Tibetan
སྒྲ་ནི་མཐའ་གཉིས་སྤོང་བའི་ཚིག་ཏུ་གདགས་པ་ཙམ་སྟེ། མདོ་ལས། བདེན་དང་རྫུན་པ་འདི་ཡང་མཐའ་ཡིན་ཏེ། །ཡོད་དང་མེད་པ་འདི་ཡང་ མཐའ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ཕྱིར་མཐའ་ནི་གཉིས་ཀ་རྣམས་སྤངས་ནས། །མཁས་པས་དབུས་ལ་ཡང་ནི་གནས་མི་བྱེད། །ཅེས་སོ། །དོན་གྱི་དབུ་མ་ནི་བདེན་པ་གཉིས་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་ཚུལ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཐལ་རང་གཉིས་སུ་གནས་པའི་དང་པོར་རང་རྒྱུད་པ་ནི། ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་ཏུ། །གྲུབ་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་དེ། །དོན་དམ་གྲུབ་པ་མེད་པ་ནམ་མཁའ་ལྟར། །འདོད་པ་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་ཡི་ལུགས། །དེ་སྐད་དུ་འཁྲུལ་འཇོམས་ལས། དམིགས་བཅས་ཀུན་རྫོབ་དོན་དམ་དུ། །དམིགས་བྱ་དམིགས་བྱེད་ཀུན་ལ་གྲོལ། །ཞེས་པ་ལྟར། སྣང་བའི་ཆ་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆ་ནས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་སྣང་ཡང༌། དོན་དམ་པར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་བདེན་པར་མ་གྲུབ་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ཡང་གདགས་གཞིའི་ངོས་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བློ་ལ་ལྟོས་ནས་ཀུན་རྫོབ་དང་དོམ་དམ་དུ་འཇོག་པ་དེ་ཡང་གཤིས་ལ་བདེན་པ་མ་གྲུབ་བཞིན་དུ་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཆ་ནས་རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་གྲུབ་པར་འདོད་པས་རང་རྒྱུད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་རིག་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་ཁས་མི་ལེན་པའི་རྣམ་གཞག་དང༌། ཁས་ལེན་པའི་ཁྱད་པར་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཀུན་རྫོབ་ ཏུ་སྣང་བའང་མེད་པ་གསལ་བར་སྣང་བ་རྨི་ལམ་འཁྲུལ་པ་ལྟ་བུ་ཉིད། རང་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བར་སྣང་བ་ཙམ་དུ་གྲུབ་ཀྱང༌། དོན་དམ་པར་རིག་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་བདེན་གཉིས་ལ་སོགས་པ་ནས། འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་གྲུབ་པར་འདོད་དེ། ཡུམ་བར་མ་ལས། རབ་འབྱོར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའང་མ་སྐྱེ་ཤིང་མེད་པའོ། །ཞེས་པས་བདེན་གཉིས་ཀྱི་དབྱེ་བ་དང་མཚན་ཉིད་ནི་དེའི་ངོ་བོ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པས་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པར་བལྟ་སྟེ། རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པའི་དོན་དམ་པའི་ངོར་ནི་ཤེས་བྱ་དང་བརྗོད་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་གཅིག་དང་དུ་བྲལ་དང་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་ལོག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ལས་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་སྤྲོས་པ་གཅོད་པའི་ཚུལ་དུ་རིགས་པར་བྱའོ། །དེའང་དབུ་མའི་གཞུང་ལས་གཏན་ཚིགས་ཆེན་པོ་བཞིའི་རིགས་པས་དོན་དམ་བདེན་པ་སྐྱེ་འགག་མེད་པར་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ནི་ཡོངས་སུ་གྲགས་པ་ཡིན་ལ། དམིགས་བསལ་རྩ་ཤེའི་རབ་བྱེད་རེ་རེས་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་གནས་ཕྲ་མོ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་རིགས་པའི་རྣ
Chinese
声音只是被安立为舍弃二边的词语。如经中说：真和假这也是边，有和无这也是边，因此舍弃二边后，智者也不住在中间。因此，意义上的中观，仅仅是双运二谛的方式。其中，安住于自续和应成二者中的前者，即自续派是：如何显现的一切都是世俗谛，成立为如幻的自性；胜义谛没有成立，如同虚空。这是中观自续派的宗风。如《摧魔论》中说：有相的世俗谛，胜义谛中，所缘能缘都解脱。如是，显现的一切从世俗谛的角度显现为如幻，但在胜义谛中，丝毫也没有真实成立，如同虚空。而且，从所依的角度，一切法依赖于心识而安立为世俗谛和胜义谛，即使自性上没有真实成立，但在名言的角度，也认为成立为自体的自性，因此称为自续派。其中，不承认胜义谛是明觉的对境的安立，和承认的差别有两种。第一种是：世俗谛中显现的也是没有，明亮地显现如同梦境幻觉一般。在自续派中，仅仅成立为显现生起，但在胜义谛中，从明觉的对境二谛等，到轮回涅槃的一切法都不成立。如《中观根本慧论》中说： 善现，一切法在胜义中无自性，因此涅槃也是不生不灭的。因此，二谛的差别和自性，仅仅是安立其体性而已，因此视为名言的胜义谛。在非名言的胜义谛面前，因为超离了所知和言说的对境，所以通过远离一和多，有和无等的理证，从错误的增益中解脱出来，因此应以断除戏论的方式来理解。而且，从中观的论典中，通过四大理证成立胜义谛无生灭，这是广为人知的。特别是《中观根本慧论》的每一品，也都是以理证来确定空性的细微之处。
English
Sound is merely posited as a word that abandons both extremes. As stated in the sutra: 'Truth and falsehood are also extremes; existence and non-existence are also extremes. Therefore, having abandoned both extremes, the wise do not even dwell in the middle.' Therefore, the Middle Way in terms of meaning is solely the manner of uniting the two truths. Among those who abide in the two, Svatantrika and Prasangika, the former, the Svatantrika, is: 'How all appearances are established as conventional truth, with the characteristic of being like an illusion; ultimate truth is not established, like the sky. This is the system of the Madhyamika Svatantrika.' As it is said in the 'Destruction of Illusion': 'Conventional truth with an object, in ultimate truth, object and subject are all liberated.' Thus, all aspects of appearance appear as illusory from the perspective of conventional truth, but in ultimate truth, nothing is truly established, like the sky. Moreover, from the perspective of the basis of designation, all phenomena are established as conventional and ultimate depending on the mind, and even though truth is not established in their nature, they are considered to be established as their own characteristics from the perspective of terminology, hence they are called Svatantrika. Among these, there are two distinctions: the establishment of not accepting ultimate truth as an object of cognition, and the difference of accepting it. The first is: what appears in conventional truth is also non-existent, appearing clearly like a dream or illusion. In the Svatantrika school, it is merely established as appearing to arise, but in ultimate truth, from the two truths as objects of cognition, all phenomena of samsara and nirvana are not established. As stated in the 'Intermediate Mother': 'Subhuti, all phenomena are without intrinsic nature in ultimate truth, therefore nirvana is also unborn and unceasing.' Therefore, the distinction and characteristics of the two truths are merely the establishment of their essence, and thus they are regarded as nominal ultimate truth. In the face of non-nominal ultimate truth, because it transcends the objects of knowledge and expression, it is liberated from the erroneous superimpositions by reasoning such as being separate from one and many, existence and non-existence, and therefore it should be understood in the manner of cutting off elaboration. Moreover, it is well-known that in the Madhyamika treatises, the ultimate truth of no arising and ceasing is established by the reasoning of the four great arguments. In particular, each chapter of the 'Root Wisdom' also establishes the subtle points of emptiness through reasoning.
Tibetan
མ་གྲང་ ཐ་དད་པ་ཡོད་དེ། དཔེར་ན་རྩ་ཤེའི་རབ་བྱེད་དང་པོས་རྒྱས་བཤད་མི་འདྲ་བ་བཅུ་དང༌། མཇུག་བསྡུ་མི་འདྲ་བ་གཉིས་ཏེ་བཅུ་གཉིས་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། །འདིར་ནི་རེ་ཞིག་ཡོངས་སུ་གྲགས་པའི་ཚུལ་བཞིས་རིགས་པར་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་གཟེགས་མ་དང༌། ཡོད་མེད་སྐྱེ་འགོག་དང༌། མུ་བཞི་སྐྱེ་འགོག་དང༌། རྟེན་འབྲེལ་ཆེན་པོའོ། །དང་པོ་ནི། དགག་བྱའི་རྒྱུ་དཔྱད་ནས་དགག་བྱ་འགོག་པ་སྟེ། རྩ་ཤེ་ལས། བདག་ལས་མ་ཡིན་གཞན་ལས་མིན། །གཉིས་ལས་མ་ཡིན་རྒྱུ་མེད་མིན། །དངོས་པོ་གང་དག་གང་ན་ཡང༌། །སྐྱེ་བ་ནམ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་པས། ཆོས་ཅན་དངོས་པོ་ཙམ་ཡང་དོན་དམ་པར་བདག་དང་གཞན་དང་གཉིས་ཀ་དང་རྒྱུ་མེད་པ་ལས་མ་སྐྱེས་པ་གང་ཞིག་ལ་སྐྱེ་བའི་དངོས་པོ་མཐའ་དག་གིས་སྟོང་སྟེ། དཔེར་ན་དོན་སྤྱི་ཙམ་ལ་དངོས་པོ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། དགག་བྱའི་འབྲས་བུ་དཔྱད་ནས་འགོག་པ་སྟེ། །མེད་དམ་ཡོད་པའི་དོན་ལ་ཡང༌། །རྐྱེན་ནི་རུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། །མེད་ན་གང་གིས་རྐྱེན་དུ་འགྱུར། །ཡོད་ན་རྐྱེན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། །ཞེས་པས། ཆོས་ཅན་སྣང་བ་རྟེན་འབྲེལ་འདི་ཡང་དོན་དམ་པར་རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་ཡོད་མེད་སྐྱེ་བ་གསུམ་ཀས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་ སྟེ། འདི་ལྟར་གང་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་སྐྱེ་བས་སྟོང་པ་དང༌། སྐྱེ་བའི་དངོས་པོ་མཐའ་དག་གིས་སྟོང་པ་སྟེ། དཔེར་ན་དངོས་པོ་མེད་ཀྱང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མཚོན་པར་བྱས་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཀ་དཔྱད་ནས་འགོག་པ་སྟེ། བདེན་གཉིས་འཇུག་པ་ལས། དུ་མས་དངོས་པོ་གཅིག་མི་བྱེད། །དུ་མས་དུ་མ་བྱེད་མ་ཡིན། །གཅིག་གིས་དུ་མའི་དངོས་མི་བྱེད། །གཅིག་གིས་གཅིག་བྱེད་པའང་མིན། །ཞེས་པས། འདི་ལྟར་སྣང་བའང་དོན་པར་གཅིག་ལས་གཅིག་ཤོས་དང་གཅིག་ལས་དུ་མ་དང༌། དུ་མ་ལས་དུ་མ་དང༌། དུ་མ་ལས་གཅིག་སྐྱེ་བའི་མུ་བཞིས་སྐྱེ་བ་སྟོང་པའོ། །དཔེར་ན་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་ནམ་མཁའ་ཞེས་གདགས་པ་བཞིན་ནོ། །བཞི་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། མ་ཡིན་དགག་གཏན་ཚིགས་སུ་བཀོད་པ་རྟེན་འབྲེལ་ཆེན་པོ་རང་གི་ངོ་བོ་དཔྱད་ནས་འགོག་པ་དང༌། མེད་དགག་གཏན་ཚིགས་སུ་བཀོད་པ་གཅིག་དང་དུ་བྲལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། གང་ཞིག་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པ་དེ་མ་སྐྱེས། །དེ་ལ་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་ཡོད་མ་ཡིན། །ཅེས་པས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་དེ་ཡང་སྐྱེ་འགག་ལ་སོགས་པའི་མཐའ་བརྒྱད་དང་བྲལ་བ་ཡིན་པས་བདེན་པའི་རང་ བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་སྟེ། དཔེར་ན་སྨིག་སྒྱུ་གཡོ་བ་བཞིན་སྣང་བ
Chinese
没有完 有差别。例如，《中观根本慧论》的第一品以十种不同的方式详细解释，并以两种不同的方式总结，共显示了十二种方式。这里，暂时以四种广为人知的方式进行推理：金刚屑、有无生灭、四句生灭、以及伟大的缘起。第一种是：通过分析所要破斥的因，来破斥所要破斥的事物。如《中观根本慧论》所说：“非自生，非他生，非共生，亦非无因生。诸法于何处，皆无有生。”因此，作为法，仅仅是事物本身，在胜义谛中，不是从自、他、二者、以及无因而生，凡是从这些之外所生的，都空无一切生之事物。例如，仅仅是总相，就没有事物。第二种是：通过分析所要破斥的果，来破斥它。如云：“有或非有之义中，缘非是应理。若无，何者成为缘？若有，缘又何所为？”因此，作为法，显现的缘起，在胜义谛中，也空无在因上的果的有、无、生三种。像这样，凡是从因上空无果的有和无的生，并且空无一切生之事物，例如，即使没有事物，也以自性来表示。第三种是：通过分析因果二者来破斥。如《入二谛论》所说：“多不作一物，多亦不作多，一不作多物，一亦不作一。”因此，像这样，显现也在胜义中，空无从一产生一，从一产生多，从多产生多，以及从多产生一的四句生。例如，对于没有事物的事物，称之为虚空。第四种分为两种：以非是之否定作为理由，分析伟大的缘起本身的性质来破斥；以及以非有之否定作为理由，远离一和多。第一种是：凡是从因缘所生的，即是非生。于彼无有生之自性。因此，缘起也远离生灭等八边，因此空无真实的自性，例如，就像海市蜃楼般显现。
English
Not finished. There are differences. For example, the first chapter of the Root Wisdom Treatise explains in detail in ten different ways, and summarizes in two different ways, showing a total of twelve ways. Here, for the time being, reasoning will be done using the four well-known methods: the Diamond Splinters, the refutation of existence and non-existence of arising, the refutation of arising from the four extremes, and the Great Dependent Arising. The first is: refuting the object to be refuted by examining the cause to be refuted. As stated in the Root Wisdom Treatise: "Not from self, not from other, not from both, nor from no cause. Things, wherever they are, never have arising." Therefore, as a phenomenon, even just a thing itself, in ultimate truth, does not arise from self, other, both, or no cause. Whatever arises from these is empty of all arising things. For example, just a general concept has no thing. The second is: refuting by examining the result to be refuted. As it says: "In the meaning of existence or non-existence, conditions are not suitable. If there is nothing, what becomes a condition? If there is something, what does a condition do?" Therefore, as a phenomenon, this dependent arising is also empty of the three—existence, non-existence, and arising—of the result in the ultimate truth. Thus, whatever is empty of the arising of existence and non-existence from the cause, and is empty of all arising things, is like representing the essence even though there is no thing. The third is: refuting by examining both cause and result. As stated in Entering the Two Truths: "Many do not make one thing, many do not make many, one does not make many things, one does not make one either." Therefore, in this way, appearance is also empty of the four extremes of arising—one arising from one, one arising from many, many arising from many, and many arising from one—in ultimate truth. For example, calling emptiness the sky for something that has no thing. The fourth has two parts: refuting by analyzing the nature of the Great Dependent Arising itself, using non-affirmation as the reason; and being free from one and many, using non-existence as the reason. The first is: whatever arises from conditions is unborn. There is no nature of arising in it. Therefore, dependent arising is also free from the eight extremes such as arising and ceasing, and therefore empty of true nature, appearing like a mirage moving.