Tibetan
བྱེད་པ་འདུ་ཤེས་ཏེ། །འདུ་ཤེས་དག་བྱེད་ལྷ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་ཡིན། །དེ་ཉིད་དག་བྱེད་ཡེ་ཤེས་ལ་གོམས་ན། །བཅས་པའི་ལྟུང་པ་ཆོས་ཅན་སྐྱེ་འཇིག་ཅན། །རང་མཚན་མི་འཛིན་ཐོབ་དང་ཤོར་བ་མེད། །ཐོག་མཐའ་བར་དུ་འགལ་བར་མི་གནས་པའི། །ངོ་བོ་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པས་གནས་འགྱུར་གྲུབ། །ཇི་ལྟར་གྲུབ་ཚུལ་ནི་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པའི་སྐབས་སུ་བཤད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང༌། གཞི་དང་བསམ་པ་གཉིས་ཀ་མངོན་གྱུར་ལྡན། །མོས་པས་སྤྱོད་པའི་སྡོམ་པ་གསུམ་ལྡན་ལ། །གནས་ན་བྱེ་བྲག་བསྲུངས་ན་འཆོལ་བར་བསྲུང༌། །ལྡན་ན་ཡར་ལྡན་འཆོས་ན་རང་ས་ནས། །ཉམས་པ་ཁོལ་བུར་ཕྱུང་བའི་ཕྱིར་བཅོས་གྲུབ། །ཅི་ཕྱིར་ཉེས་པ་བསྐྱེད་ན་གང་ཡང་འགོག །དགེ་དང་ཡོན་ཏན་བསྐྱེད་ན་གནང་བའི་ཕྱིར། །གནང་བཀག་ཚིག་གི་ལམ་ན་གནས་པ་མིན། །གང་ཟག་རྒྱུད་དང་འབྲེལ་ནས་གྲུབ་པའོ། །དེ་ལ་ལྔ་བརྒྱའི་ཐ་མར་སྐྱེས་པ་ཕལ་མོ་ཆེ་ནི་ཐོས་པ་ཉུང་ཞིང༌། བསམ་པའི་ཤེས་ རབ་དང་མི་ལྡན་ལ། བསྒོམ་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་བྲལ་བས་དངོས་པོར་བལྟ་བ་ལ་གོམས་ཤིང་མཚན་མའི་རྟོག་པ་དང་བཅས་པས་གཞི་རང་རྒྱུད་པར་གནས་ཤིང་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའི་བསམ་པས་ཟིན་པའང་མོས་པ་ཙམ་དུ་གྱུར་པས་སྡོམ་པ་གསུམ་ལྡན་དུ་ཁས་འཆེ་ཡང་བདག་ཉིད་དགེ་སློང་ཡུལ་མི་དངོས་པོ་ཟག་བྱེད་ལ་སོགས་པས་ཆོས་ལ་དག་གྲོལ་དུ་འཛིན་ཅིང་ལྟར་སྣང་དང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཐབས་དང་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བས། སྡོམ་པ་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་ཡར་ལྡན་གྱི་ངོ་བོར་ཟིལ་གནོན་དུ་ལོག་པ་དཀོན་ན། སྔགས་མེད་པའི་དུག་གིས་འཆི་བ་ལྟར་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་ཉིད་དང༌། དུས་ཚོད་དང་འབྲེལ་བའི་སྤྱོད་པ་ལྷུར་བྱེད་དགོས་པས་ཚོགས་ཀྱི་ལམ་པ་ལ་ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ་པ་དང༌། སྦྱོར་བའི་ལམ་པ་ལ་དགེ་པའི་ཆོས་སྡུད་པ་དང༌། མཐོང་བའི་ལམ་པ་ལ་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་གཙོ་བོར་སྤྱོད་པའི་ལུང་གིས་ཀྱང་གནས་སྐབས་ཀྱི་བྱ་བ་དང་མཐར་ཐུག་སྡོམ་པ་གནས་འགྱུར་དུ་ལུང་བསྟན་པར་རིག་པ་དེ་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་ཡིན་པར་ཤེས་སོ། །དེ་བས་ན་མོས་པས་སྤྱོད་པའི་ས་ལ་སྡོམ་པ་གསུམ་པོ་ཡང་གནས་ན་བྱེ་བྲག་ཏུ་གནས། བསྲུང་ན་འཆོལ་བར་བསྲུང༌། ལྡན་ན་ཡར་ལྡན། འཆོས་ ན་གྲུབ་མཐའ་སོ་སོའི་རང་ལུགས་ཀྱིས་འཆོས་དགོས་པའང་དོན་ལ་གནས་ཏེ། ཤིང་རྟ་རྣམ་དག་ལས། འདི་ལྟར་སོ་ཐར་ནི་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་ཁས་བླངས་ཀྱིས། སྔགས་ཐོབ་དུས་གཏོང་རྒྱུར་མ་བཤད་པའི་ཕྱིར་དང༌། བྱང་སེ
Chinese
是为能作之觉知，觉知清净乃天神瑜伽。若彼清净而熟习于智慧，则所制之堕罪，有法性，具生灭。不执著自相，无得与失。于始、中、末不相违背而安住，体性是世俗谛，故安住转变成立。如何成立之方式，将于密咒乘之章节中宣说。即便如此，基与意乐二者皆具现证，以信解而行持，具足三律仪者，安住时则各别，守护时则守护放逸。具足时则向上具足，修正时则从自地，将退失如糠秕般扬弃故，修正成立。为何造作罪过则遮止一切？若生善与功德则开许之故。开许与遮止不住于言词之道路，乃与补特伽罗相续相连而成立。其中于五百之末所生者，大多数闻法甚少，不具思维之智慧，且远离修习之真实性，故惯于视物为实有，且具足名相之分别念，故基安住于自相续中，且虽以具足方便与大智慧之意乐所摄持，然亦仅成信解而已，故虽自诩具足三律仪，然自性为比丘、俗人、事物、漏失等，执持佛法为清净解脱，且以看似真实与大悲等方便与不可思议之智慧双运故，三律仪之功德转为向上具足之体性而压制，此甚为稀少。如无咒之毒药致死般，无有罪过。必须勤奋于与时节相关之行持故，集资粮道者，以恶行律仪，加行道者，以摄集善法，见道者，以成办有情义利之戒律为主而行持之教证，亦能了知暂时之事业与究竟之律仪安住转变而作授记，此乃大智慧。因此，于以信解而行持之地，三律仪亦安住时则各别安住，守护时则守护放逸，具足时则向上具足，修正时则需以各宗派之自宗而修正，此亦安住于实义。如《清净车》中所说：如是别解脱乃尽寿受持，然于获得密咒之时，未说需舍弃之故，且菩提
English
It is the awareness of doing. Purifying awareness is the yoga of the deities. If one becomes accustomed to wisdom that purifies it, then the transgressions that are prescribed, having the nature of phenomena, are subject to arising and ceasing. Not grasping at self-characteristics, there is no gain or loss. Not abiding in contradiction in the beginning, middle, and end, its essence is conventional truth, therefore the transformation of abiding is established. How it is established will be explained in the context of the Mantrayana. Even so, both the basis and the intention are manifestly present. For those who practice with faith and possess the three vows, when abiding, they are distinct; when guarding, they guard loosely. When possessing, they possess upwards; when correcting, they are corrected from their own ground, because the deteriorated is cast away like chaff, therefore correction is established. Why prevent anything if faults are created? Because if virtue and qualities are created, they are permitted. Permission and prohibition do not abide on the path of words, but are established in connection with the continuum of the individual. Among those born at the end of the five hundred years, most have little learning, do not possess the wisdom of thought, and are separated from the reality of meditation. Therefore, they are accustomed to seeing things as real and are accompanied by conceptual thoughts of characteristics. Therefore, the basis abides in their own continuum, and even if they are seized by an intention endowed with great skill and wisdom, it becomes mere faith. Therefore, although they claim to possess the three vows, their nature as monks, laypeople, things, outflows, etc., holds the Dharma as pure liberation, and because of the union of seemingly true means such as great compassion and inconceivable wisdom, it is rare for the qualities of the three vows to be transformed into the nature of upward possession and suppressed. Like dying from poison without mantra, there is no fault. Because one must diligently engage in practices related to time, the accumulation path is with the vows of misconduct, the preparation path is with the accumulation of virtuous dharmas, and the path of seeing is with the precepts of benefiting sentient beings as the main practice. The scriptures also teach that the temporary activities and the ultimate transformation of the vows are prophesied, and it is known that this is great wisdom. Therefore, in the place of practicing with faith, the three vows also abide distinctly when abiding, guard loosely when guarding, possess upwards when possessing, and when correcting, one must correct according to the tenets of each school, which also abides in the real meaning. As it is said in the "Pure Vehicle": Thus, individual liberation is undertaken for as long as one lives, but it is not said that one must abandon it when one obtains mantra, and Bodhi-
Tibetan
མས་ནི་སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་བར་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར། སྔགས་ཐོབ་དུས་ཉམས་རྐྱེན་དང་གཏོང་རྒྱུར་མ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པ་ལྟར་སྡོམ་པ་གསུམ་ཀར་སྐྱོན་དང་ཉེས་པ་བསྐྱེད་པ་རྣམས་བཀག་ཅིང་བསྡམས་ལ། ཡོན་ཏན་བསྐྱེད་པ་བཀག་པ་གང་ནའང་མེད་པས། བསླབ་པ་སོ་སོའི་ནུས་པ་ཆེ་ཆུང་དང་གནང་བཀག་གི་ཁྱད་པར་སྤྱིར་བཏང་དང་དམིགས་བསལ་ཕྱེད་པ་གལ་ཆེ་སྟེ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། སྤྱིར་བཏང་བ་ལ་དམིགས་ཀྱིས་བསལ། །བསྟན་བཅོས་དག་ནི་ཀུན་ལ་བསྔགས། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་སྡོམ་པ་གསུམ་གྱི་བསླབ་པའི་གནས་ཀྱང་རྫས་འགལ་བའམ། གཅིག་ཏུ་གནས་མཁར་གཞོང་དག་བྱེད་དང་ལྡན་པར་རིན་པོ་ཆེ་བཅུག་པ་ལ་སོགས་རྟོག་པས་བཏགས་པའི་དངོས་པོའི་དཔེ་དང་འདྲ་བ་མ་ཡིན་པས་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་དང་འབྲེལ་པ་གྲུབ་པའི་ཚུལ་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་རྒྱུད་བསྡམས་ནས་དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སློབ་པའི་ཚུལ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་དྲུག་དང་ཚོགས་ གཉིས་ཀྱི། ཡོན་ཏན་མ་སྐྱེས་བསྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དང༌། །སྐྱེས་པ་སྤེལ་ལ་དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་ཀྱི། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཞེས་བྱ་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པས་བསྡུས། །བྱམས་དང་སྙིང་རྗེས་ཟིན་པའི་དགེ་བ་ནི། །གང་དུ་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་སྦྱིན་པ་ཡིན། །དེ་ལ་རང་འདོད་མེད་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ། །གཞན་དོན་སྐྱོ་ངལ་མེད་པ་བཟོད་པའོ། །ལྷག་པར་སྤྲོ་བཞིན་འཇུག་པ་བརྩོན་འགྲུས་ཏེ། །སེམས་ཅན་དོན་ལ་རྩེ་གཅིག་བསམ་གཏན་དང༌། །དངོས་མཚན་ཞེན་པ་སྤངས་པ་ཤེས་རབ་སྟེ། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་ནམ་ཡང་འདུ་འབྲལ་མེད། །སྤྱོད་ལམ་རྣམ་བཞི་ཀུན་ལ་དྲན་ཤེས་ལྡན། །སྤྱོད་ཡུལ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་དགེ་ཚོགས་ཀྱི། །གོམ་པའི་འདེག་འཇོག་དག་ཀྱང་ཕྱིན་དྲུག་ལམ། །རྩོལ་མེད་འཇུག་པས་ཚོགས་རྫོགས་ཤིན་ཏུ་མྱུར། །འདི་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུའི་ཚེས་ཐམས་ཅད་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་གམ། དེའི་རང་བཞིན་ཚོགས་གཉིས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་སྡུད་པས་དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་སེམས་དྲུག་ལ་བརྟགས་ནས་ཉམས་སུ་བླང་བའི་ཚུལ། བསྡུ་བ་ལས། དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་བརྩོན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་མདོར་བསྡུ་ན་སེམས་དྲུག་སོ་སོར་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། དྲུག་གང་ཞེ་ན། ཁྱད་དུ་གསོད་པའི་སེམས་དང༌། ལེ་ལོ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་དང་སྒྲིབ་པའི་སེམས་དང༌། བཙལ་བས་ཡོངས་སུ་སྐྱོ་བའི་སེམས་དང༌། བར་ཆད་དང་ལྡན་པའི་སེམས་སོ། །ཞེས་རང་རང་གི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ད
Chinese
因为誓言直到菩提的缘故，因为获得真言时没有说衰损的因缘和舍弃的缘故。如是，对于三律仪，遮止和禁断产生过失和罪恶，而对于产生功德，没有任何遮止。因此，区分各个学处的能量大小和开遮的差别，一般和特殊，非常重要。如《宝鬘论》所说：一般之中有特殊，一切经论皆赞叹。因此，三律仪的学处，也不是像物质相违，或者安住在同一处所，像具备清洗容器，放入珍宝等，以分别念假立的事物之比喻，应当了知与补特伽罗的相续相联系而成立之理。如是，以律仪之戒律调伏相续后，学习积聚善法的戒律之理。六波罗蜜多和二资粮的，未生功德令生起，已生功德令增长，积聚善法的，称为戒律，以心之学所摄。以慈悲所摄持的善法是，无论何处利益有情即是布施。对此，没有自利之心即是持戒，为利他没有疲厌即是忍辱。特别是欢喜而行持即是精进，为有情义一心专注即是禅定，舍弃对实有和相的执着即是智慧，六波罗蜜多何时也不分离。四种行为方式皆具足正念正知，行为处所完全清净的善法之聚，行走的抬腿落脚也是六波罗蜜多的道。无勤任运而行持，圆满资粮非常迅速。如是，成佛之因的一切法，皆以六波罗蜜多，或者其自性二资粮完全摄持，因此称为积聚善法的戒律。这也是依于六种心而修持之理。在《摄分》中说：于积聚善法之戒律而精进的菩萨，若总的来说，应当观察六种心，哪六种呢？即是：轻蔑之心， 懈怠之心和染污之心，因寻求而完全厌倦之心，以及具有障碍之心。如是各自的不顺品。
English
Because of the vow until enlightenment, because when obtaining mantra, the causes of degeneration and abandonment are not mentioned. Thus, for the three vows, preventing and prohibiting the arising of faults and sins, but there is no prevention of the arising of merits. Therefore, it is very important to distinguish the magnitude of the power of each precept and the difference between what is allowed and what is prohibited, both generally and specifically. As stated in the "Ratnavali": What is specific within the general, all scriptures praise. Therefore, the objects of learning of the three vows are not like contradictory substances, or residing in one place, like having a container for cleaning and putting in jewels, etc., which are examples of things fabricated by conceptual thought. One should understand the principle of establishing a connection with the continuum of the individual. Thus, after taming the continuum with the discipline of the vows, one learns the discipline of accumulating virtuous dharmas. The six perfections and the two accumulations, causing unborn qualities to arise, increasing qualities that have already arisen, accumulating virtuous dharmas, are called discipline, which is included in the training of the mind. The virtue that is held by love and compassion is, wherever benefiting sentient beings is giving. In this regard, having no self-interest is morality, and having no weariness for the sake of others is patience. In particular, engaging with joy is diligence, focusing single-mindedly on the meaning of sentient beings is meditation, and abandoning attachment to reality and characteristics is wisdom. The six perfections are never separate. All four modes of conduct are endowed with mindfulness and awareness. The collection of virtues in a completely pure place of conduct, even the lifting and lowering of the feet in walking is the path of the six perfections. Engaging effortlessly and spontaneously, the completion of accumulation is very rapid. Thus, all the qualities of the cause of Buddhahood are completely encompassed by the six perfections or the two accumulations of their nature, therefore it is called the discipline of accumulating virtuous dharmas. This is also the principle of practicing based on the six minds. It is said in the "Compendium": A Bodhisattva who strives for the discipline of accumulating virtuous dharmas, in summary, should examine six minds individually. What are the six? They are: the mind of contempt, the mind of laziness, the mind of defilement, the mind that is completely weary from seeking, and the mind that has obstacles. Thus, the respective unfavorable aspects.