི་དྲིང་ལ་འཇོག་པ་ཡང་སྲིད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཞེས་དང༌། འཕགས་པ་དད་པའི་སྟོབས་བསྐྱེད་པ་ལས་ཀྱང༌། ཐབས་ལ་མཁས་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་སྡུད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །ཤེས་རབ་གང་ཞེ་ན། གང་ཆོས་ཐམས་ཅད་འདྲེས་པ་ལ་མཁས་པའོ། །ཐབས་དང་ཤེས་རབ་འདི་གཉིས་ནི་སར་ཆུད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་བསྟེན་པར་བྱ་སྟེ། ཤེས་རབ་འབའ་ཞིག་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་རབ་དང་བྲལ་བའི་ཐབས་ནི་འབད་པ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་ཡང་མུ་སྟེགས་ཅན་གྱི་ལམ་བཞིན་དུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཁོ་ནས་ འཆིང་ངོ༌། །དེ་བཞིན་དུ་ཐབས་དང་བྲལ་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱང་ཉན་ཐོས་བཞིན་དུ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་མི་ལྡན་པས་མཐའ་གཅིག་པའི་མྱང་འདས་ལ་གཞོལ་བའི་ཕྱིར། ཤིན་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་པའི་གནས་སྐབས་དག་ཏུ་ཐབས་ལ་བརྟེན་པ་མི་འབྱུང་དུ་ཟིན་ཀྱང་སྦྱོར་བའམ། རྗེས་ལ་ཐོབ་པའི་ཚེ་ཐབས་ཤེས་གཉིས་གཅིག་ཅར་དུ་འཇུག་པ་སྟེ། ཚུལ་དེས་ན། གང་དུ་སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་གཉིས། །རྒྱུད་ལ་བརྟེན་པ་ཚོགས་ལམ་ཆེ། །སྦྱོར་ལམ་ཆོས་མཆོག་མན་ཆད་དུ། །མཉམ་རྗེས་སྟོང་དང་སྙིང་རྗེར་འཆར། །ཞེས་སྨོས་ནས། འདི་ལྟར་མཉམ་གཞག་ཏུ་སྟོང་ཉིད་དང་རྗེས་ཐོབ་སྙིང་རྗེའི་སྙིང་པོ་ཅན་གྱི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་མཐའ་དག་བསྒྲུབ་པ་ལ་འཇུག་པ་ནི་ཚོགས་ཀྱི་ལམ་སྟེ། ཐེག་ཆེན་གྱི་སེམས་བསྐྱེད་གསར་དུ་སྐྱེས་པའི་རྟེན་གང་ཡིན་པ་དེས་ཐེག་ཆེན་སེམས་བསྐྱེད་དང་པོར་ཐོབ་ནས་ཚོགས་ལམ་ཆུང་ངུར་འཇུག་ནུས་པ་ཡིན་ལ་བསྒོམ་ཚུལ་བྱེ་བྲག་པའི་ཆ་ནས་ཚོགས་ལམ་དེ་ལ་ཆེ་འབྲིང་ཆུང་གསུམ་ཡོད་པའི་ཆུང་ངུར་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བཞི་ལ་བསྒོམ་པའི་དང་པོ་ལུས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ནི་མཉམ་གཞག་ཏུ་ནམ་མཁའ་ལྟར་སྒོམ་ཞིང༌། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་མི་གཙང་བ་དང༌། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ བསྒོམ་པའོ། །ཚོར་བ་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་ལ་མཉམ་གཞག་ཏུ་མ་སྐྱེས་པ་དང༌། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ཚོར་བ་མཐའ་དག་སྡུག་བསྔལ་དང་ཆུ་ཤིང་ལྟར་སྙིང་པོ་མེད་པར་བསྒོམ་མོ། །སེམས་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་ནི
Chinese
关于个别观察，也要以大悲心观照一切有情众生。如是等等。像这样以方便与智慧相结合的道，就能证悟远离增益和损减二边的中道。具体来说，智慧能断除增益边，方便能断除损减边。经中也说：如来是由方便和智慧所生，也要了知安立于他者的境地也是存在的。圣者《生起信心力》中也说：善巧方便是指能圆满摄集一切法的方便。什么是智慧呢？就是善于通达一切法无有分别。这方便和智慧二者，即使是已证地的圣者也要时时修持，不能只修智慧。如果离开了智慧的方便，即使具有很大的精进，也像外道一样，只能被颠倒的邪见所束缚。同样，如果离开了方便的智慧，也像声闻一样，因为不具足大悲心，所以会趋入于一边的寂灭涅槃。因此，即使在甚深等持的境界中不生起依于方便的修持，但在加行或后得位时，方便和智慧二者是同时俱入的。按照这种方式：何处空性与悲心，于相续中能依持，即是大资粮道也，加行道与胜法位，等后显现空与悲。如是说后，像这样在等持中修持空性，在后得位修持以悲心为核心的布施等一切福德和智慧的资粮，这就是资粮道。作为新产生的大乘菩提心的所依，首先获得大乘菩提心之后，就能进入小资粮道。从修持方法的角度来说，资粮道有大、中、小三种，在小资粮道中，首先修持四念住，其中第一个是身念住，在等持中像虚空一样修持，在后得位则修持不净观和如幻观。在受念住中，在等持中不生起任何念头，在后得位则观修一切感受皆是痛苦，并且像芭蕉树一样没有实义。心念住是
English
Regarding individual contemplation, one should also contemplate all sentient beings with great compassion. So it goes. Like this, this path that combines skillful means and wisdom allows one to realize the Middle Way, which is free from the extremes of addition and subtraction. Specifically, wisdom can eliminate the extreme of addition, and skillful means can eliminate the extreme of subtraction. The sutra also says: The Tathagata is born from skillful means and wisdom, and it should also be understood that the state of relying on others also exists. The Noble 'Generating the Power of Faith' also says: Skillful means refers to that which perfectly gathers all dharmas. What is wisdom? It is that which is skilled in understanding that all dharmas are without distinction. These two, skillful means and wisdom, should be practiced at all times, even by those who have attained the bhumis; one should not practice only wisdom. If skillful means is without wisdom, even if it has great diligence, it will only be bound by inverted wrong views, like the paths of non-Buddhists. Similarly, if wisdom is without skillful means, it will be like the Shravakas, because it does not possess great compassion, it will tend towards the one-sided extinction of Nirvana. Therefore, even if the practice of relying on skillful means does not arise in the state of profound samadhi, skillful means and wisdom enter simultaneously during the stage of application or subsequent attainment. According to this method: Wherever emptiness and compassion, rely on the continuum, is the great accumulation path. Application path and the supreme dharma, emptiness and compassion appear in equipoise and subsequent attainment. After saying this, like this, in equipoise, one cultivates emptiness, and in subsequent attainment, one engages in the accumulation of all merit and wisdom, such as generosity, which has compassion as its essence. This is the path of accumulation. As the basis for the newly arising Mahayana Bodhicitta, after first attaining Mahayana Bodhicitta, one can enter the small path of accumulation. From the perspective of specific methods of cultivation, the path of accumulation has three types: great, medium, and small. In the small path of accumulation, one first cultivates the four mindfulnesses, the first of which is mindfulness of the body. In equipoise, one cultivates it like the sky, and in subsequent attainment, one cultivates impurity and illusion. In mindfulness of feeling, no thought arises in equipoise, and in subsequent attainment, one contemplates that all feelings are suffering and without essence, like a banana tree. Mindfulness of mind is
Tibetan
་མཉམ་གཞག་ཏུ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་དང༌། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་མི་དགག་ལ་མི་གནས་པར་བསྒོམ་མོ། །ཆོས་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་ནི་མཉམ་གཞག་ཏུ་མཉམ་པ་ཉིད་དང༌། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་སྒྱུ་མའི་དཔེ་བརྒྱད་ལ་སོགས་པར་བསྒོམ་མོ། །དེའང་ཆུང་ངུར་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་བཞི་བསྒོམས་པས་མཐོང་ལམ་གྱི་བདེན་པ་བཞི་ལ་འཇུག་པའི་ཚུལ། འདི་ལྟར་དང་པོ་ལུས་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་གིས་ལུས་སྡུག་བསྔལ་དུ་ཤེས་པས་སྡུག་བསྔལ་ཤེས་པ་ལ་འཇུག་གོ །གཉིས་པ་ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་ཤེས་པས་ཀུན་འབྱུང་སྤོང་བ་ལ་འཇུག་གོ །གསུམ་པ་སེམས་མི་རྟག་པར་བསྒོམས་པས་རྟག་འཛིན་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ལ་འཇུག་གོ །བཞི་པ་ཆོས་བདག་མེད་པར་བསྒོམས་པས་བདག་ཏུ་ཞེན་པ་ལོག་ནས་ལམ་བསྒོམ་པ་ལ་འཇུག་སྟེ། དབུས་མཐའ་ལས། གནས་ངན་ལེན་ཕྱིར་སྲིད་རྒྱུའི་ཕྱིར། །གཞི་ཡི་ཕྱིར་ཡང་མ་རྨོངས་ཕྱིར། །བདེན་པ་བཞི་ལ་འཇུག་བྱ་ན། །དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བསྒོམ། །ཞེས་སོ། །ཚོགས་ ལམ་འབྲིང་དུ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་གང་ཡིན་པ་མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་མི་བསྐྱེད། སྐྱེས་པ་རྒྱུན་གཅད་པའི་ཕྱིར་དང༌། དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་མ་སྐྱེས་པ་བསྐྱེད། སྐྱེས་པ་གོང་དུ་སྤེལ་བའི་ཕྱིར་བརྩོན་པས་འཇུག་ཅིང་གཉེན་པོ་བདག་མེད་པ་དང༌། སྒྱུ་མའམ་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་བསྒོམ་པའམ་དེ་ཉིད་ལས། མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོ་རྣམས། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་ཤེས་ནས། །མི་དགེ་སྤང་ཕྱིར་བརྩོན་འགྲུས་ནི། །རྣམ་པ་བཞི་དག་རབ་ཏུ་འབྱུང༌། །ཞེས་སོ། །ཚོགས་ལམ་ཆེན་པོར་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་བཞི་ནི། འདུན་པ་བརྩོན་འགྲུས་སེམས་པ་དཔྱོད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གཞིའི་རྫུ་འཕྲུལ་དང་མངོན་ཤེས་དང་སྤྱན་ལ་སོགས་བསམ་གཏན་གྱི་སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་སྟོབས་ཀྱིས་འགྲུབ་པས་ན་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སྔ་མ་ལས། དེ་གནས་ལས་སུ་རུང་བ་ཉིད། །དོན་རྣམས་ཐམས་ཅད་འབྱོར་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེའི་རྗེས་ལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་མཐོང་ལམ་ལ་མྱུར་དུ་སྦྱོར་བས་སྤྱོར་བའི་ལམ་སྟེ། ལུས་ཀྱི་རྟེན་ནི་འགྲོ་བ་ལྔ་གང་རུང་ལ། བསམ་པའི་རྟེན་ནི་བསམ་གཏན་ས་དྲུག་གང་རུང་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་དྲོད་རྩེ་གཉིས་སུ་དད་པ་དང༌། བརྩོན་འགྲུས་དང༌། དྲན་པ་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་ དང༌། ཤེས་རབ་སྟེ་དབང་པོ་ལྔ། བཟོད་ཆོས་གཉིས་སུ་དད་པའི་སྟོབས་ལ་སོགས་ཏེ་དབང་པོ་དང་ཆ་མཐུན་པ་ལྔ་བསྒོམ་སྟེ། དབུས་མཐའ་ལས། དབང་པོ་ལྔ་དང་སྟོབས་ལྔ་དང༌། །ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་གཉིས་གཉིས་སོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་རྣམ་བྱང་
Chinese
于俱生中，自性为空性，于后得中，不遮止亦不住留而修习。法念住，于俱生中，是平等性，于后得中，修习如幻化之八喻等。如是，于小者修习四念住，进入见道之四谛之方式。如此，首先以身念住了知身是痛苦，即是进入了知痛苦。第二，了知感受是痛苦，即是进入断除集谛。第三，修习心无常，即是进入现证断除常执。第四，修习法无我，即是返回于我之执着，进入修习道谛。如《中边论》云：“为除恶趣及有因，为除其本及不迷，若欲趣入于四谛，当修念住近安立。”如是。于资粮道中品，不生未生之不善法，已生者为断其相续，生起未生之善法，已生者为增上之故而精进，且修习对治无我及幻化或梦等，或彼论云：“不顺品与对治品，一切品类皆遍知，为断不善勤精进，四种行相极生起。”如是。于资粮道上品，四神足为：欲、精进、心、观之等持为基础之神变，及神通与眼等，由禅定之心堪能之力而成就，故名神足。如前者云：“彼住堪能性，一切义皆成。”如是。于其后，以无分别之智慧迅速结合见道，故为加行道。身体之所依是五趣中任何一者，心之所依是六禅定地中任何一者。如是，于暖位与顶位二者，修习信等五根，于忍位与世第一位二者，修习信力等与五根相应之五力。如《中边论》云：“五根与五力，抉择分相应，二二如是说。”如是。彼亦为净分。
English
In co-emergence, emptiness by nature, in subsequent attainment, neither rejecting nor dwelling, one meditates. Dharma mindfulness is equality in co-emergence, and in subsequent attainment, one meditates on the eight similes of illusion, etc. Thus, by meditating on the four mindfulnesses in the small, one enters the four truths of the path of seeing. In this way, first, by the mindfulness of the body, one knows the body as suffering, thus entering the knowledge of suffering. Second, knowing feelings as suffering, one enters the abandonment of the origin. Third, meditating on the mind as impermanent, one enters the manifestation of stopping the clinging to permanence. Fourth, meditating on the dharma as without self, one turns away from clinging to self and enters the meditation on the path. As the Madhyāntavibhāga says: "To turn away from bad states and the cause of existence, to turn away from its basis and not be confused, if one wishes to enter the four truths, one should meditate on the mindfulnesses closely established." Thus it is. In the middle stage of the accumulation path, one does not generate any unwholesome dharmas that have not yet arisen, and for those that have arisen, one cuts off their continuity. One generates wholesome dharmas that have not yet arisen, and for those that have arisen, one engages in diligence for the sake of increasing them, and one meditates on the antidote of selflessness and illusion or dreams, etc., or as that very text says: "Unfavorable factors and antidotes, having fully known all aspects, diligence arises greatly in four aspects for abandoning the unwholesome." Thus it is. In the great accumulation path, the four legs of miraculous power are: the miraculous power based on the samādhi of desire, diligence, mind, and investigation, and the superknowledges and eyes, etc., are accomplished by the power of the mind of meditative concentration being workable, therefore it is called the legs of miraculous power. As the former text says: "That dwelling is workability itself, all meanings will be attained." Thus it is. After that, the path of application is that which quickly combines the non-conceptual wisdom with the path of seeing. The support of the body is any one of the five realms of beings, and the support of the mind is any one of the six dhyāna grounds. Thus, in the two, heat and peak, one meditates on the five faculties of faith, diligence, mindfulness, samādhi, and wisdom. In the two, forbearance and supreme dharma, one meditates on the five powers, such as the power of faith, which are in harmony with the faculties. As the Madhyāntavibhāga says: "The five faculties and the five powers, the two that are in harmony with the decisive, two and two thus spoken." Thus it is. That is also the pure aspect.