Tibetan
ཤོག་ལྷེབ་ ༥༠༠ ནས་ ༦༠༡ བར། ཤོག་ལྷེབ་ ༥༠༠ ནས་ ༦༠༡ བར། ལ་མཁས་པ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྗེས་སུ་སོང་བར་མཐོང་ངོ༌། །ཞེས་པ་འདིས་དམིགས་པ་མཐའ་དག་འདུས་བྱས་ཡིན་པར་གསལ་བར་བསྟན་ཅིང༌། དེ་ལྟར་ཡིན་པས་བསྔོ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་ཡོངས་སུ་གྲུབ་ལ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་དུས་གསུམ་དང༌། ཁམས་གསུམ་དང༌། དགེ་སྡིག་ཉིད་ལ་རྣམ་པར་གྲོལ་བས་དེ་ལ་ནི་བསྔོ་བ་མེད་པའི་ཚུལ་ཡང་དག་སྦྱོར་བའི་རྒྱུད་ལས། དེ་ཡི་སྡིག་དང་བསོད་ནམས་ཀྱི། །ཆ་གཉིས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྟེ། །མཁས་པས་འདི་གཉིས་རྣམ་པར་སྤང༌། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་རྒྱ་ཆེར་ཡོད་དོ། །དེ་བས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལས་ལངས་པའི་གནས་སྐབས་གཞན་དུ་འཇིག་རྟེན་མཐའ་དག་སྒྱུ་མ་དང༌། སྨིག་སྒྱུ་དང༌། རྨི་ལམ་དང༌། ཆུ་ཟླ་དང༌། མིག་ཡོར་ལྟ་བུར་བལྟ་ཤིང༌། རྗེས་ལ་ཐོབ་པའི་ཤེས་པ་དེས་སེམས་འདི་ལྟར་བསྐྱེད་པར་བྱ་སྟེ། ཀྱེ་མ་སེམས་ཅན་འདི་དག་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པས་ཆོས་ཟབ་མོ་འདི་ལྟ་བུ་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པས་འཁོར་བ་ན་འཁོར་བ་སྙིང་རེ་རྗེ་སྙམ་པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀུན་རྫོབ་པ་མངོན་དུ་བྱས་ལ། ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྣང་བ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དོན་དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ངང་དུ་མཉམ་པར་ གཞག་པར་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་སྐྱོན་དང་བྲལ་ནས་མཉམ་པར་ཞུགས་པའི་སེམས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་ཞུགས་པར་གྱུར་ན་དེའེ་ཚེ་རྩོལ་བ་གློད་དེ་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཆ་མཉམ་པའི་བཏང་སྙོམས་ལ་གོམས་པར་བསླབ་བོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལ་རྩོལ་བ་བྱས་ན་སེམས་རྣམ་པར་གཡེང་བས་རྒོད་པར་འགྱུར་ལ། ཡང་ཤེས་པའི་གདངས་ཉམས་ནས་བྱིང་བར་གྱུར་ན་ལྷག་མཐོང་མེད་པར་རིག་པར་བྱས་ནས་དམུས་ལོང་ལྟ་བུའི་སེམས་མུན་པར་ཞུགས་པའི་སྐྱེས་བུའམ། མིག་བཙུམས་པ་ལྟར་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་གདངས་ཆ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཉེས་པ་བསལ་ཕྱིར་བྱིང་བ་དེ་ཉིད་བཙལ་བས་བསླངས་ནས་ཤེས་བྱའི་དོན་ཡང་དག་པའི་ཤེས་རབ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་རང་བཞིན་གྱིས་གོ་འབྱེད་པའི་གདངས་གདོན་པར་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ་རྟོག་དཔྱོད་རྣོན་པོ་ལྷག་མཐོང་དུ་འདོད་ནས་སྤྲེའུ་བཞིན་དུ་སེམས་རྣམ་པར་གཡེང་ཞིང་རྒོད་པར་གྱུར་པ་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཏུ་འཁྲུལ་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་ཞིང་བདག་མེད་པ་དང་འགལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ན་ཤེས་རབ་ནི་དངོས་པོའི་བྱེ་བྲག་ཡིན་པས་དངོས་པོ་མ་གྲུབ་ན་ཤེས་རབ་དེ་ཉིད་ཀྱང་མི་འགྲུབ་སྟེ། ཤིང་མ་གྲུབ་ན་ཤ་བ་ལ
Chinese
纸页500至601。 为智者，见一切法皆随菩提。此示明一切所缘皆为有为法。既如是，则回向之体性亦圆满成就。般若波罗蜜多乃解脱三时、三界、善恶本身，故于彼无回向之理，如《正合经》云：彼之罪与福，二分乃分别，智者当舍此二。如是等等，广说甚多。是故，当从彼三摩地出定时，应视一切世间如幻、如阳焰、如梦、如水月、如眼翳。其后，以所得之智慧，应如是生起心念：嗟！此等有情为烦恼所困，未能领会如是甚深之法，故于轮回中流转，实可悲悯。如是显现世俗菩提心。复当安住于一切法无显现之三摩地，即胜义菩提心之状态中。 何时离沉掉之过失，而入于平等之心中，彼时当放松努力，于止观双运之舍中修习。若于彼作功用，则心散乱而掉举。又若智慧之光芒衰退而陷入沉没，则当知无胜观，如盲人般，心入于黑暗之士夫，或如闭眼者，各别思维之智慧光芒全无，为遣除此过失，当寻觅彼沉没而策举之，并应发出以自性了悟所知义之真实智慧，即无分别智之光芒。何时以敏锐之分别观察欲为胜观，如猴子般心散乱而掉举时，若误以为是各别思维之智慧，则与一切法空性无我相违。何以故？以智慧乃事物之差别，若事物不成立，则智慧本身亦不成立。若树不成立，则树叶亦不成立。
English
Pages 500 to 601. Being wise, one sees that all dharmas follow bodhi. This clearly shows that all objects of focus are conditioned. Since this is so, the characteristic of dedication is also fully accomplished. The Perfection of Wisdom is liberated from the three times, the three realms, and good and evil themselves, so there is no dedication for it. As it says in the Tantra of Perfect Union: "The two parts of its sin and merit are discrimination. The wise should abandon these two." And so on, there is much extensive discussion. Therefore, when arising from that samadhi, one should view all worlds as illusion, mirage, dream, water moon, and optical illusion. Afterwards, with the knowledge gained, one should generate the mind in this way: "Alas! These sentient beings are afflicted by disturbing emotions and have not understood such profound dharmas, so they wander in samsara. How pitiful!" Thus, one manifests the conventional bodhicitta. Again, one should abide in the samadhi of the non-appearance of all dharmas, in the state of ultimate bodhicitta. When one is free from the faults of sinking and excitement, and the mind enters into equanimity, then one should relax effort and train in the equanimity of shamatha and vipashyana inseparably. If one makes effort in that, the mind will be distracted and excited. Also, if the radiance of knowledge diminishes and sinks, then one should recognize that there is no vipashyana, like a blind person, the mind enters into the darkness of a person, or like one who closes their eyes, the radiance of discriminating wisdom is completely absent. In order to dispel this fault, one should seek out that sinking and arouse it, and one should emit the radiance of the true wisdom that understands the meaning of knowable objects by its own nature, the non-conceptual wisdom. When one desires sharp investigation and analysis to be vipashyana, and the mind is distracted and excited like a monkey, if one mistakes it for discriminating wisdom, then it will contradict the emptiness and selflessness of all dharmas. Why? Because wisdom is a distinction of things, and if things are not established, then wisdom itself is not established. If a tree is not established, then a leaf is not established.
Tibetan
་སོགས་པ་བཀག་པ་བཞིན་ནོ། ། ཞེས་པཎྜི་ཏ་པྲཛྙཱ་མོ་ཀྵས་ཀྱང་དབུ་མའི་འགྲེལ་པ་ལས་བཤད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་དགོངས་འགྲེལ་ལས། དེ་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་གཟུགས་བརྙན་དེ་དག་ལ་ཤེས་བྱའི་དོན་དེ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང༌། རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་དང་ཡོངས་སུ་དཔྱོད་པ་དང༌། བཟོད་པ་དང༌། འདོད་པ་དང་བྱེ་བྲག་འབྱེད་པ་དང་ལྟ་བ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ལྷག་མཐོང་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལྷག་མཐོང་ལ་མཁས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་སྙམ་ན། འདི་དག་ནི་མཉམ་པར་གཞག་པའི་ཚེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་ལྟར་མཐོང་བའི་ལྷག་མཐོང་གཅིག་པོ་ལ་དགོངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་བྱའི་ཁྱད་པར་དེ་ཤེས་བྱེད་ཀྱི་ཡུལ་ལ་ཞུགས་པའི་ཚེ་ཇི་སྙེད་པའི་ཤེས་བྱ་མཁྱེན་པས་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང༌། རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཚེ་ཤེས་བྱ་ཡུལ་ལ་མི་འཇུག་ཅིང་ཇི་ལྟ་བར་མཁྱེན་པས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང༌། ཐོས་པ་དང་བསམ་པའི་ཤེས་རབ་དང་ལྡན་པས་གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅིང༌། དོན་ལ་རྟོག་པས་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པའི་མཚན་ མར་འཛིན་པ་གང་ཞིག་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་དང་ཡོངས་སུ་དཔྱོད་པ་ཉིད་ཡིན་པར་འཛམ་བུའི་གླིང་གི་རྒྱན་གཉིས་པས་ཀྱང་བཤད་ཅིང་རྟོག་དཔྱོད་གཉིས་ནི་སྔ་མ་རྩིང་ལ་ཕྱི་མ་ཞིབ་པའི་ཁྱད་པར་ཙམ་ལས་སྐད་ཅིག་དང་ཆ་ཤས་དུ་མ་ལ་དམིགས་པས་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་འདྲེས་པའི་ཤེས་རབ་འདུས་བྱས་ཀུན་རྫོབ་པ་རང་རྒྱུད་ལྡན་ཡིན་ཏེ་འཇམ་དཔལ་རྣམ་པ་འཕྲུལ་པ་ལས་ཀྱང༌། བསམ་གཏན་ལ་མཚན་མ་དང༌། ཤེས་རབ་རྒྱུ་བ་ཡང་བདུད་ཀྱི་ལས་སོ་ཅེས་དང༌། ལྷའི་བུ་ཇི་ཙམ་དུ་རྟོག་པ་དང༌། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་དང༌། མཐོང་བ་དང༌། ཐོས་པ་དང༌། བྱེ་བྲག་ཕྱེད་པ་དང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་གནས་ཇི་ཙམ་པ་དེ་ཙམ་དུ་བདུད་ཀྱི་ལས་སོ། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་དེ་དག་ནི་ཐོས་པ་དང་བསམ་པའི་ཤེས་རབ་ལ་ཐོག་མར་ལམ་དུ་བྱེད་པའི་ཞི་ལྷག་ཡིན་པའི་ཚུལ་འཕགས་པ་དགོངས་པ་ངེས་འགྲེལ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞི་གནས་ཇི་ལྟར་ཡོངས་སུ་འཚོལ་བར་བགྱིད་པ་དང༌། ལྷག་མཐོང་ལ་མཁས་པ་གང་ལགས། བཀའ་བསྩལ་པ། ངས་ཆོས་གདགས་པ་རྣམ་པར་གཞག་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། མདོའི་སྡེ་དང༌། དབྱངས་ཀྱིས་བསྙད་པའི་སྡེ་དང༌། ལུང་དུ་བསྟན་པའི་སྡེ་དང༌། ཚིགས་སུ་ བཅད་པའི་སྡེ་དང༌། ཆེད་དུ་བརྗོད་པའི་སྡེ་ད
Chinese
等都被遮止一样。 如是班智达扎那摩卡沙也在中观的注释中说道。如果是这样，与《解深密经》所说相违，其中说：如此，在等持的行境影像中，对于所知之义进行辨别，以及极度辨别，以及完全思择和完全观察，以及安忍，以及欲求和分别，以及见和分别念，凡是这些都叫做胜观，如此菩萨就是精通胜观的。如果有人这样认为，这些并非指在入定之时，将一切法视为无二智慧的体性，如同虚空一般所见的唯一胜观。而是指所知的差别进入能知之境时，以了知多少所知而进行辨别，以及在自性清净之时，所知不进入境，如实了知而极度辨别，以及具有听闻和思惟的智慧，将十二部经等词句忆念于心，并且对意义进行思择，以具有观察的相 而执著，凡是完全思择和完全观察本身，也被赡部洲的二胜士所说，并且思择和观察二者只是前者粗略后者精细的差别，因为缘于刹那和众多分，所以是八识聚混合的智慧，是有为的世俗，具有自性。如《文殊师利幻化经》中也说：禅定中的相，以及智慧的流动也是魔的事业。以及天子，有多少思择，以及分别，以及完全思择，以及见，以及听闻，以及分别，以及有多少分别识的处所，就有多少是魔的事业。因此，这些是以听闻和思惟的智慧作为最初道路的止观之理，如圣者《解深密经》中说：世尊，如何完全寻求寂止，以及谁是精通胜观者？佛说：我如此安立法的施设，即：契经部，应颂部，授记部，讽颂
English
are all prevented. As stated by Paṇḍita Prajñāmokṣa in his commentary on Madhyamaka. If so, it contradicts what is said in the Saṃdhinirmocana Sūtra: 'Thus, in the realm of meditative absorption, the meaning of knowable objects is distinguished, and thoroughly distinguished, and completely conceived and completely analyzed, and endured, and desired, and differentiated, and viewed, and conceptualized, all of which is called vipaśyanā. Thus, a Bodhisattva is skilled in vipaśyanā.' If one thinks that way, these are not referring to the single vipaśyanā that, during meditative equipoise, sees the nature of all dharmas as non-dual wisdom, like the center of the sky. Rather, when the distinctions of knowable objects enter the realm of the knower, they are distinguished by knowing how many knowable objects there are. And when one's own nature is completely pure, the knowable objects do not enter the realm, and they are thoroughly distinguished by knowing them as they are. And by possessing the wisdom of hearing and thinking, one keeps in mind the words of the twelve divisions of scripture, and contemplates their meaning, grasping the characteristics with analysis. Whatever is complete conception and complete analysis itself is also said by the two ornaments of Jambudvipa, and the difference between conception and analysis is only that the former is coarse and the latter is subtle. Because they focus on moments and many parts, they are wisdom mixed with the eight aggregates of consciousness, conditioned, conventional, and self-existent. As it is also said in the Mañjuśrīvikurvāṇaparivarta Sūtra: 'Signs in meditation, and the flow of wisdom, are also the work of Māra.' And, 'O son of the gods, as much as there is conception, and discrimination, and complete conception, and seeing, and hearing, and differentiation, and as much as there is a place of consciousness, that much is the work of Māra.' Therefore, these are the ways in which śamatha and vipaśyanā initially take the wisdom of hearing and thinking as the path, as it is said in the noble Saṃdhinirmocana Sūtra: 'Lord, how does one completely seek śamatha, and who is skilled in vipaśyanā?' The Buddha said: 'I establish the arrangement of dharmas in this way: the Sūtra division, the Geya division, the Vyākaraṇa division, the Gāthā