Tibetan
སྦྱོར་བ་དང༌། དེའི་རྗེས་ལ་ཐོབ་པའི་ཚེ་ཐབས་ལ་བརྟེན་པ་མཐའ་དག་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསང་བའི་མདོ་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་འདི་ལྟ་སྟེ་དཔེར་ན་མེ་ནི་རྒྱུ་ལས་འབར་ཏེ། རྒྱུ་མེད་ན་ཞི་བར་འགྱུར་རོ། དེ་བཞིན་དུ་དམིགས་པ་ལ་སེམས་འབར་གྱི། དམིགས་པ་མེད་ན་སེམས་ཞི་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་ཐབས་ལ་མཁས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོངས་སུ་དག་པས་དམིགས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བ་ཡང་ཤེས་ལ་དགེ་བའི་རྩ་བ་ལ་དམིགས་པ་ཡང་ཞི་བར་མི་བྱེད། ཉོན་མོངས་པ་ལ་དམིགས་པ་ཡང་འབྱུང་བར་མི་བྱེད་ལ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་དམིགས་པ་ལ་ཡང་འཇོག་པར་བྱེད། སྟོང་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་པ་ལ་ཡང་སོ་སོར་རྟོག་ལ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་དམིགས་པ་ལ་ཡང་བལྟའོ། རིགས་ཀྱི་བུ་དེ་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དག་པས་དམིགས་པ་ལ་དབང་ཐོབ་བོ། །ཞེས་དང༌། དེ་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དམིགས་པ་གང་ཅི་ཡང་རུང༌། དེ་ཐམས་ཅད་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་མི་གནས་པ་མེད་དོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་བསྔོས་པ་དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཐབས་ ཤོག་ལྷེབ་ ༥༠༠ ནས་ ༦༠༡ བར། ལ་མཁས་པ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྗེས་སུ་སོང་བར་མཐོང་ངོ༌། །ཞེས་པ་འདིས་དམིགས་པ་མཐའ་དག་འདུས་བྱས་ཡིན་པར་གསལ་བར་བསྟན་ཅིང༌། དེ་ལྟར་ཡིན་པས་བསྔོ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་ཡོངས་སུ་གྲུབ་ལ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་དུས་གསུམ་དང༌། ཁམས་གསུམ་དང༌། དགེ་སྡིག་ཉིད་ལ་རྣམ་པར་གྲོལ་བས་དེ་ལ་ནི་བསྔོ་བ་མེད་པའི་ཚུལ་ཡང་དག་སྦྱོར་བའི་རྒྱུད་ལས། དེ་ཡི་སྡིག་དང་བསོད་ནམས་ཀྱི། །ཆ་གཉིས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྟེ། །མཁས་པས་འདི་གཉིས་རྣམ་པར་སྤང༌། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་རྒྱ་ཆེར་ཡོད་དོ། །དེ་བས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལས་ལངས་པའི་གནས་སྐབས་གཞན་དུ་འཇིག་རྟེན་མཐའ་དག་སྒྱུ་མ་དང༌། སྨིག་སྒྱུ་དང༌། རྨི་ལམ་དང༌། ཆུ་ཟླ་དང༌། མིག་ཡོར་ལྟ་བུར་བལྟ་ཤིང༌། རྗེས་ལ་ཐོབ་པའི་ཤེས་པ་དེས་སེམས་འདི་ལྟར་བསྐྱེད་པར་བྱ་སྟེ། ཀྱེ་མ་སེམས་ཅན་འདི་དག་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པས་ཆོས་ཟབ་མོ་འདི་ལྟ་བུ་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པས་འཁོར་བ་ན་འཁོར་བ་སྙིང་རེ་རྗེ་སྙམ་པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀུན་རྫོབ་པ་མངོན་དུ་བྱས་ལ། ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྣང་བ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དོན་དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ངང་དུ་
Chinese
结合以及之后获得的，所有依赖方便的都会产生。 如来密经中说：种姓之子，例如火从燃料中燃烧，没有燃料就会熄灭。同样，心依于所缘而燃烧，没有所缘心就会寂灭。因此，精通方便的菩萨，以完全清净的般若波罗蜜多，也知道所缘趋于寂灭，但也不使对善根的所缘寂灭，也不使对烦恼的所缘产生，也安住于波罗蜜多的所缘，也分别思维空性中的所缘，也以大悲观看一切有情的所缘。种姓之子，如此菩萨精通方便，以清净的般若波罗蜜多，获得对所缘的自在。如是，菩萨的任何所缘，都无不是为了现证一切智智。菩萨完全回向所有所缘，那就是菩萨的方便，即见一切法都随顺菩提。这段话清楚地表明，一切所缘都是有为法。正因为如此，回向的体性也完全成立。般若波罗蜜多解脱了三时、三界以及善恶本身，因此对它没有回向。正结合续中说：它的罪和福，二者是分别的，智者应舍弃这二者。等等，内容非常广泛。因此，从该禅定中出定的其他时候，应视一切世间如幻、如阳焰、如梦、如水月、如眼翳。之后获得的智慧应如此生起心念：唉，这些有情因为完全的烦恼，没有领会如此甚深的法，所以在轮回中流转，真是可怜。如此显现世俗菩提心。并且，在一切法无显现的禅定中，处于胜义菩提心的状态中。
English
All that arises from the combination and what is obtained after that, all depending on means. In the Secret Sutra of the Tathagata, it says: "Son of lineage, for example, fire burns from fuel, and if there is no fuel, it will be extinguished. Similarly, the mind burns with an object of focus, and if there is no object of focus, the mind will be pacified." Therefore, the Bodhisattva who is skilled in means, with the completely pure Prajnaparamita, also knows that the object of focus is close to pacification, but also does not pacify the object of focus on the root of virtue, nor does he cause the object of focus on affliction to arise, and he also places it on the object of focus of the Paramitas. He also individually contemplates the object of focus in emptiness, and also looks at the object of focus of all sentient beings with great compassion. Son of lineage, in this way, the Bodhisattva who is skilled in means, with the pure Prajnaparamita, obtains power over the object of focus. Thus, whatever the object of focus of the Bodhisattva may be, all of that is without exception for the sake of manifesting the omniscient wisdom. The Bodhisattva who completely dedicates all objects of focus, that is the Bodhisattva's means, that is, he sees that all dharmas follow after Bodhi. This passage clearly shows that all objects of focus are conditioned. Because it is so, the characteristic of dedication is also completely established. The Prajnaparamita is liberated from the three times, the three realms, and good and evil themselves, so there is no dedication for it. In the Tantra of Correct Combination, it says: "Its sin and merit, the two are separate thoughts, the wise should abandon these two." And so on, there is much more. Therefore, in the state of arising from that Samadhi, at other times, one should view all the worlds as illusion, mirage, dream, water moon, and eye disease. The wisdom obtained after that should generate this thought: Alas, these sentient beings, because of complete affliction, have not understood such profound Dharma, so they wander in Samsara, how pitiful. Thus, the conventional Bodhicitta is manifested. And also, in the Samadhi where all dharmas are without appearance, in the state of ultimate Bodhicitta.
Tibetan
མཉམ་པར་ གཞག་པར་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་སྐྱོན་དང་བྲལ་ནས་མཉམ་པར་ཞུགས་པའི་སེམས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་ཞུགས་པར་གྱུར་ན་དེའེ་ཚེ་རྩོལ་བ་གློད་དེ་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཆ་མཉམ་པའི་བཏང་སྙོམས་ལ་གོམས་པར་བསླབ་བོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལ་རྩོལ་བ་བྱས་ན་སེམས་རྣམ་པར་གཡེང་བས་རྒོད་པར་འགྱུར་ལ། ཡང་ཤེས་པའི་གདངས་ཉམས་ནས་བྱིང་བར་གྱུར་ན་ལྷག་མཐོང་མེད་པར་རིག་པར་བྱས་ནས་དམུས་ལོང་ལྟ་བུའི་སེམས་མུན་པར་ཞུགས་པའི་སྐྱེས་བུའམ། མིག་བཙུམས་པ་ལྟར་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་གདངས་ཆ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཉེས་པ་བསལ་ཕྱིར་བྱིང་བ་དེ་ཉིད་བཙལ་བས་བསླངས་ནས་ཤེས་བྱའི་དོན་ཡང་དག་པའི་ཤེས་རབ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་རང་བཞིན་གྱིས་གོ་འབྱེད་པའི་གདངས་གདོན་པར་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ་རྟོག་དཔྱོད་རྣོན་པོ་ལྷག་མཐོང་དུ་འདོད་ནས་སྤྲེའུ་བཞིན་དུ་སེམས་རྣམ་པར་གཡེང་ཞིང་རྒོད་པར་གྱུར་པ་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཏུ་འཁྲུལ་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་ཞིང་བདག་མེད་པ་དང་འགལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ན་ཤེས་རབ་ནི་དངོས་པོའི་བྱེ་བྲག་ཡིན་པས་དངོས་པོ་མ་གྲུབ་ན་ཤེས་རབ་དེ་ཉིད་ཀྱང་མི་འགྲུབ་སྟེ། ཤིང་མ་གྲུབ་ན་ཤ་བ་ལ་སོགས་པ་བཀག་པ་བཞིན་ནོ། ། ཞེས་པཎྜི་ཏ་པྲཛྙཱ་མོ་ཀྵས་ཀྱང་དབུ་མའི་འགྲེལ་པ་ལས་བཤད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་དགོངས་འགྲེལ་ལས། དེ་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་གཟུགས་བརྙན་དེ་དག་ལ་ཤེས་བྱའི་དོན་དེ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང༌། རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་དང་ཡོངས་སུ་དཔྱོད་པ་དང༌། བཟོད་པ་དང༌། འདོད་པ་དང་བྱེ་བྲག་འབྱེད་པ་དང་ལྟ་བ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ལྷག་མཐོང་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལྷག་མཐོང་ལ་མཁས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་སྙམ་ན། འདི་དག་ནི་མཉམ་པར་གཞག་པའི་ཚེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་ལྟར་མཐོང་བའི་ལྷག་མཐོང་གཅིག་པོ་ལ་དགོངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་བྱའི་ཁྱད་པར་དེ་ཤེས་བྱེད་ཀྱི་ཡུལ་ལ་ཞུགས་པའི་ཚེ་ཇི་སྙེད་པའི་ཤེས་བྱ་མཁྱེན་པས་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང༌། རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཚེ་ཤེས་བྱ་ཡུལ་ལ་མི་འཇུག་ཅིང་ཇི་ལྟ་བར་མཁྱེན་པས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང༌། ཐོས་པ་དང་བསམ་པའི་ཤེས་རབ་དང་ལྡན་པས་གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅིང༌། དོན་ལ་རྟོག་པས་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པའི་མཚན་ མར་འཛིན་པ་ག
Chinese
应当安住于平等舍。在什么时候，当远离沉掉和掉举的过失，安住于平等的心，融入那唯一的真如之时，那时就应当放松努力，习惯于止观等分的舍受。如果对此加以努力，心就会散乱而掉举。如果智慧的光芒减弱而陷入沉掉，就要认识到没有胜观，如同盲人进入黑暗的心，或者如同闭上眼睛一样，为了消除缺乏分别智慧光芒的过失，就要通过寻觅来纠正沉掉，并以证悟所知之义的正确智慧，以无分别智的自性来开启觉悟的光芒。当有人认为敏锐的思辨是胜观，像猴子一样心散乱而掉举时，如果误以为是分别智慧，那就与一切法皆空且无我的道理相违背。为什么呢？因为智慧是事物的一种差别，如果事物不存在，那么智慧本身也无法成立，就像树木不存在，那么遮止沙瓦等也无从谈起一样。 正如班智达智慧解脱（梵文：Prajñā-mokṣa）也在中观的注释中说道。如果是这样，那么《解深密经》中说：“像那样，在等持的行境影像中，对于所知之义进行辨别，以及极度辨别，以及完全思择和完全观察，以及忍受，以及意欲和分别，以及见解和分别，这些都称为胜观。像那样，菩萨是精通胜观的。”如果有人认为这与上述相矛盾，那么这些并不是指安住时，见到一切法无二的智慧自性如同虚空一般的胜观，而是指当所知的差别融入能知的对境时，通过了知多少所知而进行辨别，以及在自性清净时，所知不融入对境，如实了知而进行极度辨别，以及具备听闻和思惟的智慧，忆念十二部经等词句，并且以对意义的思辨来执持附带观察的相
English
One should abide in equanimity. When the mind, free from the faults of sinking and excitement, abides in equanimity and merges into that sole suchness, then one should relax effort and train to become accustomed to the equanimity of balanced calm abiding and insight. If effort is applied to this, the mind will become distracted and excited. If, on the other hand, the radiance of knowledge diminishes and one becomes sunk, one should recognize that there is no superior seeing, like a blind person entering a dark mind, or like closing one's eyes. In order to eliminate the fault of lacking the radiance of discriminating wisdom, one should correct the sinking by seeking it out and raising it up, and illuminate the radiance of awakening with the nature of non-conceptual wisdom, which correctly understands the meaning of knowable things. When someone considers sharp speculation to be superior seeing, and the mind becomes distracted and excited like a monkey, if they mistake it for discriminating wisdom, then it will contradict the emptiness and selflessness of all phenomena. Why? Because wisdom is a distinction of things, and if things do not exist, then wisdom itself cannot be established, just as if a tree does not exist, then the prohibition of shava and so on cannot be discussed. As the Paṇḍita Prajñā-mokṣa also stated in the commentary on the Madhyamaka. If that is the case, then in the Saṃdhinirmocana Sūtra it says: "Like that, in the image of the object of samādhi, the discrimination of the meaning of knowable things, and the extreme discrimination, and the complete deliberation and complete observation, and the forbearance, and the desire and the distinction, and the view and the discrimination, these are called superior seeing. Like that, the Bodhisattva is skilled in superior seeing." If someone thinks that this contradicts the above, then these are not referring to the sole superior seeing that sees the nature of wisdom, in which all phenomena are non-dual, like the center of the sky when abiding in equanimity. Rather, they are referring to the discrimination that occurs when the distinction of knowable things enters the object of knowledge by knowing how many knowable things there are, and the extreme discrimination that occurs when the knowable things do not enter the object and are known as they are in the purity of their own nature, and the holding of the characteristics accompanied by observation by remembering the words of the twelve branches of scripture and so on with the wisdom of hearing and thinking, and by speculating on the meaning.