Chinese
通过本尊生起，转变为其他所依，不存在声闻或菩萨，也不存在执着于“我名为此”的自续。同样，通常将事物执着为酒是遍计所执，但特别是通过等持、咒语和手印的方法加持为甘露时，其想法或平凡的分别念集合会转变为天神、宫殿和甘露等其他概念。因此，放纵行为和最终的醉酒等所有过失，都被胜观无分别的广大智慧所压倒，在没有被过失染污的基础上，供养本尊天神，圆满资粮，并且因为是密咒方便的殊胜之处，金刚身城的体验得以增长，根脉、气脉、明点的界得以增强。由此产生的快速道的功德，就像向上增长一样，也可以类推到其他修学部分。然而，自相不混杂，需要遮破和成办，本体转变，功德向上增长，要点不相违背，主要运用时机。其中，自相不混杂是指，从三种律仪中的任何一种所取的对境，以何者取受的意乐，如何取受的仪轨，各自的自相不混杂的方式，乃至受持的时间也一定是各不相同的，因此各自的自相不可能有共同的基础，并且因为执着于各自的体相，所以自相是不混杂的。遮破和成办全部是指，所遮破的是烦恼，需要的是不被其束缚，各自的道路是相同的，就像在声闻乘中舍弃，在菩萨乘中转变，在密咒乘中作为道用一样，用这个例子来理解。比如，在一个花园里生长着诃梨勒树，主人因为不擅长方法，所以将其树苗、树枝、树叶乃至根部都彻底拔除，远远地抛弃。同样，从声闻乘的经藏中，对外所取的粗大对境和对内执着的具有常续的识，通过证悟无自性而必定从轮回中解脱，但是因为将所取境的极微和能取心的刹那识视为实有，所以努力像对待敌人一样舍弃烦恼。又如花园
English
Through the arising of the deity, transforming into another basis, there is no Śrāvaka or Bodhisattva, nor is there self-sustaining clinging to "I am named this." Similarly, generally, clinging to things as alcohol is conceptual imputation, but especially when blessed as nectar through the methods of Samādhi, mantra, and mudrā, their thoughts or ordinary collections of conceptualizations transform into other concepts such as deities, palaces, and nectar. Therefore, all faults such as unrestrained behavior and ultimate intoxication are overwhelmed by the vast wisdom of Vipassanā non-conceptualization. On the basis of not being defiled by faults, offering to the Yidam deity, completing the accumulation of merit, and because it is the greatness of the secret mantra method, the experience of the Vajra body city is increased, and the elements of the root, channels, and bindus are strengthened. The merits of the swift path arising from this, like upward growth, can also be analogized to other parts of learning. However, self-characteristics are not mixed, refutation and accomplishment are needed, the essence transforms, merits increase upwards, the key points do not contradict, and the timing is mainly used. Among them, self-characteristics not being mixed means that the object taken from any of the three vows, the intention with which it is taken, and the ritual of how it is taken, are in a way that their respective self-characteristics are not mixed. Even the time of taking is definitely different, so it is impossible for their respective self-characteristics to have a common basis, and because they cling to their respective characteristics, the self-characteristics are not mixed. Complete refutation and accomplishment means that what is to be refuted is affliction, and what is needed is not being bound by it. Their respective paths are the same, just as abandoning in the Śrāvakayāna, transforming in the Bodhisattvayāna, and using as the path in the Mantrayāna, understand with this example. For example, when a Haritaki tree grows in a garden, the owner, because he is not skilled in methods, completely uproots its saplings, branches, leaves, and even roots, and throws them far away. Similarly, from the Śrāvakayāna's scriptures, by realizing the coarse objects taken externally and the internally clinging consciousness with continuity as selfless, one will definitely be liberated from Saṃsāra, but because they regard the subtle particles of the object and the momentary consciousness of the clinging mind as truly existent, they strive to abandon afflictions as if they were enemies. Again, like a garden
Tibetan
དེར་སྨན་པ་མཁས་པ་ཞིག་འོངས་པར་གྱུར་ན། ཀ་ཡེ་གྲོགས་པོ་དག་དུག་སྡོང་རྩ་བ་འབྱིན་པ་ནི་ངལ་ཞིང་རྩོལ་བ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ལ། ཁོ་བོ་ཅག་གི་སྨན་མར་སྦྱོར་བ་ལ་དུག་ཤིང་མ་འབྱོར་བས་ད་རེས་གོ་བཅད་དོ་ཟེར་ནས། དུག་ཤིང་ལ་སྨན་མར་གྱི་ལྡེ་གུ་བྱས་པས་ནད་བཞི་བརྒྱ་རྩ་བཞི་ལ་ཕན་པ་བྱུང་ངོ༌། །དེ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་ལས་ནི། ནང་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་རྐྱེན་གྱིས་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་ཙམ་ལས་དོན་དམ་པར་བདེན་གྲུབ་ཏུ་མ་མཆིས་ཀྱང༌། ཕྱི་ཡུལ་དུ་འདོགས་པ་ནི་ ཀུན་བརྟགས་དང༌། གཞན་དབང་ཡིན་པས། ཡོངས་གྲུབ་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཡུལ་ཤེས་གཉིས་ཐ་དད་དུ་མ་སྐྱེས་པར་ཤེས་ནས། ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཆོས་ཉིད་དུ་སྦྱོང་ཞིང་བསྒྱུར་བའི་ཐབས་ལྷུར་བྱེད་དོ། །དེ་སྐད་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སོ་སོ་ཐར་པ་ལས། ཤཱ་རིའི་བུ་གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འདི་ལ་འདོད་ཆགས་སྐྱེ་ཡང༌། ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མཐོང་བ་ན། །འདོད་ཆགས་དེ་གཞི་གང་ལས་བྱུང་བར་འཚོལ་བར་བྱེད་དེ། ཡོངས་སུ་བཙལ་བ་ན་དེ་གཞི་མི་དམིགས་སོ། །གང་ལས་འདོད་ཆགས་དེ་སྐྱེ་བ་དང༌། གང་གིས་འདོད་ཆགས་དེ་སྐྱེ་བ་དང༌། ཇི་ལྟར་འདོད་ཆགས་དེ་སྐྱེ་བ་དེ་ལྟར་གང་གི་སྐྱེ་བ་དེ་མི་དམིགས་སོ། །གང་ལ་སྐྱེ་བ་དེ་མི་དམིགས། ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བ་དེ་མི་དམིགས་ཏེ། འདོད་ཆགས་དེ་མི་དམིགས་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རྒྱུས་སྡིག་པའི་ལས་མི་བྱེད་ལ། དེའི་དཀར་པོའི་ཆོས་རྣམས་འཕེལ་བར་འགྱུར་ཞིང༌། དེ་མ་སྨད་ཅིང་བསྔགས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཞེས་སོགས་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་ཏོ། །ཡང་དེར་སྔགས་རྒྱུད་ཀྱི་ཆོ་ག་དང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་བློ་གྲོས་བྱང་བ་ཞིག་འོངས་ནས། དུག་ཤིང་དང་སྨན་དུ་སྦྱོར་བའང་བྱ་བ་མང་ལ་དངོས་པོར་འཛིན་པ་དང་བཅས་པ་སྟེ། འདི་ནི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྷའི་རྣལ་ འབྱོར་གཅིག་གིས་བདུད་རྩིའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་དེ་དེ་བཞིན་དུ་བྱས་པས་དུག་ཤིང་དེ་དེ་བས་ཀྱང་ཁ་དོག་དྲི་རོ་ནུས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་གཅིག་ཏུ་ཡུད་ཙམ་ལ་གྱུར་པ་བཞིན། རྡོ་རྗེའི་ཐེག་པ་ལས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལྷ་དང་ཡེ་ཤེས་སུ་བསྒྱུར་བའི་ཐབས་ལ་མི་རྨོངས་པ་དང༌། ཁྱད་པར་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་རྣལ་མ་མཐོང་བ་དག་ལ་ནི་དཔེར་ན་རྨ་བྱ་ཞིག་ལྷགས་ནས་དེས་དུག་གི་སྡོང་པོ་བླང་དོར་མེད་པར་ཟོས་པས་ལང་ཚོ་རྒྱས་ཤིང༌། འདབ་མ་བལྟ་ན་སྡུག་པར་གྱུར་པ་བཞིན་ཏེ་སྡོམ་པ་ཉི་ཤུ་པར། ཐབས་ཆེན་རྣམས་དང་ལྡན་པ་ལ། །ཉོན
Chinese
那裡來了一位精通醫術的醫師，說道：「喂，朋友們，要拔除毒樹的根是很辛苦的。我們調製藥油時沒有毒樹，這次就到此為止吧。」然後，他將藥油塗在毒樹上，結果對四百零四種疾病都有療效。同樣地，在菩薩的論藏中，內在執著的意識只是因緣所生的錯覺顯現，並非真實存在。而向外攀緣則是遍計所執和依他起性。因此，透過證悟圓成實性的無我智慧，了解境與識並非各自獨立產生，進而努力將煩惱和分別念轉化為法性。如菩薩戒經中說：「舍利子，再者，若菩薩生起貪欲，如實見已，當尋求貪欲從何而生。若已遍尋求，彼無所見。貪欲從何而生，以何而生，如何而生，如是彼之生亦不可見。於何而生不可見，如何而生不可見，是故貪欲不可見，以貪欲之因不作罪業，彼之白法增長，不被呵責且受讚揚。」等等廣泛地闡述。又，那裡來了一位精通密咒儀軌和真如智慧的人，他說：「將毒樹調製成藥物，雖然要做很多事，而且還執著於實體。但透過咒語、手印和本尊瑜伽，就能轉化為甘露的本性。」他照著做了，結果毒樹立刻變得色、香、味、效都非常圓滿。同樣地，在金剛乘中，對於將煩惱和分別念轉化為本尊和智慧的方法不感到迷惑，特別是對於真正見到法性真諦的人來說，就像孔雀飛來，毫無取捨地吃掉毒樹，反而使牠的羽毛更加豐滿美麗一樣。《二十誓句》中說：「具足廣大方便者，煩
English
Then a skilled physician came and said, "Hey, friends, pulling out the roots of a poisonous tree is laborious and toilsome. We haven't obtained a poisonous tree for mixing with medicinal oil, so let's stop here." Then, he applied medicinal oil to the poisonous tree, and it proved beneficial for four hundred and four diseases. Similarly, in the Bodhisattva's collection of teachings, the internally grasping consciousness is merely an illusion arising from conditions, and it does not truly exist in reality. However, clinging to external objects is the imputed nature (parikalpita) and the dependent nature (paratantra). Therefore, through the wisdom of realizing the perfected nature (parinispanna) of selflessness, one understands that objects and consciousness do not arise independently, and one diligently strives to purify and transform afflictions and discriminations into the nature of reality. As it is said in the Bodhisattva's Pratimoksha Sutra: "Shariputra, furthermore, if a Bodhisattva develops desire, having truly seen it, he should seek from where that desire arises. Having thoroughly searched, he finds no basis for it. From where desire arises, by what it arises, and how it arises, thus its arising is not seen. Where it arises is not seen, how it arises is not seen, therefore desire is not seen. Because of the cause of desire, he does not commit sinful actions, and his white dharmas increase, and he is not blamed but praised." And so on, it is extensively explained. Again, there came one skilled in the rituals of the tantric tradition and the wisdom of suchness, who said, "Mixing a poisonous tree into medicine involves many actions and clinging to substantiality. But through mantra, mudra, and deity yoga, it can be transformed into the nature of nectar." He did as he said, and the poisonous tree instantly became one with perfect color, smell, taste, and potency. Similarly, in the Vajrayana, for those who are not confused about the method of transforming afflictions and discriminations into deities and wisdom, and especially for those who have truly seen the meaning of the nature of reality, it is like a peacock that flies in and eats the poisonous tree without acceptance or rejection, and its plumage becomes more lush and beautiful. In the Twenty Vows, it says: "Those endowed with great means, afflic-