Tibetan
་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་དྲན་པ་ཉེ་བར་འཇོག་པ་གང་ཞིག་ལ་བསྒོམ་པའི་ཐ་སྙད་བཏགས་པ་སྟེ། འཕགས་པ་བདེན་པ་གཉིས་བསྟན་པ་ལས། དེ་དོན་དམ་པར་ཤིན་ཏུ་དངོས་པོ་མེད་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་ལམ་བསྒོམ་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། ཁྱོད་ཀྱི་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་མོས་པར་བྱ། ཞེས་བཀའ་བསྩལ་པས་མཉམ་པར་གཞག་པ་ནི་བསྒོམ་པའི་ཤེས་རབ་དང་སྟབས་གཅིག་པ་ཉིད་དེ། དེས་གཤིས་ཀྱི་བཞུགས་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བ་ལ་རེག་པར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། མཉམ་པར་གཞག་པས་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་སོ། །ཞེས་བཀའ་བསྩལ་ཏོ། །དེའི་རང་བཞིན་མངོན་སུམ་པ་གཏན་ལ་དབབ་པའི་ཕྱིར། ནམ་མཁའ་རྣམ་པར་དག་པའི་དབྱིངས། །བསྒོམ་པའི་དོན་དང་རོ་གཅིག་པ། །དེ་ལ་གཟུགས་སོགས་ཕུང་པོ་ལྔ། །ཚོགས་བརྒྱད་ཀུན་ཀྱང་ཡོད་མ་ཡིན། །འདི་ལྟར་ནམ་མཁའ་ནི་གཟུང་དུ་མེད་པ། བསྟན་དུ་མེད་པ། གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པ། མཐའ་དང་དབུས་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ། སེམས་ནི་བཙལ་ན་མི་རྙེད་པ། དམིགས་པ་ལས་འདས་པ། ཐོག་མ་དང༌། བར་དང༌། ཐ་མལ་རྗེས་སུ་ མི་མཐོང་བ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་དང་བྲལ་བ། འདུས་མ་བྱས་ཡིན་པས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་བརྒྱད་ལས་འདས་པ་སྟེ། ཡུམ་ལས། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྒོམ་པ་འདི་ནི་ནམ་མཁའ་བསྒོམ་པ་སྟེ། ནམ་མཁའ་ལ་ནི་གཟུགས་མ་མཆིས། ཚོར་བ་མ་མཆིས། འདུ་ཤེས་མ་མཆིས། འདུ་བྱེད་མ་མཆིས། རྣམ་པར་ཤེས་པ་མ་མཆིས། ཞེས་པ་ནས། སངས་རྒྱས་མ་མཆིས་སོ་ཞེས་པའི་བར་གྱིས་གསུངས་དང༌། སྡུད་པ་ལས། གཟུགས་རྣམས་མི་མཐོང་ཚོར་བ་དག་ཀྱང་མི་མཐོང་ཞིང༌། །འདུ་ཤེས་མཐོང་བ་མེད་ལ་སེམས་པ་མི་མཐོང་ཞིང༌། །གང་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་དང་སེམས་ཡིད་མཐོང་མེད་པ། །འདི་ནི་ཆོས་མཐོང་ཡིན་ཞེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་འགོག་པའི་དམ་བཅའ་སྟོན་པ་ཉིད་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་བཞེད་པ་ཡིན་ཀྱང༌། མེད་ཅེས་བློ་ཡིས་བཀག་པ་ན། །ཤེས་རབ་ཉིད་དང་ལྷག་པར་འགལ། ཅང་མེད་ཆད་པ་ཉིད་མ་ཡིན། །སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀུན་གྱི་མཛོད། །ཅེས་སྨོས་ཏེ། འདི་ལྟར་ཡོད་པའི་མཐའ་བཀག་ནས་མེད་པ་ཞིག་གློ་བུར་དུ་བསྒོམ་པ་བྱར་མེད་དེ། གདོད་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པས་ཕུང་པོ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་ཞིང་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་ པས་ཐེར་ཟུག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གནས་མི་དམིགས་པས་མཚན་མ་མེད་པའོ། །སྐད་ཅིག་ལ་སྐྱེ་ཞིང་འགྲིབ་པས་སྨོན་པ་མེད་པ་སྟེ་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་གསུམ
Chinese
将正念安住在智慧的境界中，这被赋予了禅修的名称。圣者《二谛经》中说：虽然在胜义谛中完全没有事物，但在世俗谛中也应修习道。又如《三昧王经》中说：你应该信受并理解它。因此，安住与禅修的智慧是相同的。世尊也曾开示说，通过安住，就能如实知晓事物的本性。为了确定其自性显现，如是说：虚空清净之界，与禅修之义味为一。于彼无有色等五蕴，八聚之识亦皆无有。如此，虚空不可执持，不可指示，非为有色，无有边际与中心。同样，心若寻之不可得，超越所缘，初、中、后皆不可见，远离色等五蕴，非为造作，故超越八识之聚。如《母经》中说：修习般若波罗蜜多即是修习虚空，虚空中无有色，无有受，无有想，无有行，无有识，乃至无有佛。又如《摄颂》中说：诸色不可见，诸受亦不可见，无有可见之想，亦不可见心，于彼识与心意皆不可见，如来宣说此乃见法。如是。虽然遮止四边生是应成派中观的观点，但若以心念遮止说无，则与智慧相违，并非断灭，乃是身与智慧一切之宝藏。如是说。如此，若遮止有边，则不能突然修习无，因其本初即为自性清净，故为空性之蕴，刹那坏灭，故非恒常。因不住于所缘，故无有相。刹那生灭，故无有愿，是为三解脱门。
English
That which places mindfulness close to the realm of wisdom is given the name of meditation. As it says in the Noble Two Truths Sutra: Although in the ultimate sense there is absolutely no thing, in the conventional sense one should still meditate on the path. And as it says in the Samadhiraja Sutra: You should believe in and understand it. Therefore, abiding is the same as the wisdom of meditation. The Blessed One also taught that by abiding, one knows reality as it is. To establish its manifest nature, it is said: The realm of pure space is of one taste with the meaning of meditation. In it, there are no five aggregates such as form, nor are there any of the eight collections of consciousness. Thus, space is ungraspable, unshowable, non-material, and without beginning or end. Similarly, the mind cannot be found when sought, is beyond objects, and the beginning, middle, and end are not seen. It is separate from the five aggregates such as form, and because it is unconditioned, it transcends the eight collections of consciousness. As it says in the Mother Sutra: Meditating on the Perfection of Wisdom is meditating on space. In space, there is no form, no feeling, no perception, no formation, no consciousness, and so on, up to no Buddha. And as it says in the Condensed Sutra: Forms are not seen, feelings are not seen, perceptions are not seen, and thoughts are not seen. In that which has no consciousness, mind, or intellect seen, the Thus-Gone One said, this is seeing the Dharma. Thus it is. Although the vow to prevent the arising of the four extremes is the view of the Prasangika Madhyamaka, if one blocks with the mind and says there is nothing, it is especially contradictory to wisdom. It is not nihilism, but the treasury of all bodies and wisdom. Thus it is said. Thus, if one blocks the extreme of existence, one cannot suddenly meditate on non-existence, because from the beginning it is naturally pure, therefore it is empty of aggregates and momentary destruction, therefore it is not permanent. Because it does not abide in an object, it is without characteristics. Because it arises and ceases in an instant, it is without aspiration, these are the three doors of liberation.