Tibetan
ནི་མི་བརྩོན་པས་ཕྱི་མ་ཕན་ཆད་འོག་ནས་འོག་ཏུ་འགྲོ་བའི་མགོ་ཚུགས་པ་ལ་ཅང་མི་སེམས་པ་ནི་སྐྱོ་བ་ཆེན་པོའི་གནས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཉེས་དམིགས་ཤེས་ཤིང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བཀོལ་ཏུ་བཏུབ་པ་དག་ནི། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་དང༌། བྱ་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་དབང་དུ་མི་འགྲོ་བར་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཕྱིན་དྲུག་གི་ལམ་ལ་བསྟེན་གོམས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ནས་ཐམས་ཅད་དུ་བྱ་སྟེ། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། ལོངས་སྤྱོད་དང་ལུས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང༌། །འཁོར་བརྩམ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མངོན་མཐོ་དང༌། །རྟག་ཏུ་ཉོན་མོངས་དབྱངས་ཉིད་མི་འགྲོ་དང༌། །བྱ་བ་རྣམས་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་གཞན་གྱི་དོན་དུ་སྦྱིན་པ་དང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་དང༌། བཟོད་པ་གསུམ་དགོས་ལ། རང་གི་དོན་དུ་ཤེས་རབ་དང༌། བསམ་གཏན་དང༌། བརྩོན་འགྲུས་གསུམ་དགོས་ཏེ། དེ་ལ་སྦྱིན་པས་གནས་སྐབས་སུ་ཕན་པ་བསྒྲུབ་ཅིང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་གཞན་གནོད་གཞི་བཅས་ལས་ལྡོག་པས་དེ་བས་ཕན་པ་ཆེ་བ་དང༌། དེའང་ཕས་ཀྱི་གནོད་པ་མ་བཟོད་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་སྐྱོན་ཅན་དུ་བྱེད་པས་དེ་ལ་གཤེ་ཡང་སླར་མི་གཤེ་བ་ལ་སོགས་དགེ་སྦྱོང་གི་ཆོས་བཞིས་རང་གི་སེམས་བསྲུངས་ནས་ཇི་མི་སྙམ་པའི་བཟོད་པ་དགོས་པས་གསུམ་པོ་ནི་གཞན་དོན་གཙོ་བོར་གྱུར་པའོ། །རང་གི་དོན་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཡེ་ཤེས་བརྙེས་དགོས་ན། དེའི་འགལ་ཟླ་ནི་སེམས་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཡིན་པས་དེ་བསམ་གཏན་གྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དམིགས་པ་ལས་སུ་རུང་བ་འཐོབ་དགོས་ཤིང༌། དེ་ལྟར་འཐོབ་པའང་ལེ་ལོ་ཅན་ལ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་པས་ཉིན་མཚན་དུ་མི་དལ་བའི་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམ་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུའང༌། སེམས་ཅན་དོན་ལ་རབ་བརྩོན་པ། །གཏོང་དང་མི་གནོད་བཟོད་པས་བྱེད། །གནས་དང་གྲོལ་བ་གཞིར་བཅས་པས། །རང་དོན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་སྤྱོད། །ཅེས་སོ། །དེའི་དོན་མི་གནོད་པ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན་ལ། དམིགས་པ་གནས་པ་ནི་བསམ་གཏན་དང༌། གྲོལ་བ་ནི་ཤེས་རབ་སྟེ། གཞིར་བཅས་པ་ནི་ བརྩོན་འགྲུས་སུ་བསྟན་པ་དང་པོ་གསུམ་གྱིས་གཞན་དོན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་བྱས་པས། ཕྱི་མ་གསུམ་དུ་རང་དོན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་ཤུགས་ལས་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། མི་འཕོངས་པ་དང་རྣམ་པར་མི་འཚེ་དང༌། །རྣམ་འཚེ་བཟོད་དང་བྱ་བས་མི་སྐྱོ་དང༌། །དགའ་བྱེད་ལེགས་པར་བརྗོད་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར། །གཞན་གྱི་དོན་ནི་རང་གི་དོན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེའང་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་རྟེན་ལ་བསམ་གཏན་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་ཞི་གནས་འཐོབ་པ་དང༌། དེའི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ལྷག་མཐོང་ཏུ་ཤར་ནས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཡེ་ཤེས་བརྙེས་པའོ། །དེ་ལས་གཞན་དོན་གྱི་དང་པོ་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པ། སྦྱིན་པའི་ངོ་བོ་ཆགས་པ་མེད་པ་སྟེ། །དབྱེ་ན་ཆོས་དང་ཟང་ཟིང་མི་འཇིགས་གསུམ། །ཟང་ཟིང་ལའང་རྣམ་པ་གསུམ་ཡིན་ཏེ། །གཏོང་དང་གཏོང་བ་ཆེ་དང་ཤིན་ཏུ་གཏོང༌། །གཏོང་བ་ཞེས་བྱ་ཟས་གོས་ཤིང་རྟ་དང༌། །གླང་པོ་ཡུལ་ཁམས་གཞན་ལ་བྱིན་པའོ། །གཏོང་བ་ཆེན་པོ་བུ་དང་བུ་མོ་དང༌། །ཁྱིམ་ཐབ་གཏོང་ཡིན་ཤིན་ཏུ་གཏོང་བ་ནི། །བྱ་དཀའི་གནས་ཏེ་མགོ་དང་ཡན་ལག་གཏོང༌། །དེ་ལ་སྦྱིན་པའི་ངོ་བོ་ནི་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་སྟེ། ལོངས་སྤྱོད་ལ་ཆགས་པའི་གཉེན་པོའོ། །དེ་སྐད་དུ་བྱང་ས་ལས། སྦྱིན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་དང་རང་གི་ལུས་ལ་མི་བལྟ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མ་ཆགས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སེམས་པ་གང་ཡིན་པ་དང༌། དེས་ཀུན་ནས་བླངས་པའི་སྦྱིན་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཡོངས་སུ་གཏོང་བའི་ལུས་དང་ངག་གི་ལས་དང་ཞེས་གཏོང་བའི་སེམས་དགེ་བ་དེས་ཀུན་ནས་བླངས་པའི་ལུས་དང་ངག་གི་ལས་གང་ཡིན་པ་མཐའ་དག་གོ །དབྱེ་ན་ཆོས་དང༌། ཟང་ཟིང་དང༌། མི་འཇིགས་པའོ། །དེ་ལ་དགོས་པ་གཙོ་ཆེ་བའི་ཆ་ནས་ས་དཔྱད་དང་པོར་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་སྨོས་ཀྱང༌། བྱེད་ལས་གཙོ་ཆེ་བའི་ཆ་ནས་སྐབས་འདིར་ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པ་དང་མི་འཇིགས་པ་གཉིས་འབྲེལ་སྦྱར་བ་སྟེ། དེ་ལ་དང་པོ་ནི། རང་ལ་གཏོང་བའི་རྫས་གྱ་ནོམ་པ་ཡོད་པ་ཁོ་ན་མི་དགོས་ཏེ། རང་གི་བདོག་པ་ཡོད་དོ་ཅོག་སེམས་ཅན་ལ་བཏང་ཟིན་པས་རང་ལ་གྱི་ན་བ་ཙམ་ལས་མེད་ཀྱང་དེ་སེམས་ཅན་གྱི་ཡིན་ནོ་སྙམ་པ་དང༌། དེའི་སྟེང་དུ་ད་དུང་གཏོང་བའི་སེམས་སྒོ་དུ་མ་ནས་དང་དུ་ལེན་པ་དཔེར་ན་ས་ཆེན་པོ་འདི་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བར་གྱུར་ན་བདག་གིས་ཡི་དྭགས་ལ་སོགས་པ་བཀྲེན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕོངས་པ་སེལ་བར་ནུས་པ་ཡིན་པ་ལ་སྙམ་པ་ལྟ་བུས་གཞན་གྱི་གདུང་བ་ཞི་བའི་གཏོང་སེམས་རྒྱ་ཆེན་པོ་གོང་འཕེལ་དུ་བཏང་ནས་སྦྲུལ་གྱི་ཤུན་པ་དོར་བ་ལྟར་སེར་སྣའི་འཛིན་པ་བཅོམ་པ་ཞིག་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ་མདོ་སྡེའི་ རྒྱན་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྦྱིན་པ་ནི། །མ་ཆགས་མི་ཆགས་ཆགས་པ་མེད། །ཆགས་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། །མ་ཆགས་མི་ཆགས་ཆགས་པ་མེད། །ཅེས་སོ། །སྔོན་ཁྱིན་བདག་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱི་སྦྱིན་པ་ལ་འགྲན་ཟླ་བྱེད་པ་གཅིག་གིས་དེ
Chinese
不精进之人，对于来世乃至越来越堕落的开端毫不介意，这是非常可悲的。 那些了解这种过患并且能够运用智慧的人，不应受圆满、烦恼和颠倒行为的支配，而应从各方面、一切方面依止和习惯于布施等六度之道。《经庄严论》中说： “受用和身体的圆满，眷属的圆满是殊胜，恒常不随烦恼转，对于诸事不颠倒。” 因此，为了他人的利益，需要布施、持戒和忍辱这三者；为了自己的利益，需要智慧、禅定和精进这三者。 其中，布施能成办暂时的利益，持戒能从根本上断除对他人的损害，因此利益更大。而且，如果不能忍受他人的损害，就会使戒律有缺，因此对于他人的责骂等，需要以四种沙门法守护自心，做到若无其事般的忍辱，因此这三者是主要为他人利益着想的。 自己的利益，必须依靠智慧波罗蜜多来获得解脱的智慧，而它的对治是心散乱，因此必须依靠禅定波罗蜜多来获得专注的所缘。 这样获得也对于懒惰者是不可能的，因此必须昼夜不懈地发起精进。 如是说： “于有情义极精进，布施不害忍而作，住与解脱根本具，自利一切皆行持。” 其义是，不害是持戒，专注是禅定，解脱是智慧，根本具足是精进，通过前三者成办一切他利，因此后三者也自然成就一切自利。《经庄严论》中说： “不匮乏且完全不害，忍耐恼害且不厌倦于事务，带来喜悦善说之故，他人的利益即是自己的利益。” 这也是精进
English
It is a great pity that those who are not diligent do not care that the beginning of going from bad to worse starts from the next life onwards. Those who know such faults and can use their knowledge should not be dominated by perfection, afflictions, and inverted actions, but should always and in every way rely on and become accustomed to the path of the six perfections, such as generosity. The Ornament of the Sutras says: "The perfection of enjoyment and body, the perfection of retinue is excellence, always not going to the tune of afflictions, and not being inverted in actions." Therefore, for the sake of others, three things are needed: generosity, discipline, and patience. For one's own sake, three things are needed: wisdom, meditation, and diligence. Among them, generosity accomplishes temporary benefit, and discipline prevents harm to others from the root, so it is more beneficial. Moreover, if one cannot tolerate harm from others, one will make discipline flawed, so for scolding etc. from others, one needs to protect one's mind with the four Dharma of a renunciate, and needs patience as if nothing happened, so these three are mainly for the benefit of others. For one's own benefit, one must rely on the perfection of wisdom to attain the wisdom of liberation, and its opponent is mental wandering, so one must rely on the perfection of meditation to attain a workable object of focus. Obtaining it in this way is not possible for the lazy, so one must exert diligence day and night without delay. It is said: "Extremely diligent for the sake of sentient beings, acting with generosity, non-harm, and patience, with the basis of abiding and liberation, all self-benefit is practiced." Its meaning is that non-harm is discipline, focus is meditation, liberation is wisdom, and having the basis is diligence. By accomplishing all other-benefit with the first three, the latter three naturally accomplish all self-benefit. The Ornament of the Sutras says: "Not being deficient and completely non-harming, enduring harm and not being tired of affairs, bringing joy and speaking well, therefore the benefit of others is one's own benefit." That is also diligence.
Chinese
以寂止的所依处，修习禅定，从而获得寂止，并且，从那寂止中，生起各别观察的智慧，成为胜观，从而证得解脱的智慧。从那之后，为了他利，首先宣说布施波罗蜜多的体性。布施的自性是没有贪著。分类有法布施、财布施、无畏布施三种。财布施也有三种，即施舍、大施舍、极施舍。所谓施舍，是指将食物、衣服、车辆、大象、国土施与他人。大施舍是指施舍儿子和女儿、家庭。极施舍是指难以做到的，施舍头和肢体。因此，布施的自性是远离贪著，是贪著受用的对治。如《菩萨地》中所说：“布施的自性是什么呢？是不顾一切资具和自己的身体，与菩萨的不贪著一同产生的意念，以及由此意念所引发的施舍之物全部施舍的身体和语言的行为。”也就是说，由施舍的善心所引发的身语行为都是。分类有法、财、无畏三种。其中，从必要性最重要的角度来说，首先阐述了土地考察中的法布施，但从作用最重要的角度来说，这里将财布施和无畏布施结合起来。其中，第一种是，不一定非要有丰富的施舍之物，而是将自己拥有的一切都施与众生，即使自己只剩下一点点，也认为那是众生的，并且，在此之上，还从多个方面接受施舍的心，例如，如果这大地变成食物和饮料，我便能消除饿鬼等一切贫困者的贫穷，像这样，通过扩大平息他人痛苦的广大施舍心，像蛇脱皮一样，摧毁吝啬的执着，这是必须的。如《经庄严论》中所说：“菩萨的布施，是不贪著、不执著、没有贪著。贪著本身也不是，不贪著、不执著、没有贪著。”以前，有一个人与君主无怙的食物布施作竞争。
English
By experiencing meditation on the basis of quiescence, one attains quiescence, and from that quiescence, the wisdom of individual analysis arises as insight, thereby attaining the wisdom of liberation. After that, for the sake of others, the nature of the perfection of generosity is first taught. The essence of generosity is non-attachment. There are three divisions: Dharma giving, material giving, and fearlessness giving. Material giving also has three aspects: giving, great giving, and extreme giving. Giving refers to giving food, clothing, vehicles, elephants, and lands to others. Great giving refers to giving sons and daughters, and family. Extreme giving refers to what is difficult to do, giving head and limbs. Therefore, the essence of generosity is being free from attachment, it is the antidote to attachment to enjoyment. As it is said in the Bodhisattva Grounds: "What is the essence of generosity? It is the mind that arises together with the non-attachment of the Bodhisattva, not looking at all possessions and one's own body, and the actions of body and speech that completely give away the objects to be given, taken up by that mind." That is to say, all the actions of body and speech that are taken up by the virtuous mind of giving. There are three divisions: Dharma, material, and fearlessness. Among them, from the perspective of the most important necessity, the Dharma giving in land examination is first mentioned, but from the perspective of the most important function, here the material giving and fearlessness giving are combined. Among them, the first is, it is not necessary to have abundant objects to give, but to give everything one owns to sentient beings, even if one has only a little left, one thinks that it belongs to sentient beings, and on top of that, one still accepts the mind of giving from many aspects, for example, if this great earth becomes food and drink, I will be able to eliminate the poverty of all the poor, such as pretas, like this, by expanding the vast mind of giving that pacifies the suffering of others, like a snake shedding its skin, one needs to destroy the clinging of miserliness. As it is said in the Ornament of the Sutras: "The generosity of the Bodhisattva is non-attachment, non-clinging, without attachment. Attachment itself is not, non-attachment, non-clinging, without attachment." In the past, there was one who competed with the food giving of the lordless protector.