Chinese
自己所理解的，那些都不是如理如实地进入。这就像世间名声派的行为一样，是承认宗派的观点，仅仅是说世俗和胜义，显现时显现相同，不显现时不显现相同，本体是一个。简而言之，宗派的分类是：以智慧的胜义通过心来分析，以工具的胜义来摧毁的，无分微尘是声闻部的主张。其中又分为有部和经部两类。第一类是：不承认自证的，声称小乘宗派的补特伽罗，是有部的特征。对于有部，从基、道、果来说，基的法，智慧的胜义通过心来分析，工具摧毁的胜义等都不能损害，智慧的相续和物质的粗大是世俗，智慧的刹那和物质的无分微尘是胜义的观点。世亲说：凡是被摧毁和被智慧分析的，如果去除它，智慧就不接受它，就像瓶子里的水一样，是世俗的，胜义是其他的。如是，声闻有部的观点，从以工具摧毁或者以智慧分析的任何一个方面来说，凡是能舍弃执着的心的法，都是世俗谛。像这样，无论任何事物的形态，在形态没有消失的时候，都会产生“就是它”的想法，但是当用锤子和砧子等摧毁时，分析的形态消失了，所以对它的执着的粗大之心也会停止。胜义谛是极微之尘，即使被工具摧毁和被理智分析去除，也不能舍弃自执之心的法，被认为是胜义的实物。例如，无分微尘和智慧的无分刹那，以及非为法。世俗谛和假有是一个意思，胜义谛和实有是一个意思。总的来说，这个宗派很好地驳斥了外道所认为的补特伽罗的我，承认无我，理解它的见解，只是更好地理解经部见解的阶梯，除此之外，天空和常恒都是二者。
English
Whatever one understands, those are not entering properly. This is like the behavior of the worldly fame group, it is the view of acknowledging a philosophical system, merely saying that conventional and ultimate, when appearing, appear the same, when not appearing, not appearing the same, the essence is one. Briefly, the classification of philosophical systems is: the indivisible atom of the Hearers' school, which is analyzed by the wisdom of the ultimate through the mind, and destroyed by the tool of the ultimate. Among them, there are two
Tibetan
་པ་དང༌། ལྷན་ཅིག་འབྱུང་པའི་རྒྱུ་འབྲས་དང༌། མཚུངས་པ་ལྔ་ལྡན་གྱི་རྒྱ་འབྲས་སོགས་ཁས་ལེན་ཞིང༌། དུས་གསུམ་ཡང་རྫས་གྲུབ་དང་དངོས་པོར་འདོད་པས་ནམ་ཡང་མེད་པར་མི་འགྱུར་བ་སོགས་ཤིན་ཏུ་རགས་པ་ཡིན་ལ། ཁ་ཆེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ལ་མདོ་སྡེ་པ་དང་མཐུན་པར་ལས་ཀྱི་འབྲེལ་པའི་རྟེན་དུ་ལས་ཀྱི་རྒྱུན་ཁས་ལེན་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ། །ལམ་གྱི་རྣམ་གཞག་ནི་བདེན་བཞིའི་རྣམ་པ་མི་རྟག་པ་སོགས་བཅུ་དྲུག་པོ་ལ་དམིགས་ནས་ལམ་ལྔའི་རྣམ་གཞག་ཙམ་བྱེད་ཀྱང༌། ས་བཅུ་ལ་སོགས་ པའི་རྣམ་གཞག་མི་འདོད་ལ། ལམ་དེ་དག་གི་སྤང་བྱ་ཉོན་མོངས་ཅན་དང༌། དེ་ལས་ལྡོག་པའི་མི་ཤེས་པ་གཉིས་ལས་སྔ་མ་སྤངས་པ་ལས་དམན་པའི་དགྲ་བཅོམ་པའི་གོ་འཕང་དང་ཕྱི་མ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་མི་ཤེས་པ་སྤངས་པ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་འདོད་ཅིང༌། བཅུ་དྲུག་པ་ལམ་རྗེས་ཤེས་བསྒོམ་ལམ་དང་མཐོང་ལམ་སྐད་ཅིག་བཅོ་ལྔ་པོ་དག་ཀྱང་རིམ་ཅན་དུ་སྐྱེ་བར་འདོད་པའོ། །དེ་ཡང་འབྲས་བུའི་ཆ་ནས་བརྗོད་ན། བཤད་མ་ཐག་པའི་དམན་པའི་དགྲ་བཅོམ་པ་ལའང་ཉམས་པའི་ཆོས་ཅན་སོགས་འདོད་པས་ཇི་ལྟར་ཐོབ་པའི་སྤངས་རྟོགས་ལས་ཉམས་ནས་རྒྱུན་ཞུགས་སུ་འགྱུར་བའང་སྲིད་པར་ཁས་ལེན་ལ། བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གསུམ་གྱི་ཚོགས་མི་རྟག་པ་བཅུ་དྲུག་གི་ལམ་དང་འབྲེལ་པར་ཉམས་སུ་བླངས་པས་མི་ཤེས་པ་གཉིས་ཀ་སྤངས་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་འདོད་པ་དེའང་བདག་ཅག་གི་སྟོན་པ་ལ་མཚོན་ན། དང་པོ་ཐུགས་བསྐྱེད་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་སྲོད་ལ་བདུད་བཏུལ་བ་ཕན་ཆད་ཐར་པ་ཆ་མཐུན་ཙམ་ལ་གནས་པའི་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་དང༌། གང་གི་མཚན་ཐོག་གཅིག་པོ་དེ་ཉིད་ལ་སྦྱོར་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་དྲོད་ལ་སོགས་པ་བཞི། མཐོང་ལམ་གྱི་ གནས་སྐབས་སྐད་ཅིག་མ་བཅོ་ལྔ་རྣམས། སྟན་ཐོག་དེ་ཉིད་དུ་རྫོགས་པར་མཛད་ནས་ཐོ་རངས་བསྒོམ་ལམ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཉོན་མོངས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཤེས་པ་དྲུང་ནས་ཕྱུང་སྟེ་སངས་རྒྱས་པར་འདོད་ལ། དེ་ལྟར་སངས་རྒྱས་པ་དེ་ཡང་ཐུགས་རྒྱུད་ཀྱི་ཟད་པ་དང་མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་ཡིན་གྱི། ཕྱིའི་གཟུགས་ཕུང་དེ་ཉིད་ནི་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པ་ཡིན་པས་སངས་རྒྱས་སུ་མི་འདོད་དེ། ལྷས་བྱིན་གྱིས་སྒྱོགས་འཕངས་པའི་ཚེ་ཞབས་བསྣད་པའི་ཚོར་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་སོགས་ཚུལ་བསྟན་མ་མིན་པར་བཟུང་ནས་དྲང་དོན་ཐད་དྲང་དུ་ཁས་ལེན། འོན་ཀྱང་ཐུགས་རྒྱུད་ལ་དཔགས་ནས་སངས་རྒྱས་པ་ཕྱིན་ཀྱི་མཛད་པ་རྣམས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པ་དང༌། སྐུ་ལུས་ལ་དཔགས་ནས་ལྷག་བཅས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཞེས་འདོད་ཅིང༌། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནས་ལྷག་མེད་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་བཞུགས་པ་ཡིན་པས་བེམ་རིག་གི་འཇུག་པ་རྒྱུན་ཆད་ནས་ཞིང་ཁམས་གཞན་དུ་གཟུགས་སྐུའི་རྣམ་འཕྲུལ་སྟོན་པ་སོགས་དང༌། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་གཞག་ཀྱང་མི་འདོད་ཅིང་ལྷག་བཅས་ལྷག་མེད་གཉིས་ ལས་ལོགས་སུ་གྱུར་པའི་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའང་ཁས་མི་ལེན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་སྐྱེས་བུ་ཟུང་བཞི་དང༌། གང་ཟག་ཡ་བརྒྱད་ཀྱི་རྣམས་གཞག་ཙམ་འདོད་ཀྱང༌། དེ་དག་གང་ཟག་ཡིན་པས་དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་ཏུ་མི་འདོད་ཅིང༌། དེ་དག་གི་རྒྱུད་ཀྱི་སློབ་པ་དང་མི་སློབ་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་དུ་འདོད་པའོ། །མདོ་སྡེ་པ་ནི། དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་ཡིན་དེ་འདིར་ནི། །དོན་དམ་ཡོད་མིན་གཞན་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡོད། །དེ་ཡང་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་བཤད་པ། མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ངོ་བོ་རྟོག་གེར་མཐུན། འདི་ལྟར་བདེན་ཞེན་གྱི་ངོས་ནས་ཕྱི་དོན་དང་རང་རིག་གཉིས་ཀ་ཁས་ལེན་པའི་ཐེག་དམན་གྱི་གྲུབ་མཐའ་བརྗོད་པ་ལ་ཞུགས་པའི་གང་ཟག་དེ་ནི་མདོ་སྡེ་པའི་མཚན་ཉིད་དེ། དབྱེ་བའི་སྒོ་ནས་ལུང་དང་རིགས་པའི་རྗེས་འབྲང་གི་མདོ་སྡེ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་རྣམས་བཀར་འདོད་པའི་མངོན་པ་སྡེ་བདུན་པོ་ཤཱ་རིའི་བུ་ལ་སོགས་པའི་དགྲ་བཅོམ་པ་བདུན་པོའི་བསྟན་བཅོས་སུ་འདོད་ནས་གྲུབ་མཐའ་དེ་ལས་སྨྲ་བ་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་ནི་ཚད་མ་སྡེ་བདུན་ལ་སོགས་ནས་བཤད་ཅིང་མདོ་སྡེ་ལ་བརྟེན་ནས་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་པས་ཆོས་ཀྱི་མིང་གང་ཟག་ལ་ཆགས་པ་སྟེ། ཆོས་རྣམས་དཔེ་དང་འབྲེལ་བར་ སྟོན་པས་དཔེ་སྟོན་པ་ཞེས་ཀྱང་གྲགས་སོ། །གཞིའི་ཆོས་ལ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་གང་གི་བདེན་པར་འཇོག་པ་མི་རྟོག་པས་བཏགས་པ་ཙམ་གྱིས་བློ་ཀུན་རྫོབ་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་རང་མཚན་གྱི་གནས་ལུགས་མཐོང་བ་ལ་སྒྲིབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་རྟོག་པའི་སྣང་ཡུལ་ལ་སྤྱི་མཚན་གྱིས་ཁྱབ་པ་དང༌། སྤྱི་མཚན་དང་དངོས་མེད་ཀྱི་ཆོས་དང་བདེན་པ་ཀུན་རྫོབ་པ་རྣམས་ཐ་དད་དུ་མེད་པའི་ཡིན་ཁྱབ་མཉམ་ལ། མངོན་སུམ་པའི་སྣང་ཡུལ་ལ་རང་མཚན་གྱིས་ཁྱབ་ཅིང༌། རང་མཚན་དང༌། དངོས་པོ་དང༌། དོན་དམ་བདེན་པ་རྣམས་ཡིན་ཁྱབ་མཉམ་དུ་འདོད་པའོ། །འདིར་རྣམ་འགྲེལ་ལས། དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ། །དེ་འདིར་དོན་དང་ཡོད་པ་ཡིན། །གཞན་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡོད་པ་སྟེ། དེ་དག་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་བཤད། །ཅེས་པའི་ཁས་བླངས་ལྟར་འདོད་དེ་ངོ་བོ
Chinese
，以及俱生之因果，和合五因之果等都承认。并且认为三时也是实有和事物，因此永远不会消失等等，这些都非常粗糙。克什米尔的说一切有部与经部相同，特别之处在于，他们承认业的相续是业果关系的所依。关于道的分类，他们只以四谛的行相，如无常等十六种行相为对境，进行五道的分类，不承认十地等的分类。他们认为这些道所要断除的是烦恼障和与此相违的不了知两种，断除前者就能获得低于阿罗汉的果位，断除后者，即非烦恼障的不了知，就能获得佛的果位。他们还认为第十六道，即道后智的修道和见道十五刹那也是次第产生的。如果从果的角度来说，他们也认为刚才所说的低于阿罗汉的果位也有退转的性质等等，因此也承认会从所获得的断证中退转，变成入流果。他们认为，通过三大阿僧祇劫修持与无常等十六行相之道相关联的道，就能断除两种不了知，从而获得佛果。但就我们的导师而言，从最初发菩提心开始，直到夜晚降伏魔众为止，都只是处于与解脱分相似的凡夫阶段。而仅仅在同一个座上，就圆满了加行道的暖位等四种，以及见道的十五刹那。并在同一个座上，于黎明时分，通过修道金刚喻定，从根本上拔除了非烦恼障的无知，从而成佛。他们认为，这样成佛就是心相续的灭尽和不生，以及了知之智慧本身，而不是外在的色身，因为色身是苦谛，所以不认为是佛。例如，天授用石块击打时，佛陀示现脚受伤的感受等，他们认为这不是示现，而是直接承认其字面意思。然而，从心相续的角度来看，成佛之后的行为都是佛陀的行为，以及身
English
, as well as the cause and effect of co-emergence, and the result of the five aggregates, etc., are all acknowledged. Furthermore, they consider the three times to be real and substantial, and therefore they never disappear, which is very crude. The Kashmir Sarvastivadins are similar to the Sautrantikas, with the distinction that they acknowledge the continuity of karma as the basis for the relationship of karmic results. Regarding the classification of the path, they only focus on the sixteen aspects of the four truths, such as impermanence, and classify the five paths, but do not acknowledge the classification of the ten bhumis, etc. They believe that what these paths are to abandon are the afflictive obscurations and the two types of non-knowing that are contrary to them. By abandoning the former, one can attain a lower state than the Arhat, and by abandoning the latter, the non-afflictive obscuration of non-knowing, one can attain the state of Buddhahood. They also believe that the sixteenth path, the post-path knowledge of the path of cultivation and the fifteen moments of the path of seeing, also arise sequentially. If we speak from the perspective of the result, they also believe that the lower state of the Arhat just mentioned also has the nature of decline, etc., and therefore they also acknowledge that one can regress from the attained abandonment and realization and become a stream-enterer. They believe that by practicing the path associated with the sixteen aspects of impermanence, etc., for three great countless eons, one can abandon both types of non-knowing and attain Buddhahood. But as for our teacher, from the beginning of generating bodhicitta until the night of subduing the maras, he was only in the stage of an ordinary being who was only in a state similar to the part of liberation. And in the same seat, he perfected the four stages of the path of application, such as warmth, and the fifteen moments of the path of seeing. And in the same seat, at dawn, through the Vajra-like Samadhi of the path of cultivation, he uprooted the non-afflictive obscuration of ignorance from its roots, thereby attaining Buddhahood. They believe that attaining Buddhahood in this way is the exhaustion and non-arising of the mind-stream, and the wisdom of knowing itself, and not the external physical body, because the physical body is the truth of suffering, so it is not considered to be the Buddha. For example, when Devadatta threw a stone, the Buddha showed the feeling of being injured in the foot, etc., they believe that this is not a demonstration, but directly acknowledge its literal meaning. However, from the perspective of the mind-stream, the actions after attaining Buddhahood are the actions of the Buddha, and the body
Chinese
根据情况，他们认为有余依阿罗汉。从涅槃到无余界的安住，由于物质和意识的活动已经断绝，因此在其他佛土示现色身等，以及受用圆满报身等的安立也不认可，也不承认有从有余和无余二者 分离出来的不住涅槃。同样，虽然只承认四双士和八辈人的安立，但由于他们是补特伽罗，因此不认为是僧宝，而是认为他们相续中的有学和无学之法是僧宝。经部师则认为：凡有作用能力者，在此即是胜义有，其余皆是世俗有。这也是通过自相和共相的体性来解释的。经部的观点本质上与正理派相符。如此，从执著真实的层面来说，凡是承认外境和自识二者的，就是进入了小乘宗义的立宗者，这就是经部师的特征。从分类的角度来说，有随经和随理的经部师两种。前者认为，为了区分分别说部，将阿毗达磨七论视为舍利弗等七位阿罗汉的论著，并从此宗义出发进行论述。后者则从量论七部等进行阐述，并依靠经部来论述宗义，因此对法的名称执著于补特伽罗，由于诸法与譬喻相关联地 进行阐述，因此也被称为譬喻师。对于作为基础的法，将世俗谛安立为由不作意所安立的、仅仅是假立的世俗心，因为这遮蔽了以自相见真实义的缘故。如此，在分别念的显现境中，共相遍布，并且共相与无实法的法和世俗谛，三者无差别地存在着。在现量的显现境中，自相遍布，并且自相与，实物与，胜义谛三者是周遍相等地存在着。此处在《释量论》中说：凡有作用能力者，在此即是真和有，其余皆是世俗有，这些是自共相的体性之说。如是随许其所承诺的，这就是其自性。
English
According to the circumstances, they consider there to be Arhats with residue. From nirvana to abiding in the realm without residue, since the activities of matter and consciousness have ceased, they do not recognize the manifestation of form bodies in other Buddha-fields, nor the establishment of enjoyment of the perfect Sambhogakaya, and they do not acknowledge the non-abiding nirvana that is separate from the two, residue and non-residue. Similarly, although they only acknowledge the establishment of the four pairs of individuals and the eight types of persons, since they are pudgalas, they do not consider them to be the Sangha Jewel, but rather consider the dharmas of learning and non-learning in their continuum to be the Sangha Jewel. The Sutrantikas believe that: Whatever has the ability to perform a function, that here is the ultimate existent, and the rest is the conventional existent. This is also explained by the characteristics of self and general. The Sutrantika's view is essentially in accordance with logic. Thus, from the perspective of clinging to truth, whoever acknowledges both external objects and self-awareness is a proponent who has entered the Lesser Vehicle tenets, and this is the characteristic of the Sutrantikas. From the perspective of division, there are two types of Sutrantikas: those who follow scripture and those who follow reason. The former believes that, in order to distinguish themselves from the Vibhajyavādins, they consider the seven Abhidhamma treatises to be the works of the seven Arhats such as Shariputra, and they speak from that tenet. The latter expounds from the seven treatises on valid cognition, etc., and relies on the sutras to expound the tenets, so the name of the dharma is attached to the person, since the dharmas are related to metaphors and are explained, they are also known as the Exemplifiers. Regarding the basis of the dharma, the conventional truth is established as a conventional mind that is merely imputed by non-conceptualization, because it obscures the seeing of reality with its own characteristics. Thus, in the appearance of conceptual thought, the general characteristic pervades, and the general characteristic and the dharma of non-entity and the conventional truth are non-different and co-extensive. In the appearance of direct perception, the self-characteristic pervades, and the self-characteristic, the entity, and the ultimate truth are co-extensive. Here, in the Commentary on Valid Cognition, it says: Whatever has the ability to perform a function, that here is true and existent, and the rest is the conventional existent, these are the characteristics of self and general. Thus, they accept what is promised, and that is its nature.