Tibetan
། དམན་ལ་མཆོག་གི་ཆོས་མི་བསྟན། །རྒྱ་ཆེན་ཆོས་ཀྱི་སྣོད་གྱུར་པ། །དམན་པའི་ཆོས་ལ་སྦྱར་མི་བྱ། །ཞེས་ སོ། །དེ་ལྟར་གཞན་དག་ཐབས་གང་གིས་ལམ་ལ་འཛུད་པའི་དོན་མཐུན་པ་ལ་བདག་ཉིད་ཀྱང་གནས་དགོས་ཏེ། རང་གིས་མ་བསྒྲུབས་ན་གཞན་འཇུག་ལྡོག་གི་ལམ་སྲོལ་ལ་བཅུག་ཀྱང་ཉན་དུ་མི་འོང་བ་མཐོང་ཆོས་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་སྦྱིན་པས་ནི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཕན་པའང་བསྒྲུབ་ལ། སྙན་པར་སྨྲ་བས་ནི་མཚུངས་ལྡན་གྱི་རྒྱུ་བསྒྲུབ་པ་དང༌། དོན་སྤྱོད་པས་ནི་མཐར་ཐུག་ཏུ་ཕན་པའི་ཆོས་འཛིན་ལ། དོན་མཐུན་པས་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་གཞན་དག་འཇུག་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ཏེ་དེ་སྐད་དུ་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། སྦྱིན་མཚུངས་དེ་དོན་ལེན་འཇུག་དང༌། །བདག་ཉིད་རྗེས་སུ་འཇུག་རྣམས་ཀྱིས། །སྙན་པར་སྨྲ་དང་དོན་སྤྱོད་དང༌། །དོན་མཐུན་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ཡིན། །ཅེས་སོ། །དེ་ལྟར་བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞིས་བསྡུས་ཤིང་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱིས་ཟིན་པའི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་ལ་དངོས་སམ་བརྒྱུད་ནས་ཕན་བདེ་བསྒྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན་ཡང་བྱང་ས་ལས་གཞན་དོན་བྱེད་ཚུལ་རྣམ་པ་བཅུ་གཉིས་སུ་བསྡུས་པའི་ཚུལ་འོག་ཏུ་དཔེ་ལ་བརྟེན་ནས་འཆད་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ་པོའི་ངོ་བོ་ནི་དཀོན་ཅོག་བརྩེགས་པ་ལས། དེ་ལ་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་ནི་མི་དགེ་བ་ལས་ སེམས་བསྲུངས་བ་ཡིན་ནོ། །དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་ནི་གཞན་ལ་ཕན་པ་ལྷུར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་སོ་སོ་ཐར་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་གཉིས་ཀྱང༌། ནང་གསེས་སོ་སོ་ཐར་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས། །ཁྱད་པར་བཞི་ཡི་སྒོ་ནས་འཕགས་པ་སྟེ། །སོ་ཐར་གཞན་གནོད་གཞིར་བཅས་ལྡོག་པ་ཙམ། །བྱང་སེམས་དེ་ཡི་སྟེང་དུ་ཕན་འདོགས་བསྣོན། །སོ་ཐར་སྤང་བ་བདུན་བསྡུས་ལུས་ངག་གཙོ། །བྱང་སེམས་སྤང་བ་བཅུ་ཀ་གཙོ་བོར་བྱེད། །དེ་ལ་སོ་ཐར་གྱི་བཅས་པ་རྣམས་ནི་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་ལྡན་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དག་གི་བསླབ་བྱའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འདུ་ཡང༌། བྱང་སེམས་མ་ཡིན་པའི་རབ་བྱུང་རྣམས་ལ་བསླབ་བྱ་བསྣོན་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཕགས་ཆོས་སུ་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་སོ་སོ་ཐར་པ་ནི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ་པས་གཞན་གནོད་གཞི་བཅས་ལས་ལྡོག་པ་ཙམ་གྱི་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་བརྟེན་ནོ། །བྱང
Chinese
不应为下劣者宣说殊胜之法，应为广大的法器宣说，不应将下劣之法与之混合。如是等等。 如此，为了以任何方便使他人进入正道，自己也必须安住于此。如果自己没有做到，即使将他人置于进入和离开的道路上，他们也不会听从，因为这是显而易见的。因此，布施能成就暂时的利益，悦耳的言语能成就相应的因，行为能持有最终利益的法，一致的意义能使他人跟随自己，如《经庄严论》所说：布施、平等、利益和引导，以及使自己跟随他人，悦耳的言语、行为和一致的意义，即是如此。 如是，以四摄事摄持，并以发心摄持，直接或间接地为众生成就利益和安乐，一切都是利益众生的律仪。然而，在《菩萨地论》中，利益他人的方式被归纳为十二种，将在下面通过例子来解释。如此，菩萨三种律仪的体性，如《宝积经》所说：所谓别解脱律仪，即是守护自心远离不善。积累善法的律仪，即是显现成就善的根本。利益众生的律仪，即是致力于利益他人。 如是，别解脱和菩萨的戒律，从内部来说，菩萨胜于别解脱，有四种差别：别解脱只是阻止以伤害他人为基础的恶行，菩萨在此之上增加了利益；别解脱包括七种舍弃，主要在于身语，菩萨包括十种舍弃，主要在于意。其中，别解脱的戒条是菩萨戒持有者出家众的学处之一，但对于非菩萨的出家众，则以增加学处的方式来成就殊胜之法。如此，别解脱是依靠阻止自身恶行的戒律，从而避免以伤害他人为基础的恶行。菩
English
One should not teach the supreme Dharma to the inferior. One should teach to those who have become vessels for the vast Dharma. One should not mix inferior Dharma with them. Thus, and so on. Thus, in order to lead others onto the path by any means, one must also abide by it oneself. If one has not accomplished it oneself, even if one places others on the path of entering and leaving, they will not listen, because this is self-evident. Therefore, giving accomplishes temporary benefit, pleasing speech accomplishes the cause of correspondence, acting accomplishes holding the Dharma that ultimately benefits, and consistency of meaning causes others to follow oneself. As it is said in the Ornament of the Sutras: Giving, equality, benefit, and guidance, and causing oneself to follow others, pleasing speech, acting, and consistency of meaning, are considered to be so. Thus, all that accomplishes benefit and happiness for sentient beings, directly or indirectly, through the four objects of gathering and being encompassed by the mind of enlightenment, is the discipline of benefiting sentient beings. However, in the Bodhisattva Grounds, the ways of benefiting others are summarized into twelve aspects, which will be explained below based on examples. Thus, the nature of the three disciplines of a Bodhisattva is as stated in the Heap of Jewels Sutra: "The discipline of restraint is to protect the mind from non-virtue. The discipline of gathering virtuous Dharmas is to manifestly accomplish the root of virtue. The discipline of benefiting sentient beings is to diligently benefit others." Thus, both the Pratimoksha and the Bodhisattva vows, internally, the Bodhisattva is superior to the Pratimoksha, with four differences: The Pratimoksha only prevents evil deeds based on harming others, while the Bodhisattva adds benefit on top of that. The Pratimoksha includes seven abandonments, mainly concerning body and speech, while the Bodhisattva includes all ten abandonments, mainly concerning mind. Among them, the precepts of the Pratimoksha are included as one aspect of the training for ordained individuals who hold the Bodhisattva vows, but for ordained individuals who are not Bodhisattvas, they are accomplished as superior Dharma by adding training. Thus, the Pratimoksha relies on the discipline of restraining one's own misdeeds, thereby avoiding evil deeds based on harming others. The Bo-
Tibetan
་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་གཞན་ལ་མི་འཚེ་བའི་སྟེང་དུ་ཕན་འདོགས་པ་བསྣོན་པ་སྟེ། ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ་པ། དགེ་བ་ཆོས་སྡུད། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་གསུམ་ཀ་དང་ལྡན་པའོ། །སོ་སོ་ཐར་པ་ནི་སྤངས་པ་བདུན་ གྱིས་བསྡུས་པའི་ལུས་ངག་གིས་ལས་གཙོ་བོར་བྱེད་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་ཀུན་སློང་དང་བཅས་པའི་སྤང་བ་བཅུ་ཀ་གཙོ་བོར་བྱེད་སྟེ། ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས། མཐོ་རིས་ཐར་པའི་བདེ་ལམ་གྱུར་པ་སྟེ། །ལས་ལམ་བཅུ་པོ་འདི་ལས་ཉམས་མི་བྱ། །འདི་ལ་གནས་པས་འགྲོ་ལ་ཕན་བསམ་པའི། །བསམ་པའི་ཁྱད་པར་འབྲས་བུ་ཡོད་པར་འགྱུར། །ངག་ལུས་ཡིད་རྣམས་ཡང་དག་བསྡམ་བྱ་བ། །མདོར་བསྡུས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན་ཞེས་རྒྱལ་བས་གསུངས། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་གནང་བཀག་ཤེས་པ་ལས་བསླབ་ཚུལ་ནི། ཁྱད་པར་བསླབ་པའི་གནས་ནི་སོ་ཐར་སྐབས། །གཞན་གྱི་དོན་དུ་བཅས་པ་མི་འདྲལ་ལ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཞན་གྱི་དོན་འགྱུར་ན། །ལུས་ངག་གཉིས་ཀྱི་མི་དགེ་རྣམ་པ་བདུན། །གཞན་དོན་འགྱུར་དང་འགྱུར་བར་ཤེས་པ་དང༌། །རང་གི་དགེ་ཚོགས་མི་སྒྲིབ་འཕེལ་བ་ཡི། །གནས་སྐབས་གསུམ་བརྟགས་གནང་བའི་སྐབས་ཡོད་དེ། །སེམས་སྟོབས་ཆེན་པོས་མི་ནག་མདུང་ཐུང་ཅན། །བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་སྐར་མ་དཔེར་མཚོན་ནས། །རྣམ་པའི་ཉེས་པའང་དོན་ལ་དགེ་བ་ཡིན། །རྒྱུ་འབྲས་མཐུ་ཅན་བསམ་པས་བྱས་པའི་ཕྱིར། །ཡིད་ཀྱི་གསུམ་ལ་གནང་བའི་སྐབས་མེད་དོ། །དེ་ལ་སོ་སོ་ཐར་བའི་སྡོམ་ པ་ལས་ནི་གཞན་དོན་དུ་གྱུར་ཀྱང་བཅས་པ་དང་འདྲལ་བར་མ་གནང་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་གཞན་དོན་དུ་འགྱུར་བ་དང༌། འགྱུར་བར་རིག་པ་དང༌། རང་གི་དགེ་བ་དེ་ལས་གྱ་ནོམ་པ་ལ་བར་དུ་མི་གཅོད་ཀྱི་སྟེང་དུ་སེམས་ཀྱི་འཕེན་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་འཕེལ་བར་འགྱུར་བའི་གནས་སྐབས་གསུམ་བརྟགས་ནས་གནང་བའི་སྐབས་ཡོད་དེ། དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་བསྟན་པ་ལས། གང་དག་བདག་གི་དོན་ལ་བལྟ་བ་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་མེད་ལ། བྱེད་པ་གཞན་གྱི་དོན་འབའ་ཞིག་འདོད་ཅིང་ཐམས་ཅད་དུ་སྙིང་རྗེ་དང་ལྡན་པ་དག་ལ་ནི། ཡིད་ཀྱི་ཉེས་པར་སྤྱོད་པ་གསུམ་མ་གཏོགས་པའམ། །ལོག་པར་བལྟ་བ་ཉིད་མ་གཏོགས་པ་དག་ལ་ལར་རྗེས་སུ་གནང་བ་སྣང་སྟེ། དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་གཙུག་ལག་དག་ལ་བལྟའོ། །ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །དེ་ནི་ཀུན་སློང་གཉིས་པོའང་དང་པོར་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྩ་བ་ལ་རིག་པའི་དཔྱད་པ་རྣོན་པོས་བརྟགས་པར་ཟད་དེ་ངོ་བོ་ཕན་སེམས་རྒྱུན་ཆགས་དང་འབྲེལ་དགོས་པས་ཡིད་ཀྱི་ལས་ལམ་ལས་ཕྱིར་བྱུང་ནས་དེ་གཉི
Chinese
菩萨是不害他的基础上加上利益他，即断恶行，积善法，利益有情三者都具备。别解脱戒是以七种断绝所概括的身语之业为主，而菩萨是以具足意乐的十种断绝为主。从《波罗蜜多摄颂》中说：成为通往高处解脱的安乐之道，不要违背这十种业道。安住于此，想着利益众生，意乐的差别会有果报。应当如实约束语、身、意，佛陀说，简而言之，这就是戒律。如此，从了知开遮之后，学习的方法是：特别是学习之处是别解脱时，为了他人不违背所立之誓。菩萨如果为了他人，身语二者的七种不善，知道是为了他人而做，或者将要做，以及不遮止自己的善根，并且增长，这三种情况观察后，有开许的时候。例如，以心力强大的黑人持短矛者，婆罗门之子星宿为例，形式上的过失，实际上是善。因为是以具有因果威力的意念所做。对于意的三种，没有开许的时候。因此，从别解脱戒律来说，即使为了他人，也不开许违背所立之誓。菩萨是为了他人而做，或者知道将要做，以及不中断自己比那更殊胜的善根，并且以心念的力量增长，这三种情况观察后，有开许的时候。从开示十善业道中说：对于那些不顾及自己利益，只想做他人之事，并且完全具有慈悲心的人们，除了意的不善行三种，或者邪见之外，一般是允许的。对此，可以参考确定菩萨戒律的论典。这是说，两种意乐最初在生起之根本上，以敏锐的智慧进行观察，其体性必须与利益他人的心念持续相连，因此从意的业道中产生，这二者
English
A Bodhisattva is one who, on top of not harming others, adds benefiting them, that is, abstaining from misdeeds, accumulating virtuous dharmas, and benefiting sentient beings, all three. Pratimoksha primarily concerns actions of body and speech, summarized by seven abstentions, while a Bodhisattva primarily concerns all ten abstentions with intention. From the Compendium of Perfections, it says: 'It becomes the path of bliss to higher realms and liberation; do not transgress these ten paths of action. By abiding in this, thinking of benefiting beings, the difference in intention will have results. Speech, body, and mind should be properly restrained; the Victorious Ones said that, in brief, this is discipline.' Thus, from knowing what is permitted and prohibited, the method of learning is: especially, the object of learning is that in Pratimoksha, one does not violate what is established for the sake of others. If a Bodhisattva acts for the sake of others, the seven non-virtues of body and speech, knowing that it is done for the sake of others or will be done, and not obstructing one's own accumulation of merit, but increasing it, these three situations are examined, and there is a time for permission. For example, the powerful black man with a short spear, the Brahmin boy Star, are examples where formal faults are actually virtuous. Because it is done with an intention that has the power of cause and effect. For the three of mind, there is no time for permission. Therefore, from the Pratimoksha vows, even if it is for the sake of others, it is not permitted to violate what is established. A Bodhisattva is one who acts for the sake of others, or knows that he will act, and does not interrupt his own merit that is more excellent than that, and increases it with the power of mental projection; these three situations are examined, and there is a time for permission. From the teaching of the path of the ten virtuous actions, it says: 'For those who do not consider their own benefit even slightly, but only desire to do things for others, and are always full of compassion, generally permission is given, except for the three non-virtuous actions of mind, or wrong view. For this, one should consult the treatises that establish the Bodhisattva vows.' This is to say that both intentions are initially examined at the root of their arising with sharp intellectual analysis, and their essence must be continuously connected with the thought of benefiting others, therefore arising from the path of mental action, these two.