Chinese
舍戒之因有四：于能解语者前，真心实意地舍戒，或虽未舍戒，然生起与如法受持相违之念，认为难以梵行，由示舍戒之因亦可舍戒。经中云：“未舍戒，未毁戒。”如是说故。如是，舍所依身，谓有色之识官诸根灭尽，死殁而舍戒；所依身衰损，谓二根一时出现，或三次转变而舍戒；无所依，谓生起视因果为无有之邪见而舍戒。后者乃因善根断绝，故无持戒之所依，故说为大小乘一切之舍戒因，故极重。于四者之上，加上近住之夜已过之舍戒因，乃《俱舍论》之宗，谓“舍戒、死殁与，二根生起与，断善根及夜已过。”如是特别区分，若未满二十岁，然作已满之想而受近圆戒，若于当年如是知晓，以堕胎弥补亦可，然弥补亦有瑕疵，则彼之律仪即坏，经中云：“若知即坏。若生为未满者，于胎中安住，与弥补之月一同。”又，比丘尼之律仪，以承诺欲行淫事而舍戒，如是云：“为行淫事而承诺于他者，则戒律即乱。”如是。就各部派而言，赤衣部以律之正法隐没而舍戒，因无安立律仪之界限故。经部以根本堕罪隐瞒而舍戒，因相续大无惭愧故。喀且分别说部，虽有根本堕罪隐瞒亦不舍戒，因单方衰损，舍弃律仪不合理故。如是者，乃具律仪与破戒二者，如某些人既有财富，亦有负债。如是认为，彼之方式为：“喀且人于已生者，视如负债与财富二者。”如是，一切堕罪之基
English
There are four causes for abandoning vows: sincerely abandoning vows in the presence of someone who can understand, or even if vows are not abandoned, giving rise to a thought contrary to proper acceptance, considering it difficult to practice celibacy, and showing the cause for abandoning vows also leads to abandonment. As stated in the scriptures: "Without abandoning vows, without destroying vows." Thus it is said. Similarly, abandoning the basis, which means the sense faculties of form cease, and dying and passing away leads to abandonment; the basis deteriorates, which means two genders appear at once, or changing three times leads to abandonment; having no basis, which means giving rise to the wrong view of seeing cause and effect as non-existent leads to abandonment. The latter is extremely serious because it is said to be the cause of abandoning all vows of the Great and Small Vehicles because the root of virtue is cut off, and therefore there is no basis for holding vows. On top of the four, adding the cause of abandoning vows after the night of the observance has passed is the tradition of the Treasury, which says, "Abandoning vows, dying and passing away, the arising of two genders, cutting off the root of virtue, and passing the night." If we distinguish specifically, if one is not yet twenty years old, but thinks that one is and receives full ordination, if one knows this within that year, it is permissible to compensate by abortion, but even if one compensates, there is a flaw, and that person's discipline will be broken. The sutra says, "If one knows, it is broken. If one is born before the age, one dwells in the womb, together with the month of compensation." Also, the discipline of a nun is abandoned by promising to engage in sexual activity, as it is said, "When one promises another to engage in sexual activity, the discipline is confused." Thus it is. In terms of each school, the Red Robe school abandons vows when the Dharma of the Vinaya disappears, because there is no established boundary for the vows. The Sutra school abandons vows when fundamental transgressions are concealed, because the continuum is greatly shameless. The Kashmiri Vaibhashikas do not abandon vows even if fundamental transgressions are concealed, because it is unreasonable to abandon vows due to a single aspect being damaged. Such a person is both disciplined and immoral, like some people who have both wealth and debt. Thus they think, and their way is: "The Kashmiris consider what has arisen as both debt and wealth." Thus, the basis of all transgressions
Tibetan
་བསམ་སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་རྒྱུ་ཚོགས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར། དང་པོར་སྡོམ་པ་སྐྱེ་བའི་ཚེ་ཡང་སྡོམ་རྫས་གཅིག་ནས་བདུན་པའི་བར་དངོས་སུ་སྐྱེ་བ་དང་གྲངས་མཚུངས་པའི་འབྱུང་བ་བཞི་ཚན་དེ་སྙེད་འབྱུང་བས་ཉེར་ལེན་གྱི་རྒྱུ་བྱས། མཐུན་པའི་རྐྱེན་མཁན་སློབ་ལ་སོགས་པའི་བྱེད་རྒྱུ་དང་སྐལ་མཉམ་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་རྒྱུའི་ཚུལ་གྱིས་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱི་གཟུགས་ཅན་དུ་སྐྱེ་བའི་དངོས་འབྲས་སྤང་བ་བདུན་པོ་ཀླུ་གཅིག་ལ་སྤྲུལ་མགོ་ བདུན་ཡོད་པ་ལྟར་སྐྱེ་ཤིང་གནས་པས་གཅིག་ཤོས་བཅད་ཀྱ་གཞན་དྲུག་པོ་རང་སར་གནས་པ་ལྟར་འདོད་དེ་སོ་སོ་ཐར་པའི་འགྲེལ་པར་ཡང༌། ཇི་ལྟར་ཕྱོགས་གཅིག་བླངས་པ་ཡིས། །ཐམས་ཅད་བླངས་པར་མི་འགྱུར་བཞིན། །དེ་བཞིན་ཕྱོགས་གཅིག་བཏང་བས་ཀྱང༌། །ཐམས་ཅད་བཏང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ལྟར་ན་ལུང་ལས། བཙུན་པ་ལས་དུ་མཆིས། ཉེ་བར་འཁོར་བརྒྱ་རྩ་གཅིག་གོ །ཞེས་པ་ལྟར་གྱི་ལས་བརྒྱ་རྩ་གཅིག་གི་ཆོ་ག་ནུབ་ནས་འབོགས་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་མེད་པས་གསར་དུ་སྐྱེ་བ་མེད་ཀྱང༌། སྡོམ་པ་སྔར་ཡོད་གཏོང་བའི་རྒྱུ་མེད་དེ། དེའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྟོགས་པའི་དམ་ཆོས་མ་ནུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ཀྱིས། ལུང་ཆོས་ནུབ་པ་ཙམ་གྱི་སྡོམ་པ་སྔར་ཡོད་མི་གཏོང་སྟེ། རྟོགས་པའི་དམ་ཆོས་མ་ནུབ་པའི་ཕྱིར། འོན་ཀྱང་དེའི་ཚེ་སྔར་མེད་གསར་སྐྱེ་མེད་དེ། འབོགས་བྱེད་ཀྱི་ཆོ་གའི་རྣམ་གཞག་མེད་པའི་ཕྱིར་གསུང་ངོ༌། །ཕྱི་མའི་དོན་ནི་རྒྱ་ཆེར་འགྲེལ་ལས་སྨད་པ་ཡིན་ཏེ། དགེ་སློང་ཕམ་པར་གྱུར་པ་ལ་ནི་སྡོམ་པ་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང༌། དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་དགོས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཚངས་པ་མཚུངས་པར་སྤྱོད་པ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་གནས་པ་དང༌། ལོངས་སྤྱོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་ནི་རྣམ་ པར་གྲོལ་བའི་ཆེད་ཡིན་ལ། དེས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཐག་རིང་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དེའི་སྡོམ་པ་ནི་མེད་པ་དང་འདྲའོ། །ཞེས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་པར་མའི་དོན་ལ་འཇུག་གོ །འོན་ཀྱང་དང་པོའི་ལས་ཅན་བསམ་པ་རང་བཞིན་དུ་མི་གནས་པ་དང༌། ཚོར་བས་གཟིར་ནས་སེམས་རྣལ་དུ་མི་ཕེབས་པའི་གཞན་དབང་དུ་གྱུར་ནས་བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པ་ལ་སྡེ་ལྔའི་དངོས་གཞི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མི་བསྐྱེད་དེ། ཉམས་པ་དང་མ་ཆགས་པ་གཉིས་ལྟུང་བ་ལ་སྦྱོར་ན་ཉེས་བྱས་སོ། །ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་འདིར་ནི་བར་པའི་དོན་དང་འབྲེལ་པ་སྟེ། འཆབ་བཅས་ཀྱིས་གཏོང་ཡང༌།
Chinese
由于思和行的最终因是不同的集合。首先，当戒律产生时，从一到七的戒律物质实际产生，并且数量相等的四大元素集合也因此产生，作为近取因。有利的条件是堪布和弟子等的作者因，以及平等同时产生的因的方式，产生为有表色的色法的实际结果，就像七个舍弃，就像一条龙有七个头一样，产生和存在，如果一个被切断，其余六个保持在原位一样，这是被认可的，并且在《别解脱经》的注释中也说：正如取走一个方向，不会导致全部被取走一样。同样，舍弃一个方向，也不会导致全部被舍弃。如此说。如果按照第一种观点，如经中所说：比丘有多少？近事有一百零一。像这样的一百零一种行为的仪式已经消失，没有了施设授予的方式，所以即使没有新的产生，也没有舍弃先前存在的戒律的因，因为他的相续中的证悟正法没有消失。如是无著昆仲说：仅仅因为圣教消失，不会舍弃先前存在的戒律，因为证悟的正法没有消失。然而，那时没有先前没有的新生，因为没有施设授予的仪式的缘故。后者的意思是《广大解》中所批评的，对于成为失败的比丘来说，即使已经有了戒律，也是没有必要的，因为不能与梵行者们一起居住和受用，并且正确地受持戒律是为了解脱，但他使解脱变得遥远，因此，他的戒律就像不存在一样。遵循这些，进入到其他意义中。然而，对于最初的业者来说，想法不是自然存在的，并且由于感受的折磨，心不能平静，成为他者的控制，不能修行，所以不能如实地生起五类的本体，如果将退失和不染着两者与堕罪结合，则为恶作。因为这样说的缘故。因此，这里与中间的意义相关，即使带着隐瞒而舍弃。
English
Because the ultimate causes of thought and action are different collections. Firstly, when the vows arise, the vow substances from one to seven actually arise, and the same number of four-element sets also arise, acting as the proximate cause. The favorable conditions are the agent cause of the Khenpo and disciples, etc., and the manner of the co-arising cause of equal share, producing the actual result of the form with manifestation, like the seven abandonments, like a single Naga with seven heads, arising and remaining, so that if one is cut off, the other six remain in place, this is accepted, and in the commentary on the Pratimoksha it is also said: Just as taking one direction does not cause all to be taken, so too, abandoning one direction does not cause all to be abandoned. So it is said. According to the first view, as the sutra says: How many monks are there? There are one hundred and one close attendants. Like this, the ritual of one hundred and one actions has disappeared, and there is no way to establish the granting, so even if there is no new arising, there is no cause to abandon the previously existing vows, because the realization of the true Dharma in his continuum has not disappeared. As the brothers Asanga said: Merely because the scriptural Dharma has disappeared, the previously existing vows are not abandoned, because the realization of the true Dharma has not disappeared. However, at that time there is no new arising that did not exist before, because there is no ritual for establishing the granting. The latter meaning is criticized in the Extensive Commentary, for a monk who has become defeated, even if he has vows, they are unnecessary, because he cannot live and enjoy with those who practice similarly to Brahma, and taking vows correctly is for liberation, but he has made liberation distant, therefore, his vows are like non-existent. Following these, one enters into other meanings. However, for the initial practitioner, thoughts are not naturally abiding, and because of the torment of feelings, the mind cannot be calmed, becoming under the control of others, unable to practice, so the actual basis of the five classes is not generated as it is, if one combines degeneration and non-attachment with transgression, it is a misdeed. Because it is said so. Therefore, here it is related to the meaning of the intermediate, even if abandoning with concealment.