Tibetan
གས་པའི་ཕྱིར་ཁྲུས་བྱེད་པར་གནང་སྙམ་པ་དང༌། གོས་ལྷག་པའམ། མི་རུང་བའི་གོས་དཀར་པོ་དང༌། ཀོ་ལྤགས་ལ་སོགས་སྤྱོད་དགོས་ན་གོས་སྟན་གྱིས་ཕོངས་པ་དང༌། གྲང་བས་ཉམ་ཐག་པ་སྲོག་ལ་ཐུག་པར་འགྱུར་བས་ད་རེས་ལོངས་སྤྱོད་པར་གནང་ངོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་དང༌། རིན་པོ་ཆེ་ལ་རེག་པ་དང་བདག་གིར་བྱ་དགོས་ན་དཀོན་ཅོག་མཆོད་པ་དང༌། སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པ་བསྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་གནང་བ་ཡིན་སྙམ་དུ་སེམས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །དེ་ལས་གཞན་པ་དངོས་སུ་མ་སྨོས་པའི་གནང་བཀག་སྟོན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་རྣམ་ནི་ལུང་ཕྲན་ཚེགས་ལས། དགེ་སློང་དག་ངས་ཁྱེད་ལ་འདུལ་བ་རྒྱ་ཆེར་ནི་བསྟན་ན། མདོར་བསྡུས་ཏེ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་མདོར་བསྡུས་བ་ཡང་ཉོན་ཅིག །དགེ་སློང་དག་ངས་ཁྱེད་ལ་གང་ཞིག་ཐོག་མ་ཉིད་ནས་གནང་བ་ཡང་མེད། བཀག་པ་ཡང་མེད། གལ་ཏེ་རུང་བ་དང་ཉེ་བ་ཡིན་ཞིང་མི་རུང་བ་བཟློག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ནི་རུང་བ་ཡིན་པར་གཟུང་བར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་མི་རུང་བ་དང་ཉེ་ བ་ཡིན་ཞིང་རུང་བ་བཟློག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ནི་མི་རུང་བ་ཡིན་པས་ཀུན་ཏུ་སྤྱད་པར་མི་བྱའོ། །ཞེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གོ་བར་སླའོ། །དེ་སྐད་དུ་སུམ་བརྒྱ་པ་ལས། གང་ཞིག་གནང་མེད་དེ་བཞིན་བཀག་མེད་པ། དེ་ནི་གསུངས་པའི་རྗེས་མཐུན་བརྟགས་ཏེ་བཟུང༌། །འདུལ་བ་མདོར་བསྡུས་ཞེས་བྱ་སྒྲོན་མ་དང༌། །འདྲ་བ་གཞན་འདི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས། །ཞེས་སོ། །མདོར་བསྡུ་ན། ཐམས་ཅད་ཡོད་སྨྲ་ཕལ་ཆེན་སྡེ་པ་དང༌། །གནས་བརྟན་པ་དང་མང་པོས་བཀུར་བ་སྟེ། །སྡེ་པ་བཞི་ཀའི་བསླབ་པ་ཐམས་ཅད་ལ། །སྟོན་པའི་བཅས་པས་མ་ཁྱབ་མི་སྲིད་པས། །བསླབ་པ་ཀུན་ལ་དབང་ཐོབ་བྱེད་པ་ཡིན། །དེ་ལ་སྟོན་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་ལོ་སུམ་ཅུས་ལྷག་པའི་བརྒྱ་ཕྲག་གཅིག་འདས་པ་ན། བདུད་སྡིག་ཅན་བཟང་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དགེ་སློང་གི་ཆ་བྱད་ཅན་གྱིས་གཞི་ལྔས་དགེ་འདུན་གྱི་དབྱེན་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་པ་ལས་རྩ་བའི་སྡེ་པ་གཉིས་སུ་ཆད་པ་ནི་གནས་བརྟན་པ་དང༌། ཕལ་ཆེན་སྡེ་པའོ། །དེ་ཡང་གྱེས་པས་གནས་བརྟན་པ་ལ་བཅུ་དང༌། ཕལ་ཆེན་པ་ལ་བརྒྱད་ཡོད་དོ། །དེ་དག་གི་ཚེ་ལོ་དྲུག་ཅུ་རྩ་གསུམ་གྱི་བར་དུ་དགེ་འདུན་བྱེ་ནས་འཁྲུགས་ལོང་གིས་གནས་པའི་མཐར་གནས་བརྟན་གནས་མའི་བུས་བསྟན་པ་ཡང་དག་པར་བསྡུས་སོ། །དེའི་ཚེ་དགེ་འདུན་བྱེ་ཡང་འཁོར་ལོའི་ དབྱེན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མཛོད་ལས། དང་པོ་མཐའ་སྐྱོན་ཟུང་གཅིག་གི །སྔ་རོལ་ཐུབ་པ་ནོངས་པ་དང༌། །མཚམས་མ་བཅད་པ་དག་ཏུ་ཡང༌། །འ
Chinese
想到为了洗涤污垢而允许洗澡，如果需要使用剩余的衣服、不合适的白色衣服和皮革等，因为缺少衣服垫子，或者因寒冷而虚弱，生命垂危，就想这次允许享用吧。如果需要触摸和拥有珍宝，就应该发心是为了供养三宝和利益众生而允许的。此外，对于没有明确说明的允许和禁止，从小品律藏中可以看出：比丘们，我为你们广说了律，但没有简略地说。然而，你们也听一下简略的说法。比丘们，我没有从一开始就允许或禁止什么。如果它接近允许，并且阻止不合适的，那么就应该认为是允许的。如果它接近不合适，并且阻止允许的，那么它就是不合适的，不应该普遍使用。这很容易理解。《三百颂》中说：没有允许的，同样也没有禁止的，那应该按照佛陀所说的，根据情况来判断。名为《律的简略》就像灯一样，如来也说了其他的类似教言。总而言之，一切有部大众部，上座部和大众敬奉部，这四个部派的所有学处，不可能没有佛陀的规定所涵盖的，所以可以获得所有学处的支配权。此后，佛陀涅槃后一百三十多年，恶魔波旬，作为所有善良的反面，以比丘的形象，通过五个基础制造了僧团的大分裂，由此分裂为两个根本的部派，即上座部和大众部。由于分裂，上座部有十个部派，大众部有八个部派。在那段时间里，僧团分裂，纷争不断，持续了六十三年，最后上座部的后裔将教法正确地汇集起来。那时，僧团的分裂也不是法轮的分裂。《俱舍论》中说：最初的边见，成双成对的，之前佛陀的过失，以及没有划定界限的地方。
English
Thinking that bathing is allowed to wash away dirt, if it is necessary to use leftover clothes, unsuitable white clothes, and leather, etc., because of the lack of clothing mats, or because of weakness due to cold, and life is at stake, then think that this time it is allowed to enjoy. If it is necessary to touch and possess jewels, one should generate the thought that it is allowed for the purpose of offering to the Three Jewels and benefiting sentient beings. Furthermore, for the permissions and prohibitions that are not explicitly stated, it can be seen from the Minor Vinaya: Monks, I have extensively explained the Vinaya to you, but not in brief. However, listen also to the brief explanation. Monks, I have not allowed or prohibited anything from the beginning. If it is close to being allowed and prevents what is inappropriate, then it should be considered allowed. If it is close to being inappropriate and prevents what is allowed, then it is inappropriate and should not be universally practiced. This is easy to understand. The Three Hundred Verses says: What is not allowed, and likewise not prohibited, that should be judged according to the Buddha's words, based on the circumstances. The Vinaya in Brief, like a lamp, the Tathagata also spoke other similar teachings. In short, the Sarvastivada, the Mahasanghika, the Sthavira, and the Mahasammatas, all the precepts of these four schools, it is impossible that they are not covered by the Buddha's regulations, so one can obtain dominion over all the precepts. Thereafter, more than one hundred and thirty years after the Buddha's Nirvana, Mara Papiyas, as the opposite of all that is good, in the guise of a monk, created a great schism in the Sangha through five bases, thereby splitting into two fundamental schools, namely the Sthavira and the Mahasanghika. Due to the split, the Sthavira had ten schools, and the Mahasanghika had eight schools. During that time, the Sangha split, and disputes continued for sixty-three years, and finally the descendants of the Sthavira correctly gathered the Dharma. At that time, the split of the Sangha was not a split of the Dharma wheel. The Abhidharmakosha says: The initial marginal defects, in pairs, the previous faults of the Buddha, and also in places where boundaries were not demarcated.
Tibetan
ཁོར་ལོའི་དབྱེན་ནི་མི་འབྱུང་ངོ༌། །ཞེས་པས། །དེ་ཡང་འབྱེད་པ་པོ་དགེ་སློང་ལྟ་སྤྱོད་དང་ལྡན་པས། གནས་སྟོན་པའི་མདུན་ལས་གཞན་དུ། དབྱེ་བྱ་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་དགེ་འདུན་བརྒྱད་དུ་ལོངས་པ། མཐར་ཐུག་སངས་རྒྱས་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་སྟོན་པ་ལྷས་བྱིན་དང༌། དམ་ཆོས་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་བསྟན་པ་ལྷས་བྱིན་གྱི་བརྟུལ་ཞུགས་ལྔ་ལ་ལམ་དུ་བཟོད་ཅིང་ཚུལ་ཤིང་བླངས་པ་ན་བྱེ་བའོ། །དེ་བས་ན་དུས་འདི་ཙམ་ན་སྟོན་པ་འཚོ་ཞིང་བཞེས་པ་ཡང་མེད་ལ། བསྟན་པ་ལ་སྐྱོན་ཡང་བྱུང་བའི་དུས་དང༌། མཆོག་ཟུང་གཅིག་བསྐོས་པའི་མཚམས་ནང་སོགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱིར་འདི་འདྲའི་ཉེས་དམིགས་ནི་བློས་ཐུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དགེ་འདུན་བྱེ་ནས་མ་འདུམས་ཀྱི་བར་ལ་སྟོན་པ་གཅིག་གི་ཞིང་ཁམས་སུ་ལམ་ལྔ་གང་ཡང་མི་སྐྱེའོ། །ཞེས་བཤད་དོ། །འདི་ནི་ཕ་རོལ་པོས་མི་མཐུན་པར་སྨྲས་པའི་ཚིག་ཕྱིར་སེམས་གཞོལ་བ་ལ་བསྟེན་ནས་དེ་ཉིད་ལ་འཁོན་དུ་འཛིན་པའི་འཁྲུག་ལོང་སྟེ། ནང་གི་རྒྱུ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ། ཕྱིའི་རྒྱུ་དངོས་པོའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་ལོག་པར་བསྒྲུབ་པའི་སྟེང༌། གདམས་ངག་སྤོང་བ། ལྟུང་བ་དང་ བཅས་པ། ལས་ལ་མི་མཐུན་པ་སྦྱིན་པ་སྟེ་འཁྲུག་ལོང་གི་རྒྱུ་བཞི་པོ་དེ་དག་ནི་ཞི་བའི་ཆོ་ག་རྩ་བའི་ལུང་ལས། མངོན་གསུམ་དྲན་པ་མ་སྨྱོས་དང༌། །དེ་བཞིན་གང་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད། །རྩྭ་རྣམས་བཀྲམ་པ་ལྟ་བུ་དང༌། །ཁས་བླངས་པར་ནི་མི་བྱའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་ཞི་བྱེད་བདུན་ནོ། །དེ་ལ་སྡེ་པ་བཞི་ནི། ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་དང༌། ཕལ་ཆེན་པ་དང༌། གནས་བརྟན་པ་དང༌། མང་པོས་བཀུར་བའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི་རྒྱལ་རིགས་སྒྲ་གཅན་འཛིན་གྱི་བརྒྱུད་པ་སྟེ་དེ་ལས་གྱེས་པ་བདུན་ནི། གཞི་ཡོད་པ། འོད་སྲུང་པ། ཆོས་སྲུང་པ། མང་དུ་ཐོས་པར་སྨྲ་བ། ས་སྟོན་པ། གོས་དམར་ཅན། རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ་སྨྲ་བའི་སྡེ་དང་བདུན་ནོ། །ཕལ་ཆེན་པ་ནི་རིགས་བྲམ་ཟེ་འོད་སྲུང་ཆེན་པོའི་བརྒྱུད་པ་སྟེ་དེ་ལས་གྱེས་པ་ལྔ་ནི། ཤར་གྱི་རི་བོའི་སྡེ། ནུབ་ཀྱི་རི་བོའི་སྡེ། གངས་རིར་གནས་པའི་སྡེ། བཏགས་པར་སྨྲ་བའི་སྡེ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པར་སྨྲ་བའི་སྡེའོ། །གནས་བརྟན་པ་ནི། རིགས་སྨྱིག་མ་མཁན་ཀཱ་ཏྱ་ཡ་ནའི་བརྒྱུད་པ། དེ་ལས་གྱེས་པ་གསུམ་ནི། རྒྱལ་བྱེད་ཚལ་ན་གནས་པའི་སྡེ། འཇིགས་མེད་རི་ལ་གནས་པའི་སྡེ། གཙུག་ལག་ཁང་ལ་གནས་པའི་སྡེའོ། །མང་པོས་བཀུར་བ་ནི། འདྲེག་མཁན་གྱི་རིགས་ཉེ་བར་འཁོར་གྱི་བརྒྱུད་པ། དེ་ལ
Chinese
“不发生僧团分裂。”因此，能进行分裂者，是具有见行（知见和行持）的比丘。分裂的对象，除了住持导师之外，是达到八人的各个凡夫僧团。最终，除了佛陀之外的导师提婆达多，以及除了正法之外的提婆达多的五种苦行被视为道，并接受了戒律，这才是分裂。因此，在这个时代，既没有活着的导师，也没有教法出现过失的时候，也没有指定双重至尊的界限等说法。一般来说，这种过失并非不可能发生，因为从僧团分裂到未和解之间，在一个佛陀的刹土中，五道中的任何一道都不会产生。如是说。这指的是由于对方说了不一致的话，因此依赖于心而执着于此，从而产生的争端。内部的原因是执着于我，外部的原因是对事物的如实性进行错误的论证。此外，舍弃教诲，伴随着堕落，以及给予不一致的行为，这四种争端的原因，在寂止仪轨的根本经文中说：“显现忆念未疯狂，如同任何事物之自性，如同散布草，不应承诺。”如是说，这是七种寂止。其中，四部是：一切有部，大众部，上座部，以及大众敬奉部。其中，第一部是国王种姓持日（罗睺罗）的后裔，由此分出的七部是：说一切有部，饮光部，护法部，多闻部，地论部，赤衣部，以及分别说部。大众部是婆罗门种姓大饮光（摩诃迦叶波）的后裔，由此分出的五部是：东山部，西山部，雪山部，假名部，以及出世部。上座部是芦苇工匠种姓迦旃延的后裔，由此分出的三部是：住在胜林（祇陀林）的部，住在无畏山的部，以及住在寺院的部。大众敬奉部是屠夫种姓阿难陀的后裔。
English
"No schism of the Sangha will occur." Therefore, the one who can cause schism is a Bhikshu who possesses view and conduct. The object of division, other than the abbot teacher, is the Sangha of individual ordinary beings who have reached eight members. Ultimately, the teacher Devadatta, other than the Buddha, and the five ascetic practices of Devadatta, other than the true Dharma, are regarded as the path, and the precepts are taken, which is schism. Therefore, in this era, there is neither a living teacher, nor is it a time when faults have occurred in the teachings, nor are there terms such as the boundary of appointing dual supreme ones. In general, such a fault is not impossible, because from the schism of the Sangha until it is not reconciled, none of the five paths will arise in the realm of a single Buddha. So it is said. This refers to the dispute that arises because the other party has said inconsistent words, and therefore relies on the mind and clings to it. The internal cause is clinging to self, and the external cause is the false proof of the suchness of things. In addition, abandoning the teachings, accompanied by downfalls, and giving inconsistent actions, these four causes of dispute are stated in the root text of the pacification ritual: "Manifest remembrance is not madness, like the nature of anything, like spreading grass, one should not promise." As it is said, these are the seven pacifications. Among them, the four schools are: the Sarvastivada, the Mahasanghika, the Sthavira, and the Sammatīya. Among them, the first is the lineage of the royal caste Rāhula, from which the seven schools branched out: the Sarvastivadins, the Kāśyapīyas, the Dharmaguptakas, the Bahuśrutīyas, the Dharmajñānas, the Kāśyapīyas, and the Vibhajyavādins. The Mahasanghika is the lineage of the Brahmin caste Mahākāśyapa, from which the five schools branched out: the Eastern Mountain School, the Western Mountain School, the Snow Mountain School, the Prajñaptivada School, and the Lokottaravada School. The Sthavira is the lineage of the reed craftsman caste Kātyāyana, from which the three schools branched out: the school residing in Jetavana, the school residing in Abhayagiri, and the school residing in the monastery. The Sammatīya is the lineage of the barber caste Ānanda.