Tibetan
ང༌། གླིང་གཞིའི་སྡེ་དང༌། རྟོགས་པ་བརྗོད་པའི་སྡེ་དང༌། དེ་ལྟ་བུ་བྱུང་བའི་སྡེ་དང༌། སྐྱེས་པ་རབས་ཀྱི་སྡེ་དང༌། ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པའི་སྡེ་དང༌། རྨད་དུ་བྱུང་བའི་ཆོས་ཀྱི་སྡེ་དང༌། གཏན་ལ་ཕབ་པར་བསྟན་པའི་སྡེ་གང་དག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་བཤད་པ་དེ་དག་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ལེགས་པར་ཐོས་ལེགས་པར་བཟུང༌། ཁ་ཏོན་བྱང་བར་བྱས། ཡིད་ཀྱི་ལེགས་པར་བརྟགས། མཐོང་བས་ཤིན་ཏུ་རྟོགས་པར་བྱས་ནས་དེ་གཅིག་པུ་དབེན་པར་འདུག་སྟེ་ཡང་དག་བཞག་ནས་ཇི་ལྟར་ལེགས་པར་བསམས་པའི་ཆོས་དེ་དག་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅིང༌། སེམས་གང་གིས་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་སེམས་དེ་ནང་དུ་རྒྱུན་ཆགས་སུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ཡིད་ལ་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་ཞུགས་ཤིང་དེ་ལ་ལན་མང་དུ་གནས་པ་དེ་ལ་ལུས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང༌། སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་འབྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཞི་གནས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞི་གནས་ཡོངས་སུ་འཚོལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ལུས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང༌། སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དེ་ཐོབ་ནས་དེ་ཉིད་ལ་གནས་སྟེ། སེམས་ཀྱི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་སྤངས་ནས་ ཇི་ལྟར་བསམས་པའི་ཆོས་དེ་དག་ཉིད་ནང་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་གཟུགས་བརྙན་དུ་སོ་སོར་རྟོག་པར་བྱེད། མོས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་གཟུགས་བརྙན་དེ་དག་ལ་ཤེས་བྱའི་དོན་དེ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་དཔྱོད་པ་དང༌། འདོད་པ་དང༌། བྱེ་བྲག་འབྱེད་པ་དང༌། ལྟ་བ་དང༌། རྟོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ལྷག་མཐོང་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལྷག་མཐོང་ལ་མཁས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བཀའ་བསྩལ་པ་བཞིན་ནོ། །འདི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ལྷག་མཐོང་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ཀྱང༌། ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་མཉམ་གཞག་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ནམ་རྒྱུད་ལ་འབྱོར་བའི་ཚེ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་འཕགས་པའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པ་ཉིད་ཡིན་པས། དེ་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་སྤོང་བ་ལ་ཞུགས་ཤིང་དེའི་རང་བཞིན་ནི་འོད་སྲུང་གིས་ཞུས་པ་ལས། ཤིང་གཉིས་དྲུད་པ་ལས་ནི་མེ་འབྱུང་སྟེ། །བྱུང་བ་དེ་ཡིས་དེ་ཉིད་བསྲེག་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཤེས་རབ་དབང་པོ་སྐྱེས་ནས་ཀྱང༌། སྐྱེས་པ་དེ་ཡིས་དེ་ཉིད་བསྲེག་པར་བྱེད། །ཅེས་པ་ལྟར་མཚན་མ་མེད་པའི་ ཞི་གནས་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཉིད་ལས་མཚན་མ་མེད་པའི་ལྷག་མཐོང་རྣམ་པར་མི་རྟོག
Chinese
而且，关于地基之部，讲述证悟之部，如是发生之部，生者世代之部，极其广大之部，奇妙之法之部，以及决定显示之部，凡是向菩萨们宣说的那些，菩萨都善于听闻，善于受持，精通背诵，以意善加观察，以见而极为了解，然后独自一人住在寂静处，如理作意，忆念那些如理思维的法，以何心忆念，则此心恒常不断地忆念，故而忆念。如是进入并多次安住于此，由此生起身极调柔和心极调柔，此即称为止。如是，菩萨寻求圆满的止。获得身极调柔和心极调柔后，安住于此，舍弃心的散乱， 如理思维的那些法，在内心中于等持的行境中，作为影像而分别忆念，信受。如是在等持的行境影像中，对所知之义进行辨别，完全了知，完全观察，欲求，分别，见解，以及思择，此即称为胜观。如是，菩萨精通胜观。如世尊所说。如是，世间道中等持状态的胜观，其自性是分别。然而，当现量证悟法性的等持，各自证知的智慧融入相续时，便获得超越世间的圣者果位。因此，它致力于断除所知障，其自性如《胜生经》所说：双木相磨而生火，火生之后反焚木，如是智慧生起已，复以智慧焚自身。如是，从无相的 止，分别的智慧中，不会生起无相的胜观分别。
English
Moreover, regarding the section on the ground, the section on expressing realization, the section on such occurrences, the section on the generations of beings, the section on vastness, the section on wondrous Dharma, and the section on definitive teachings, whatever is taught to the Bodhisattvas, the Bodhisattva listens well, holds well, masters recitation, contemplates well with the mind, and thoroughly understands through seeing. Then, dwelling alone in solitude, he applies proper attention, remembering those Dharmas that he has contemplated well. With whatever mind he remembers, that mind constantly and continuously remembers, thus he remembers. Having entered in this way and remained in it many times, there arises a great pliancy of body and a great pliancy of mind, which is called quiescence (śamatha). Thus, the Bodhisattva seeks complete quiescence. Having attained great pliancy of body and great pliancy of mind, he abides in it, abandoning mental wandering. Those Dharmas that he has contemplated well, he individually contemplates as images in the realm of samādhi within his mind, and he believes in them. Thus, in those images in the realm of samādhi, the discrimination, complete understanding, complete examination, desire, differentiation, view, and consideration of the meaning of what is to be known are called insight (vipaśyanā). Thus, the Bodhisattva is skilled in insight. As the Blessed One said. Thus, the insight in the state of equipoise on the worldly path is of the nature of discrimination. However, when the equipoise that directly realizes the nature of reality, the wisdom of self-awareness, enters the continuum, one attains the state of an Ārya, which transcends the world. Therefore, it engages in abandoning the obscurations to knowledge, and its nature is as stated in the "Akṣayamati-sūtra": From the rubbing of two sticks, fire arises; having arisen, it burns the very sticks. Likewise, when the power of wisdom is born, that which is born burns itself. Thus, from the signless quiescence, the wisdom of discrimination, the signless insight does not discriminate.