Chinese
称为行淫堕罪，即从梵行中退失。第二，不予取之堕罪是：事缘在王舍城，具财比丘为了建造自己的房屋而偷盗了未生怨王的树木，因此而制定。所依是：他人所拥有的价值完整的物品，价值的尺度是喀尔沙巴拿的四分之一。烧成灰烬的贝币与球和瓣结合起来食用，二十枚贝币是一个卡卡尼，四个卡卡尼是一个玛沙卡，即八十枚贝币。二十个玛沙卡是一个喀尔沙巴拿，即一千六百枚贝币。它的四分之一是四百枚贝币，是玛沙卡的价值尺度。一般来说，价值随时间而变化，佛陀在世时，二十个玛沙卡是一个喀尔沙巴拿，但在释迦光论师的时代，价值下降，六十个玛沙卡才被认为是喀尔沙巴拿。这里如经根本中所说，中等尺度是五个玛沙卡。那么，在绿松石拥有者热巴巾（约815-836年）时代，按照印度的方式确定，如果按金唐计算，一个玛沙卡是两个金塞瓦。五个就是喀尔沙巴拿的四分之一，即十个金塞瓦，或者大麦等。如《律经》中说：偷盗喀尔沙巴拿的四分之一，偷盗者将失去戒律。如是，想法是明明知道是他人的物品，动机是贪恋他人的财物而想偷盗，行为是通过身语占为己有，最终自己偷盗，或者让别人偷盗也可以，对境圆满，并且自己生起获得之想。第三，杀生的堕罪是：事缘在抛弃之地的灯树园林中，六十个禅定者修习不净观，因身体不净而厌恶，于是让德修比丘杀死斯贝格，因此而制定。所依是人，或是人胎，是与自己不同的相续。想法是对境无误地认为是要杀的对象，动机是嗔恨或者属于大食，以杀人为目的，行为是毒药、武器，或者对他说死亡的赞美之词而让他死去，或者让别人去杀，以及对杀人随喜等等作为因缘。
English
The defeat of sexual intercourse is called falling from the Brahma conduct. The second defeat of taking what is not given is: The story is that in Rajagriha, the monk Norchen stole the trees of King Ajatashatru in order to build his own house, and therefore it was established. The basis is: an object owned by another person that has a complete value, and the measure of value is one-fourth of a Karshapana. Burnt ashes of shells are combined with balls and petals to be eaten, and twenty shells are one Kakani. Four Kakani is one Mashaka, which is eighty shells. Twenty Mashaka is one Karshapana, which is one thousand six hundred shells. One-fourth of that is four hundred shells, which is the measure of the value of Mashaka. In general, the value changes with time. When the Buddha was alive, twenty Mashaka was one Karshapana, but in the time of Master Shakya Light, the value decreased, and sixty Mashaka were considered one Karshapana. Here, as stated in the root Sutra, the medium measure is five Mashaka. So, in the time of Ljangdor, the owner of Relpachen (c. 815-836), it was determined according to the Indian way. If calculated in gold tang, one Mashaka is two gold Seba. Five of them are one-fourth of a Karshapana, which is ten gold Seba, or barley, etc. As it says in the Vinaya Karika: Stealing one-fourth of a Karshapana, the thief will lose the precepts. Thus, the thought is knowing that it is another's object, the motivation is greed for another's wealth and wanting to steal it, the action is taking possession of it through body and speech, and ultimately stealing it oneself, or having someone else steal it, the object is complete, and one generates the thought of obtaining it. The third defeat of killing is: The story is that in the Lamp Tree Garden of the Abandoned Land, sixty meditators practiced the contemplation of impurity, and because their bodies were impure, they were disgusted, so they had the monk Deshyin kill Sbeg, and therefore it was established. The basis is a human being, or a human fetus, a different continuum from oneself. The thought is unerringly recognizing the object as the one to be killed, the motivation is hatred or belonging to the Da'i, with the intention of killing, the action is poison, weapon, or praising death to him and causing him to die, or having someone else kill him, and rejoicing in the killing, etc., as conditions.
Tibetan
ས་ཏེ། མཐར་ཐུག་རང་གི་སྔོན་དུ་བསད་བྱའི་སྲོག་འགགས་པའོ། །དེའང་གཅིག་གིས་བསད་ཀྱང་གསོད་པའི་གྲོས་སུ་ཐེ་བའི་དགེ་སློང་ཡོད་དོ་ཅོག་ལ་ཕམ་པ་འབྱུང་སྟེ། མཛོད་ལས། དམག་ལ་སོགས་པ་དོན་གཅིག་ཕྱིར། །ཐམས་ཅད་བྱེད་པ་པོ་བཞིན་ལྡན། །ཞེས་སོ། །བཞི་པ་བརྫུན་དུ་སྨྲ་བའི་ཕམ་པ་ནི། གླེང་གཞི་ཡུལ་ཡངས་པ་ཅན་དུ་ཉ་པ་ལྔ་བརྒྱ་ལས་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དེ་སྙེད་ཀྱིས་མི་ཆོས་བླ་མའི་བརྫུན་ལ་བརྟེན་ནས་བཅས་སོ། །གཞི་ནི་གང་ལ་སྨྲ་བའི་ཡུལ་རང་ལས་རྒྱུད་ གཞན་གྱིས་བསྡུས་པའི་མིའི་ཐ་སྙད་ལྔ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། སྨྲ་ཤེས་པ། དོན་གོ་བ། ཤེས་པ་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ། མ་ནིང་དང༌། མཚན་མ་གཉིས་པ་མ་ཡིན་པའོ། །གང་སྨྲ་བའི་སྒྲ་ལས་འདོད་ཁམས་ལས་གོང་དུ་འཕགས་པའི་བསམ་གཏན་དང་པོ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བར་གྱི་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡོན་ཏན་གང་རུང་སྟེ། འདི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས། མི་དང་མི་མ་ཡིན་པ་ལྷ་དང་ཀླུ་ལ་སོགས་པའི་འགྲོ་བ་བཅུ་གསུམ་པོའི་གཟུགས་མ་མཐོང་བཞིན་དུ་མཐོང་བ་ལྟར་དང༌། སྒྲ་མ་ཐོས་བཞིན་དུ་ཐོས་པ་ལྟར་དང༌། དེ་དག་བདག་བལྟ་བའི་ཕྱིར་འོང་བའི་ཚུལ་དང༌། དེ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་གཏམ་འདྲིས་པ་ལ་སོགས་འདྲེ་བ་བཞི་དང༌། དེ་བཞི་དང་གྲུ་སྡེ་གཅིག་པ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ཉིད་ཚུར་མཐོང་བ་དང༌། བདག་གིས་སྒྲ་ཐོས་པ་དང༌། བདག་བལྟ་བའི་ཕྱིར་འོང་བ་དང༌། དེ་རྣམས་བདག་དང་ལྷན་ཅིག་གཏམ་འདྲིས་པ་ལ་སོགས་པ་བཞི་སྟེ་བརྒྱད་དང༌། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཉན་ཐོས་རང་གི་མཐོང་ལམ་མ་ཐོབ་པར་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའོ་དང༌། འདོད་པའི་ཁམས་སུ་སྐྱེ་བ་གཅིག་ལུས་པ་མ་ཡིན་བཞིན་དུ་ལན་གཅིག་ཕྱིར་འོང་བ་ཐོབ་བོ་ཞེས་པ་དང༌། འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་སྐྱེ་བ་མ་ཟད་པར་ཕྱིར་མི་འོང་བའོ་ཞེས་པ་དང༌། སྲིད་རྩེའི་སྤང་བྱ་ རྣམས་མ་སྤངས་པར་དགྲ་བཅོམ་པ་ཐོབ་བོ་ཟེར་བ་དང༌། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པ་བཅུ་གཉིས་ལ་བརྟེན་ནས་འབྲས་བུ་མ་ཐོབ་བཞིན་དུ་རང་སངས་རྒྱས་སོ་སྐད་པ་དང༌། འཕགས་པའི་ཁྱད་པར་རྣམས་མ་ཐོབ་པ་ཐོབ་པར་སྨྲ་བ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ། བསམ་པ་འདུ་ཤེས་པ་བསྒྱུར་ནས་བརྫུན་བརྗོད་འདོད་ཀྱི་ཀུན་སློང་དང་ལྡན་པས། སྦྱོར་བ་མངོན་ཤེས་སོགས་གཞན་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་མེད་ཀྱང་ཡོད་པར་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཚུལ་དག་ཡིན་པ། རང་གི་ཡིན་པ། བདག་ཉིད་དང་འབྲེལ་བ༌། མ་ནོར་བ། གསལ་པོར་དང༌། མངོན་སུམ་དུ་སྨྲ་བ་སྟེ། མཚན་ཉིད་དྲུག་དང་ལྡན་པའི་ངག་གིས་མིའི་
Chinese
即，最终在自己之前被杀者的生命断绝。即使一人杀害，所有参与杀害计划的比丘都会犯波罗夷罪。如《俱舍论》所说：“军队等为同一目的，所有人都像执行者一样。”第四个波罗夷是妄语。起因是广严城（Vaisali）的五百渔夫出家，他们依靠妄语获得了戒律。基础是，所说对象是与自己不同传承的，具备五种人类特征：能说话，理解意义，意识自然存在，非男非女，不是双性人。所说内容是，从声音上来说，是高于欲界的初禅直到佛陀的世间和出世间的任何功德。例如，世间法，对于人和非人，天和龙等十三种众生，如同没见到形象却说见到，没听到声音却说听到，他们为了看我而来，和他们一起交谈等四种欺骗，以及和那四种欺骗同一类，他们看到我，我听到声音，他们为了看我而来，他们和我一起交谈等四种，共八种。出世间法，没有获得声闻自己的见道却说已入流，在欲界只剩一次投生却说已获一来果，在欲界的投生未尽却说已获不来果，没有断除有顶的应断之法却说已获得阿罗汉果，没有依靠十二缘起获得果位却自称是独觉佛，没有获得圣者的殊胜功德却说已获得等等事物。以改变想法和意识，具备说谎欲望的动机，通过行为，即使没有比神通等其他更殊胜的功德，也虚构说有。是自己的，与自己相关的，没有错误的，清晰的，以及当面说的。以具备这六种特征的语言对人
English
That is, the life of the one to be killed is ultimately cut off before oneself. Even if one person kills, all monks involved in the killing plan commit Pārājika. As stated in the Treasury of Knowledge (Abhidharmakośa): "For a single purpose, such as war, all are like the executor." The fourth Pārājika is lying. The basis is that five hundred fishermen in Vaishali (Yangs pa can) were ordained and relied on lies about superior human qualities to establish it. The basis is that the object to whom one speaks is a human being with five characteristics, gathered from a lineage other than one's own: able to speak, able to understand meaning, consciousness naturally present, neither male nor female, and not hermaphrodite. What is spoken is, in terms of sound, any worldly or transcendental quality superior to the desire realm, from the first dhyana up to Buddhahood. For example, worldly dharmas, for humans and non-humans, gods and nāgas, etc., the thirteen types of beings, like saying one sees forms without seeing them, like saying one hears sounds without hearing them, the manner in which they come to see me, and the four types of deception such as conversing with them, and being of the same group as those four deceptions, they see me, I hear sounds, they come to see me, and the four types such as they converse with me, making eight in total. Transcendental dharmas, saying one has entered the stream without having attained the path of seeing for oneself as a Śrāvaka, saying one has attained the once-returner although only one birth remains in the desire realm, saying one has attained the non-returner without exhausting birth in the desire realm, saying one has attained Arhatship without abandoning the objects to be abandoned of the peak of existence, claiming to be a Pratyekabuddha without attaining the result by relying on the twelve links of dependent origination, and things like saying one has attained superior qualities of the noble ones without having attained them. By transforming thoughts and consciousness, with the motivation of desiring to lie, through actions, even without a collection of qualities more excellent than supernormal powers, etc., fabricating that one has them. Being one's own, related to oneself, not mistaken, clear, and spoken directly. Speaking to a person with speech possessing these six characteristics.
Tibetan
ཆས་བླ་མའི་རྫུན་མོངན་པའི་ང་རྒྱལ་མེད་པར་སྨྲ་བའམ། གཞན་གྱིས་སྨྲ་བ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བརྩམ་པ་དག །མཐར་ཐུག་གཞན་གྱིས་དེ་ལྟར་གོ་ན་ཕམ་པའོ། །དེ་ལྟར་བཤད་མ་ཐག་པ་བཞི་པོ་གང་ལ་སྤྱད་ཀྱང་རང་རང་གི་རྒྱུ་ཚོགས་སམ། ཡན་ལག་མཐའ་དག་མ་ཚང་ན་སྦོམ་པོ་དང༌། ཚང་ན་ཕམ་པར་འགྱུར་ཞིང༌། དེ་བཞིན་དུ་སྲོག་གཅོད་ལ་མཚོན་ན། མི་མ་ཡིན་པའི་འགྲོ་བ་གསད་ན་དངོས་གཞིའི་རྣམ་པའི་སྦོམ་པོ་དང༌། དུད་འགྲོའི་འགྲོ་བ་ཐ་སྙད་དང་ལྡན་པ་གཅིག་གསད་ན་ཕམ་པའི་ཕྱོགས་མཐུན་ནམ། ཕམ་པ་དང་འདྲ་བའི་ཉེས་བྱས། དམག་ནང་དུ་འགྲོ་བ་ ཕྱོགས་མཐུན། སྤྲུལ་པ་དང་གཟུགས་བརྙན་གསད་ན་བསྡམ་བྱའི་ཉེས་བྱས། མ་བྱིན་བླང་ལ། མི་མ་ཡིན་གྱི་བདག་ཏུ་བཟུང་བ་བླངས་ན་ཕམ་པ་དང་འདྲ་བའི་སྦོམ་པོ། །སྦྱོར་བའི་སྐབས་སུ་བརྐུ་སེམས་ལོག་ན་བཤགས་བྱའི་ཉེས་བྱས། བྱིན་འཕྲོག་དང༌། བཞད་གད་ཀྱི་ཕྱིར་སྦེད་པ་དང༌། མ་བསྒོ་བར་སྟན་ལ་འདུག་པ་བསྡམ་བྱའི་ཉེས་བྱས། མི་ཚངས་སྤྱོད་ལ། ཆགས་སེམས་ཀྱིས་ཁུ་བ་འབྱིན་པ་དང༌། བུད་མེད་ལ་རེགས་པ་འཁྲིག་ཚིག་གསལ་པོར་སྨྲ་བ། སྨྱན་བྱེད་པ་ལ་སོགས་ཕྱོགས་མཐུན་ནམ། ཕམ་པའི་དངོས་གཞི་དང་འདྲ་བའི་ཉེས་བྱས། ཚུལ་བཞིན་ཡིད་བྱེད་མ་ཡིན་པ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་དང༌། རྨི་ལམ་གྱི་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་སོགས་བསྡམ་བྱ། རྫུན་དུ་སྨྲ་བ་ལ། ཕྲ་མ་དང༌། སྐྱོ་སྔོག་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཕམ་འདྲའི་ཉེས་བྱས། ཟུར་གྱིས་སྟོན་པ་དང༌། སྒྲོ་བཏགས་ཅུང་ཟད་ལ་བརྟེན་ནས་བསྐུར་པ་འདེབས་པ་ལ་སོགས་པ་བསྡམ་བྱའི་ཉེས་བྱས་ཏེ། དགེ་ཚུལ་དང་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་ནོ། །དགེ་འདུན་ལྷག་མ་བཅུ་གསུམ་ནི་ལེགས་པའི་ལམ་བསྟན་པའི་གཏམ་ལས། ལྟུང་བ་འདི་བྱུང་བར་གྱུར་ན་མལ་སྟན་དང༌། ཁ་ཟས་ལ་སོགས་པ་དགེ་འདུན་རྒན་པོ་དང༌། བར་མ་དང༌། གཞོན་ནུའི་རྗེས་ལ་ལྷག་མར་སྤྱོད་པས་ན་དགེ་འདུན་ལྷག་མའོ། །ཞེས་པ་ལྟར། དེའི་རྒྱུད་ ལ་ད་དུང་སྡོམ་པ་རྣམ་དག་གི་ལྷག་ལུས་ཤིང༌། དགེ་འདུན་ལ་བསྟེན་ནས་བཅས་འགལ་གྱི་ལྟུང་བ་གང་དག་ལྷག་མའི་མིང་གིས་ཕྱིར་བཅོས་ན་དག་ཏུ་རུང་ཡང༌། དགེ་འདུན་རྣམས་ཀྱི་གྲལ་གཤམ་ལ་གནས་ཤིང༌། བཟའ་བཏུང་གི་ལྷག་མ་ལ་སྤྱོད་པས་དགེ་འདུན་ལྷག་མ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལའང་དབྱེ་ན། ནང་སེམས་ཅན་ལ་ཆགས་པ་ལྔ། ཕྱི་རོལ་ཡོ་བྱད་ལ་ཆགས་པ་གཉིས་ཏེ་འདོད་པའི་ཕྱོགས་ལས་གྱུར་པ་བདུན། གནོད་པ་ལས་གྱུར་པ་གཉིས། བསྒོ་བ་ལས་གྱུར་པ་བཞི་སྟེ་བཅུ་གསུམ་ལས། དང་པོ་འབྱིན་པའི་ལྷག་མ་ནི། གླེ
Chinese
不说上师以虚假的卑劣傲慢，或者赞同他人所说。最终如果他人那样理解，就是堕罪。像这样，刚才所说的四种情况，无论应用于哪一种，如果各自的因缘条件或所有支分不齐全，就是粗罪；齐全就是堕罪。同样，以杀生为例，如果杀死非人众生，就是属于根本形式的粗罪；如果杀死一个有名称的畜生众生，就是堕罪的随顺罪，或者类似于堕罪的恶作。在战争中行进是随顺罪。如果杀死化身和影像，就是应呵责的恶作。对于不予取，如果拿走非人所拥有的东西，就是类似于堕罪的粗罪。在行为的过程中，如果生起盗心，就是应忏悔的恶作。夺取已施之物，为了嬉笑而隐藏，未经告知而坐于座位上，都是应呵责的恶作。对于非梵行，以贪欲心射精，接触妇女，说淫秽之语，媒合等等，都是随顺罪，或者类似于堕罪的根本罪。从不如理作意产生的快乐，以及从梦的习气产生的快乐等等，都是应呵责的。对于说谎，离间语和恶语等等，都是类似于堕罪的恶作。暗示和依靠少许捏造而诽谤等等，都是应呵责的恶作，这些是与沙弥共同的。十三僧残罪，如《善道示语》中所说：“如果发生这种堕罪，床座和食物等等，由年长的僧众、中等的僧众和年轻的僧众依次享用剩余的部分，所以称为僧残。”像这样，在他的相续中仍然残留着清净戒律的余留，依靠僧众，对于违犯戒律的堕罪，如果以僧残之名进行补救，就可以清净，但是因为处于僧众的下位，享用饮食的剩余部分，所以称为僧残。对此也有分类，对内在有情众生有五种贪执，对外在资具有两种贪执，这七种是从贪欲方面产生的。两种是从损害方面产生的，四种是从教诫方面产生的，总共十三种。第一种是舍弃的僧残，即
English
Not speaking with the false, base arrogance of a lama, or agreeing with what others say. Ultimately, if others understand it that way, it is a defeat. Like this, whichever of the four things just mentioned is applied to, if its own causal conditions or all the limbs are not complete, it is a gross offense; if complete, it becomes a defeat. Similarly, taking killing as an example, if one kills a non-human being, it is a gross offense in the form of the basis; if one kills a sentient being of an animal that has a name, it is a concordant offense to defeat, or a misdeed similar to defeat. Going into battle is a concordant offense. If one kills an emanation or an image, it is a misdeed to be restrained. In the case of not giving, if one takes what is possessed by a non-human, it is a gross offense similar to defeat. During the act, if the thought of stealing arises, it is a misdeed to be confessed. Taking back what has been given, hiding for the sake of laughter, and sitting on a seat without being instructed are all misdeeds to be restrained. In the case of unchaste conduct, emitting semen with desire, touching a woman, speaking obscene words clearly, acting as a mediator, etc., are all concordant offenses, or misdeeds similar to the basis of defeat. Happiness arising from improper attention, and happiness arising from the imprints of dreams, etc., are to be restrained. In the case of lying, slander and harsh words, etc., are all misdeeds similar to defeat. Pointing indirectly and relying on a slight fabrication to accuse, etc., are all misdeeds to be restrained, and these are common with a novice monk. The thirteen remaining offenses of the Sangha, as stated in the "Words Showing the Good Path": "If this offense occurs, the bedding and food, etc., are used as leftovers after the elder Sangha, the middle Sangha, and the younger Sangha, so it is called Sangha residue." Like this, in his continuum there still remains the remainder of pure vows, and relying on the Sangha, whatever offenses of transgression of precepts are remedied by the name of Sangha residue can be purified, but because he is in the lower rank of the Sangha and uses the remainder of food and drink, he is called Sangha residue. There are also divisions of this: five attachments to inner sentient beings, and two attachments to outer resources, these seven arise from the side of desire. Two arise from harm, and four arise from instruction, totaling thirteen. The first is the Sangha residue of expulsion, which is