Tibetan
མ་མེད་པ་ནས་གོམས་པའི་མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་མེད་བཞིན་དུ་སྣང་བར་ཟད་པས། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་འཛིན་ཆར་གསལ་བའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་པར་འདོད་པ་སོགས་རྣམས་གྲངས་སུ་མ་སྨོས་ཀྱང༌། ཉན་ཐོས་བྱེ་བྲག་པ་ལྟར་རྡུལ་ཕྲན་འདུས་པ་ལས་རགས་པ་བརྩམ་པའི་དངོས་པོ་མཚན་ཉིད་པ་དང༌། སེམས་སེམས་བྱུང་རང་རིག་པ་མེད་པར་སྨྲ་བ་ལ་སོགས་འདོད་ཚུལ་གཞན་ཡང་ཡོད་མོད་ཀྱི། དོན་དུ་སྣང་བ་ཤེས་པར་མི་འདོད་པ་དང༌། རང་རྒྱུ་སྔ་མ་ལས་སྐྱེས་པ་སོགས་མཚུངས་པ་མང་ལ། དེའང་སེམས་ཙམ་པ་ལྟར་རང་རིག་ཁས་ལེན་ཀྱང༌། ཡོད་མེད་གང་དུའང་མ་ཕྱེ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཙམ་ཞིག་ཁས་བླང་ པ་སྟེ། འགྲེལ་ཆུང་ལས། སོ་སོ་རང་གི་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཞེས་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །ད་ནི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐེག་པའི་རྩེ་མོར་ཕྱིན་པ་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ཚུལ་ནི། འདི་ལྟར་སྣང་བ་ཉིད་ནི་ཀུན་རྫོབ་དང༌། སྟོང་པ་དོན་དམ་ཞེས་བྱ་ཐ་སྙད་ཀྱིས། །བཏགས་པ་གང་ཡང་སྤྲོས་པའི་མཐའ་དང་བྲལ། །སྣང་དུས་ཉིད་ནས་སྐྱེ་འགག་འགྲོ་འོང་མེད། །གཞན་དབང་དངོས་པོར་འདོད་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱང༌། །དེ་ཡི་གྲུབ་པའི་མཐའ་རུ་ཁས་མ་བླངས། །དེ་ནི་ཐལ་འགྱུར་ཤིང་རྟའི་སྲོལ་འབྱེད་ཆེ། །ཀླུ་དབང་ཟླ་བ་གྲགས་པའི་ཁྱད་ཆོས་ཡིན། །འདིར་ནི་འོག་མའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ལ། །བརྩད་ཅིང་བརྟགས་པས་གོང་མ་ནོར་མི་འགྱུར། །འདི་ལྟར་སྣང་བ་ཉིད་ཀུན་རྫོབ་དང༌། སྟོང་པ་ཉིད་དོན་དམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཐོས་བསམ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་སློབ་པར་སྟོན་པ་སྟེ། ཚུལ་རོལ་མཐོང་བའི་བློ་ཅན་བདེན་པ་མ་མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱི་ངོར་ཐ་སྙད་ལ་བརྟེན་ནས་ཞེན་པའི་བསམ་པས་སྦྱར་བ་ཙམ་མོ། །བདེན་པ་གཉིས་ཀྱང་ཡང་དག་པར་ན་གཅིག་དང་ཐ་མི་དད་པར་བསྟན་ཏེ། གཅིག་ན་ནི་ཀུན་རྫོབ་སྤོང་བ་བཞིན་དུ་དོན་དམ་ ཡང་དེ་ལྟར་དུ་འགྱུར་ལ། ཀུན་རྫོབ་ཐ་དད་པ་བཞིན་དུ་དོན་དམ་ཡང་དེ་བཞིན་དང༌། ཀུན་རྫོབ་དྲི་མ་དང་བཅས་པ་བཞིན་དུ་དོན་དམ་ཡང་དྲི་བཅས་སུ་འགྱུར་རོ། །ཐ་དད་ན་ནི་ཆོས་ཅན་ཉིད་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་ལ། འདུས་བྱས་ཀྱི་མཚན་མ་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །ལམ་བསྒོམ་པ་ཡང་དོན་དང་བཅས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་གཅིག་དང་ཐ་དད་པ་ལ་ནི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཡོད་པས་ཐལ་འགྱུར་པར་མི་འགྱུར་རོ། །བརྡར་བཏགས་ཀྱི་གྲུབ་པའི་མཐའ་འདིས་ནི་གཞན་གྱི་དམ་བཅའ་འགག་ཅིང༌། རང་རྒྱུ
Chinese
从无始以来串习的无明习气，实际上并不存在却显现，这仅仅是表象。世俗谛中存在的对事物的执着，以及显现的快乐等等，都被认为是纯粹的心和心所。虽然这样的观点数不胜数，但像小乘有部宗一样，认为微尘聚集构成粗大的物质实体，以及认为没有心和心所的自证等其他观点也存在。但实际上，他们不认为显现是知识，并且在自因前生等方面有很多相似之处。即使像唯识宗一样承认自证，也仅仅是承认一种未区分有无的智慧。正如《释论》中所说：“各自的自证智慧”。现在，阐述已达到因明顶峰的中观应成派的观点：如此，显现本身就是世俗谛，空性是胜义谛，这些只是名言安立，没有任何戏论的边。显现之时，就没有生灭、去来。认为他性存在的世俗谛，也不承认那是实有的边。这是应成派开创者的伟大之处，是圣龙树和月称的独特之处。在此，通过对所有下部宗派的辩论和考察，上部宗派不会出错。如此，显现本身是世俗谛，空性本身是胜义谛等等，这是通过闻思产生的智慧，为了教导所有法以二谛的方式而宣说的。对于那些具有能如实见道的智慧，却未能证悟真谛的人来说，这仅仅是依靠名言，以执着的思想所作的结合而已。二谛也被正确地阐释为无一无异，如果是一体，那么就像抛弃世俗谛一样，胜义谛也会同样被抛弃。如果世俗谛是不同的，那么胜义谛也会同样不同，就像世俗谛有垢染一样，胜义谛也会有垢染。如果是他体，那么就不会成为有法，也不会压倒有为法的相状，修道也不会变得有意义。因此，对于一体和他体，由于存在自续的推理，所以不会成为应成派。以名言安立的这种宗义，能够破除他人的宗派，并且能够
English
Due to the habitual imprints of beginningless ignorance, things appear even though they do not exist; this is merely appearance. The clinging to things that exist in conventional truth, and the happiness that appears, etc., are considered to be purely mind and mental factors. Although such views are countless, there are other views, such as those of the Vaibhashika school of the Hinayana, which hold that gross matter is composed of aggregates of atoms, and those who say that there is no self-awareness of mind and mental factors. But in reality, they do not consider appearance to be knowledge, and they have many similarities, such as arising from their own previous cause. Even though they accept self-awareness like the Mind-Only school, they only accept a mere awareness that has not been distinguished as either existent or nonexistent. As it says in the commentary, "By the wisdom of each individual's own awareness." Now, the view of the Madhyamaka-Prasangika, which has reached the pinnacle of the vehicle of reasoning, is as follows: Thus, appearance itself is conventional truth, and emptiness is ultimate truth, which are merely nominal designations, free from any extremes of elaboration. At the time of appearance, there is no arising, ceasing, going, or coming. Even the conventional truth that is considered to be other-dependent, does not accept that it is an extreme of existence. This is the great innovation of the Prasangika school, and it is the unique characteristic of Nagarjuna and Chandrakirti. Here, by debating and examining all the lower schools, the higher schools will not err. Thus, appearance itself is conventional truth, and emptiness itself is ultimate truth, etc., which are taught by the wisdom arising from hearing and thinking, to teach all phenomena in the manner of the two truths. For those who have the intelligence to see the path as it is, but have not realized the truth, this is merely a combination based on reliance on nominal designations and clinging thoughts. The two truths are also correctly explained as being neither one nor different. If they were one, then just as conventional truth is abandoned, ultimate truth would also be abandoned in the same way. If conventional truth were different, then ultimate truth would also be different in the same way, and just as conventional truth is defiled, ultimate truth would also be defiled. If they were other, then it would not become a subject of dharma, nor would it overcome the characteristics of conditioned phenomena, and the practice of the path would not become meaningful. Therefore, for one and other, since there is the reasoning of self-nature, it will not become a Prasangika. This established tenet of nominal designation can refute the tenets of others, and can
Tibetan
ད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཁས་ལེན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་ཕ་རོལ་གྱི་དམ་བཅའ་འགོག་པའི་འགལ་ཆོས་ཐལ་འགྱུར་གྱི་སྒོ་ནས་གཙོ་བོར་བྱེད་པས་ཐལ་འགྱུར་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དཔལ་ལྡན་ནཱ་གཱ་རྫུ་ནས། གལ་ཏེ་ངས་དམ་བཅའ་འགའ་ཡོད། །དེ་ཚེ་ང་ལ་སྐྱོན་དེ་ཡོད། །ང་ལ་དམ་བཅའ་མེད་པས་ན། ང་ནི་སྐྱོན་མེད་ཁོ་ན་ཡིན། །ཞེས་དང༌། འཕགས་པ་ལྷས། ཡོད་དང་མེད་དང་ཡོད་མེད་ཅེས། །གང་ལ་ཕྱོགས་ནི་ཡོད་མིན་པ། །དེ་ལ་ཡུན་ནི་རིང་པོའང༌། །ཀླན་ཀ་བརྗོད་པར་ནུས་མ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེང་སང་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང༌། རང་རྒྱུད་དང༌། རང་རིག་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཁྱད་པར་བདེན་འཛིན་ཉོན་སྒྲིབ་ ཏུ་འདོད་པ་དང༌། བདག་མེད་གཉིས་ལ་ཕྲ་རགས་མི་འབྱེད་པའི་ཁྱད་པར། འགོག་བདེན་དོན་དམ་པ་དང༌། ཉན་རང་འཕགས་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པས་ཁྱབ་པར་ཁས་ལེན་པའི་ཁྱད་པར། སོ་སྐྱེའི་ཤེས་པ་འཁྲུལ་ཤེས་དང༌། དཔྱད་ཤེས་ཚད་མར་འདོད་པའི་ཁྱད་པར། ཡིད་མངོན་དང་རྟོག་པའི་གཞི་མཐུན་འདོད་ཅིང་ཕྲ་བའི་མི་རྟག་པ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་སོ་སྐྱེ་ཡོད་པའི་ཁྱད་པར། དུས་གསུམ་དངོས་པོར་འདོད་ཅིང་རགས་པའི་མི་རྟག་པ་སོགས་བཅུ་དྲུག་རྟོགས་པ་ཙམ་གྱིས་ཐེག་པ་གསུམ་གང་རུང་གི་སྦྱོར་ལམ་ཙམ་དུ་ཡང་བགྲོད་པར་མི་ནུས་པར་ཐལ་འགྱུར་འཕེན་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པའོ། །དེ་བས་ན་གྲུབ་པའི་མཐའ་འདིར་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་སྐྱེ་བ་མེད་ལ་ཆོས་ཉིད་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་སྣང་བའི་དུས་ཙམ་ནས་མ་སྐྱེས་པ་དང༌། མ་འགགས་པ་དང༌། གཟོད་མ་ནས་ཞི་བ་དང༌། རང་བཞིན་གྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པས་ཁས་ལེན་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་ཡང་འགོག་སྟེ། ཟླ་བ་གྲགས་པས། ཇི་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱིས་གཞན་དབང་དངོས་འདོད་ལྟར། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱང་ནི་བདག་གིས་ ཁས་མ་བླངས། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་སྐྱེས་པའམ་སྐྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟར་གྲུབ་སྙམ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ལས། ཚེ་དང་ལྡན་པ་རབ་འབྱོར། ཅི་ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་སྐྱེས་པའམ། འོན་ཏེ་སྐྱེས་པ་སྐྱེ། རབ་འབྱོར་གྱིས་སྨྲས་པ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ། ཁོ་བོ་ནི་ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་སྐྱེ་བར་ཡང་མི་འདོད། སྐྱེས་པ་སྐྱེ་བར་ཡང་མི་འདོད་ཅེས་ཁས་ལེན་གྱི་དམ་བཅའ་བ་གཞན་འགོག་གོ །ཡང་འགག་མེད་དུ་སྣང་བ་འདི་ལ་སྐྱེ་སོགས་སུ་གྲུབ་བོ་སྙམ་ན། དེ་ནི་བློས་ཕར་བཏགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་དང༌། མ་གྲུབ་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཁས་བླངས་པ་མེད་ཀྱིས། སྣང་ཙམ་བཀག་པ་ནི་མེད་དོ། །དེ་སྐད་དུ་འཕགས་པ་ལྷས། ཇི
Chinese
由于这个宗派不承认任何论证的承诺，主要通过反驳对方承诺的矛盾推论来进行辩论，所以被称为应成派。如尊者龙树所说：“如果我有什么承诺，那时我就会有那个过失。因为我没有承诺，所以我才是无过失的。”以及圣天所说：“对于有和无以及有无，没有任何偏袒的，对于他来说，无论是长久还是争论，都无法说出。”如今，不承认自己的体性、自续和自证的差别，认为是对实有的执着是烦恼障；不区分粗细二种无我的差别；承认断灭真谛是究竟的，声闻缘觉圣者以证悟法无我而遍及的差别；凡夫的意识是错乱的意识，认为分析的意识是量识的差别；认为意现和分别的所依相同，并且有凡夫能现量证悟细微无常的差别；认为三时是实有，仅仅证悟粗大无常等十六种，也不能进入三乘任何一个的加行道，而存在着应成派的差别。因此，在这个宗派中，一切法的自性都是无生的，法性远离一切戏论的边，所以从显现的时刻起，就是不生、不灭、本来寂静、自性涅槃，甚至连承认的世俗也遮止。月称说：“正如你认为他性实有一样，我也不承认世俗。”如果这样，那么一切法不生或者生的体性如何成立呢？世尊母说：“具寿善现，什么法是不生而生，或者已生而生？”善现说：“具寿舍利子，我不认为法是不生而生，也不认为已生而生。”这样就遮止了他人承诺的誓言。又想，这无有止息的显现，是如何成立为生等的呢？那只是由心假立的体性而已，并没有承认成立与不成立的宗派，所以并没有遮止显现本身。如圣天所说：
English
Since this school does not accept any argumentative commitments and primarily argues by refuting the opponent's commitments through contradictory inferences, it is called the Consequentialist (Prasaṅgika). As the venerable Nāgārjuna said, "If I had any commitment, then I would have that fault. Because I have no commitment, I am faultless." And as Āryadeva said, "For whom there is no partiality towards existence, non-existence, or both, for him, neither long duration nor dispute can be expressed." Nowadays, the differences are that they do not accept their own characteristics, intrinsic existence, and self-awareness, considering the clinging to reality as afflictive obscurations; they do not differentiate between the gross and subtle aspects of selflessness; they accept that the truth of cessation is ultimate, and that the Śrāvakas and Pratyekabuddhas are pervaded by the realization of the selflessness of phenomena; they consider the consciousness of ordinary beings as mistaken consciousness, and analytical consciousness as valid cognition; they believe that the basis of mental direct perception and conceptual thought is the same, and that there are ordinary beings who directly realize subtle impermanence; they believe that the three times are real, and that merely realizing the sixteen aspects of gross impermanence, etc., one cannot even enter the path of preparation of any of the three vehicles, and there is the difference of casting consequences. Therefore, in this philosophical system, the nature of all phenomena is unborn, and the nature of reality is free from all extremes of elaboration, so from the moment of appearance, it is unborn, unceasing, primordially peaceful, and naturally in nirvāṇa, even the conventional truth that is acknowledged is refuted. Candrakīrti said, "Just as you believe in the reality of other-dependence, I do not accept even the conventional truth." If so, how is the nature of all phenomena as unborn or born established? The Blessed Mother said, "Venerable Subhūti, is what is unborn born, or is what is born born?" Subhūti said, "Venerable Śāriputra, I do not consider what is unborn to be born, nor do I consider what is born to be born." Thus, he refutes the vows of others' commitments. Furthermore, if one thinks that this uninterrupted appearance is established as birth, etc., that is merely a characteristic imputed by the mind, and there is no acceptance of the philosophical tenets of establishment or non-establishment, so there is no negation of mere appearance. As Āryadeva said: