Tibetan
འི་རྟེན་འབྲེལ་ཙམ་དུ་མ་འགགས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་དགོད་པ་དང༌། ཕྱོགས་ཆོས་བསྒྲུབ་པ་དང༌། ཁྱབ་ངེས་ཀྱིས་ཚད་མས་དཔྱད་པ་དང་གསུམ་གྱིས་རིགས་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི། གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བས་ཁྱབ་ན་དེ་བདེན་པའི་དངོས་པོས་སྟོང་པས་ཁྱབ་པོ། གཉིས་པ་ནི་སློབ་དཔོན་འཕགས་པས། ཇི་ལྟར་སྐད་ཅིག་མཁའ་ཡོད་ལྟར། །ཐོག་མ་དབུས་ཀྱང་བརྟགས་པར་གྱིས། །སྐད་ཅིག་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །འཇིག་རྟེན་སྐད་ཅིག་ལ་མི་གནས། །ཞེས་པས་ཉིན་མཚན་དང་སྔ་དྲོ་ཕྱི་དྲོའི་བར་རམ། སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱིའི་བར་ན་གནས་པའི་རྟགས་ལས་ཆ་གསུམ་དང་ལྡན་པར་དཔགས་པས་དོན་དམ་པའི་ཆ་མེད་གཅིག་དང་བྲལ་བར་གནས་པའི་ཕྱོགས་ཆོས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི་རིགས་པའི་དབང་ཕྱུག་གིས། དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ། །དེ་འདིར་དོན་དམ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་པ་སྟེ། ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ཙམ་དུ་མའི་དངོས་པོ་ཡིན་པ་བཀག་པ་ཙམ་གྱིས་གཅིག །གཅིག་གིས་དངོས་པོར་ཡོད་དུས་སུ་ཆོད་དེ། ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ཙམ་ལ་གཅིག་ཏུ་ཡོད་པའམ། དུ་མར་ཡོད་པས་ཁྱབ་པ་དངོས་སུ་ངེས་པ་ན་གཅིག་དང་དུ་མའི་ཁྱབ་བྱར་མཐོང་བའི་ཡོད་པའི་དངོས་པའི་འདི་ཉིད། དོན་དམ་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ནའང༌། དེའི་གཅིག་དང་དུ་མས་མ་ཁྱབ་པར་དོགས་པ་སྐྱེ་བའི་ནུས་པ་བཅོམ་སྟེ། དོན་དམ་པའི་དངོས་པོ་ལ་གཅིག་དང་དུ་མས་ཁྱབ་པ་མཚན་ཉིད་ངེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཤུགས་ལ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བདག་གི་བླ་མ་རང་གཞན་གྱི་གྲུབ་མཐའ་རྒྱ་མཚོའི་ཕ་རོལ་ཏུ་སོན་པ་དེ་བཞེད་པས་དབུ་མའི་གཏན་ཚིགས་ཆེན་པོའི་གོ་དོན་བོད་སྔ་རབས་ལ་འཆད་རྒྱུ་མེད་ཅེས་སྤྱི་བརྟོལ་བསྐྱེད་པར་མི་བྱའོ། །གཉིས་པ་ཁས་ལེན་པའི་རྣམ་གཞག་ནི། བདེན་པ་ཙམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི་ཆོས་གང་ཞིག་རང་བཞིན་མེད་པ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཆོས་ཅན་གང་ཞིག་རིག་པས་དཔྱད་མི་བཟོད་པ། དོན་དམ་པའི་མཚན་ཉིད་རིག་པས་དཔྱད་བཟོད་པའོ། །དེ་ལྟ་ན་རིག་པས་དཔྱད་བཟོད་དེ་བློས་བཏགས་པ་ལ་ལྟོས་སམ་མི་ལྟོས། མི་ལྟོས་ན་དཔྱད་བཟོད་ཀྱི་ཐ་སྙད་དང་འགལ་ཞིང༌། ལྟོས་ན་དཔྱད་བཟོད་པ་དེ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དང་འགལ་ལོ་སྙན་ན། བསྒོམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་དུས་ན་ལྷག་མཐོང་རྣམ་པར་མི་ རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་དོན་དམ་བདེན་པ་མཚན་ཉིད་པ་ཡོད་པས་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་བློ་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་ཚེ་དེ་ལྟར་ཡིན་ཀྱང༌། འདིར་བསམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་དཔྱད་རིག་རྣོན་པོས་གཤིས་ཀྱི་བཞུགས་ཚུལ་ལ་མཚང་འབྲུ་བའི་སོ་སོར་རྟོགས
Chinese
不仅仅是缘起而已。第二，以立宗、立论和以遍知量衡量这三者进行推理。其中第一点是：如果遍及于脱离一和多，那么它也遍及于空无真实的实物。第二点是：如圣者导师所说：如同刹那虚空存在一样，初始和中间也应考察。因为是三个刹那的自性，世界不住于刹那。因此，从日夜、早晚之间，或前后刹那之间存在的标志来推断，它具有三个部分，从而成立了胜义中脱离无分一体而存在的宗法。第三点是：理自在说：凡是具有作用能力的，在此处并非胜义存在。也就是说，仅仅是存在的实物，通过遮止是多的实物，就是一。一决定了事物存在的时候。因为仅仅是存在的实物，遍及于以一存在或以多存在是确定的，所以见到一和多的所遍的这个存在的实物，即使是胜义的实物，由于它的单一和多重性没有遍及，从而摧毁了产生怀疑的能力，胜义的实物被单一和多重性遍及，以确定特征的方式间接成立。因此，我的上师，已经超越了自他宗派的海洋，他这样认为，所以不要产生轻视，说在西藏早期没有对中观大推理的意义进行讲解。第二，关于承认的
English
It is not merely dependent origination. Second, reasoning should be done through three aspects: establishing the thesis, establishing the reason, and examining with valid cognition through pervasive certainty. Among these, the first is: if it pervades being separate from one and many, then it also pervades being empty of true entities. The second is: as the noble teacher said, 'Just as a moment of space exists, so should the beginning and middle be examined. Because it is the nature of three moments, the world does not abide in a moment.' Therefore, from the sign of existing between day and night, or between morning and evening, or between prior and subsequent moments, it is inferred to have three parts, thus establishing the property of the thesis that exists in ultimate reality, separate from indivisible oneness. The third is: the Lord of Reasoning said, 'Whatever has the ability to perform a function, that is not ultimately existent here.' That is to say, merely existing entities, by merely negating being multiple entities, is one. One determines when an entity exists. Because merely existing entities are certainly pervaded by existing as one or existing as many, therefore, this existing entity, which is seen as the pervader of one and many, even if it is an ultimate entity, because its oneness and multiplicity do not pervade it, the ability to generate doubt is destroyed, and the ultimate entity is pervaded by oneness and multiplicity, implicitly established in the manner of defining characteristics. Therefore, my lama, who has crossed to the other side of the ocean of self and other tenets, holds this view, so do not generate contempt by saying that there was no explanation of the meaning of the great Madhyamaka reasoning in early Tibet. Second, regarding the classification of acceptance: the definition of mere truth is any dharma that lacks inherent existence. The definition of conventional truth is any subject that cannot withstand analysis by the mind. The definition of ultimate reality is that which can withstand analysis by the mind. If that is the case, does that which can withstand analysis by the mind depend on conceptual imputation or not? If it does not depend, then it contradicts the term 'can withstand analysis.' If it depends, then 'can withstand analysis' contradicts ultimate truth. If it is thought in this way, at the time of meditative wisdom, the non-conceptual wisdom of higher seeing has the characteristic of ultimate truth, so when it transcends the scope of ordinary beings' minds, that is how it is. However, here, with the sharp analysis of the wisdom of thought, one individually discerns, exposing the flaws in the way things naturally exist.