Chinese
例如，世间有些人虽然想修习禅定，却因生活琐事而忙碌，因生活所迫而烦恼。有些人虽然想修习禅定，将这句话应用于所有情况。他们戒律松弛，做了许多错事，颠倒地看待事物，执着于世间的吉凶征兆，身心无法调伏，心神不定且散乱，不倾向于圣道，感官放纵，喜欢搬弄是非，制造不和，用粗暴的语言诽谤圣者，争权夺利，说废话和谎言，因贪婪和嫉妒而不喜欢别人的利益、尊重和财富，心怀怨恨，并产生伤害众生的念头，持有邪见，认为没有因果报应。例如，他们喜欢并执着于工作中的事物，喜欢并执着于玩笑，沉迷于睡眠，寻求财富，喜欢美丽的形体、悦耳的声音、芬芳的气味、美味的食物、柔软的触感，以及思考和分析。诸如此类的内容被广泛地阐述。在《念住经》中也提到：善男子，这十件事会阻碍菩萨们的禅定和诵经。这十件事是什么呢？例如，听喧闹的谈话，绘画，创作诗歌，关注星象，思考星辰，将获得的食物据为己有，像食肉罗刹女一样贪婪地积累财富，依赖国王，不向智者请教，邀请他人享受安乐，居住在鬼怪出没的地方。这就是这十件事。因此，要舍弃这些，仅仅安住于不散乱的心流中，从而修习共同的禅定。其作用是获得身心极度的调柔，从而在此生中安乐地居住，并成为成就神通的基础。其结果是获得神通、解脱、灭尽、降伏等声闻乘的共同功德。《经庄严论》中说：能生起安乐，能自在神通之境，诸法中最为殊胜。
English
For example, some people in the world want to practice Samadhi but are busy with the necessities of life and afflicted by the conditions of life. Some want to practice Samadhi, applying this to all situations. They are lax in discipline, commit many wrongdoings, view things perversely, cling to the good and bad omens of the world, their body and mind are untamed, their minds are restless and agitated, they do not incline towards the noble path, their senses are unrestrained, they enjoy gossiping, creating discord, using harsh language to slander the noble ones, seizing power, speaking nonsense and lies, and due to greed and jealousy, they dislike the benefits, respect, and wealth of others, harbor resentment, and generate thoughts of harming sentient beings, holding wrong views and believing that there is no cause and effect. For example, they like and cling to things in their work, like and cling to jokes, indulge in sleep, seek wealth, like beautiful forms, pleasant sounds, fragrant smells, delicious tastes, soft touches, and thinking and analysis. Such things are widely explained. In the *Dranpa Nyerzhag* (Mindfulness Sutra), it is also mentioned: "Sons of good families, these ten things hinder the Samadhi and recitation of Bodhisattvas. What are these ten things? For example, listening to noisy talk, drawing pictures, composing poetry, paying attention to astrology, contemplating the stars, claiming acquired food as one's own, greedily accumulating wealth like a flesh-eating Rakshasa, relying on kings, not consulting the wise, inviting others to enjoy comfort, and living in haunted places. These are the ten things." Therefore, one should abandon these and abide solely in the non-distracted stream of mind, thereby practicing common Samadhi. Its function is to attain extreme suppleness of body and mind, thereby dwelling happily in this life and serving as the basis for accomplishing miraculous powers. Its result is the attainment of common qualities with the Shravakas, such as clairvoyance, liberation, cessation, and subjugation. The *Sutra Ornament* says: "It generates happiness, it controls the realm of clairvoyance, it is the most excellent of all dharmas."
Tibetan
སྟེ། །དེ་དག་ལ་ཡོད་དེ་རྣམ་གསུམ། །བསམ་གཏན་དེ་འདྲར་ཡོངས་ཤེས་ནས། །མཁས་པས་ཡང་དག་བསྒྲུབ་པར་བྱེད། །ཅེས་སོ། །དེ་ལྟར་བསམ་གཏན་རྒྱུད་ལ་བརྟེན་པ་ཙམ་ལའང་ཕན་ཡོན་ཚད་མེད་དེ། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལ་བློ་ལྡོག །ཉོན་མོངས་པ་ངང་གིས་ཞི། དབེན་པ་འབའ་ཞིག་ལ་དགའ་ཞིང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྒོ་དུ་མ་ཉམས་སུ་མྱོང༌། མངོན་པར་ཤེས་པ་འཆར་བས་གཞན་དོན་འགྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། རབ་འབྱོར་འདི་ལྟ་སྟེ། དཔེར་ན་བྱ་འདབ་མ་མེད་པ་ནི་ནམ་མཁའ་ལ་འགྲོ་བར་མི་ནུས་སོ། །དེ་བཞིན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོས་ཀྱང༌། མངོན་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ལ་མ་བརྟེན་པར་ཆོས་སྟོན་མི་ནུས་སོ། །ཞེས་བཀའ་བསྩལ་ཏོ། །དེ་ལ་མངོན་ཤེས་དྲུག་ནི་མཛོད་ལས། རྫུ་འཕྲུལ་རྣ་བ་ཡིད་དང་ནི། །སྔོན་ཚེ་འཆི་འཕོ་སྐྱེ་བ་དང༌། །ཟད་ཤེས་སྔོན་དུ་བྱ་བ་ཡི། །ཞེས་པས་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་ཡུལ་ཤེས་པ་དང༌། ལྷའི་རྣ་བ་ཤེས་པ་དང༌། གཞན་གྱི་ཡིད་ཤེས་པ་དང༌། སྔོན་གྱི་ཚེ་རབས་དྲན་པའི་ཤེས་པ་དང༌། འཆི་འཕོ་ཞིང་སྐྱེ་བ་ཤེས་པ་དང༌། ཟག་པ་ཟད་པ་ཤེས་པ་སྔོན་དུ་བྱ་བའོ། །འཇིག་རྟེན་པའི་བསམ་གཏན་བཤད་པ་ནི། བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་རྟོག་ཅིང་དཔྱོད། །དངོས་གཞི་རྟོག་པ་མེད་ལ་དཔྱོད་པ་ཙམ། །ལྷག་མ་གསུམ་པོ་རྟོག་དཔྱོད་གཉིས་ཀ་མེད། །སྔ་མ་སྔ་མས་ཕྱི་མའི་ཉེར་བསྡོགས་བྱེད། །འཕགས་པའི་ལམ་གྱི་བརྟེན་གཞི་ཞེས་སུ་གྲགས། །དེ་ལ་གཟུགས་ལ་སྤྱོད་པ་དང༌། གཟུགས་མེད་ པ་ལ་སྤྱོད་པ་གཉིས་ལས་གཟུགས་ལ་སྤྱོད་པ་ནི་སློབ་པ་དང༌། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་བསམ་གཏན་བཞི་དང༌། དེའི་ཉེར་བསྡོགས་དང༌། དེའི་མཐུས་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལས། སྨོན་པ་དང་བཅས་པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ཅན་མ་ཡིན་པ་སྲིད་པ་མངོན་པར་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་ཚོར་བ་དང་ལྡན་ཞིང་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ། དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པ་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་ཏེ་སྦྱོར་བའི་སེམས་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་འདོད་པའི་སྲེད་པ་དང༌། སྡིག་པའི་ཆོས་ལས་འདས་ཤིང༌། རྟོག་པ་དང༌། དཔྱོད་པ་དང༌། དགའ་བ་དང༌། བདེ་བ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་བསམ་གཏན་དང་པོ་ཞེས་བྱ་ལ། དེ་ཉིད་ལས་རྟོག་པ་མེད་ཅིང༌། དཔྱོད་པ་ཙམ་དང་ལྡན་པའི་བསམ་གཏན་དང་པོའི་སེམས་ཁྱད་པར་ཅན་ཞེས་བཤད་དོ། །གང་གི་ཚེ་རྟོག་དཔྱོད་དང་བྲལ་ཏེ་བསམ་གཏན་དང་པོའི་སའི་སྲེད་པ་དང་བྲལ་ནས་དགའ་བ་དང༌། བདེ་བ་དང་ནང་ཡོངས་སུ་དང་བ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་
Chinese
即，这三种存在于它们之中。通过完全了解这样的禅定，智者会正确地修行。如是。仅仅依靠禅定的传承，也有着无量的利益： 对欲望的功德心生厌离，烦恼自然平息，仅仅喜爱寂静之处，体验多种禅定的门径。由于神通的显现，能成办他人的利益。世尊说： 善现，例如，没有翅膀的鸟无法在空中飞行。同样，菩萨摩诃萨，如果不依靠神通，也无法说法。如是宣说。其中的六神通，《俱舍论》中说： 神通、天耳、他心和，前世、死殁和出生，以及尽智应先做。因此，是了知神通的境界，了知天耳，了知他人的心，忆念前世的智慧，了知死殁和出生，以及应先做到知晓烦恼已尽。关于世间禅定的解释是： 初禅的近分定有觉有观，正行无觉唯有观，其余三者觉观皆无。前者是后者的近分定，被称为是圣道的所依。其中，有色界的行境和无色界的行境两种，有色界的行境是学人和凡夫的四禅，以及它们的近分定，以及依靠它们而入定。伴随着希愿，不具菩提分，是能成办有顶天的因，具有舍受，并且具有觉，具有观，这是初禅的近分定，是加行之心。而且，超越了对欲望的贪执和罪恶之法，具有觉、观、喜和乐，在那时称为初禅。从那之中，没有觉，只有观，被称为初禅的特殊心。当何时，远离了觉观，脱离了初禅之地的贪执，具有喜、乐和内在的完全澄净，那时是二禅。
English
That is, these three exist in them. Having fully understood such meditation, the wise will practice correctly. Thus it is. Even merely relying on the lineage of meditation has immeasurable benefits: The mind turns away from the merits of desire, afflictions naturally subside, one delights only in solitary places, and experiences many gateways to samadhi. Because of the manifestation of clairvoyance, one can accomplish the benefit of others. The Blessed One said: Subhuti, for example, a bird without wings cannot fly in the sky. Similarly, a Bodhisattva Mahasattva, if he does not rely on clairvoyance, cannot teach the Dharma. Thus it was declared. The six clairvoyances are described in the Abhidharmakosha: "Miraculous powers, divine ear, mind reading, past lives, death and rebirth, and the knowledge of exhaustion should be done first." Therefore, it is knowing the realm of miraculous powers, knowing the divine ear, knowing the minds of others, the knowledge of remembering past lives, knowing death and rebirth, and one should first accomplish knowing the exhaustion of defilements. The explanation of worldly meditation is: The preliminary stage of the first dhyana has both investigation and analysis. The actual practice has no investigation but only analysis. The remaining three have neither investigation nor analysis. The former is the preliminary stage of the latter and is known as the basis of the noble path. Among these, there are two types of objects: those with form and those without form. The objects with form are the four dhyanas of learners and ordinary beings, their preliminary stages, and the samadhi attained through them. Accompanied by aspiration, not possessing the limbs of enlightenment, it is the cause for accomplishing the peak of existence, possessing equanimity, and possessing investigation and analysis. This is the preliminary stage of the first dhyana, which is the mind of application. Moreover, having transcended the craving for desire and sinful dharmas, possessing investigation, analysis, joy, and bliss, at that time it is called the first dhyana. From that, there is no investigation, only analysis, and it is said to be the special mind of the first dhyana. When one is free from investigation and analysis, having abandoned the craving of the first dhyana realm, possessing joy, bliss, and inner purity, that is the second dhyana.
Tibetan
ཞེས་བྱའོ། །བསམ་གཏན་གཉིས་པའི་སྲེད་པ་དང་བྲལ་ནས། བདེ་བ་དང༌། བཏང་སྙོམས་དང༌། དྲན་པ་དང༌། ཤེས་བཞིན་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ཞེས་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ་བསམ་གཏན་ གསུམ་པའི་སའི་སྲེད་པ་དང་བྲལ་ནས་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན། བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ལ་བཏང་སྙོམས་དང༌། དྲན་པ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ཞེས་བྱའོ། །བསམ་གཏན་ཕྱི་མ་གསུམ་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་ནི་རང་རང་གི་སྔ་མ་སྔ་མས་བྱེད་པར་ས་སྡེ་ལས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་བཞི་དང༌། འགོག་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་སྟེ་དགུ་པོ་ནི་འཕགས་པའི་ལམ་གྱི་བརྟེན་གཞི་ཙམ་ཡིན་ནོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་དག་འཐོབ་པར་བྱེད་པ་ལ་བར་དུ་གཅོད་པ་དྲུག་ཡོད་དེ། །ལེ་ལོ་དང༌། དམིགས་པ་བརྗེད་པ་དང༌། བྱིང་བ་དང༌། རྒོད་པ་དང༌། མི་རྩོལ་བ་དང༌། རྩོལ་བའོ། །དེ་དག་གི་གཉེན་པོར་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་བསྒོམ་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། དད་པ་དང༌། འདུན་པ་དང༌། རྩོལ་བ་དང༌། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་བཞི་ནི་ལེ་ལོའི་གཉེན་པོ་སྟེ། ཏིང་འཛིན་ཐོབ་པའི་ཡོན་ཏན་ལ་ཤིན་ཏུ་ཡིད་ཆེས་པའི་དད་པ་དང༌། འདོད་པས་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམ་མོ། །དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་སེམས་ལས་སུ་རུང་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་ལུས་དང་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པས་ལེ་ལོ་ལྡོག་པར་བྱེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་དམིགས་པ་བརྗེད་པའི་གཉེན་པོར་དྲན་པ། བྱིང་བ་དང་རྒོད་པའི་གཉེན་པོར་ཤེས་བཞིན། མི་རྩོལ་བའི་གཉེན་པོར་ སེམས་པ། རྩོལ་བའི་གཉེན་པོར་བཏང་སྙོམས་ཏེ་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་པོ་དང་ལྡན་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་སུ་རུང་བ་ཉིད་དང༌། རྫུ་འཕྲུལ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པས་ན་མདོ་སྡེ་ལས་ཀྱང༌། སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་དང་ལྡན་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་བསྒོམ་མོ། །ཞེས་བཀའ་བསྩལ་ཏོ། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ། ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པའི་བསམ་གཏན་ནི། །སྙིང་རྗེ་དང་ནི་ཡེ་ཤེས་དམ་པས་ཟིན། །ཏིང་འཛིན་མང་ལྡན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ། །བློ་རྫས་གཅིག་པའི་མཉམ་རྗེས་གཟུང་འཛིན་སྤོང༌། །མཉམ་གཞག་ལས་ལངས་རྗེས་ཐོབ་རྒྱ་ཡན་པ། །ས་བདུན་ཚུན་ཆད་ཀུན་ན་ཡོད་པ་ཡིན། །དེ་ལ་སྨོན་པ་མེད་ཅིང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ཅན་སྲིད་པ་སྤོང་བར་བྱེད་པས་དོན་རབ་འབྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་དགེའི་བསམ་གཏན་ཁྱད་པར་ཅན་བསྒྲུབ་པ་ནི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བའི་རྣལ་འབྱོར་གོམས་པ་བྱ
Chinese
如是说。从二禅的贪欲中解脱后，具有安乐、舍、正念和正知的时候，称为三禅。在何时，从三禅之地的贪欲中解脱，既非痛苦，也非安乐，而是具有舍和正念的时候，称为四禅。后三禅的近分定是由各自的前者来完成的，这是在《地品》中所说的。同样，四种无色界的等至和灭尽等至这九者，仅仅是圣道的基础。获得这些禅定有六种障碍，即：懈怠、忘失所缘、沉没、掉举、不作功用和作功用。为了对治这些障碍，修习八种断行，即：信心、欲、精进和轻安这四者是对治懈怠的，对获得禅定的功德非常信任的信心，以及以希求而发起精进。以其力量使心变得堪能。然后，通过身心轻安来遣除懈怠。同样，以正念对治忘失所缘，以正知对治沉没和掉举，以不作功用对治思择，以舍对治作功用，如果具有这八种断行，则禅定变得堪能，并且能够成就神通等一切功德，因此经部中也说：修习具有八种断行的神足。如是宣说。超越世间，生起一切功德的禅定是，被慈悲和殊胜的智慧所摄持。具有众多禅定，成就一切形态。舍弃智慧本体的俱生，能取和所取。从等持中起立，获得自在。在七地以内普遍存在。它不希求，具有菩提分，能够舍弃有，因此依靠能辨别意义的禅定，成就如来善妙的殊胜禅定，这是止观双运的瑜伽串习。
English
Thus it is said. When one is free from the desire of the second dhyana, and is endowed with bliss, equanimity, mindfulness, and awareness, it is called the third dhyana. When one is free from the desire of the third dhyana, and is neither suffering nor happy, but is endowed with equanimity and mindfulness, it is called the fourth dhyana. The preparatory stages of the latter three dhyanas are accomplished by their respective preceding stages, as explained in the "Chapter on Grounds." Similarly, the four formless absorptions and the cessation absorption, these nine, are merely the basis for the noble path. There are six obstacles to attaining these samadhis: laziness, forgetting the object, sinking, excitement, non-application, and application. To counteract these obstacles, one cultivates eight abandonments, which are as follows: faith, desire, effort, and pliancy are the four antidotes to laziness. Faith is the strong belief in the qualities of attaining samadhi, and with desire, one initiates diligence. By its power, the mind becomes workable. Then, through physical and mental pliancy, laziness is reversed. Similarly, mindfulness is the antidote to forgetting the object, awareness is the antidote to sinking and excitement, non-application is the antidote to conception, and equanimity is the antidote to application. If one possesses these eight abandonments, then samadhi becomes workable, and all qualities such as miraculous powers can be accomplished. Therefore, it is also said in the sutras: "Cultivate the feet of miracles endowed with eight abandonments." Thus it was declared. The dhyana that transcends the world and generates all qualities is: grasped by compassion and supreme wisdom. Possessing many samadhis, accomplishing all aspects. Abandoning the co-emergent of the essence of wisdom, the grasper and the grasped. Arising from equipoise, obtaining freedom. It exists universally up to the seventh ground. It does not desire, possesses the limbs of enlightenment, and is able to abandon existence, therefore, relying on the samadhi that distinguishes meaning, accomplishing the special dhyana of the Sugata, which is the yoga practice of uniting shamatha and vipashyana.