Tibetan
་པའི་ཤེས་རབ་མེ་ལྟ་བུས་རྟོག་པའི་བུད་ཤིང་བསྲེག་པའི་དུས་དེ་ལྟར་འདོད་ན། དེས་བསམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་གནས་སྐབས་དེ་ཉིད་དུས་ཚིག་ལ་མི་རྟོག་པའི་ཆ་ནས་བདེན་གཉིས་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་པ་མ་རྟོགས་པར། བདེན་པ་གཉིས་ཤ་བའི་རྭ་ལྟར་ཐ་དད་དུ་ལྡང་བའི་ཐ་སྙད་ལ་དཔྱོད་པའི་བློའི་དགག་བྱ་ལ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་དམིགས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་མཐར་ཐུག་དཔྱད་རིག་གིས་དགག་ནུས་པ་ལ་དཔྱད་མི་བཟོད་པ་དང༌། རིག་པ་གང་གིས་ཀྱང་དགག་མི་ནུས་པ་ལ་དཔྱད་བཟོད་པ་ཞེས་མཆོག་གཟིགས་ཀྱི་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོ་དག་བཞེད་དོ། །དེ་སྐད་དུ་འཇུག་པ་ལས་ཀྱང༌། དངོས་ཀུན་ཡང་དག་རྫུན་པའི་མཐོང་བ་ཡི། །དངོས་རྙེད་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར། །ཡང་དག་མཐོང་ཡུལ་གང་ཡིན་དོན་དམ་སྟེ། །མཐོང་བ་རྫུན་པ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་གསུངས། །ཞེས་ཡུལ་རྣམས་ཡུལ་ཅན་ལ་ལྟོས་ནས་ འཇོག་པའི་ཚེ། མཐར་ཐུག་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་གྱི་བློས་ཕྱེ་བ་འདི་ཐ་སྙད་ཀྱི་བློས་རྟོགས་པར་དཀའ་བའི་གསང་ཚིག་བླ་ན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་བྱའི་འཇུག་ཚུལ་དེ་ལྟ་བུས་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ནི་གཉིས་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་སྣང་བའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་རྣམས་ལ་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། །ཇི་ལྟར་སྐད་ཅིག་མཐའ་ཡོད་ལྟར། །ཐོག་མ་དབུས་ཀྱང་བརྟག་པར་གྱིས། །སྐད་ཅིག་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །འཇིག་རྟེན་སྐད་ཅིག་ལ་མི་གནས། །ཞེས་གཅིག་དུ་བྲལ་གྱིས་ཕྱོགས་བསྒྲུབ་པར་གསུངས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་རིག་པའི་ཤེས་པ་རྗེས་དཔག་ཚད་མས་བཟོད་པ་བདེན་པའི་དང་པོ་བཀག་པའི་ཤུགས་ལ། དཔྱད་མི་བཟོད་པའི་ཤེས་བྱར་ངེས་ཏེ་མཚན་ཉིད་ངེས་པ་ཅན་ནོ། །དོན་དམ་བདེན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་དཔྱད་བཟོད་མཐར་ཐུག་དཔྱོད་རིག་གི་གཞལ་བྱ་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཐོབ་ནས་སོ་སོ་རང་རིག་གི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྟོགས་ནའང༌། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་དེ་དག་གིས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་རིག་ཤེས་རྗེས་དཔག་གིས་ངེས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་རིག་ཤེས་རྗེས་དཔག་གི་རང་ བཞིན་སྐྱེ་མེད་སྤྲོས་བྲལ་དཔྱད་བཟོད་དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་འདོད་པའང་མཐར་ཐུག་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་པར་མེད་པ་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པར་བསྒྲུབ་པའི་རྟགས་ཀྱིས་རྣམ་པར་རིག་པ་ཅན་དེ་ཡང་རྟག་པ་དང་ཆད་པ་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་ལས་མ་འདས་པ་ཉིད་དེ། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པའི་འགྲེལ་པར། གང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཁས་བླངས་པ་དེའི་ཚེ་རྟག་པར་འགྱུར་ལ། དོན་དམ་པར་མེད་པར་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་ཆད་པར་འགྱུར་ན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་བཤད་པའི་ཕྱིར། བློས་དཔྱད་པའི་རིགས་ཤེས་ནི་སེམས་ཙམ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་ཡང་དག་པའི་དོན་དུ་མི་རུང་བ་དང༌། སྤྲོས་པ་བཀག་པ་ཙམ་སྤྲོས་པའི་བྱེ་བྲག་ལས་མ་འདས་པས། དེ་སྐད་དུ་དགོངས་པ་ངེས་འགྲེལ་ལས། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་མངོན་དུ་རྟོགས་ནའང་ཀུན་རྫོབ་དེ་བས་ལོགས་སུ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མི་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་དང༌། ཀུན་རྫོབ་དང་དངོས་པོ་ཐ་དད་པའི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དེ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའི་ཆོས་ཉིད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ་བུམ་པ་སྣམ་བུའི་ཆོས་ཉིད་མ་ཡིན་པ་བཞིན་བདེན་པ་གཉིས་པོ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་གྱི་བདག་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་པ་ཙམ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་མ་ ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། བུམ་པ་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་པ་ཙམ་སྣམ་བུ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པའི་དུས་ནའང༌། ཀུན་རྫོབ་དེ་བས་ལོགས་སུ་དམིགས་པས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་ཡང་འགྱུར་པས། སྐྱེས་བུ་གཅིག་གི་རྒྱུད་ལ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་རྣམ་བྱང་དུས་གཅིག་འཇུག་པ་མི་འགལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་རིགས་པ་ལྔས་གནོད་བྱེད་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་དེ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལས་དངོས་པོ་གཞན་དུ་གྱུར་པའམ། དེ་ཉིད་དུའང་བརྗོད་དུ་མེད་ལ། གཅིག་པ་བཀག་པ་ཙམ་གྱི་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཁ་ཅིག་མདོ་སྡེ་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་འདོད་པ་ལྟར་ན། ཤེས་པ་ལ་ཕྱི་དོན་ཉིད་དངོས་སུ་མི་སྣང་ཡང་དོན་གྱི་ཤེས་པ་ལ་རང་གི་རྣམ་པ་གཏད་པས། ཤེས་དོན་དང་འདྲ་བའི་རྣམ་པར་སྐྱེས་པ་ལ་དོན་རིག་གོ་ཞེས་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དོན་ཡོངས་སུ་སྤྱོད་པ་དུས་ཐ་དད་པའི་གཟུང་འཛིན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གནས་པར་འདོད་པ་དང༌། ཡང་ཁ་ཅིག་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གསལ་ལོ་ཅོག་ཐམས་ཅད་ཤེས་པའི་དངོས་ པོ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་མེད་དོ་ཞེས་རྣམ་བཅས་པ་དང་མཐུན་པར་སྨྲ་ལ། ལ་ལ་རྨི་ལམ་གྱི་ཡུལ་དུ་གཟུང་ཆར་ཤར་བ་དང༌། སད་དུས་ཀྱི་སྐྲ་ཤད་འཛག་པ་གཉིས་ཀའི་རྣམ་པ་དང་དོན་སྤྱི་ལ་སོགས་པ་དོན་དང་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་དུ། འཇིག་རྟེན་ན་གྲག་ཚོད་ཀྱི་དངོས་པོ་རི་དང་ཁང་ཁྱིམ་འགྲོ་བ་དང༌། རྫས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལ་སོགས་པའང༌། ཕྱི་དོན་དང་ཤེས་པའི་དངོས་པོ་གཉིས་ཀས་སྟོང་བཞིན་དུ་ཐོག་
Chinese
如果像这样认为，以如火一般的智慧，焚烧分别念的薪柴之时，那么，由于没有认识到思慧的阶段，在不执著于时词的方面，真俗二谛双运的法性显现，两种谛如牛角般截然不同地显现，完全专注于思辨名言之心的所破。像这样，最高级的分析推理所能破斥的，就是不可分析的；任何推理都不能破斥的，就是可分析的，这是至尊者们所认为的。如《入行论》中所说：“诸法皆是真实虚妄见，得实有自性之执着，真实所见为何即胜义，所见虚妄即是世俗谛。”当诸境依赖于有境而安立时，以最终的错与不错之心来区分，这是名言之心难以理解的无上密语。以这样的方式来确定所知，其量有二：就世俗谛而言，对于显现的缘起法，龙树菩萨说：“如刹那有边际，初始中央亦应观，以三刹那之自性，世间不住于刹那。”通过一异相离的方式进行论证，随之而来的理智之识，以比量成立，破斥了第一种可容忍的真理，从而确定了不可分析的所知，这是具有确定性的特征。就胜义谛而言，获得可分析的、最终的分析推理所衡量的量之后，即使通过各自自证的不分别念的智慧来证悟，那些凡夫俗子也通过随之而来的理智之识，以比量来确定。因此，理智之识的自性，是无生、离戏、可分析的胜义谛的特征，自续派这样认为也不是最终的，因为以证明胜义中无有而在世俗中存在的理由，有识者也无法超越常断二边的实体。在《六十正理论释》中，凡是
English
If it is thought that at the time when the firewood of conceptualization is burned by wisdom like fire, then, without realizing the nature of the union of the two truths in the aspect of not being attached to temporal terms in the state of thought wisdom, the two truths appear as different as the horns of a cow, and one is completely focused on the object of negation of the mind that speculates on terms. In this way, what can be refuted by the ultimate analytical reasoning is what cannot be analyzed, and what cannot be refuted by any reasoning is what can be analyzed, which is what the great beings of supreme vision think. As it is said in the "Entering the Middle Way": "All things are true and false views, and the nature of reality is grasped. Whatever is seen as true is the ultimate, and what is seen as false is said to be the conventional truth." When objects are established in dependence on the subject, this distinction between ultimate delusion and non-delusion is the supreme secret word that is difficult to understand with the mind of terms. The valid cognitions that ascertain the way of entering the knowable in this way are two: In terms of conventional truth, for the dependent arising of appearances, the teacher Nagarjuna said: "As a moment has an end, so should the beginning and the middle be examined. Because of the nature of three moments, the world does not abide in a moment." Following the reasoning that proves the opposite by being separate from one and many, the intellectual consciousness that follows, by inference, refutes the first tolerable truth, and thus determines the unknowable that cannot be analyzed, which is a definite characteristic. In terms of ultimate truth, even if one attains the measure that determines the analyzable, ultimate object of analytical reasoning and realizes it through the non-conceptual wisdom of individual self-awareness, those ordinary beings ascertain it through inference, the intellectual consciousness that follows the reasoning. Thus, the nature of intellectual consciousness is the characteristic of the unborn, free from elaboration, analyzable ultimate truth, but this is not the ultimate view of the Svātantrika-Madhyamikas, because the reason for proving that something exists conventionally when it does not exist ultimately, the conscious one cannot transcend the entity of permanence and annihilation. In the commentary on the "Sixty Stanzas of Reasoning", whatever
Chinese
因为说了如果虚假承认，就会变成常，如果认为胜义中没有，就会变成断等。以理智分析的理智识，作为唯识宗的自性，是不适合作为真实的意义的，仅仅遮止戏论并没有超出戏论的差别。如《解深密经》中所说：即使现证了胜义谛，因为比世俗谛另外观察的缘故，也不会获得涅槃，而且世俗和事物相异的胜义谛，不会成为世俗谛的法性，就像瓶子不是布的法性一样，因为二谛是相异的缘故，仅仅没有成立世俗的自性，也不会成为胜义谛，就像没有成立瓶子，也不是布一样。即使在现量证悟胜义谛而获得涅槃的时候，因为比世俗另外观察，也会变成一切烦恼，因此，在一个补特伽罗的相续中，一切烦恼和清净同时存在也不会相违。这是用五种道理进行破斥。因此，远离一切戏论的胜义谛，不能说是从世俗谛变成其他的法，也不能说是它本身，也不是仅仅遮止了同一的差别。还有一些人，按照随经部行中观宗所许诺的那样，虽然外境本身没有直接显现于意识中，但是将自己的形象赋予了意义的意识，因为生起了与所知事物相似的形象，所以通过认识事物的方式来完全享用事物，认为在不同时期的能取和所取存在于世俗中。还有一些人，与瑜伽行中观宗相符，说在世俗中，一切显现的事物都是意识的实体，因为没有外境的意义。还有一些人，就像在梦境中显现所取的雨，以及醒来时掉落的头发一样，形象和总义等，既不是意义也不是意识的自性。同样，世间上通常所说的山、房屋、行人和物质的形象等事物，虽然空于外境和意识的实体，但最初
English
Because it is said that if one falsely admits it, it will become permanent, and if one thinks that it does not exist in the ultimate sense, it will become annihilation, and so on. The rational knowledge that is analyzed by intelligence, as the nature of the Mind-Only school, is not suitable as the true meaning, and merely negating elaboration does not go beyond the distinction of elaboration. As it is said in the *Saṃdhinirmocana Sūtra*: Even if one directly realizes the ultimate truth, one will not attain nirvāṇa because one observes it separately from the conventional truth. Moreover, the ultimate truth that is different from the conventional and phenomena will not become the nature of the conventional truth, just as a pot is not the nature of cloth. Because the two truths are different, merely not establishing the self of the conventional will not become the ultimate truth, just as not establishing a pot is not cloth. Even when one attains nirvāṇa by directly realizing the ultimate truth, one will also become completely afflicted because one observes it separately from the conventional. Therefore, it will not be contradictory for all afflictions and purification to occur simultaneously in the continuum of one individual. This is said to be refuted by five reasons. Therefore, the ultimate truth that is free from all elaborations cannot be said to have become another phenomenon from the conventional truth, nor can it be said to be the same, nor is it merely the difference of negating oneness. Furthermore, according to some who accept the Madhyamaka that follows the Sutra school, although the external object itself does not directly appear to consciousness, the consciousness of the object entrusts its own image to it. Because an image similar to the known object arises, it is said that one knows the object. By the way of focusing, one completely enjoys the object, and it is believed that the grasper and the grasped exist in the conventional in different times. Some others, in accordance with the Yogācāra Madhyamaka, say that in the conventional, all that appears is the entity of consciousness, because there is no external object. Still others, just as the rain that appears as the grasped object in a dream, and the hair that falls out when awake, the image and the general meaning, etc., are neither the nature of the object nor of consciousness. Similarly, the things that are commonly spoken of in the world, such as mountains, houses, people, and the appearance of substances, etc., although empty of both external objects and the entity of consciousness, from the beginning