Tibetan
་པ་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཤེས་རབ་ཅན་གྱིས་བསམ་པ་ཤིན་དུ་དག་པས་སྦྱིན་པའི་དངོས་པོ་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡིད་ཀྱིས་ཀྱང་སྤྲུལ་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བྱིན་པའི་མོས་པ་བསྐྱེད་པར་བྱང་ས་ལས། དེ་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་ཇི་སྲིད་བསམ་པ་རྣམ་པར་དག་པ་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་ལོངས་སྤྱོད་དེ་དག་མེད་དེ། མི་བདོག་བཞིན་དུ་ཤེས་རབ་ཅན་གྱི་སྦྱིན་པ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལྷག་པའི་བསམ་པ་དག་པ་ནི་ཇི་ལྟ་བུས་ངན་སོང་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་བུར་ཚེ་རབས་ཐམས་ཅད་དུ་ལོངས་སྤྱོད་ཟད་མི་ཤེས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན་ས་མཐོན་པོའི་སྦྱིན་པ་ལ་སློབ་ཚུལ་རྣམས་ནི་རེ་ཞིག་སྨོན་པའི་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་ལ་གཏོང་སེམས་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྨོན་ལམ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་འབྲེལ་བར་གདབ་པ་ནི་གཏོང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་དང་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ པའི་ཚུལ་ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས། སྦྱིན་པ་དེ་འདྲའི་རྩ་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས། །དེ་འདྲའི་སྦྱིན་པ་གཏོང་འདོད་དེ་མི་བཏང༌། །འཇིག་རྟེན་ནང་ན་གཏོང་འདོད་སེམས་ལྡན་པ། །གཏོང་བའི་ནང་ན་མཆོག་ཅེས་རྒྱལ་བས་གསུངས། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་གྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི། ཚུལ་ཁྲིམས་ངོ་བོ་མི་མཐུན་སྡོམ་པ་སྟེ། །དབྱེ་ན་ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ་དང་དགེ་ཆོས་སྡུད། །སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་བཤད། །སྒོ་གསུམ་མི་དགེ་སྡོམ་པ་ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལྡན་དགེ་ཆོས་སྡུད། །གཞན་ལ་ཕན་གདགས་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཡིན། །དེ་ལ་སྒོ་གསུམ་གྱི་སྤང་བྱ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་བསྡམས་ནས་གཞན་གནོད་གཞི་བཅས་ལ་སྤོང་སེམས་གོམས་ཤིང་བརྟན་པ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་ནོ། །དབྱེ་ན་གསུམ་སྟེ། ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ་པ་དང༌། དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པ་དང༌། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི། ཀུན་སློང་དང་བཅས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་མི་དགེ་བའི་ལས་ལམ་བཅུ་སྤོང་བ་དང༌། རང་གི་ངོ་བོའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ལུས་ངག་གི་ལས་རྣམ་པ་བདུན་སྤང་བ་སྟེ། འཇུག་པའི་འགྲེལ་བར། དེ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་དང་དུ་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་དང༌། སྡིག་པ་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་སེམས་ལ་ཡིད་གཅགས་ པའི་མེ་ཞི་བས་བསིལ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རམ། བདེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་དམ་པ་དག་གིས་བསྟེན་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་ཏེ།
Chinese
因为布施并非在所有情况下都存在，所以具有智慧的菩萨以极其纯净的思想，甚至用意念变幻出广大的布施之物，并生起布施给一切众生的意乐。《菩萨地》中说：如此，菩萨在尚未获得完全清净的思想之前，是没有那些受用的。虽然没有受用，但有智慧的人也会行布施。菩萨殊胜的清净思想，就像从恶趣中获得完全解脱一样，在所有生世中都能获得用之不竭的受用。因此，对于高地的布施，应暂时以向往之心，发起与菩提心相关的广大布施一切身和受用的愿望，这是所有布施的根本和殊胜。《摄波罗蜜多论》中说：如此布施之根本是菩提心，如此布施是想布施而不布施，世间具有想布施之心的人，佛陀说在布施中最为殊胜。如是宣说。第二，戒律波罗蜜多：戒律的自性是不相符的律仪，分类有遮罪律仪、摄善法和饶益有情三种。守护三门不善业是遮罪律仪，具足六度是摄善法，利益他人是饶益有情。因此，守护三门所应断除的一切不相符之处，并串习和稳固断除包括损害他人在内的意念，是戒律的自性。分类有三种：遮罪律仪、摄善法和饶益有情。其中第一种是：从动机方面来说，断除十不善业；从自性方面来说，断除身语的七种行为。《入行论释》中说：因为不接受烦恼，因为不生罪恶，因为以熄灭系缚心的火焰而获得清凉，或者因为是安乐之因，所以是圣者所应依止的戒律。
English
Since generosity does not exist in all circumstances, a wise Bodhisattva, with an extremely pure mind, even transforms vast objects of generosity with his mind and generates the intention to give to all sentient beings. The Bodhisattva-bhumi says: Thus, a Bodhisattva does not have those enjoyments until he has attained a completely pure mind. Although he does not have enjoyments, a wise person still practices generosity. The Bodhisattva's superior pure thought, just like attaining complete liberation from the lower realms, will attain inexhaustible enjoyments in all lifetimes. Therefore, for the generosity of the high ground, one should temporarily make it an object of aspiration and generate a great aspiration related to the mind of enlightenment to give away all body and possessions, which is the root and supreme of all giving. The Compendium of Perfections says: The root of such generosity is the mind of enlightenment. Such generosity is the desire to give but not giving. The Buddha said that those in the world who have the desire to give are the most supreme among giving. As it is said. Second, the perfection of discipline: The nature of discipline is the vows that are not in accordance. The classification includes the vows of restraining sins, accumulating virtues, and benefiting sentient beings. Guarding the three doors from non-virtuous deeds is the vow of restraining sins, possessing the six perfections is the accumulation of virtues, and benefiting others is benefiting sentient beings. Therefore, guarding all the incompatible aspects that should be abandoned by the three doors, and familiarizing and stabilizing the intention to abandon including harming others, is the nature of discipline. There are three types: the vow of restraining sins, the accumulation of virtues, and benefiting sentient beings. The first of these is: from the perspective of motivation, abandoning the ten non-virtuous actions; from the perspective of self-nature, abandoning the seven actions of body and speech. The Commentary on Entering the Path says: Because it does not accept afflictions, because it does not generate sins, because it obtains coolness by extinguishing the fire of binding the mind, or because it is the cause of happiness, therefore it is the discipline that should be relied upon by the noble ones.
Tibetan
དེ་ཡང་སྤོང་བ་བདུན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནོ། །ཆོས་གོས་གསུམ་པོ་ལ་མ་ཆགས་པ་དང་ཞེ་སྡང་མེད་པ་དང་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ནི་དེ་དག་ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཀུན་ནས་སློང་བ་བྱེད་པ་དང་བཅས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ལས་ཀྱི་ལམ་བཅུ་ནི་རྣམ་པར་བཤད་དོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་ལས་སོ་སོ་ཐར་པ་རིས་བདུན་ལ་གསུངས་པས་སོ་ཐར་གྱི་སྡོམ་ལྡན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་ལ་གནས་པ་ཡིན་ན་ནི་ཁྱིམ་པའམ་རབ་བྱུང་གི་ཕྱོགས་ཀྱི་སོ་ཐར་གྱི་སྡོམ་པ་དངོས་དང་དེ་དང་ཐུན་མོང་པའི་སྤོང་སྡོམ་ནི་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སོ། །སོ་ཐར་གྱི་སྡོམ་རྟེན་དུ་མི་རུང་བའི་བྱང་སྡོམ་གྱི་རྟེན་ཅན་ཡིན་ན་སོ་ཐར་དང་ཐུན་མོང་བའི་བཅས་རང་གི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཅི་རིགས་པར་སྤོང་བའི་སྤོང་སྡོམ་ནི་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སོ། །གཉིས་པ་དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་ནི། ཕྱིན་དྲུག་ལ་སོགས་པའི་དགེ་བའི་བསླབས་བྱ་ཁྱད་ཆོས་བཞི་དང་ལྡན་པར་སྤྱོད་པ་སྟེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། སྦྱིན་པ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཉམས་དང༌། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ལྡན། །འདོད་ པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་རྫོགས་བྱེད། །སེམས་ཅན་རྣམ་སྨིན་བྱེད་རྣམ་གསུམ། །ཞེས་པ་དང་མཐུན་པར་ཚུལ་ཁྲིམས་སོགས་ལྷག་མ་ལྔ་པོ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་གསུངས་པའི་ཁྱད་ཆོས་བཞི་ནི། རང་རང་གི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་བྲལ་བ། གྲོགས་འཁོར་གསུམ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཟིན་པ། བྱེད་ལས་གཞན་གྱི་འདོད་དོན་རྫོགས་པར་བྱེད༌། དེའི་འབྲས་བུས་གདུལ་བྱ་བྱང་ཆུབ་གསུམ་དུ་སྨིན་པར་བྱེད་པའོ། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་ནི་སྔ་མ་ལས། སེར་སྣ་ཚུལ་འཆལ་ཁོང་ཁྲོ་དང༌། ལེ་ལོ་རྣམ་གཡེང་ཤེར་འཆལ་དྲུག །ཅེས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་བྱེད་ལས་ཀྱང༌། སྦྱིན་པས་གཞན་ལ་ཕན་གདགས་པ་དང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་ཡིད་དང་བར་བྱེད་པ་སོགས་གཞན་གྱི་དོན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་བྱེད་པའི་ཚུལ་སྔ་མ་ལས། ཟང་ཟིང་སོགས་སྦྱིན་ཡིད་དང་བ། །གཞན་གནོད་བཟོད་ཅིང་ཕན་གྲོགས་བརྩོན། །རྫུ་འཕྲུལ་བླང་དོར་རྣམ་འབྱེད་པ། །གཞན་གྱི་འདོད་པ་ཡོངས་རྫོགས་བྱེད། །ཅེས་སོ། །སྤྱིར་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་སྒྲ་དོན་ཡང༌། འཇིག་རྟེན་པ་དང་ཉན་རང་གི་དགེ་བ་ཀུན་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་འགྲོ་བས་ན་པཱ་རའི་སྒྲ་ལས་ཕ་རོལ་དང༌། མི་ཏ་ཕྱིན་པ་སྟེ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་ནའང་ཤེར་ཕྱིན་ལ་ནི་སྒྲ་འཇུག་ཏུ་ཡོད་ཀྱང་བཤད་དུ་མེད་ དེ་ཕ་རོལ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ཡིན་ལ། ཕྱིན་པ་ནི་ཆོས་རབ
Chinese
而且具有七种舍弃的特征。不执着于三法衣，没有嗔恨，具有正见，这些都是从各方面发起的原因。因此，依于发起的原因和具足的戒律，宣说了十种业道。如是说。而且，在《菩萨地》中，对于七种别解脱戒律进行了阐述，因此，如果持有别解脱戒的菩萨安住于菩萨戒中，那么无论是居家者还是出家者的别解脱戒的实际戒律，以及与此共同的舍弃戒律，就是戒律的戒律。如果是不适合作为别解脱戒所依的具有菩萨戒所依者，那么与别解脱共同的，舍弃一切应舍弃的违禁行为的舍弃戒律，就是戒律的戒律。第二，摄集善法，就是以具足四种特点的方式行持布施等六度等善法。如《经庄严论》所说：布施能使不和合的方面衰退，具有不分别的智慧，能圆满一切愿望，能使众生成熟三种果报。与此相同，对于戒律等其余五度也同样宣说了这四种特点：远离各自的不和合方面，被不分别三轮的智慧所摄持，作用是圆满其他人的愿望，其结果是使所化众生在三种菩提中成熟。不和合的方面如前面所说：悭吝、破戒、愤怒，懈怠、散乱、邪慧六种。同样，作用也是，布施能利益他人，戒律能使心和悦等，以各种方式成办他人的利益，如前面所说：以财物等布施使心和悦，忍受他人损害并努力帮助他人，区分神通的取舍，圆满他人的愿望。总的来说，波罗蜜多的词义也是，由于超越了世间和声闻缘觉的一切善法，因此从“波罗”一词而来，称为“彼岸”，弥陀是到达，即到达彼岸。即使如此，般若波罗蜜多虽然在词义上可以解释，但却无法宣说，因为彼岸是佛的境界，到达是殊胜的法。
English
Moreover, it possesses the characteristics of seven abandonments. Not being attached to the three Dharma robes, being without hatred, and possessing right view are what initiate all of these. Therefore, based on the precepts that initiate and are complete, the ten paths of action are explained. So it is said. Moreover, in the Bodhisattva Grounds, the seven categories of individual liberation precepts are explained, so if a Bodhisattva holding the individual liberation precepts abides in the Bodhisattva precepts, then the actual precepts of individual liberation for either householders or renunciates, and the abandonment precepts common to these, are the precepts of discipline. If one is a holder of Bodhisattva precepts who is not suitable as a basis for individual liberation precepts, then the abandonment precepts that abandon whatever is appropriate of the prohibited behaviors common to individual liberation, are the precepts of discipline. Second, the gathering of virtuous dharmas is to practice the six perfections and other virtuous practices in a way that possesses four special qualities. As it says in the Ornament of the Sutras: Giving diminishes discordant aspects, possesses non-discriminating wisdom, fulfills all desires, and ripens sentient beings into three forms. Similarly, these four qualities are also taught for the remaining five, such as discipline: being separated from their respective discordant aspects, being seized by the wisdom that does not discriminate the three circles of friends, the action is to fulfill the wishes of others, and its result is to ripen disciples into the three enlightenments. The discordant aspects are as before: stinginess, moral corruption, anger, laziness, distraction, and wrong wisdom, the six. Similarly, the action is also that giving benefits others, and discipline makes the mind agreeable, etc., accomplishing the benefit of others in all ways, as before: Giving with material things makes the mind agreeable, enduring harm from others and striving to help others, distinguishing the acceptance and rejection of miraculous powers, fulfilling the desires of others. In general, the meaning of the word pāramitā is also that because it goes beyond all the virtues of worldly beings and hearers and self-realizers, it is called 'the other shore' from the word 'pāra,' and mita is 'gone,' that is, gone to the other shore. Even so, although the meaning of the word prajñāpāramitā can be explained, it cannot be spoken of, because the other shore is the realm of the Buddhas, and going is the supreme Dharma.