Tibetan
ར་ཆད་དང་ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་བརྗེད་པ་དང༌། བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་དགེ་བ་མ་ཐོབ་པ་མི་ཐོབ་པ་དང་ཐོབ་པ་ཡོངས་སུ་ཉམས་པར་འགྱུར་བའོ། །ཆོས་འབྱོར་པ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་པ་སྟེ། བདག་དང་གཞན་ནི་ཆོས་དང་ཟང་ཟིང་གིས་འབྱོར་པ་དང་རྒུད་པའི་གཞི་ཡིན་པས་གཞན་བཞི་པོ་ཡང་དེའི་ཁོངས་སུ་འདུའོ། །དེ་ལྟར་གནས་དྲུག་ལ་བརྟགས་ནས་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་ཚུལ་ཡང་བསྡུ་བའི་དོན་གོ་བདེ་བར་དྲངས་ན། བདག་ཉིད་ཀྱི་བསླབ་པའི་གནས་ཉམས་པ་མ་ཡིན་པའི་སྒོ་ནས་གཞན་ལ་ཕན་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་འགྲུབ་ན་གཞན་དོན་ལ་གཙོ་བོར་བྱ་ཞིང༌། བྱིས་པ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་དུས་ན་དེ་ལས་ལྡོག་པ་ཅན་ཡིན་པས་ཕྱིས་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་གྲུབ་པའི་སླད་དུ་རང་གི་འཁྲུལ་པའི་བསམ་པ་དང༌། དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཉེས་དམིགས་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་མིག་བུས་བརྟགས་ནས་ཉམས་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་དག་ཀྱང་བསྲུང་བ་ལ་གཙོ་བོར་བྱ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་ ཐབས་ཀྱི་ཆ་ནས་གཞན་དོན་ཡང་ཞར་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ། །གཞན་ལ་ཕན་པ་རླབས་ཆེན་འགྲུབ་སྲིད་ན། །བཅས་པ་ཆུང་ངུ་བག་ཡངས་གནང་བའི་སྐབས། །ཡོད་དེ་གྲོང་ཁྱེར་ཕྱིར་ན་གྲོང་བརྡལ་དང༌། བདག་ཕྱིར་ས་གཏོང་ཆོས་ཕྱིར་བདག་ཀྱང་གཏོང༌། །དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་ནི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཅན་གྱི་སེམས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཐབས་དང༌། དངོས་པོར་བལྟ་བ་ཅན་གྱི་སེམས་རྙོག་པ་དང་བཅས་པའི་ཆ་ལས་ལྡོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ངོ་བོས་དབང་དུ་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་རླབས་ཆེན་པོ་འགྲུབ་པར་ངེས་ན། འོག་མའི་ལུས་ངག་གི་བཅས་པ་ཕྲ་མོ་ལ་བར་དུ་གཅོད་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང༌། ལྷག་པའི་བསམ་པ་དང༌། ཐབས་དང༌། ཤེས་རབ་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང༌། རྣམ་ཐར་དང༌། ཡོན་ཏན་དམ་པའི་འབྱུང་གནས་སེམས་དགེ་བའི་བསླབ་པ་གང་ཡིན་པ་དང་དུ་བླང་སྟེ། སྙིང་བརྩེ་ལྡན་ཕྱིར་བྱམས་ཕྱིར་དང༌། །སེམས་དགེ་བ་ལ་ཉེས་པ་མེད། །ཅེས་པ་གོང་ལྟར་རོ། །དེའང་དོན་འབྲས་ཉམས་ཆུང་ངུའི་ཕྱིར་དོན་ཆེན་པོ་བཏང་བ་མ་ཡིན་པར་དོན་ཆེན་བསྒྲུབ་པའི་སླད་དུ་དོན་ཆུང་བཏང་ནས་མཐར་གྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་དམ་པའི་ཆོས་བསྲུངས་པ་ཁོ་ན་ལས་ཉམས་པ་མེད་པ་དགོས་ཏེ། སྐྱེས་རབས་ལས། ཁྱིམ་གྱི་ཕྱིར་ན་གཅིག་བཏང་དེ། །སྲོག་གི་ཕྱིར་ན་ཁྱིམ་བཏང་ ངོ༌། །ལྗོངས་ཀྱི་ཕྱིར་ན་གྲོང་ཁྱེར་དང༌། །བདག་གི་དོན་དུ་ས་བཏང་ངོ༌། །ཆོས་གྱི་ཕྱིར་ན་བདག་ཀྱང་གཏོང༌། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །སྤྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ནི་སྡོམ་པ་བླངས་པ་ཙམ་ནས་དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པ་དང༌། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ལ་བསླབ་དགོས་པ་ཡིན་ཀྱང༌། མངོན་པར་ཤེས་པ་དང་མི་ལྡན་པ་དེ་སྲིད་དུ་གཞན་དོན་གནད་དུ་འགྲོ་དཀའ་བས་ས་མཚམས་དང་མཐུན་པའི་སྤྱོད་པ་ལ་གཙོ་ཆེ་བར་སློབ་པའི་ཚུལ་སེམས་བསྐྱེད་དང་ཡི་དམ་བླང་བ་ལས། ལས་དང་པོ་པ་ལ་ནི་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་ཡི་དམ་གྱི་སྤྱོད་པའོ། །མོས་པས་སྤྱོད་པ་ཅན་ལ་ནི་དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྤྱོད་པའོ། །ས་ལ་ཞུགས་པ་ལ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བ་ཉིད་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་སེམས་ཅན་མགུ་བའི་སྤྱོད་པའོ། །ཞེས་བཤད་པ་སྟེ། དེ་ལ་ལས་དང་པོ་པའི་དུས་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་གྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་མི་ལྡན་པའི་སྐྱོན་ཡང་མེད་དེ། འཇུག་སྡོམ་དང་ལྡན་ཞིང་མ་ཉམས་པའི་རྒྱུད་ལ་སེམས་གཡེངས་བ་དང་གཉིད་ལོག་པའི་གནས་སྐབས་སུའང་བསོད་ནམས་རྒྱུན་ཆགས་སུ་ཡོད་པའི་ངོ་བོ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དོན་བསྡུ་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་མངོན་རྟོགས་བསླབ་པ་གསུམ་བསྒྲུབ་ཅིང་སྤངས་རྟོགས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ འབྲས་བུར་འཚང་རྒྱ་བ་སྟེ། འདི་ལྟར་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་སྤངས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྒྲིབ་གཉིས་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་སྤོང་བར་བྱེད་དོ། །དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་རྟོགས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པ་མཁྱེན་པ་འཐོབ་བོ། །སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་ཕྲིན་ལས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རྒྱུ་བསྒྲུབ་ཅིང་དོན་གཉིས་ལྷུན་འགྲུབ་ཏུ་འགྱུར་བའོ། །དེ་དག་ཀྱང་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། ཡན་ལག་དྲུག་ཞི་བསམ་པས་ཟིན། །བདེ་འགྲོར་གནས་པ་སྦྱིན་བྱེད་དང༌། །རྟེན་དང་ཞི་དང་འཇིགས་པ་མེད། །བསོད་ནམས་ཚོགས་དང་ལྡན་པ་དང༌། །བརྡར་བརྟགས་ཆོས་ཉིད་ཐོབ་པ་སྟེ། །སྡོམ་ལ་གནས་པ་རྣམས་ལ་ཡོད། །ཚུལ་ཁྲིམས་དེ་འདྲར་ཡོངས་ཤེས་ནས། །མཁས་པས་ཡང་དག་བསྒྲུབ་པར་བྱེད། །ཅེས་པ་སྟེ། དེ་ལ་ཡན་ལག་དྲུག་ལྡན་ནི། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ས་ལས། ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་གནས་པ། སོ་སོ་ཐར་པའི་སྡོམ་པས་བསྡམས་པ། ཆོ་ག་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ། སྤྱོད་ཡུལ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཕྲ་རབ་ཙམ་ལའང་འཇིགས་པའི་གནས་སུ་བལྟ་བ། བསླབ་པའི་གཞི་རྣམས་ཡང་དག་པར་བླངས་ཏེ་སློབ་པའོ། །ཞེས་སོ། །རྒྱུ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། འཇིགས་པའི་ཚོགས་ཞི་ནས་ཞི་བ་མྱང་འདས་ཀྱི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་བྱེད་དོ། །འབྲས་བུ་ནི་བདེ་འགྲོར
Chinese
忘失，以及遗忘听闻和思惟，以及从修习中产生的善根，未获得的不能获得，已获得的将完全衰退。而法的兴盛则应理解为与此相反。这是说，自己和他人是依靠法和财物而兴盛和衰败的基础，所以其他四者也包含在其中。像这样，在考察了六处之后，为了容易理解归纳的意义，如果能以不损害自己学处的方式，成办广大的利益，就应以利他为主。而在孩童凡夫的时期，则与此相反，所以为了以后成办有情之义，要以智慧之眼考察自己的错乱想法，以及由此产生的过患，对于衰损和随顺衰损的，也要以守护为主，从大悲的方便方面，也应顺便成办利他。如果可能成办巨大的利他，对于微小的戒条可以开许放宽。比如为了城市可以舍弃村镇，为了自己可以舍弃土地，为了法可以舍弃自己。对此，菩萨的戒律是以唯识宗的心，以大悲的方便，以及以与执着实有的心，与烦恼相连的部分相反的智慧的自性所掌控的缘故，如果确定能够成办巨大的有情之义，即使阻碍了下等的身体和语言的细微戒条，也要接受菩提心，以及增上意乐，以及方便，以及智慧，以及禅定，以及解脱，以及功德殊胜的来源，一切善心的学处，因为具有慈悲和慈爱，善心没有过失。如上所说。也就是说，不是为了微小的利益而舍弃大的利益，而是为了成办大的利益而舍弃小的利益，最终必须守护所要成办的殊胜之法，除此之外没有衰损，如《本生传》中所说：为了家舍弃一人，为了生命舍弃家园。为了国土舍弃城市，为了自己舍弃土地。为了法，自己也可以舍弃。就像这样。一般来说，菩萨的戒律是
English
Forgetting, and forgetting listening and contemplation, and the roots of virtue arising from meditation, what has not been obtained cannot be obtained, and what has been obtained will completely decline. The flourishing of the Dharma should be understood as the opposite of this. This means that oneself and others are the basis for flourishing and declining through Dharma and wealth, so the other four are also included in this. In this way, after examining the six places, in order to easily understand the meaning of summarizing, if great benefit can be accomplished without harming one's own precepts, one should focus on benefiting others. But in the time of children and ordinary people, it is the opposite of this, so in order to accomplish the meaning of sentient beings later, one must examine one's own confused thoughts with the eye of wisdom, and the faults arising from them, and one must focus on protecting what is declining and what is in accordance with decline, and from the aspect of the means of great compassion, one should also incidentally accomplish benefiting others. If great benefit to others can be accomplished, small precepts can be allowed to be relaxed. For example, one can abandon villages and towns for the sake of cities, one can abandon land for oneself, and one can abandon oneself for the sake of Dharma. In this regard, the precepts of the Bodhisattva are controlled by the mind of the Yogacara school, by the means of great compassion, and by the nature of wisdom that is contrary to the mind that clings to reality and the part connected with afflictions, so if it is certain that great benefit to sentient beings can be accomplished, even if it hinders the subtle precepts of the lower body and speech, one must accept the mind of enlightenment, as well as the superior intention, as well as the means, as well as the wisdom, as well as the samadhi, as well as the liberation, as well as the source of the virtues, all the precepts of the virtuous mind, because they have compassion and love, and there is no fault in the virtuous mind. As mentioned above. That is to say, it is not to abandon great benefits for the sake of small benefits, but to abandon small benefits in order to accomplish great benefits, and in the end, one must protect the supreme Dharma to be accomplished, and there is no decline other than that, as it is said in the Jataka: For the sake of the family, abandon one person, for the sake of life, abandon the home. For the sake of the country, abandon the city, for the sake of oneself, abandon the land. For the sake of the Dharma, one can also abandon oneself. Like this. In general, the precepts of the Bodhisattva are
Chinese
仅仅开始就积累善法，虽然必须学习利益众生，但在未具备神通之前，难以真正利益他人，因此，主要学习与自身阶段相应的行为，即从发菩提心和受持本尊开始。对于初学者来说，戒律是主要的，因此是本尊的行为。对于具有信心的修行者来说，积累善法的戒律是主要的，因此是三摩地的行为。对于已入地者来说，利益众生是主要的，因此是令众生欢喜的行为。如是说。因此，初学者不具备利益众生的戒律之过失也是没有的，因为具有入行仪轨且未失坏的相续，即使在心散乱或睡眠的状态下，福德也会持续不断，其自性即是戒律。总而言之，依靠这三种戒律，可以成就现证、三学，并获得断证圆满的
English
From the very beginning, one should accumulate virtuous dharmas and learn to benefit sentient beings. However, until one possesses clairvoyance, it is difficult to truly benefit others. Therefore, one should primarily learn practices that are appropriate to one's stage, starting with generating bodhicitta and taking a yidam. For beginners, the discipline of vows is the most important, so it is the practice of the yidam. For those who practice with faith, the discipline of accumulating virtuous dharmas is the most important, so it is the practice of samadhi. For those who have entered the bhumis, benefiting sentient beings is the most important, so it is the practice of pleasing sentient beings. Thus it is said. Therefore, there is no fault in a beginner not possessing the discipline of benefiting sentient beings, because for a continuum that possesses the vows of entering the path and has not degenerated, even in a state of mental distraction or sleep, merit continuously arises, and its nature is discipline. In summary, by relying on these three disciplines, one can accomplish direct realization, the three trainings, and attain the perfection of abandonment and realization,