Tibetan
འི་དོ་ཟླར་མ་སྤོབས་ནས། ཟང་ཟིང་ཡོད་དགུ་ཅོག་སྤངས་ཏེ་རབ་ཏུ་བྱུང་བས་ཟས་སྦྱིན་ལས་ལྷག་པར་ལུང་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། །དེའང་ཡོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ལྷག་པར་དུའང་སྦྱིན་དགོས་ཏེ། ཐོག་མར་བཟའ་བཏུང་ཅུང་ཟད་སྦྱིན་པ་ནས་རིམ་པར་བློའི་མཐུ་ཇེ་ཆེར་བསྐྱེད་དེ། གོས་དང༌། གནས་མལ་དང༌། ཡོ་བྱད་དང༌། ཤིང་རྟ་དང༌། བཞོན་པ་དང༌། གླང་པོ་དང༌། ཡུལ་ཁམས་ཙམ་སྦྱིན་པ་ལ་བསླབ་པ་སྐྱེས་རབས་ལས། ཀོ་ས་ལའི་རྒྱལ་པོས་སྔོན་དགེ་སྦྱོང་བཞི་ལ་ཟན་དྲོན་ཆངས་གཅིག་བྱིན་པས་དེའི་འབྲས་བུས་རྒྱལ་སྲིད་ཐོབ་པ་དང༌། ཚོང་དཔོན་ཟིལ་གྱིས་མི་ནོན་པ་ལ་སློང་བ་པོས་བསླངས་པ་དེས་མེད་ཅེས་ཟེར་མི་ནུས་ལ། གཞན་གྱིས་རང་ཁྱིམ་ནས་བརྐུས་པར་གྱུར་ནའང་དེ་ལ་ལྷག་པར་དགའ་བ་བསྒོམ་པ་དང༌། དེ་ཉིད་དབུལ་པོར་གྱུར་པའི་ཚེ་རྩྭ་བྲེགས་ནས་བཙོངས་པའི་རིན་ལས་སྦྱིན་པ་གཏོང་བ་དང༌། ཤི་བའི་རྒྱལ་པོས་གཏན་པ་མེད་པའི་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་ཁང་བུ་བརྩིགས་ནས་གཏོང་པ་ལྟ་བུ་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ། ། མདོ་ལས། དེ་ལ་ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པས་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་རྫོགས་ལ་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པས་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་རྫོགས་ཏེ་འདི་གཉིས་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པ་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། གཏོང་བ་དང༌། གཏོང་བ་ཆེན་པོ་དང༌། ཤིན་ཏུ་གཏོང་པའོ། །དེ་ལ་གཏོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟས་དང་གོས་དང༌། གླང་པོ་ཆེ་གཞན་ལ་བྱིན་པའོ། །ཞེས་སོ། །གཏོང་བའི་ཡུལ་ཡང་ཡོན་ཏན་གྱི་ཞིང་ནི་བཟང་པོ་ཡིན་ལ། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་ནི་དེ་ལས་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་པར་མི་བྱ་སྟེ། དེས་ཆོས་ཉིད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་གེགས་བྱེད་ལ། ཁྱད་པར་དམན་པའི་ཞིང་ལ་སྙིང་རྗེས་གཏོང་བ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལུགས་ཡིན་པའོ། །དེ་སྐད་དུ་མདོ་ལས། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སེམས་མཉམ་ཞིང་སྙོམས་ལ་བྱེ་བྲག་མི་ཕྱེད་པའོ། །དཀོན་ཅོག་གསུམ་ནི་བདག་གི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཞིང་ཡིན་གྱི། དུད་འགྲོ་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེས་ཆོས་ཉིད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་དཀོན་ཅོག་གསུམ་དང་བླ་མ་ནི་སྦྱིན་གནས་ཀྱི་ཞིང་བཟང་པོ་ཡིན་ལ། དུད་འགྲོ་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཞིང་ཚ་སྒོ་ཅན་ལ་ས་བོན་བཏབ་པ་དང་འདྲའོ། །ཞེས་སེམས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཆོས་སུ་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་ སོ། །འོན་ཏང་སྦྱིན་པའི་ཞིང་འདམ་པ་ནི་དབང་པོ་རྟུལ་པོ་ལས་དང་པོ་པ་བློ་མ་སྦྱངས་པ་སྙིང་རྗེ་ལ་མ་
Chinese
因为不傲慢于匹敌者，舍弃所有杂务而出家，如被授记胜过食物布施一样。而且，有财富的人更应该布施，首先从稍微布施饮食开始，逐渐增长智慧的力量，衣服和住所和用具和车辆和坐骑和大象和国土也应该学习布施，如《本生经》中所说：憍萨罗(Kosala)国王以前给四位苦行者布施了一份热粥，以此果报获得了王位。商人不被压倒，乞讨者乞讨时不能说没有，即使别人从自己家里偷东西，也要特别高兴地修习，那人贫穷的时候，割草卖钱也进行布施，死去的国王建造永恒的供养房屋进行布施等，应该学习这些。 经中说： 财物布施圆满福德资粮，而法布施圆满智慧资粮，这二者应以一切方式成办。什么是财物布施呢？ 比如，给予，大给予，极度给予。 所谓给予，就是把食物、衣服、大象等给予他人。 这样说。 布施的对境，具有功德的福田是好的，不要认为具有烦恼的就与此相反，因为这会障碍证悟法性平等性，特别是以悲心对低劣的田地进行布施是大乘的宗规。 如经中所说： 对一切众生心平等、公正，不分差别。 如果认为三宝是我的功德田，而畜生等不是，那么菩萨就不会证悟法性平等性。 因此，三宝和上师是布施处的好田地，而畜生等不是，就像在盐碱地里播种一样。 如果这样想，就不会成为菩萨的法。 这样说了。 然而，选择布施的田地是根器迟钝者，初学者，没有训练心智者，没有
English
Because one is not arrogant towards rivals, having abandoned all distractions and going forth, it is prophesied to be superior to the giving of food. Moreover, those who have wealth should give even more. Initially, starting with giving a little food and drink, gradually increasing the power of wisdom, one should also learn to give clothes, dwellings, utensils, vehicles, mounts, elephants, and even countries, as stated in the Jataka tales. In the past, the king of Kosala, by giving a single portion of warm gruel to four ascetics, obtained kingship as a result. When a merchant is not overwhelmed, and a beggar asks, he cannot say he has nothing. Even if others steal from his own home, he should cultivate special joy in that. When that person becomes poor, he should give alms from the price of cutting and selling grass. One should learn from examples such as the deceased king building a permanent offering house and giving. The sutra says: Through the giving of material things, the accumulation of merit is perfected, and through the giving of Dharma, the accumulation of wisdom is perfected. These two should be accomplished in every way. What is the giving of material things? It is like this: giving, great giving, and extreme giving. Giving is giving food, clothing, elephants, and other things to others. So it is said. The field of giving, the field of good qualities, is good, but one should not think that those with afflictions are the opposite of this, because this hinders the realization of the equality of Dharma. In particular, giving with compassion to an inferior field is the way of the Great Vehicle. As the sutra says: Have an equal and impartial mind towards all sentient beings, without discrimination. If one thinks that the Three Jewels are my field of merit, but animals and so on are not, then that Bodhisattva will not realize the equality of Dharma. Therefore, the Three Jewels and the Lama are good fields for giving, but animals and so on are not, like sowing seeds in a salty field. If one thinks like this, it will not become the Dharma of a Bodhisattva. So it is said. However, the field of giving to be chosen is one with dull faculties, a beginner, one who has not trained the mind, one who does not have
Tibetan
གོམས་པ་རྣམས་ལ་དགོངས་པའོ། །དེ་སྐད་དུ་དྲང་སྲོང་རྒྱས་པས་ཞུས་པ་ལས། སྦྱིན་པ་བླ་ན་མེད་པ་ནི་ལྔ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང༌། དགེ་འདུན་དང༌། ཆོས་སྨྲ་བ་དང༌། ནད་པ་དང༌། ཕ་དང་མའོ། །ཞེས་དང༌། གཞན་ཡང༌། འཕགས་པ་མིན་ཡང་ཕ་མ་དང༌། །ནད་པ་དང་ནི་ཆོས་སྨྲ་དང༌། །སྐྱེ་མཐའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ། །ཡོན་ནི་གཞལ་དུ་མེད་པར་གསུངས། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་སྦྱིན་པའི་དངོས་པོ་ཆུང་ནའང་རྣམ་སྨིན་དང་འབྲས་བུ་ལ་རེ་བ་མེད་ན་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཞིང་ཡང་དག་པར་འགྱུར་ལ། དངོས་པོ་རྒྱ་ཆེ་ཡང་འདོད་པ་ལྔའི་ཀུན་སློང་དང་འདྲེས་ན་འབྲས་བུ་མ་ངེས་པར་འབྱིན་ཏེ། སའི་སྙིང་པོ་འཁོར་ལོ་བཅུ་པ་ལས། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་བདེའི་ཕྱིར་གྱི། །རྣམ་སྨིན་འབྲས་བུ་རེ་ཕྱིར་མ་ཡིན། །སྦྱིན་པ་དངོས་པོ་བྱིན་པ་ཆུང་ཡང༌། །ཡང་དག་བསོད་ནམས་ཞིང་དུ་དེ་འགྱུར། །སྦྱིན་པ་དངོས་པོ་མང་དུ་བྱས་ཀྱང༌། །འདོད་པ་རྣམ་ལྔ་དག་ལ་གནས་ནས། །འཕགས་པ་དག་གི་ཕྱག་རྒྱས་མ་བཏབ། །མ་ངེས་པ་ཡི་ཚོགས་ལ་གནས་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །གཏོང་བ་ཆེན་པོ་ནི་མདོ་ལས། གཏོང་བ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བུ་དང༌། བུ་མོ་དང༌། ཁྱིམ་ ཐབ་བྱིན་པའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་རྒྱལ་པོ་ཐམས་ཅད་སྒྲོལ་ལ་འགྲན་ཟླར་བཅས་པ། ཕྲག་དོག་དང་བཅས་པའི་རྒྱལ་པོ་གཞན་གྱི་ཇི་ལྟར་བླང་བའི་དངོས་པོས་བདག་ཉིད་ལ་ངེས་པར་ཕན་པའི་དོན་མ་མཆིས་བཞིན་དུ་བརྐམ་ཆགས་དང༌། བསླུ་བའི་སེམས་གཡོན་ཅན་དུ་གྱུར་བས་ཐམས་ཅད་སྒྲོལ་གྱི་བུ་དང༌། བུ་མོ་དང༌། མཆིས་བྲང་དང་བཅས་པ་བསླངས་པས། དེ་དེ་དག་ལ་ཡིད་ཤིན་ཏུ་བཅུགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཚོར་བས་སྙིང་འགས་པ་ལྟར་དུ་གྱུར་ནའང༌། གཏོང་སེམས་ལས་ཕྱིར་ཕྱོགས་པ་མ་ཡིན་པས་འགྱོད་པ་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་བྱིན་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་སྙིང་སྟོབས་དང་ཕན་ཡོན་ལ་ཡང་ནས་ཡང་དུ་བསམས་ཏེ་བདག་ཅག་གི་སྙིང་ལས་དང་འཇུངས་པ་ལ་ཁྲེལ་ཆེན་པོ་བརྡས་ནས་དམ་འཆའ་བ་ལ་གོམས་པར་བྱ་སྟེ། ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས། ཐུབ་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་མཆོག་དྲན་བྱས་ཤིང༌། །དེ་གཞོལ་རང་གི་དམ་བཅས་བསམ་བྱ་སྟེ། །ཡོངས་འཛིན་ཆགས་པ་རྣམ་པར་བསལ་བའི་ཕྱིར། །སེམས་ལ་རྟོག་པའི་དམ་པ་འདི་དག་རྟོགས། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །བྱ་དཀའ་བའི་གནས་ཤིན་ཏུ་གཏོང་བ་ནི་མགོ་དང་ཡན་ལག་གཏོང་བ་སྟེ། མདོ་ལས། ཤིན་ཏུ་གཏོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱ་དཀའ་བ་སྟེ། མགོ་དང༌། མིག་དང༌། ལག་པ་དང༌། རྐང་པ་ལ་སོགས་པ་གཏོང་བའོ། །ཞེས་པ་ལྟར། བདག་ཅག་གི་སྟོན་པ་ས་སྤྱོ
Chinese
应当思维串习这些。如是，贤者增长请问（佛）说：无上布施有五种，即如来、僧伽、说法者、病人、父母。又如《圣解脱经》云：虽非圣者父母亲，病人以及说法人，乃至最后菩提萨埵，供养功德无可量。如是，布施之物虽小，若不希求异熟果报，则成为殊胜福田。若物广大，然与五欲之贪念相杂，则果报不定。《地藏十轮经》云：为利乐一切有情故，不为希求异熟果报，布施之物虽微少，亦成真实福田地。布施之物虽众多，然住于五种贪欲中，未以圣者之印印之，则转成不定之聚。如是。经中说，大布施是指布施儿女和家产。如一切施舍国王，与有嫉妒的国王竞争，虽然没有对自己有决定利益的事，但由于贪婪和欺骗的邪恶之心，乞求一切施舍国王的儿女和家产，使他们对儿女产生极大的依恋，感受如心碎般的痛苦，但他们的布施之心没有退转，以无悔的心施舍。应当反复思维这种勇气和利益，对自己吝啬的行为感到极大的羞愧，并立下誓言，努力串习。如《摄波罗蜜多论》云：忆念诸佛之胜行，思维随行自誓言，为除遣除诸贪执，应修此等胜妙心。如是。最难之处是布施头和肢体。经中说：最难布施是指布施头、眼睛、手、脚等。如是。 我等本师释迦牟尼。
English
One should contemplate and familiarize oneself with these. As asked by the wise Zengzhang, it is said: There are five kinds of unsurpassed generosity, namely the Tathagata, the Sangha, the Dharma speaker, the sick, and parents. Furthermore, as it says in the "Noble Liberation Sutra": Even if not a noble parent, the sick and the Dharma speaker, even the Bodhisattva of the last birth, the merit of offering is immeasurable. Thus, even if the object of generosity is small, if there is no expectation of ripening results, it becomes a supreme field of merit. If the object is large, but mixed with the greed of the five desires, the result is uncertain. As it says in the "Earth Store Ten Wheels Sutra": For the sake of benefiting all sentient beings, not for the sake of seeking ripening results, even if the object of generosity is small, it becomes a true field of merit. Although the object of generosity is large, but dwelling in the five kinds of greed, not sealed with the seal of the noble ones, it turns into an uncertain gathering. Thus. The sutra says that great generosity refers to giving away children and property. Like the king of all giving, competing with jealous kings, although there is no matter that is of definite benefit to oneself, due to the evil heart of greed and deception, begging for the children and property of the king of all giving, causing them to have great attachment to their children, feeling pain like a broken heart, but their heart of generosity does not turn back, giving with a heart of no regret. One should repeatedly contemplate this courage and benefit, feel great shame for one's own stingy behavior, and make a vow to strive to familiarize oneself with it. As it says in the "Compendium of Perfections": Remembering the supreme conduct of the Buddhas, thinking about following one's own vows, in order to eliminate all attachments, one should cultivate these supreme minds. Thus. The most difficult thing is to give away the head and limbs. The sutra says: The most difficult generosity refers to giving away the head, eyes, hands, feet, etc. Thus. Our teacher Shakyamuni.