Tibetan
་སེམས་ནི་ཁ་དོག་མེད་པ་གཟུགས་མེད་པར་སྐད་ཅིག་མར་སྐྱེ་ཞིང་འགག་པ་ཐང་ཅིག་ཀྱང་མི་གནས་པས་བདག་ཀྱང་མ་ཡིན་གཞན་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ། འདི་ན་གནོད་པའི་རྒྱུ་འབྲས་མཐའ་ཡས་པ། །བདག་ཉིད་ལས་བྱུང་སྒྲ་དང་བྲག་ཅ་བཞིན། །བདག་ཉིད་མ་བྱུང་གནོད་པའི་ཡུལ་མེད་པས། །རང་གི་སྔོན་བྱས་རྐྱེན་གྱིས་བོས་ལ་ལྟོས། །དེ་ལ་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ཞིག་གདོད་ནས་མེད་པར་གྱུར་ན་ཕ་རོལ་པོའམ་གཞན་དུ་འཛིན་པ་དང་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཁྲོ་བ་དང་རྩོད་པ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གང་ཡང་མི་འབྱུང་སྟེ། འདི་ལྟར་ཅ་ཅོའི་སྒྲ་མེད་ན་བྲག་ཅ་མི་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་ཁོང་ཁྲོའམ་ རྩོད་པ་འགྱེད་པ་ལ་སོགས་ནི་ཕན་ཚུན་ལ་ལྟོས་པ་ཅན་ཡིན་པ་དང༌། ཁྱད་པར་ཚེ་སྔ་མའམ། ད་ལྟའི་གནས་སྐབས་སུ་སྔོན་ལ་རང་གིས་གནོད་པའི་རྒྱུ་མ་བསྒྲུབས་ན། ཕ་རོལ་པོས་གནོད་པའི་འབྲས་བུ་འབྱིན་མི་ནུས་ཏེ། དེ་བས་ན་སྤྱིར་བདག་ཉིད་ཡོད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཕ་རོལ་གྱི་གནོད་པ་འདུ་བྱེད་པ་དང༌། ཁྱད་པར་རང་གི་སྔོན་ལས་ལ་བརྟེན་ནས་གནོད་པའི་ཡུལ་དུ་གྲུབ་པ་ཡིན་པར་ཤེས་དགོས་ཏེ་སྤྱོད་འཇུག་ལས། བདག་གི་སྔོན་ཆད་སེམས་ཅན་ལ། །འདི་འདྲ་བ་ཡི་གནོད་པ་བྱས། །དེ་བས་སེམས་ཅན་འཚེ་བྱེད་པ། །བདག་ལ་གནོད་པ་འདི་འབྱུང་རིགས། །ཞེས་པ་ལྟར་གནོད་པའི་ལེ་ལན་རང་ཉིད་ལ་འདུག་པར་བལྟས་ནས་གཞན་དང་གཞན་དག་གིས་རྒོལ་བ་དང༌། གཤེ་བ་དང་བསྡིག་པ་དང༌། མཚང་འདྲུ་བ་དང༌། བརྡེག་པ་དང༌། འཚོག་པ་དང༌། ལོངས་སྤྱོད་དང་དབང་ཐང་འཕྲོག་པ་དང༌། ལུས་སྲོག་ལ་གནོད་པ་སྦྱིན་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁོང་མི་ཁྲོ་ཞིང༌། ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་སྐྱེ་བའི་གཞི་རྟེན་ཀྱང་ཡིན་པས་བཟོད་པ་ལ་བསླབ་དགོས་ཏེ་གང་པོས་ཞུས་པ་ལས། བདག་ཀྱང་ངེས་པར་སྔ་མའི་སྡིག །སྡུག་བསྔལ་རྣམ་སྨིན་འདི་མྱོང་སྙམ། །བདེན་བཞི་དྲན་དང་ཡང་དག་སྤོང༌། །དབང་སྟོབས་བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་ལམ། །ཐམས་ཅད་བཟོད་པས་གཞི་བྱེད་པས། །མཁས་པ་སུ་ཞིག་བཟོད་མི་བསྒོམ། །ཞེས་སོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་གནོད་པའི་རྐྱེན་ལས་ བཟོད་པ་འགྲུབ་པའི་ཚུལ་སྟོན་ཕྱིར། བརྟགས་ན་གནོད་ཆེན་མ་ཡིན་ཕན་ཆེན་ཏེ། །གང་ལ་བརྟེན་ནས་བཟོད་པའི་གྲུ་གཟིངས་དང༌། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ནོར་བུ་འཐོབ་འགྱུར་ན། །དེ་འདྲའི་གནོད་པ་དམ་པའི་ཆོས་ལྟར་མཆོད། །དེ་ལ་གནོད་པ་མེད་ན་བཟོད་པ་མི་འབྱུང་བས་བྷཾ་ག་ལའི་པཎྜི་ཏ་རྟག་ཏུ་ཁྲོ་བ་ལྡོན་པའི་ཨ་ཙ་ར་དང་འགྲོགས་ནས་འདི་ཁོ་བོའི་བཟོ
Chinese
心是无色无形的，刹那间生灭，片刻也不停留，所以既不是我，也不是其他。正如所说的那样。同样地，这里伤害的因果是无边无际的，从自身产生，就像声音和回声一样。如果自身没有产生，就没有伤害的对象，所以看看自己往昔的行为所招致的。如果所谓的“我”从一开始就不存在，那么执着于他者或他人，以及由此产生的愤怒和争论的任何原因和条件都不会产生。就像没有嘈杂的声音就不会有回声一样。因此，愤怒或争论等是相互依赖的。特别是，如果前世或现在没有先造下伤害的因，那么他人就无法施加伤害的果报。因此，要知道，一般来说，是依赖于我的存在而产生他人的伤害，特别是依赖于自己的前世业力而成为被伤害的对象。正如《入行论》中所说：我往昔对众生，曾作如此之损害，故此众生之加害，此害于我理应然。像这样，看到伤害的责任在于自己，对于他人和其他人的攻击、辱骂、惩罚、揭短、殴打、争吵、夺取财产和权力、以及施加身命的伤害，都不生愤怒。因为这是大小乘一切功德生起的根本，所以必须修习忍耐。正如《胜鬘经》中所说：我亦定当受，先世之罪报，苦受如是想。四谛念正断，力菩提分道，一切以忍为基，何智者不修忍？像这样。特别是，为了显示从伤害的因缘中成就忍耐的方式，如果考察，就会发现大伤害并非坏事而是大好事。因为依靠它能获得忍耐的船只和菩提心的珍宝。所以，应该像供养圣法一样供养这样的伤害。因为没有伤害就不会有忍耐，所以孟加拉的班智达总是与经常发怒的阿阇黎交往，说这是我的工艺。
English
The mind is without color and form, arising and ceasing in an instant, not staying for even a moment, so it is neither me nor other. Just as it is said. Similarly, here the causes and effects of harm are limitless, arising from oneself, like sound and echo. If oneself does not arise, there is no object of harm, so look at what your own past actions have summoned. If something called "I" does not exist from the beginning, then no cause or condition for clinging to others or others, and the anger and disputes that arise from it, will arise. Just as there is no echo without a noisy sound. Therefore, anger or disputes, etc., are interdependent. In particular, if one has not first created the cause of harm in a previous life or in the present, then others cannot inflict the fruit of harm. Therefore, one should know that in general, it is by relying on the existence of the self that the harm of others is produced, and in particular, it is by relying on one's own past karma that one becomes the object of harm. As it is said in the Bodhisattvacaryāvatāra: "In the past, I have harmed sentient beings in this way, therefore, it is reasonable for sentient beings to harm me in this way." Like this, seeing that the responsibility for harm lies with oneself, one does not become angry at the attacks, insults, punishments, fault-finding, beatings, quarrels, seizure of property and power, and infliction of harm on body and life by others and others. Because this is the basis for the arising of all the qualities of the Great and Small Vehicles, one must practice patience. As it is said in the Śrīmālādevī Siṃhanāda Sūtra: "I will surely receive the retribution of past sins, and I will think of suffering in this way. The Four Truths, mindfulness, and right abandonment, the path of power and the limbs of enlightenment, all have patience as their basis, so what wise person would not cultivate patience?" Like this. In particular, in order to show how patience is accomplished from the causes of harm, if one examines, one will find that great harm is not bad but a great benefit. Because by relying on it, one can obtain the ship of patience and the jewel of bodhicitta. Therefore, one should worship such harm as one would worship the holy Dharma. Because without harm there would be no patience, the Bengali Pandit always associated with an acharya who was constantly angry, saying, "This is my craft."
Tibetan
ད་པའི་རྟེན་ལགས་སོ་གསུང་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བས་ན་བདག་ཅག་གི་སྟོན་པ་དྲང་སྲོང་བཟོད་པ་སྨྲ་བར་གྱུར་པའི་ཚེ་ན་རྒྱལ་པོ་རྩོད་བྱུང་བཙུན་མོ་དང་བཅས་པ་ནགས་སུ་རྒྱུ་བ་ལས། བཙུན་མོའི་འཁོར་རྣམས་ཀྱིས་དྲང་སྲོང་མཐོང་ནས་དད་དེ་ཆོས་ཉན་པས་རྒྱལ་པོ་ཁྲོས་ཏེ། དྲང་སྲོང་གི་ཡན་ལག་བཅད་པ་ན། བདག་ཉིད་ལ་ནོངས་པ་མ་མཆིས་པའི་བདེན་པས་ཁྲག་འོ་མར་གྱུར་ནས་ཡན་ལག་སྔར་བཞིན་དུ་འབྱར་བར་གྱུར་ཅིག་གསུངས་པས་དེ་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་ལ། རྒྱལ་པོ་དང་ནས་བཟོད་པར་གསོལ་ཞིང་མཆོད་དོ། །དྲང་སྲོང་གིས་སླར་ཡང༌། ཁྱོད་ཀྱིས་ངའི་ཡན་ལག་བཅད་པས་བདག་སངས་རྒྱས་པ་ན་ཁྱོད་ཀྱི་དུག་གསུམ་ངའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མཚོན་ཆས་གཅོད་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་སྨོན་ལམ་བཏབ་བོ། །དེ་དག་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་གཉིས་ཀྱི་འབྲས་བུས་བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོར་སངས་རྒྱས་ཤིང་འགྲོ་བ་སྒྲོལ་བའི་དེད་དཔོན་ཆེན་པོར་གྱུར་པ་ཡིན་ན། གནོད་ལན་དུ་ཕན་འདོགས་པ་ནི་གནོད་པ་དམ་པའི་ཆོས་ལྟར་མཆོད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། དེ་བས་རབ་ཏུ་སྡང་སེམས་ལ། །བརྟེན་ན་བཟོད་པ་སྐྱེ་བས་ན། །དེ་ཉིད་བཟོད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས། །དམ་པའི་ཆོས་བཞིན་མཆོད་པར་འོས། །ཞེས་སོ། །ཁྱད་པར་རང་གི་ལེགས་སྨོན་སྔོན་དུ་སོང་ན་གཞན་གྱི་ལོག་བསྒྲུབ་ལ་སོགས་པ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྐྱེན་བྱས་ནས་འཁོར་བའི་གནས་ལ་སྐྱོ་བ་དང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་འབྱིན་པས་ཀྱང་བཟོད་པའི་དཀའ་ཐུབ་བསྟེན་དགོས། སློབ་དཔོན་ཞི་བའི་ལྷས། གཞན་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཡོན་ཏན་ནི། །སྐྱོ་བས་དྲེགས་པ་སེལ་བར་བྱེད། །འཁོར་བ་པ་ལ་སྙིང་རྗེ་སྐྱེ། །སྡིག་ལ་འཛེམ་ཤིང་དགེ་ལ་དགའ། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་བཟོད་པ་གསུམ་པོའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཞེ་སྡང་དང༌། བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་སྙམ་དུ་སྤྲོ་བ་ཞན་པ་དང༌། བཟོད་པའི་ལམ་ལ་མི་མོས་ཤིང་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་སེམས་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་འགོག་ཅིང་ཁྱད་པར་ཁྲོ་བའི་ཉེས་དམིགས་ལ་ཤིན་ཏུ་འཇིགས་པར་བལྟ་དགོས་ཏེ། སྐྱེས་རབས་ལས། ཁྲོ་བའི་མེ་ཡིས་བཞིན་མདོག་ཉམས་གྱུར་ན། །རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་ཡང་བཟང་པོར་ཡོང་མི་སྣང༌། །མལ་སྟན་བཟང་པོ་དག་ལ་ཉལ་གྱུར་ཀྱང༌། །ཁྲོ་བའི་ཟུག་རྔུས་སེམས་ནི་སྡུག་བསྔལ་འགྱུར། །བདག་ལ་ཕན་པའི་དོན་འགྲུབ་བརྗེད་འགྱུར་ཏེ། །ཁྲོ་བས་གདུངས་ནས་ལམ་ངན་འགྲོ་བར་བྱེད། །གྲགས་དང་དོན་གྲུབ་པ་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར། །ཞེས་དང༌། སྤྱོད་འཇུག་ལས། བསྐལ་པ་སྟོང་དུ་བསགས་པ་ཡི། །སྦྱིན་དང་བདེ་གཤེགས་མཆོད
Chinese
如是所说，如同过去之所依。因此，当我们的导师，忍辱仙人示现的时候，国王争执，与妃嫔一同在森林中游玩。妃嫔的侍从们见到仙人，生起信心，听闻佛法，国王因此忿怒，砍断了仙人的肢体。仙人说：以我自身没有过错的真诚，愿血变成乳汁，肢体恢复如初。说完之后，事情就那样发生了。国王忏悔并礼拜。仙人又说：你砍断我的肢体，当我成佛的时候，愿你之三毒被我的智慧之剑斩断。如是等等，以二资粮之果，在菩提树下成佛，成为救度众生的伟大导师。以饶益回报损害，就是像供养殊胜的佛法一样。入行论中说： 因此若能依仗极强嗔心，则能生起忍辱，因此嗔心实为忍辱之因，故如圣法应敬奉。 特别是，如果自己的善愿先已发出，那么由他人的邪行等所造成的痛苦，会成为厌离轮回和生起大悲心的因，因此也应修持忍辱的苦行。寂天论师说： 再者痛苦之功德，能令生厌遣除骄慢，能于轮回生起悲悯，令于罪恶心怀畏惧，并能欢喜行善。 因此，菩萨应当断除三种忍辱的违品，即嗔恨，以及认为无法修持的懈怠，以及对忍辱之道不信，生起舍弃之心等等，尤其要对嗔恨的过患生起极大的恐惧。本生经中说： 嗔恚之火令面容憔悴，纵以美饰庄严亦不悦，虽卧于上妙之床榻，然为嗔恚所煎熬，内心痛苦。 忘却于己有利之成就，为嗔所逼而趣入恶道，名誉与成就衰退。 入行论中说： 千劫所积之布施，以及供养善逝
English
As it is said, like the support of the past. Therefore, when our teacher, the Sage of Patience, appeared, the king argued and wandered in the forest with his consorts. The attendants of the consorts saw the sage and, with faith, listened to the Dharma, which angered the king, and he cut off the sage's limbs. The sage said: By the truth that I have no fault, may the blood turn into milk, and may the limbs be restored to their original state. After saying this, it happened as such. The king repented and prostrated. The sage further said: Because you cut off my limbs, when I become a Buddha, may your three poisons be cut off by the sword of my wisdom. Thus, and so on, by the fruit of the two accumulations, he became enlightened under the Bodhi tree, becoming a great guide who liberates beings. To repay harm with benefit is to worship harm as if it were the sacred Dharma. As it is said in the Bodhisattvacaryāvatāra: Therefore, if one relies on intense hatred, then patience arises. Therefore, hatred is the cause of patience, so it should be revered like the sacred Dharma. In particular, if one's own good wishes have already been made, then the suffering caused by others' evil deeds, etc., will become the cause of renouncing samsara and generating great compassion, so one should also practice the asceticism of patience. As the teacher Shantideva said: Furthermore, the qualities of suffering are that they dispel pride with weariness, generate compassion for those in samsara, cause one to fear sin, and rejoice in virtue. Therefore, a Bodhisattva should eliminate the opposing factors to the three types of patience, namely, hatred, and the lack of enthusiasm thinking that one cannot practice, and the lack of faith in the path of patience, giving rise to a mind of indifference, etc., and especially should view the faults of anger with great fear. As it is said in the Jataka: The fire of anger makes the face wither, even if adorned with ornaments, it does not appear beautiful. Even if one lies on a fine bed, the mind is tormented by the sting of anger, causing suffering. One forgets the accomplishment of what benefits oneself, driven by anger, one goes to the evil path, fame and accomplishment decline. As it is said in the Bodhisattvacaryāvatāra: The merit of generosity and the worship of the Sugatas accumulated over thousands of kalpas