Tibetan
མས་ཅད་རང་གི་ཀུན་རྟོག་གི་ཉེར་ལེན་ལ་བརྟེན་ནས་བྱུང་བའི་ཚུལ། རེག་པ་ཤིན་ཏུ་རྩུབ་པའི་ཚིག་གི་མདས། །སྐྱེས་བུའི་སྙིང་ལ་ཟུག་པ་ཅང་མཆིའམ། །དེ་ཉིད་དང་དུ་བླང་བའི་ཉེར་ལེན་གྱིས། །ཕན་ཚུན་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་འཁྲུགས་ཤིང་མནར། །འདི་ལྟར་ཁྲོ་བ་འཕེལ་བའི་རྒྱུ་ཚིག་རྩུབ་ལ་སོགས་པས་སྙིང་འགས་པ་ལྟ་བུའི་ཞེ་སྡང་གི་ཚོར་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་ནའང་དེ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཚིག་གི་མཚོན་ཆ་ཡིན་པས་སུ་ཞིག་གིས་ཀྱང་སྙིང་ལ་ཟུག་པ་དང་གནོད་པ་བྱས་པ་མེད་དེ། གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པ་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྐྱེན་ལས་ཕན་ཚུན་གནོད་བྱ་དང་གནོད་བྱེད་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་ལྟ་བུར་འདུ་འཕྲོད་པས་ཁོང་འཁྲུགས་ཤིང་མནར་བའི་རང་བཞིན་ཤེས་པར་བྱས་ནས་གནོད་པའི་རང་བཞིན་ལ་རྟོག་དཔྱོད་མི་བྱ་བ་ཉིད་གཉེན་པོར་ཆེ་ལ་ནུས་པ་བརྟན་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་སྒོ་ནས་གཉེན་པོར་ཆེ་བ་དག་ལ་ནི་སྤྱོད་འཇུག་དང་འཇུག་པ་ལས་བཤད་པའི་ལུང་དང་རིགས་པའི་མཚོན་ཆ་རྣོན་པོའང་ཉམས་སུ་བལྟར་བར་བྱ་མོད། འདིར་ནི་གང་པོས་ཞུས་པ་ལས། རིགས་ཀྱི་བུའམ་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་བཟོད་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཆོས་བསྟེན་ཅིང་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་འགྲོའམ། འགྲེང་ངམ། འདུག་གམ། ཉལ་བའི་ཚེ། གཅིན་གྱི་བུམ་པའམ། དུག་གི་བུམ་པ་དང༌། ཐལ་བ་དང༌། གཤང་གཅི་ཐོགས་པ་འོངས་ནས་མགོའི་སྟེང་དུ་བླུགས་སམ། ལུས་ཀུན་གདུངས་པར་གྱུར་ན་དེ་ལ་ཞེ་སྡང་དང་འཁོན་གྱི་བསམ་པ་བསྐྱེད་ནས་འདི་སྐད་དུ་བདག་ལ་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེས་ཀྱང་སྨྲ་བར་མི་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཀུན་ལ་སྦྱར་ནས། རེག་བྱ་གང་གིས་གང་དུ་རེག་པར་འགྱུར། ལུས་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་རམ། སེམས་ལ་གནོད་པར་འགྱུར། ལུས་ནི་རྩྭ་དང༌། ཤིང་དང༌། གྱོ་མོ་དང༌། གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་ཡིན་པས་རྟོག་པ་མེད་པ་ཤེས་པ་མེད་པ་ཡིན་པས་བདག་ཀྱང་མ་ཡིན་གཞན་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སེམས་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན་སེམས་ནི་ཁ་དོག་མེད་པ་གཟུགས་མེད་པར་སྐད་ཅིག་མར་སྐྱེ་ཞིང་འགག་པ་ཐང་ཅིག་ཀྱང་མི་གནས་པས་བདག་ཀྱང་མ་ཡིན་གཞན་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ། འདི་ན་གནོད་པའི་རྒྱུ་འབྲས་མཐའ་ཡས་པ། །བདག་ཉིད་ལས་བྱུང་སྒྲ་དང་བྲག་ཅ་བཞིན། །བདག་ཉིད་མ་བྱུང་གནོད་པའི་ཡུལ་མེད་པས། །རང་གི་སྔོན་བྱས་རྐྱེན་གྱིས་བོས་ལ་ལྟོས། །དེ་ལ་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ཞིག་གདོད་ནས་མེད་པར་གྱུར་ན་ཕ་རོལ་པོའམ་གཞན་དུ་འཛིན་པ་དང་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཁྲོ་བ་དང་རྩོད་
Chinese
一切都依赖于自己的分别念的近取而产生。接触极其粗暴的言语之箭，是否刺入了士夫的心中？以接受它为近取，互相作为所依和能依而扰乱和折磨。像这样，嗔怒增长的原因是粗暴的言语等，即使体验到像心碎一样的嗔恨的感受，那也是无实体的言语的武器，所以没有任何人刺入和伤害了心。因为无色法的心和心所的近取因，互相作为能害和所害，像所依和能依一样聚合，要知道内心扰乱和折磨的自性，不对损害的自性进行思辨就是最大的对治，而且能力稳固。然而，对于通过思辨成为对治的，也应当修习《入行论》和《入智论》中所说的教证和理证的锋利武器。这里是《殑伽罗请问经》中说：种姓之子或种姓之女，应当依止和修习安忍的法。如果行走、站立、坐卧的时候，有人拿着大小便的瓶子，毒药的瓶子，灰尘和屎尿等，来到头上倾倒，或者全身都感到痛苦，也不要对此生起嗔恨和怨恨的想法，也不要说我有什么罪过。同样地，运用到一切事物上，什么所触碰什么？会损害身体吗？会损害心吗？身体像草、树木、瓦片和影像一样，因为没有分别念，没有知觉，所以不是我，也不是他。如果损害心，心是无色、无形的，刹那生灭，片刻也不停留，所以不是我，也不是他。就像这样。同样地，这里损害的因果是无边的，从自身产生，像声音和回声一样。自身没有产生，就没有损害的对境。看哪，这是自己往昔所作的因招来的。对此，如果本来就没有叫做“自身”的东西，那么执著于他者或他人，并由此产生嗔怒和争
English
Everything arises dependent on one's own conceptual clinging. Do the arrows of extremely harsh words pierce the hearts of individuals? By taking them as such, they become mutually entangled and tormented as support and supported. Like this, even if one experiences feelings of hatred like a broken heart due to harsh words and so on, which are the cause of increasing anger, no one has pierced or harmed the heart because it is a weapon of insubstantial words. Because of the proximate cause of formless mind and mental factors, the nature of being disturbed and tormented is known by mutually uniting as harmer and harmed, like support and supported, and not contemplating the nature of harm is the greatest antidote and its power is stable. However, for those who are great antidotes through contemplation, the sharp weapons of scripture and reasoning explained in the Engaging in Bodhisattva Deeds and Engaging in Wisdom should also be practiced. Here, it is said in the Ganges Request Sutra: "Sons or daughters of good family should rely on and meditate on the Dharma of patience. If, while walking, standing, sitting, or lying down, someone comes and pours a pot of urine, a pot of poison, ashes, or excrement on their head, or if their whole body is afflicted, they should not generate thoughts of anger or resentment towards them, nor should they say, 'What fault have I committed?'" Similarly, apply this to everything. What touches what? Will it harm the body? Will it harm the mind? The body is like grass, trees, tiles, and reflections. Because it has no conceptualization and no awareness, it is neither self nor other. If it harms the mind, the mind is colorless and formless, arising and ceasing in an instant, not remaining for even a moment, so it is neither self nor other. Like that. Similarly, here the cause and effect of harm are limitless, arising from oneself, like sound and echo. If self does not arise, there is no object of harm. Look, it is called forth by the causes of one's past deeds. If there is no such thing as "self" from the beginning, then clinging to others or another, and based on that, anger and strife...
Tibetan
པ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གང་ཡང་མི་འབྱུང་སྟེ། འདི་ལྟར་ཅ་ཅོའི་སྒྲ་མེད་ན་བྲག་ཅ་མི་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་ཁོང་ཁྲོའམ་ རྩོད་པ་འགྱེད་པ་ལ་སོགས་ནི་ཕན་ཚུན་ལ་ལྟོས་པ་ཅན་ཡིན་པ་དང༌། ཁྱད་པར་ཚེ་སྔ་མའམ། ད་ལྟའི་གནས་སྐབས་སུ་སྔོན་ལ་རང་གིས་གནོད་པའི་རྒྱུ་མ་བསྒྲུབས་ན། ཕ་རོལ་པོས་གནོད་པའི་འབྲས་བུ་འབྱིན་མི་ནུས་ཏེ། དེ་བས་ན་སྤྱིར་བདག་ཉིད་ཡོད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཕ་རོལ་གྱི་གནོད་པ་འདུ་བྱེད་པ་དང༌། ཁྱད་པར་རང་གི་སྔོན་ལས་ལ་བརྟེན་ནས་གནོད་པའི་ཡུལ་དུ་གྲུབ་པ་ཡིན་པར་ཤེས་དགོས་ཏེ་སྤྱོད་འཇུག་ལས། བདག་གི་སྔོན་ཆད་སེམས་ཅན་ལ། །འདི་འདྲ་བ་ཡི་གནོད་པ་བྱས། །དེ་བས་སེམས་ཅན་འཚེ་བྱེད་པ། །བདག་ལ་གནོད་པ་འདི་འབྱུང་རིགས། །ཞེས་པ་ལྟར་གནོད་པའི་ལེ་ལན་རང་ཉིད་ལ་འདུག་པར་བལྟས་ནས་གཞན་དང་གཞན་དག་གིས་རྒོལ་བ་དང༌། གཤེ་བ་དང་བསྡིག་པ་དང༌། མཚང་འདྲུ་བ་དང༌། བརྡེག་པ་དང༌། འཚོག་པ་དང༌། ལོངས་སྤྱོད་དང་དབང་ཐང་འཕྲོག་པ་དང༌། ལུས་སྲོག་ལ་གནོད་པ་སྦྱིན་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁོང་མི་ཁྲོ་ཞིང༌། ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་སྐྱེ་བའི་གཞི་རྟེན་ཀྱང་ཡིན་པས་བཟོད་པ་ལ་བསླབ་དགོས་ཏེ་གང་པོས་ཞུས་པ་ལས། བདག་ཀྱང་ངེས་པར་སྔ་མའི་སྡིག །སྡུག་བསྔལ་རྣམ་སྨིན་འདི་མྱོང་སྙམ། །བདེན་བཞི་དྲན་དང་ཡང་དག་སྤོང༌། །དབང་སྟོབས་བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་ལམ། །ཐམས་ཅད་བཟོད་པས་གཞི་བྱེད་པས། །མཁས་པ་སུ་ཞིག་བཟོད་མི་བསྒོམ། །ཞེས་སོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་གནོད་པའི་རྐྱེན་ལས་ བཟོད་པ་འགྲུབ་པའི་ཚུལ་སྟོན་ཕྱིར། བརྟགས་ན་གནོད་ཆེན་མ་ཡིན་ཕན་ཆེན་ཏེ། །གང་ལ་བརྟེན་ནས་བཟོད་པའི་གྲུ་གཟིངས་དང༌། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ནོར་བུ་འཐོབ་འགྱུར་ན། །དེ་འདྲའི་གནོད་པ་དམ་པའི་ཆོས་ལྟར་མཆོད། །དེ་ལ་གནོད་པ་མེད་ན་བཟོད་པ་མི་འབྱུང་བས་བྷཾ་ག་ལའི་པཎྜི་ཏ་རྟག་ཏུ་ཁྲོ་བ་ལྡོན་པའི་ཨ་ཙ་ར་དང་འགྲོགས་ནས་འདི་ཁོ་བོའི་བཟོད་པའི་རྟེན་ལགས་སོ་གསུང་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བས་ན་བདག་ཅག་གི་སྟོན་པ་དྲང་སྲོང་བཟོད་པ་སྨྲ་བར་གྱུར་པའི་ཚེ་ན་རྒྱལ་པོ་རྩོད་བྱུང་བཙུན་མོ་དང་བཅས་པ་ནགས་སུ་རྒྱུ་བ་ལས། བཙུན་མོའི་འཁོར་རྣམས་ཀྱིས་དྲང་སྲོང་མཐོང་ནས་དད་དེ་ཆོས་ཉན་པས་རྒྱལ་པོ་ཁྲོས་ཏེ། དྲང་སྲོང་གི་ཡན་ལག་བཅད་པ་ན། བདག་ཉིད་ལ་ནོངས་པ་མ་མཆིས་པའི་བདེན་པས་ཁྲག་འོ་མར་གྱུར་ནས་ཡན་ལག་སྔར་བཞིན་དུ་འབྱར་བར་གྱུར་ཅིག་གསུངས་པས་དེ་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་ལ། རྒྱལ་པོ་དང་ནས་བཟོད་པར་
Chinese
生的原因和条件都不会产生。就像没有嘈杂的声音就不会产生回声一样。因此，愤怒或争斗等是相互依赖的。特别是，如果前世或现在的状态中，自己没有先造作损害的原因，对方就无法产生损害的结果。因此，总的来说，要知道依靠自身的存在才会产生对方的损害，特别是依靠自己的前世业力才会成为被损害的对象。如《入行论》所说：我昔于有情，曾作如是害，故此有情者，今来损恼我。像这样，看待损害的责任在于自己，对于他人和其它人等的攻击、辱骂、恐吓、揭短、殴打、抢夺、夺取享用和权势、以及给予身体和生命损害等一切，都不生愤怒。因为这是大小乘一切功德生起的根本，所以必须修学安忍。如《胜乐所询经》所说：我亦定知昔所作，恶业异熟受众苦，忆念四谛及正断，力大菩提分道支，一切安忍为根本，智者谁不修安忍。如此等等。特别是，为了显示从损害的因缘中成就安忍的方式，如果考察，则大的损害不是大的利益吗？依靠它能够获得安忍的船只和菩提心的珍宝，像那样的损害应当像供养圣法一样。因为没有损害就不会产生安忍，所以孟加拉的班智达总是与爱发怒的阿阇黎交往，说这是我的安忍之所依。因此，当我们的导师，仙人成为宣说安忍的人时，国王争执，与妃子一起在森林中游荡。妃子的随从们见到仙人后，生起信心而听法，国王愤怒了，砍断了仙人的肢体。仙人说：以我自身没有过失的真诚，愿血变成乳汁，肢体恢复如初。结果真的如此了。国王从此开始安忍。
English
The causes and conditions for anger do not arise. Just as an echo does not arise without a sound. Therefore, anger or quarrels, etc., are interdependent. In particular, if one has not previously created the cause of harm in a previous life or in the present state, the other party cannot produce the result of harm. Therefore, in general, one should know that it is by relying on one's own existence that the harm of others arises, and in particular, it is by relying on one's own past karma that one becomes the object of harm. As it is said in the Bodhisattvacaryāvatāra: 'I have harmed sentient beings in the past, in this way, therefore these sentient beings now harm me.' Like this, seeing that the responsibility for harm lies with oneself, one should not be angry at all the attacks, insults, threats, exposing of faults, beatings, robberies, seizing of enjoyments and power, and inflicting harm on body and life by others and other beings. Because this is the basis for the arising of all the qualities of the great and small vehicles, one must train in patience. As it is said in the Kṣāntivādajātaka: 'I also know for certain that I am experiencing the ripening of suffering from past deeds. Remembering the four truths and right abandonment, the powerful limbs of enlightenment, all have patience as their basis, who among the wise would not cultivate patience?' And so on. In particular, in order to show how patience is accomplished from the causes of harm, if one examines, is not great harm a great benefit? Relying on it, one can obtain the ship of patience and the jewel of bodhicitta, such harm should be revered like the holy Dharma. Because patience does not arise without harm, the Bengali Paṇḍita always associated with an Ācārya who was prone to anger, saying, 'This is the basis of my patience.' Therefore, when our teacher, the sage, became one who spoke of patience, the king quarreled and wandered in the forest with his consort. The consort's attendants saw the sage and, having faith, listened to the Dharma, the king became angry and cut off the sage's limbs. The sage said: 'By the truth that I myself have no fault, may the blood turn into milk and the limbs be restored as before.' And so it happened. The king from then on began to be patient.