Tibetan
་གྱེས་པ་བདུན་ནི། གཞི་ཡོད་པ། འོད་སྲུང་པ། ཆོས་སྲུང་པ། མང་དུ་ཐོས་པར་སྨྲ་བ། ས་སྟོན་པ། གོས་དམར་ཅན། རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ་སྨྲ་བའི་སྡེ་དང་བདུན་ནོ། །ཕལ་ཆེན་པ་ནི་རིགས་བྲམ་ཟེ་འོད་སྲུང་ཆེན་པོའི་བརྒྱུད་པ་སྟེ་དེ་ལས་གྱེས་པ་ལྔ་ནི། ཤར་གྱི་རི་བོའི་སྡེ། ནུབ་ཀྱི་རི་བོའི་སྡེ། གངས་རིར་གནས་པའི་སྡེ། བཏགས་པར་སྨྲ་བའི་སྡེ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པར་སྨྲ་བའི་སྡེའོ། །གནས་བརྟན་པ་ནི། རིགས་སྨྱིག་མ་མཁན་ཀཱ་ཏྱ་ཡ་ནའི་བརྒྱུད་པ། དེ་ལས་གྱེས་པ་གསུམ་ནི། རྒྱལ་བྱེད་ཚལ་ན་གནས་པའི་སྡེ། འཇིགས་མེད་རི་ལ་གནས་པའི་སྡེ། གཙུག་ལག་ཁང་ལ་གནས་པའི་སྡེའོ། །མང་པོས་བཀུར་བ་ནི། འདྲེག་མཁན་གྱི་རིགས་ཉེ་བར་འཁོར་གྱི་བརྒྱུད་པ། དེ་ལས་གྱེས་ པ་གསུམ་ནི། ས་སྒྲོག་རིགས་ཀྱི་སྡེ། སྲུང་བ་པའི་སྡེ། གནས་མ་བུའི་སྡེ་སྟེ་སྤྱིར་དྲིལ་བས་ཉན་ཐོས་སྡེ་པ་བཅོ་བརྒྱད་དོ། །དེ་དག་གི་དབྱེ་བ་འདུལ་བ་ལུང་ནའང་འཐོར་ཏེ་བཞུགས་པ་འོད་ལྡན་དང༌། བཀླག་པའི་འཁོར་ལོ། སྡེ་པའི་གྱེས་མདོ་རྣམས་ལས་གསལ་བར་བསྟན་ཏོ། །བོད་དུ་དར་ཆེ་བ་ནི་གཞི་ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་ཉིད་དེ། དེ་དག་རྣམ་པ་མི་མཐུན་ཀྱང་རབ་བྱུང་སྡེ་ལྔའི་སྤྱོད་པ་དང་འབྲེལ་ཞིང་སྟོན་པའི་བཅས་པས་མ་ཁྱབ་པ་མི་སྲིད་པས་ཀྲྀ་ཀིའི་རྨིས་ལྟས་དང་མཐུན་པར་བཀར་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་ན་བསླབ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་དབང་ཐོབ་པར་བྱས་ནས་ནན་ཏུན་དུ་བསྲུང་བར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་མ་བསྲུང་ན་རྩ་ལྟུང་ལྟ་བུའི་ངོས་ནས་འཆབ་མེད་ལ་བསླབ་པ་སྦྱིན་ནས་ཕྱིར་བཅོས་སུ་ཡོད་ཀྱང༌། སོ་ཐར་གྱི་རང་འབྲས་མཐར་ཐུག་དགྲ་བཅོམ་པའི་གོ་འཕང་མ་ཐོབ་དེ་སྲིད་དུ་ཕམ་པའི་དངོས་གཞི་ལྷག་མ་མེད་པར་ཟད་མི་ནུས་པས་རྣམ་གྲོལ་འཐོབ་པ་ལ་ཡུན་རིང་འགྱང་བ་ཉིད་དེ། འདུལ་བ་ལུང་ལས། དམ་ཆོས་ཐོས་པར་མི་འགྱུར་ལ། །ཐོས་པ་མྱུར་དུ་བརྗེད་པར་འགྱུར། །ས་ལམ་རྟོགས་པའམ་ཡོངས་མི་སྐྱེ། །ཞེས་སོ། །ཉམས་པའི་ཉེས་པས་ཨེ་ལའི་འདབ་མ་ཅན་བཞིན་དུད་འགྲོའི་སྐྱེ་གནས་དང༌། ཕམ་ལྷག་སྦོམ་ལྟུང་སོར་བཤགས་ཉེས་བྱས་སོ་སོའི་ལྕི་ཡང་གི་ཁྱད་ པར་ལས་རིམ་པར་ཚ་བའི་དམྱལ་བ་ནས་ཡང་སོས་ཀྱི་བར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་མདོ་སྡེ་རྣམས་ལས་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་ཏོ། །བསྲུངས་པའི་ཕན་ཡོན་ནི། སྤྱིར་ཚེ་འདིར་ནད་དང༌། རྒྱལ་པོའི་ཆད་པ་དང༌། ཕོངས་པ་ལས་ཐར་པའི་བསམ་པས་བསླབ་པ་བླངས་པ་ནི་འཇིགས་སྐྱོབ་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང༌། ཕྱིར་མར་ལྷ་མིའི་བདེ་འབྲས་ཙམ་ཐོབ་པ་ལ་དམིགས་པ་ནི་ལེགས
Chinese
七个分裂出的部派是：说一切有部、饮光部、护法部、多闻部、地住部、着赤衣部、分别说部。大众部是婆罗门种姓饮光大迦叶的后裔，由此分裂出的五个部派是：东山部、西山部、雪山部、说假部、说出世部。上座部是竹苇工匠种姓迦旃延的后裔，由此分裂出的三个部派是：住胜林部、住无畏山部、住正法殿部。大众敬奉部是屠夫种姓近圆的后裔，由此分裂出的三个部派是：弥沙塞部、善守护部、法藏部，总计归纳起来，声闻部派共有十八个。这些部派的区分在《律藏》中也有零星记载，在《光明》、《诵戒轮》、《部派分裂根本论》等经论中有明确阐述。在藏地弘扬最广的是说一切有部。这些部派虽然形式各异，但都与五种出家僧团的行为相关，不可能超出释迦牟尼佛所制定的范围，因此，应像克勒计的占相一样，将所有戒律进行整理归纳，从而获得所有学处的权力，并严格守护。如果不能守护，从根本堕罪的角度来说，即使毫无隐瞒地给予戒律，并且可以补救，但在未获得别解脱的最终果位——阿罗汉果之前，失败的根本原因无法完全消除，因此获得解脱将会遥遥无期。正如《律藏》中所说：不闻圣法，闻已速忘，地道证悟，永不生起。由于违犯戒律的过失，就像艾草的叶子一样，会堕入畜生道，并且根据破戒、僧残、粗罪、单堕、恶作等罪行的轻重程度，依次堕入热地狱乃至复活地狱，这种情形在诸经中广为阐述。守护戒律的利益是：一般来说，今生可以免受疾病、国王的惩罚和贫困，以希求解脱的想法受持戒律是救护恐惧的戒律；来世仅仅以获得人天安乐的果报为目标是好的。
English
The seven schools that branched off are: Sarvāstivāda, Kāśyapīya, Dharmaguptaka, Bahuśrutīya, Bhūmiśrāvakāḥ, Kāśāyavasana, and Vibhajyavāda. The Mahāsāṃghika is the lineage of the Brahmin caste Mahākāśyapa, from which five schools branched off: Pūrvashaila, Aparashaila, Haimavata, Prajñaptivāda, and Lokottaravāda. The Sthavira school is the lineage of the bamboo craftsman Kātyāyana, from which three schools branched off: Mahāvihāravāsins, Abhayagirivāsins, and Jetavanavāsins. The Sammatīya school is the lineage of the butcher caste Upāli, from which three schools branched off: Kurukullaka, Avantaka, and Vātsīputrīya. In general, summarizing, there are eighteen Śrāvakayāna schools. The distinctions between these schools are scattered throughout the Vinaya Pitaka and are clearly explained in texts such as "Light," "The Wheel of Recitation," and "The Fundamental Treatise on the Division of Schools." The Sarvāstivāda school is the most prevalent in Tibet. Although these schools differ in form, they are all related to the practices of the five monastic communities, and it is impossible to go beyond the scope established by Śākyamuni Buddha. Therefore, like the divination of Kṛki, all precepts should be organized and summarized to obtain authority over all trainings and be strictly guarded. If they are not guarded, from the perspective of root downfalls, even if precepts are given without concealment and can be rectified, the fundamental cause of failure cannot be completely eliminated until the ultimate fruit of liberation, the state of an Arhat, is attained, thus delaying the attainment of liberation for a long time. As stated in the Vinaya Pitaka: "One will not hear the sacred Dharma, and having heard it, one will quickly forget it. Realization of the stages and paths will not arise at all." Due to the fault of degeneration, like the leaves of the Ela plant, one will fall into the realm of animals, and according to the severity of the offenses—Parājika, Saṃghāvaśeṣa, Sthūlātyaya, Prāyaścittika, Prātideśanīya, and Duṣkṛta—one will be born in the hot hells up to the reviving hells in sequence, as extensively explained in the Sutras. The benefits of guarding the precepts are: generally, in this life, one can be freed from illness, the punishment of kings, and poverty. Taking precepts with the intention of seeking liberation is the discipline of protecting from fear; aiming only to obtain the happiness of gods and humans in future lives is good.
Tibetan
་སྨོན་གྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཏེ། གཉིས་པོས་འཁོར་བ་ལས་ཐར་བར་མི་འགྱུར་ཡང་གནས་སྐབས་ཙམ་དུ་དེ་དང་དེའི་བདེ་འབྲས་ལ་སྦྱོར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ས་གའི་ལྷས། རབ་བསྔགས་ནོར་ནི་ཕུན་ཚོགས་ཤིང༌། །ལྷ་ཡི་ཁང་བཟང་དམ་པར་སྐྱེ། །ཞེས་སོ། །གང་གི་ཚེ་དེའི་རྒྱུད་ལ་ངེས་འབྱུང་གི་བསམ་པ་སྐྱེས་པ་ན་སོ་སོ་ཐར་པ་མཚན་ཉིད་པར་འགྱུར་ཏེ་སྡོམ་པ་འདི་ནི་འཁོར་བ་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་སོ། །དེ་སྐད་དུ་སའི་སྙིང་པོ་འཁོར་ལོ་བཅུ་པའི་མདོ་ལས། སྲིད་པའི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མི་བལྟ་བར་བསྲུང་ངོ༌། །ཞེས་སོ། །དེའང་འདི་ལྟར་གཅུང་དགའ་བོའི་ལེགས་སྨོན་གྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་སྟོན་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་དམྱལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་བསྟན་པས་སོ་སོ་ཐར་པ་མཚན་ཉིད་པར་གནས་གྱུར་ནས་དགྲ་བཅོམ་ཐོབ་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བས་ན་བསམ་ཤེས་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ནི་ ཚུལ་ཁྲིམས་ཙམ་པོ་བ་ལ་ཆེ་ཐང་དུ་མི་འཛིན་པར། འཁོར་བའི་རང་བཞིན་གང་དུ་འཁོར་ཡང་མེའི་འོབས་དང་རྒྱ་མཚོའི་ཀློང་བཞིན་དུ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་ཤེས་ནས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་བསམ་པ་ཁོ་ནས་སོ་སོ་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་བླང་བར་བྱ་བ་ནི་ཉན་ཐོས་རང་སའི་གྲུབ་མཐའ་ཡིན་ལ། གཞན་དུ་སྦྱོར་བ་ཐེག་ཆེན་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱིས་ཟིན་ན་སོ་སོ་ཐར་པ་རིགས་བརྒྱད་པོའང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སོ་སོ་ཐར་པར་འགྱུར་བ་འདོད་པ་དང༌། བྷཾ་ག་ལའི་པཎྜི་ཏས་ཀྱང་སོ་སོ་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་དག་ཀྱང་བསམ་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱིས་འཕང་བར་བྱའོ། །ཞེས་བཤད་པ་ནི་ཡོད་དོ། །ཕན་ཡོན་ནི། དགེ་སློང་ལ་རབ་ཏུ་གཅེས་པའི་མདོ་ལས། ཤིན་ཏུ་ལེགས་པར་ཚུལ་ཁྲིམས་གང༌། །བསྡམས་པའི་མི་དེ་མཛེས་པའི་གཟུགས། །འདུལ་བ་ལ་ནི་ཉེ་བར་གནས། །ཚུལ་ཁྲིམས་བསླབ་པ་རང་ཉིད་ཆེས། །མི་དེ་ཉི་མ་གཅིག་ལ་ཡང༌། །བསོད་ནམས་ཕུང་པོ་དཔག་ཏུ་མེད། །གསོག་ཅིང་སངས་རྒྱས་འབྲས་བུ་འགྲུབ། །ཅེས་དང༌། སློབ་དཔོན་དཔའ་བོས། ལྷ་རྫས་དགའ་རྒྱུ་མི་ཡི་ལོངས་སྤྱོད་དང༌། །བདེ་མཆོག་རོ་མཆོག་ལྷ་ཡི་ཕུན་སུམ་ཚོགས། །ཚུལ་ཁྲིམས་རྒྱུས་བྱུང་ཅི་ཞིག་ངོ་མཚར་ཆེ། །སངས་རྒྱས་ཆོས་རྣམས་དེ་ལས་བྱུང་བ་ལྟོས། །ཞེས་པ་ལྟར་ རོ། །ཁྱད་པར་བསྟན་པ་ཡར་ལྡན་གྱི་དུས་བསླབ་གཞི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་བསྲུངས་པ་ལས། ད་ལྟར་བསྟན་པ་འགྲིབ་ལ་ཉེ་བ། བསྟན་པའི་ལམ་སྲོལ་ལ་ཞུགས་པ་དག་ཀྱང་ལྷག་པར་མ་དུལ་ཞིང་མ་བསྡམས་པ། ངེས་འབྱུང་དང་རིང་བ། ཁྱིམ་པ་དང་འདྲིས་ཤིང་དེའི་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་ལ་དགའ་བའི་དུས་ཉིན་
Chinese
是愿的戒律。虽然二者都不能从轮回中解脱，但只是暂时地与各自的安乐果报相结合。如萨迦神所说： 极赞之财富，丰饶之树，生于天之庄严宫殿。 当某时，在其相续中生起出离心时，便成为具相的别解脱，因为此律仪是必定从轮回中出离的自性。如《地藏十轮经》所说： 不观一切有之成熟，而守护之。 也是如此，如仲嘎波（གཅུང་དགའ་བོ།）以善愿的戒律显示神通，示现地狱之苦，从而使别解脱具相而转为安住，获得阿罗汉果一般。因此，具有觉知的人们， 不应将仅仅是戒律者视为伟大，而应了知无论轮回的自性在何处轮回，都如火坑和海洋深处一般，是痛苦的自性，唯有以出离心才能受持别解脱戒，这是声闻自宗的宗义。另外，若以大乘发心来摄持，则别解脱八种也能转为菩萨的别解脱，这是被允许的。孟加拉的班智达也说： 即使是别解脱的戒律，也应以菩提心来提升。 这是存在的。利益是： 在《极爱比丘经》中说： 极其善妙之戒律，守护之彼人，具美之形色，安住于调伏，戒律学处自身胜。 彼人一日中，积聚无量福德聚，成就佛果。 如学士英雄所说： 天物之喜乐，人之受用，殊胜之乐味，天之圆满，戒律因生何者稀有大？观佛法皆从彼生。 就像这样。 特别是，在教法兴盛之时，能守护圆满的学处，而现在教法衰落之际，进入教法行列的人们，也更加不调柔且不守护，远离出离心，喜欢与在家者交往并随顺他们，这样的时代。
English
It is the discipline of aspiration. Although neither of the two can liberate from samsara, they only temporarily connect with the happiness and results of each. As the deity of Sakya said: The highly praised wealth is a tree of abundance, born in the sacred palace of the gods. When the thought of renunciation arises in one's mind, one becomes characterized by individual liberation, because this vow is the very nature of definitely arising from samsara. As it is said in the Sutra of the Ten Wheels of the Essence of the Earth: Do not look at all the ripenings of existence, but protect them. It is also like this, just as Chung Gawa (གཅུང་དགའ་བོ།) showed the suffering of hell through the magical power of teaching the discipline of good aspirations, thereby transforming the characteristics of individual liberation into abiding and attaining the Arhatship. Therefore, those who possess understanding should not regard mere disciplinarians as great, but should know that wherever the nature of samsara revolves, it is like a pit of fire and the depths of the ocean, and is the nature of suffering. Only with the thought of renunciation should one take the vows of individual liberation, which is the tenet of the Hearers' own school. Furthermore, if it is taken with the Mahayana mind of enlightenment, then the eight types of individual liberation can also be transformed into the individual liberation of a Bodhisattva, which is accepted. The Bengali Pandit also said: Even the vows of individual liberation should be elevated by the mind of enlightenment. This exists. The benefits are: In the Sutra of the Greatly Cherished Bhikshu, it says: Whichever discipline is extremely good, that person who is restrained has a beautiful form, abides near discipline, and the discipline of morality itself is supreme. That person, even in one day, accumulates immeasurable heaps of merit and accomplishes the fruit of Buddhahood. As the scholar Hero said: Divine substance, joy, human enjoyment, supreme bliss, supreme taste, divine perfection, what is more wonderful than that which arises from discipline? Look, all the Buddha's teachings arise from that. Like that. In particular, in times when the teachings are flourishing, the entire foundation of learning is fully protected, but now, as the teachings are nearing decline, those who have entered the path of the teachings are even more untamed and unrestrained, far from renunciation, fond of associating with householders and following them, in such times.