Tibetan
རྒྱ་མཚོའི་ནང་དུ་གཟིངས་བུབ་པ་སྐམ་ལ་གནས་པས་མ་བཟོད་དེ། བརྐྱལ་པས་བརྐྱལ་གྱི་ནུས་པ་མ་རྫོགས་པ་རང་ཉིད་ཀྱང་ཉམ་ཉེས་པར་བྱས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བས་ན་བསམ་པའི་ཆ་ནས་ལུས་བྱིན་ཟིན་ཡང་ཤ་ལ་སོགས་པ་དངོས་སུ་མི་སྟེར་བ་བསླབ་བཏུས་ལས་རྒྱས་པར་བཤད་ཅིང༌། དེའི་ཁུངས་ཀྱང་འཕགས་པ་ནམ་མཁའ་མཛོད་ཀྱི་མདོ་ལས། དུས་མ་ཡིན་པར་འདོད་པ་ནི་བདུད་ཀྱི་ལས་སོ། །ཞེས་དང༌། སྤྱོད་འཇུག་ལས་ཀྱང༌། སྙིང་རྗེའི་བསམ་པ་མ་དག་པར། །ལུས་ནི་གཏོང་བར་མི་བྱ་སྟེ། །ཅི་ནས་འདི་དང་གཞན་ དག་ཏུ། །དོན་ཆེན་བསྒྲུབ་པའི་རྒྱུར་བཏང་ངོ༌། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ། ཁ་ན་མ་ཐོས་བསྐྲུན་པའི་སྦྱིན་པ་ཡང༌། །གནས་མིན་སྨད་པའི་གནས་ཏེ་བདོག་པ་ལ། །ཞེན་པ་བཏང་བ་སྦྱིན་པའི་ཚད་དུ་བཞེད། །དེ་སྐད་དུ། དྲང་སྲོང་ཆེན་པོ་རྒྱས་པས་ཞུས་པ་ལས། ནོར་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྦྱིན་བདག་ཡིན་ནོ། །བྱེད་དུ་བཅུག་པས་སྦྱིན་པ་ནི་གཏོང་བ་པོ་ཡིན་གྱི། སྦྱིན་བདག་མ་ཡིན་ནོ། །དུག་དང་མཚོན་ཆ་དང་སྲོག་ཆགས་གསད་དེ་སྦྱིན་པ་དང་བག་མེད་པ་ལ་ཆང་སྦྱིན་པ་ནི་མ་དག་པའོ། །རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དང༌། སྦྱིན་ནས་འགྱོད་པས་གདུང་བ་ཡང་མ་དག་པའོ། །བསོད་ནམས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སྤྱད་ཀྱི་གཞན་ལ་མ་གྱུར་ཅིག་སྙམ་ན་མ་དག་པའོ། །ན་བ་དང་འཆི་བའི་དུས་སུ་སངས་རྒྱས་ལ་དགའ་བ་དང༌། དད་པ་མེད་པར་རྩ་ལག་གིས་བྱེད་དུ་བཅུག་ནས་བྱིན་ན་མ་དག་པའོ། །དབུལ་ཕོངས་བོར་ནས་ཕྱུག་པོ་ལ་སྟེར་ན་མ་དག་པའོ། །དྲང་སྲོང་ཆེན་པོ་དེ་དག་གི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ནི་ཚྭ་སྒོ་ཅན་གྱི་ཞིང་ལ་ས་བོན་བཏབ་པ་ལྟར་སྨིན་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་མོད་ཀྱིས་འབྲས་བུར་མི་འགྱུར་རོ། །དྲང་སྲོང་ཆེན་པོ་མ་རྨོས་མ་བསལ་བའི་ཞིང་ལ་ས་བོན་བཏབ་ནས་ཆར་བབས་ན་སྐྱེ་སྲིད་ཀྱི་མེ་ཏོག་དང་འབྲས་བུར་མི་འགྱུར་བ་དང་འདྲའོ་ཞེས་བཀའ་བསྩལ་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལ་སྤྱིར་ སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྫོགས་པའི་ཚད་ནི་སྦྱིན་བྱའི་རྫས་ཀྱིས་ཕ་རོལ་པོའི་དབུལ་བ་བོར་བའི་མཐའ་མི་འཚལ་ཏེ། སེམས་ཀྱི་ཆ་ནས་རང་ལ་བདོག་པའི་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་འཇུངས་པ་དང་སེར་སྣར་བལྟ་བའི་ཞེན་པ་བཏང་བ་ལ་འདོད་དེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། བདོག་པ་ཐམས་ཅད་འབྲས་བཅས་ཏེ། །སྐྱེ་བོ་ཀུན་ལ་བཏང་སེམས་ཀྱིས། །སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་གསུངས་ཏེ། །དེ་ལྟས་སེམས་ནི་དེ་ཉིད་དོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་སེམས་ཅན་རང་རང་གི་ལས་ལ་སྤྱོད་པའི་ད
Chinese
就像在海中船只倾覆，在陆地上也无法忍受，拼命划水却耗尽了力气，最终让自己也陷入困境一样。因此，从发心方面来说，即使已经布施了身体，也不要实际施舍血肉等，这在《学集论》中有详细阐述。其依据也来自《圣虚空藏经》中说：“非时欲求，是为魔业。”以及《入行论》中说：“若无清净慈悲心，不应舍弃此身体，务必令此及他身，皆成成办大利因。”就像这样。同样，不考虑接受者是否需要而进行的布施，也是不好的行为。放弃对自身财物的执着，才是布施的真正衡量标准。如《大仙人广问经》中所说：“何者为施主，凡有财物者，即是施主。令他人行施，彼乃施舍者，非真施主。以毒、兵器、杀害众生而行布施，以及向放逸者施酒，皆是不清净的。于异熟果生疑，施后复生悔恨，亦是不清净。心想自己享用福德异熟，而不与他人分享，亦是不清净。于生病或临终之时，对佛陀不生欢喜心，或在无有信心的情况下，由仆人代为布施，亦是不清净。舍弃贫困者而施予富人，亦是不清净。大仙人们，这些行为的异熟果，如同在盐碱地中播种，虽非毫无生长，然终不能结果。大仙人，如在未经耕耘除草之田中播种，虽遇降雨，或可生长，然终不能开花结果。”如是宣说。因此，总的来说，圆满布施波罗蜜的衡量标准，并非在于以所施之物完全消除他人的贫困，而在于从内心深处，对于自己所拥有的身体、受用以及一切善根，放下吝啬和悭吝的执着。《入行论》中说：“一切财物连同其果报，以普施一切众生之心，即是布施波罗蜜，因此，心才是关键。”如果不是这样，那么众生各自依其业力而行事
English
It is like a ship capsizing in the ocean, and one cannot bear to stay on land, but exhausts oneself by swimming, only to end up in distress. Therefore, even if one has given away one's body in thought, one should not actually give away flesh and blood, as explained in detail in the Compendium of Trainings. The source for this is also in the Sutra of the Noble Akashagarbha, which says, "Desiring at the wrong time is the work of demons." And in the Bodhisattvacharyavatara, it says, "Without a pure mind of compassion, one should not give away the body, but strive to make this and other bodies the cause for accomplishing great benefit." It is like that. Similarly, giving without considering whether the recipient needs it is also a bad action. Abandoning attachment to one's own possessions is considered the true measure of generosity. As it says in the Great Ascetic's Extensive Questions, "Whoever has wealth is the giver. Causing others to give is the act of giving, but not the true giver. Giving poison, weapons, or killing living beings, and giving alcohol to the reckless, is impure. Doubting the ripening of karma, and regretting after giving, is also impure. Thinking that one will enjoy the ripening of merit oneself and not share it with others is also impure. Not rejoicing in the Buddha at the time of sickness or death, or giving through servants without faith, is also impure. Abandoning the poor and giving to the rich is also impure. Great ascetics, the ripening of these actions is like planting seeds in a salty field, which, although not without growth, will not bear fruit. Great ascetics, it is like planting seeds in an unplowed and unweeded field, which, even if rain falls, may sprout, but will not flower or bear fruit." Thus it was taught. Therefore, in general, the measure of perfecting the paramita of generosity is not to completely eliminate the poverty of others with the object of giving, but to abandon the attachment of stinginess and miserliness towards one's own body, possessions, and all roots of virtue from the depths of one's heart. The Bodhisattvacharyavatara says, "All possessions, together with their fruits, with the mind of giving to all beings, is said to be the paramita of generosity, therefore, the mind is the key." If it is not like that, then sentient beings act according to their own karma.
Tibetan
བུལ་བ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སེལ་བར་སུ་ཞིག་གིས་ནུས་ཏེ། སྔོན་ཆད་བྱོན་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན་ཀྱང་ད་དུང་ཡི་དྭགས་ལ་སོགས་པ་འགྲོ་བ་བཀྲེན་པོའི་ལུས་རྟེན་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཡོད་པས་སོ། །དེ་སྐད་དུ་སྔ་མ་ལས། གལ་ཏེ་འགྲོ་བ་དབུལ་བོར་བ། །སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ཡིན་ན། །ད་དུང་འགྲོ་བ་བཀྲེན་ཡོད་སྔོན། །སྐྱོབ་པ་ཇི་ལྟར་ཕ་རོལ་ཕྱིན། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །སྤྱིར་ལུས་སྲོག་ལ་སོགས་པ་དངོས་སུ་སྟེར་མི་ནུས་ཀྱང་བློས་གཏོང་བ་ལ་གོམས་སུ་འཇུག་པ་འདི་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་བའི་ས་བོན་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ། དམིགས་པ་གོམས་པ་ལས་དེ་དང་དེར་འགྱུར་བ་མ་ག་དྷའི་རྒན་མོས་སྟག་ཏུ་བསྒོམས་པས་ལམ་གཅོད་པ་བྱུང་བ་ལྟ་བུའོ། །དེ་བས་ན་བློའི་ནུས་པ་དེ་སྐྱེ་བ་འདིའམ། ཚེ་རབས་གཞན་ དུ་མངོན་དུ་འགྱུར་བ་ལ་དགོངས་ནས་བསླབ་བཏུས་སུ་སྙིང་ནས་སེམས་ཅན་ལ་བཏང་བའི་ཟས་གོས་དང་གནས་ཁང་ལ་འདི་ནི་གཞན་གྱིས་ཡིན་ཏེ་དེ་དག་ལའང་ཕན་པའི་ཕྱིར་སྤྱད་པར་བྱའོ་སྙམ་པའི་བསམ་པ་བརྗེད་ནས་རང་དོན་དུ་སྲེད་པས་ལོངས་སྤྱོད་ན་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ལྟུང་བ་དང༌། སྲེད་པ་མེད་ཀྱང་འདུ་ཤེས་དེས་མ་ཟིན་པར་གཞན་ཕྱིར་ཆགས་ནས་ལོངས་སྤྱོད་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ལྟུང་བ་དང༌། གཞན་ལ་བསྔོས་པ་གཞན་གྱི་རྫས་སུ་འདུ་ཤེས་ཀྱང་རང་གི་ཕྱིར་སྤྱོད་ན་མ་བྱིན་ལེན་དུ་འགྱུར་ཞིང༌། རིན་ཐང་ཚང་ན་སོ་ཐར་གྱི་སྡོམ་ལྡན་ལ་ཕམ་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ནའང་འཕགས་པའི་ཡུལ་དུ་སློབ་དཔོན་འདིའི་གཞུང་དམོད་པ་དག་གིས་དགག་པར་བྱེད་པ་བྱུང་མོད་ཀྱི། སློབ་དཔོན་མཁས་པ་ཆེན་པོ་ཀྲྀཥྞ་པས། སློབ་དཔོན་ནི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པ་དང༌། བདེན་པ་གཟིགས་པའི་ཚིག་ལ་ནི་དགོས་པ་སོགས་མེད་པར་དོགས་པ་མི་རིགས་པས་སློབ་དཔོན་གྱི་ཞལ་སྔ་ནས་ནི་ཕྱག་འཚལ་བའི་དངོས་གྲུབ་བརྙེས་པ་ཉིད་པས་དེ་དགོས་པ་ལ་སོགས་པ་བླུན་པོ་འབའ་ཞིག་ལ་བསྙད་པར་ཟད་དོ། །བདེན་པ་གཟིགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཚིག་ལ་ཡང་དགོས་པ་མེད་པར་རྟོགས་ན་དེའི་ཚད་གཟུང་བར་མི་ནུས་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཟླ་བ་གྲགས་པས་གསུངས་པ། ཐོས་པ་ཉུང་ཞིང་ང་རྒྱལ་ལྡན། །རྩ་བ་མེད་པར་མང་དུ་སྨྲ། །རྗེས་སུ་བཟུང་བར་མ་ནུས་པ། །ཙན་དན་ཞེས་བྱའི་གང་ཟག་གོ །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མ་དད་པ་དང༌། ཐེ་ཚོམ་གྱི་དྲ་བ་དང་མ་བྲལ་བ་དང༌། སློབ་དཔོན་གྱི་བཀའ་ལུང་ལ་མ་གུས་པར་ཤེས་པར་འདོད་པ་དག་གིས་འདི་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །ཞེས
Chinese
谁能彻底消除吝啬呢？即使是过去诸佛的布施波罗蜜多，现在仍然有饿鬼等无数贫穷众生的身体存在。如前所说：如果布施是令众生脱离贫困，但现在仍然有贫穷的众生，那么救度如何能达到彼岸呢？一般来说，即使不能实际施舍身体和生命等，习惯于精神上的布施，也像是产生果实的种子。由于习惯了专注，就会变成那样，比如摩揭陀的老妇人观想成老虎，结果真的能阻断道路。因此，考虑到心识的力量会在今生或来世显现，《学集论》中说，对于从内心深处施舍给众生的食物、衣服和住所，要忘记“这是我的”的想法，而要想着为了利益他们而使用。如果因为贪恋自己的利益而享用，就是具有烦恼的堕落；即使没有贪恋，但如果没有意识到这一点，而是为了他人而执着地享用，就是不具有烦恼的堕落；如果将东西供养给他人，也认为是属于他人的东西，但为了自己而使用，就变成了不予取。如果价值足够，对于持有别解脱戒律的人来说，就会成为堕罪。是这样说的。 即使如此，在圣地印度，有人反对这位论师的著作。但是，大学者克里希纳帕（梵文：Kṛṣṇapa）说：论师是获得成就者，对于证悟真理者的话语，不应该怀疑是否有必要等，因为论师的面前是获得顶礼的成就者，所以说那些必要等只是愚人的托词。如果认为证悟真理者的话语没有必要，就无法衡量它。正如月称所说： 闻少而怀骄慢者， 无根而多语者， 不能随顺受持者， 是名旃檀之人也。 因此，对于不信仰菩提萨埵，没有脱离怀疑之网，不恭敬论师教言，却想要了解的人，应该理解这些。
English
Who can completely eliminate stinginess? Even though the Buddhas of the past practiced the perfection of generosity, there are still countless beings with impoverished bodies, such as pretas. As it is said in the previous text: If giving were to make beings free from poverty, but there are still poor beings, then how does salvation reach the other shore? In general, even if one cannot actually give away one's body and life, becoming accustomed to mental giving is like a seed that produces fruit. Because of becoming accustomed to focusing, one will become like that, just as the old woman of Magadha meditated on becoming a tiger and was able to block the road. Therefore, considering that the power of the mind will manifest in this life or in future lives, the Compendium of Trainings says that with regard to food, clothing, and shelter given to sentient beings from the depths of one's heart, one should forget the thought, "This is mine," and instead think that one should use them for the benefit of others. If one enjoys them out of attachment to one's own benefit, it is a downfall with afflictions. Even if there is no attachment, but if one does not grasp that point and enjoys them with attachment for the sake of others, it is a downfall without afflictions. If one dedicates something to others and also considers it to be the property of others, but uses it for oneself, it becomes taking what is not given. If the value is sufficient, it will become a defeat for those who hold the vows of individual liberation. That is what is said. Even so, in the noble land of India, there were those who criticized the works of this teacher. However, the great scholar Kṛṣṇapa said: The teacher is one who has attained accomplishment, and it is not appropriate to doubt whether the words of those who have realized the truth are necessary, etc., because the teacher is one who has attained the accomplishment of being worthy of prostration. Therefore, saying that those necessities, etc., are merely excuses for fools. If one thinks that the words of those who have realized the truth are unnecessary, one cannot measure them. As Chandrakirti said: Those who have heard little and are filled with pride, Those who speak much without a root, Those who are unable to follow and uphold, Are called "sandalwood" people. Therefore, those who do not have faith in the Bodhisattva, who have not separated from the net of doubt, and who do not respect the instructions of the teacher, but who want to understand, should comprehend this.