Tibetan
ན་ལས། ཉན་ཐོས་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དང་འཕགས་པ་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་ལ་འཇུག་པ་གཉིས་ལས་འཕགས་པ་རྒྱུན་ཞུགས་དང་ཕྱིར་འོང་འདོད་ཁམས་སུ་ལུས་རྟེན་མཚན་ཉིད་པ་བཟུང་ནས་ཐེག་ ཆེན་གྱི་སྤྱོད་པ་བསྒྲུབ་ལ། ཕྱིར་མི་འོང་ནི་སྤྲུལ་པའི་ལུས་ཀྱི་གཞན་དོན་བྱེད་པར་གསུངས་སོ། །ཇི་ལྟར་ཡང༌། ལྷག་མེད་ཀྱི་མྱང་འདས་ཞིང་དག་པར་པདྨའི་སྡུབས་སུ་སྐྱེས་པ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བསྐུལ་ནས་གཞན་དོན་བྱས་ཏེ། ཚོགས་བསགས་ནས་འཚང་རྒྱ་བ་ནི་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུ་ཀྱི་དགོངས་པའོ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་སེམས་ཙམ་ལ་བཤད་པའི་ཕྱིར། །གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་ཡུལ་ཡུལ་ཅན། །ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཉིད་དེ་གང་ལས་གཞན། །གཉིས་མེད་ཤེས་པ་དོན་དམ་བདེན་པ་རུ། །འདོད་པ་སེམས་ཙམ་པ་ཡི་གྲུབ་པའི་མཐའ། །དེ་ལ་ཕྱི་དོན་མེད་ཀྱང་བདེན་གྲུབ་ཁས་ལེན་པའི་ནང་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བའི་གང་ཟག་དེ་ལ་སེམས་ཙམ་པའམ། རྣམ་རིག་པ་ཞེས་བྱའོ། །དབྱེ་ན་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་རྒྱུད་ཀྱི་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་ལ་སྣང་བའི་གཟུགས་རགས་པར་སྣང་བ་འདི་དག་སྣང་བ་ལྟར་དུ་གྲུབ་པར་ཁས་ལེན་པ་ནི་རྣམ་བདེན་པ་དང༌། མ་གྲུབ་པར་འདོད་པ་ནི་རྣམ་རྫུན་པའོ། །སེམས་ཙམ་པ་ལའང་ལུང་དང་རིགས་པའི་རྗེས་འབྲང་གཉིས་ལ། སློབ་དཔོན་སོ་སོའི་བཞེད་གཞུང་གི་དབྱེ་བསྡུའི་ཁྱད་པར་ཡོད་ཀྱང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཆ་ནས་ཐ་མལ་པ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་ཅིང་ཉམས་ལེན་ གཏན་ལ་འབེབས་པས་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། ཆ་ཤས་ཅན་ཞེས་བྱ་མེད་ཅིང༌། །ཕྲ་རབ་རྡུལ་རྣམས་མེད་པ་དང༌། །སོ་སོར་སྣང་ལ་དམིགས་མེད་ལ། །ཉམས་སུ་མྱོང་བ་རྨི་ལམ་འདྲ། །གཟུང་དང་འཛིན་པ་ལས་གྲོལ་བའི། །རྣམ་ཤེས་དམ་པའི་དོན་དུ་ཡོད། །བློ་མཚོའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ཡི། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་གཞུང་ལུགས་བསྒྲགས། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་གཞིའི་རྣམ་གཞག་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གཉིས་སུ་འདོད་པ་ལས། །དང་པོ་ལ་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཀུན་བརྟགས། གཞན་དབང་ཡོངས་གྲུབ་གསུམ་ལས་བདེན་པ་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ཀུན་བརྟགས་དང༌། གཞན་དབང་དུ་འདུས་ལ། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཡོངས་གྲུབ་ཏུ་འདུ་བས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ནི་ཡོངས་གྲུབ་མཚན་ཉིད་པ་དང༌། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཀུན་བརྟགས་སུ་འདོད་པ་སྟེ། མདོར་བསྡུ་ན་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སྣང་གི་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་ནི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ། གཉིས་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པར་འདོད་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་ཁས་ལེན་པ་དག་ནི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ལྔའི་ཡིད་དང་བཅས་པར་མ་འགྱུས་པའི་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་མ་བསྒྲིབས་ལུང་མ་བསྟན་དུ་གྱུར་པའི་གཙོ་བོ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ པར་རིག་པ་ཅན་ནོ། །དེ་དགྲ་བཅོམ་པའི་རྒྱུད་ལའང་ཡོད་པས་བསྒྲིབས་ལུང་མ་བསྟན་མ་ཡིན། དགེ་རྩ་ཆད་པའི་རྒྱུད་ལའང་ཡོད་པས་དགེ་བ་མ་ཡིན། ཁམས་གོང་མའི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པས་མི་དགེ་བའང་མ་ཡིན། ཉོན་ཡིད་ནི་དམིགས་པའི་ཆ་ནས་ཀུན་གཞི་དང༌། རྣམ་པའི་ཆ་ནས་རང་སེམས་པའི་ངོ་བོ་བསྒྲིབས་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའོ། །འཇུག་ཤེས་དྲུག་པོ་སྤྱི་དང་མཐུན་ཀྱང་ཚུར་མཐོང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་རང་རིག་དང་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་གཉིས་ལས་གཞན་པ་འཁྲུལ་པའི་ཆ་ཅན་དུ་འདོད་པའོ། །འོན་ཀྱང་མངོན་སུམ་ནི་རྟོགས་བྲལ་གྱི་ཁྱབ་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །ལམ་ལ་ཐེག་པ་དམན་མཆོག་གཉིས་ལས། དམན་ལམ་བདེན་བཞིའི་རྣམ་པ་མི་རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་ལ་དམིགས་ནས་བསྐལ་པ་རྒྱ་མཚོའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་དང་འབྲེལ་བར་སྤྱོད་པའི་ཡུན་གྱི་གོམས་པ་དང་བསྲིང་བའི་ཁྱད་པར་གྱི་རང་རྒྱལ་དགྲ་བཅོམ་པའི་གོ་འཕང་དང༌། ཉན་རང་གཉིས་བསྒོམ་སྤངས་ཀྱི་ཆ་ནས་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང༌། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་དང་མ་འབྲེལ་བའི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྐྱང་པ་ཙམ་གྱིས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཙམ་ལས་མི་འཐོབ་བོ། །དེ་བས་ན་རང་རྒྱལ་ལ་སྡེ་སྣོད་ལོགས་པ་མེད་དོ། །ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་ལ་གང་ཟག་རང་སྟོབས་ལྡན་གྱིས་རྫས་ཡོད་ཀྱིས་སྟོང་ པའི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དང༌། གཟུང་འཛིན་རྫས་གཞན་གྱིས་སྟོང་པ་དང༌། ཀུན་བརྟགས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པས་སྟོང་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་གསུམ་ལ་དམིགས་ནས་གྲངས་མེད་གསུམ་གྱི་ཚོགས་དང་འབྲེལ་བར་ལམ་ལྔ་དང་ས་བཅུ་རིམ་གྱིས་བགྲོད། གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་ཉོན་སྒྲིབ་དང༌། ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ཤེས་སྒྲིབ་ཟད་པར་སྤངས་ཏེ་སྐུ་གསུམ་གྱི་འབྲས་བུ་དང་ལྡན་པའི་བྱང་ཆུབ་བླ་ན་མེད་པར་འདོད་པའོ། །འབྲས་བུའི་ཆ་ནི་ལྷག་བཅས་ལྷག་མེད་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་ཏེ་གསུམ། སངས་རྒྱས་སྐུ་གསུམ་གྱི་རྣམ་གཞག་དང༌། ཆོས་སྐུ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་གཉིས། ལྷུན་གྲུབ་དང་རྒྱུན་མི་འཆད་པའི་རྣམ་གཞག་རྣམས་ཀྱང་འདོད་པའོ། །དེ་དག་ནི་གྲུབ་མཐའི་སྙིང་པོ་ཙམ་སྟེ་མཚན་ཉིད་ཞིབ་པ་གྲུབ་པའི་མཐའ་རིན་པོ་ཆེར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང་གི་གསང་བ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ངེས་དོན་དབུ་མའོ། །དེ་ཡང་སྒྲ་དོན་གྱི་ཆ་གཉིས་སུ་གནས་པའི་བརྗོད་པའི་
Chinese
那(ན)ལས། 聲聞獨覺與聖者趣入大乘道二者中，聖者入流與一來，於欲界取具相之身，而修大乘之行。不還則說以化身作利他事。然無論如何，於無餘涅槃淨土中，生於蓮苞，由佛勸請而作利他，積聚資糧而成佛，乃龍樹論師之意趣。大乘唯識之故，顯現能取所取二者之境與有境，即是世俗諦，此外更有何者？二無之智是勝義諦，此乃唯識宗之宗義。其中，雖無外境，然凡是承認真實成立之內道宗義者，即稱為唯識師或唯識家。若區分，則凡是承認於異生相續之根識現前所顯現之粗分色法，如所顯現般成立者，是為隨相真實，不承認成立者，是為隨相虛妄。唯識宗亦有隨經部與隨理部二者。各別論師之見解雖有分類歸納之差別，然就三摩地而言，已異於凡夫，且能決定實修，故稱為瑜伽行。如是於《集學論》中云：「無有分分故，及無極微塵，各別顯現故，無所緣對故，體驗如夢故，解脫能所取，唯識為勝義，智海到彼岸，瑜伽行宗規。」如是宣說。其中，基之體相，許境與有境二者。初者，所知一切法，總攝於遍計所執、依他起、圓成實三者中，世俗諦之諸法，總攝於遍計所執與依他起中，勝義諦則總攝於圓成實中，故法無我乃圓成實之體相，人無我則許為遍計所執。總攝而言，能取所取二顯之境與有境乃世俗諦，二無之智則許為勝義諦。二者，識蘊之聚
English
Then, among the two, the Hearer, Solitary Realizer, and the noble one who enters the Great Vehicle path, the noble Stream-enterer and Once-returner take a body with characteristics in the desire realm and practice the conduct of the Great Vehicle. The Non-returner is said to perform the benefit of others with a manifested body. However, in the pure land of the non-remaining Nirvana, one is born in a lotus bud, and urged by the Buddha, performs the benefit of others, accumulates merit, and attains Buddhahood, which is the intention of Master Nagarjuna. Because the Great Vehicle is explained as Mind-Only, the object and subject that appear as dualistic grasping and apprehended are the conventional truth; what else is there besides that? The non-dualistic knowledge is the ultimate truth, which is the tenet of the Mind-Only school. Therefore, even though there is no external object, those who assert the existence of truly established phenomena are called Mind-Only or Consciousness-Only proponents. If divided, those who assert that the coarse forms that appear to the senses of ordinary beings are established as they appear are called "aspect-true," and those who do not assert their establishment are called "aspect-false." The Mind-Only school also has two branches: those who follow scripture and those who follow reasoning. Although there are differences in the classification and summarization of the views of individual teachers, they are different from ordinary people in terms of samadhi, and they establish the practice, so they are called Yogacara. As it is said in the Compendium of the Essence of Wisdom: "There is no such thing as parts, and there are no subtle particles. They appear separately, but there is no object of focus. The experience is like a dream. The consciousness that is liberated from grasping and apprehended exists for the sake of the ultimate meaning. The Yogacara system proclaims the perfection of wisdom that has reached the other shore of the ocean of intelligence." Thus it is said. In this, the basis of the system is considered to be the two, object and subject. In the first, all knowable things are categorized into the three: the completely imputed, the other-powered, and the thoroughly established. All phenomena of conventional truth are included in the completely imputed and the other-powered, and the ultimate truth is included in the thoroughly established. Therefore, the selflessness of phenomena is the characteristic of the thoroughly established, and the selflessness of persons is considered to be the completely imputed. In short, the object and subject that appear as dualistic grasping and apprehended are the conventional truth, and the non-dualistic knowledge is considered to be the ultimate truth. Secondly, the collection of consciousness aggregates
Chinese
那些承认者是具有主要意识的识，其自性未被俱生五识之意所染污，是未被遮蔽、未被记别的。 它也存在于阿罗汉的相续中，因此不是被遮蔽、未被记别的。它也存在于断善根者的相续中，因此不是善的。它也存在于上界者的相续中，因此也不是不善的。染污意从所缘的角度来说是阿赖耶识，从行相的角度来说是自心，其自性是被遮蔽、未被记别的。 六种入识虽然与共同点相符，但除了从回视之相续的自证和瑜伽现量之外，都被认为是具有错乱之分的。然而，现量是具有离分别之周遍的。 在道方面，有小乘和大乘两种。小乘道以四谛的十六种行相，即无常等为对境，与经历无数劫的福德资粮相结合，通过长期串习和延长的差别，获得独觉阿罗汉的果位。声闻和独觉在修断方面没有差别，但仅仅通过与福德资粮不相关的补特伽罗的单空性，只能获得声闻菩提。因此，独觉没有单独的藏经。 大乘道中，具有自主能力的补特伽罗，以实有空性的人无我，以及能取所取异体的空性，和遍计所执自性成立的空性这三种法无我为对境，与三大阿僧祇劫的资粮相结合，次第经历五道十地。断尽人我执的烦恼障和法我执的所知障，证得具足三身果位的无上菩提。 果位方面有有余涅槃、无余涅槃和无住涅槃这三种。还认为有佛陀三身的分类，以及法身有自性身和智慧法身两种，还有任运成就和相续不断的分类。这些只是宗义的精要，详细的特征应在《宗义宝鬘论》中了解。 如来语之最极秘密乃是大乘了义中观。它也存在于声音和意义两个方面的表达中
English
Those who acknowledge it are the principal consciousnesses, whose nature is not obscured and is uncharacterized, not being influenced by the five consciousnesses together with the mind of the base consciousness. It also exists in the continuum of an Arhat, so it is not obscured and uncharacterized. It also exists in the continuum of one who has severed the root of virtue, so it is not virtuous. It also exists in the continuum of those in the higher realms, so it is not non-virtuous. The afflicted mind, from the perspective of its object, is the base consciousness, and from the perspective of its aspect, it is one's own mind, whose nature is obscured and uncharacterized. The six entering consciousnesses, although in accordance with the general, are considered to have an aspect of delusion, except for self-awareness and yogic direct perception in the continuum of retrospective vision. However, direct perception is pervasive with non-conceptualization. Regarding the path, there are two types: inferior and superior vehicles. The inferior path focuses on the sixteen aspects of the Four Noble Truths, such as impermanence, and through the distinction of prolonged habituation and association with the accumulation of merit over countless eons, one attains the state of a Pratyekabuddha Arhat. Although Shravakas and Pratyekabuddhas do not differ in terms of what is abandoned through meditation, one can only attain the Bodhi of a Shravaka through the mere emptiness of a person who is not associated with the accumulation of merit. Therefore, Pratyekabuddhas do not have a separate canon. In the Mahayana path, a person with self-reliance focuses on the three types of selflessness: the selflessness of a person, which is empty of inherent existence; the emptiness of the duality of grasper and grasped as being different entities; and the selflessness of phenomena, which is empty of being established by its own characteristic imputed by conceptual thought. Associated with the accumulation of merit over three countless eons, one gradually traverses the five paths and ten bhumis. By completely abandoning the afflictive obscurations of grasping at the self of a person and the cognitive obscurations of grasping at phenomena, one is said to attain unsurpassable Bodhi, endowed with the fruit of the three bodies. Regarding the fruit, there are three types of Nirvana: Nirvana with remainder, Nirvana without remainder, and Non-abiding Nirvana. It is also asserted that there is a classification of the three bodies of the Buddha, and that the Dharmakaya has two aspects: the Svabhavikakaya and the Jnanadharmakaya, as well as the classifications of spontaneous accomplishment and unceasing continuity. These are merely the essence of tenets; detailed characteristics should be understood in the Precious Garland of Tenets. The ultimate secret of the Tathagata's speech is the Great Vehicle's definitive meaning Madhyamaka. It also exists in the expression of both sound and meaning.