Tibetan
། དོན་མཐུན་པས་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་གཞན་དག་འཇུག་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ཏེ་དེ་སྐད་དུ་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། སྦྱིན་མཚུངས་དེ་དོན་ལེན་འཇུག་དང༌། །བདག་ཉིད་རྗེས་སུ་འཇུག་རྣམས་ཀྱིས། །སྙན་པར་སྨྲ་དང་དོན་སྤྱོད་དང༌། །དོན་མཐུན་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ཡིན། །ཅེས་སོ། །དེ་ལྟར་བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞིས་བསྡུས་ཤིང་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱིས་ཟིན་པའི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་ལ་དངོས་སམ་བརྒྱུད་ནས་ཕན་བདེ་བསྒྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན་ཡང་བྱང་ས་ལས་གཞན་དོན་བྱེད་ཚུལ་རྣམ་པ་བཅུ་གཉིས་སུ་བསྡུས་པའི་ཚུལ་འོག་ཏུ་དཔེ་ལ་བརྟེན་ནས་འཆད་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ་པོའི་ངོ་བོ་ནི་དཀོན་ཅོག་བརྩེགས་པ་ལས། དེ་ལ་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་ནི་མི་དགེ་བ་ལས་ སེམས་བསྲུངས་བ་ཡིན་ནོ། །དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་ནི་གཞན་ལ་ཕན་པ་ལྷུར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་སོ་སོ་ཐར་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་གཉིས་ཀྱང༌། ནང་གསེས་སོ་སོ་ཐར་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས། །ཁྱད་པར་བཞི་ཡི་སྒོ་ནས་འཕགས་པ་སྟེ། །སོ་ཐར་གཞན་གནོད་གཞིར་བཅས་ལྡོག་པ་ཙམ། །བྱང་སེམས་དེ་ཡི་སྟེང་དུ་ཕན་འདོགས་བསྣོན། །སོ་ཐར་སྤང་བ་བདུན་བསྡུས་ལུས་ངག་གཙོ། །བྱང་སེམས་སྤང་བ་བཅུ་ཀ་གཙོ་བོར་བྱེད། །དེ་ལ་སོ་ཐར་གྱི་བཅས་པ་རྣམས་ནི་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་ལྡན་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དག་གི་བསླབ་བྱའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འདུ་ཡང༌། བྱང་སེམས་མ་ཡིན་པའི་རབ་བྱུང་རྣམས་ལ་བསླབ་བྱ་བསྣོན་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཕགས་ཆོས་སུ་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་སོ་སོ་ཐར་པ་ནི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ་པས་གཞན་གནོད་གཞི་བཅས་ལས་ལྡོག་པ་ཙམ་གྱི་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་བརྟེན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་གཞན་ལ་མི་འཚེ་བའི་སྟེང་དུ་ཕན་འདོགས་པ་བསྣོན་པ་སྟེ། ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ་པ། དགེ་བ་ཆོས་སྡུད། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་གསུམ་ཀ་དང་ལྡན་པའོ། །སོ་སོ་ཐར་པ་ནི་སྤངས་པ་བདུན་ གྱིས་བསྡུས་པའི་ལུས་ངག་གིས་ལས་གཙོ་བོར་བྱེད་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་ཀུན་སློང་དང་བཅས་པའི་སྤང་བ་བཅུ་ཀ་གཙོ་བོར་བྱེད་སྟེ། ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས། མཐོ་རིས་ཐར་པའི་བདེ་ལམ་གྱུར་པ་སྟེ། །ལས་ལམ་བཅུ་པོ་འདི་ལས་ཉམས་མི་བྱ། །འདི་ལ་གནས་པས་འགྲོ་ལ་ཕན་བསམ་པའི། །བསམ་པའི་ཁྱད་པར་
Chinese
因为意义一致，所以成为使他人跟随自己的原因，如《经庄严论》所说：“布施相同，接受彼义，令其入，自己随行诸人，乐闻语及义行，是名意义一致性。”如是，以四摄事摄持，以发心摄持，通过直接或间接的方式，成办有情的一切利乐，都是利益有情之律仪，然于《菩萨地》中，将利他之方式归纳为十二种，其方式将于下文依譬喻而宣说。如是，菩萨三律仪之体性，《宝积经》云：“如是，以别解脱律仪守护不善心。以摄善法律仪，现证善之根本。以饶益有情律仪，成办利他。”如是，别解脱与菩萨之律仪二者，内中别解脱较之菩萨心，以四种差别而超胜，即别解脱仅是遮止以损害他者为基础之过患，菩萨心于其上更增添利益他者，别解脱以七种舍弃概括，以身语为主，菩萨心以十种舍弃为主。其中，别解脱之制戒，乃是具菩萨律仪之出家众之学处之一部分，然对于非菩萨之出家众，则以增添学处之方式，而修习成殊胜之法，如是，别解脱是依于遮止自相续之恶行，仅是遮止以损害他者为基础之律仪。菩萨则于不损害他者之上，更增添利益他者，即具足遮止恶行、摄集善法、利益有情三者。别解脱是以七种舍弃所概括之身语为主而行持，菩萨则是以具足意乐之十种舍弃为主而行持，如《摄波罗蜜多》云：“是为增上生及解脱之安乐道，不应违越此十业道，安住于此，则能生起利益有情之意乐，是意乐之差别。
English
Because of the agreement of meaning, it becomes the cause for others to follow oneself, as it is said in the Ornament of the Sutras: "Giving is the same, accepting that meaning, causing it to enter, oneself following all people, delighting in hearing words and acting on meaning, this is called the agreement of meaning." Thus, by the four objects of gathering, and by the mind of enlightenment, through direct or indirect means, accomplishing all the benefit and happiness of sentient beings, is the discipline of benefiting sentient beings, but in the Bodhisattva Grounds, the ways of benefiting others are summarized into twelve kinds, and the way of doing so will be explained below based on examples. Thus, the nature of the three disciplines of the Bodhisattva is from the Jewel Heap Sutra: "Thus, the discipline of restraint protects the mind from non-virtue. The discipline of gathering virtuous dharmas manifests the root of virtue. The discipline of benefiting sentient beings is to diligently benefit others." Thus, both the Pratimoksha and the Bodhisattva's vows, the Bodhisattva's mind is superior to the Pratimoksha in four ways: the Pratimoksha only prevents harm to others based on the root, the Bodhisattva's mind adds benefit to others on top of that, the Pratimoksha is summarized by seven abandonments, with the body and speech as the main focus, and the Bodhisattva's mind focuses on all ten abandonments. Among them, the precepts of the Pratimoksha are one aspect of the training of the ordained who have the Bodhisattva's vows, but for the ordained who are not Bodhisattvas, they are cultivated as a superior dharma by adding training, thus, the Pratimoksha relies on the discipline of restraining misconduct in one's own mind, and is only the discipline of preventing harm to others based on the root. The Bodhisattva adds benefit to others on top of not harming others, that is, possessing all three: restraining misconduct, gathering virtuous dharmas, and benefiting sentient beings. The Pratimoksha is practiced mainly with the body and speech, summarized by seven abandonments, while the Bodhisattva practices mainly with the ten abandonments that possess intention, as the Compendium of Perfections says: "This is the path of happiness for higher realms and liberation, one should not deviate from these ten paths of action, abiding in this, one can generate the intention to benefit sentient beings, this is the difference of intention.
Tibetan
འབྲས་བུ་ཡོད་པར་འགྱུར། །ངག་ལུས་ཡིད་རྣམས་ཡང་དག་བསྡམ་བྱ་བ། །མདོར་བསྡུས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན་ཞེས་རྒྱལ་བས་གསུངས། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་གནང་བཀག་ཤེས་པ་ལས་བསླབ་ཚུལ་ནི། ཁྱད་པར་བསླབ་པའི་གནས་ནི་སོ་ཐར་སྐབས། །གཞན་གྱི་དོན་དུ་བཅས་པ་མི་འདྲལ་ལ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཞན་གྱི་དོན་འགྱུར་ན། །ལུས་ངག་གཉིས་ཀྱི་མི་དགེ་རྣམ་པ་བདུན། །གཞན་དོན་འགྱུར་དང་འགྱུར་བར་ཤེས་པ་དང༌། །རང་གི་དགེ་ཚོགས་མི་སྒྲིབ་འཕེལ་བ་ཡི། །གནས་སྐབས་གསུམ་བརྟགས་གནང་བའི་སྐབས་ཡོད་དེ། །སེམས་སྟོབས་ཆེན་པོས་མི་ནག་མདུང་ཐུང་ཅན། །བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་སྐར་མ་དཔེར་མཚོན་ནས། །རྣམ་པའི་ཉེས་པའང་དོན་ལ་དགེ་བ་ཡིན། །རྒྱུ་འབྲས་མཐུ་ཅན་བསམ་པས་བྱས་པའི་ཕྱིར། །ཡིད་ཀྱི་གསུམ་ལ་གནང་བའི་སྐབས་མེད་དོ། །དེ་ལ་སོ་སོ་ཐར་བའི་སྡོམ་ པ་ལས་ནི་གཞན་དོན་དུ་གྱུར་ཀྱང་བཅས་པ་དང་འདྲལ་བར་མ་གནང་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་གཞན་དོན་དུ་འགྱུར་བ་དང༌། འགྱུར་བར་རིག་པ་དང༌། རང་གི་དགེ་བ་དེ་ལས་གྱ་ནོམ་པ་ལ་བར་དུ་མི་གཅོད་ཀྱི་སྟེང་དུ་སེམས་ཀྱི་འཕེན་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་འཕེལ་བར་འགྱུར་བའི་གནས་སྐབས་གསུམ་བརྟགས་ནས་གནང་བའི་སྐབས་ཡོད་དེ། དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་བསྟན་པ་ལས། གང་དག་བདག་གི་དོན་ལ་བལྟ་བ་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་མེད་ལ། བྱེད་པ་གཞན་གྱི་དོན་འབའ་ཞིག་འདོད་ཅིང་ཐམས་ཅད་དུ་སྙིང་རྗེ་དང་ལྡན་པ་དག་ལ་ནི། ཡིད་ཀྱི་ཉེས་པར་སྤྱོད་པ་གསུམ་མ་གཏོགས་པའམ། །ལོག་པར་བལྟ་བ་ཉིད་མ་གཏོགས་པ་དག་ལ་ལར་རྗེས་སུ་གནང་བ་སྣང་སྟེ། དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་གཙུག་ལག་དག་ལ་བལྟའོ། །ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །དེ་ནི་ཀུན་སློང་གཉིས་པོའང་དང་པོར་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྩ་བ་ལ་རིག་པའི་དཔྱད་པ་རྣོན་པོས་བརྟགས་པར་ཟད་དེ་ངོ་བོ་ཕན་སེམས་རྒྱུན་ཆགས་དང་འབྲེལ་དགོས་པས་ཡིད་ཀྱི་ལས་ལམ་ལས་ཕྱིར་བྱུང་ནས་དེ་གཉིས་ཀྱང་གནང་བའི་སྐབས་ཡིན་པར་བསྡུའོ། །ལ་ལ་འདི་དག་ལ་དཔགས་ནས་འཇམ་དཔལ་དད་པ་ལོག་ནས་ཀུན་ཏུ་རྒྱུའི་ནང་དུ་ཞུགས་པའི་ཚེ་ལྟུང་བ་གླེངས་པས་མེད་པར་གསུངས་ པ་ལྟ་བུ་དཔེར་སྦྱར་བ་ནི་རིག་པ་མ་ཡིན་གྱི། བཅས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་མིག་དང་རྣ་བའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བས་ལུས་ངག་གི་སྒོ་ནས་ལོག་ལྟ་སྐྱེས་པར་བསྟན་ཡང༌། མ་བཅས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པར་བྱ་བའི་སྒོ་ནས་དེ་དག་གདུལ་བའི་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ཉིད་དུ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་དང༌། ལོག་པར་བལྟ་བ་མེད་པས་བར་དང་བར་དུ་དཀོན་མཆོ
Chinese
将会有结果。语身意三者，应如实调伏。简而言之，戒律如是，胜者所说。如是。虽然如此，了知开遮之外，学习之法是：尤其学习之处，乃别解脱时。为他利故，所制不违越。若菩萨为利他，身语二者的七种不善，知为利他而转变，或将转变，以及自之善聚不障增长，此三种情况，观察后有开许之时。如心力强大之黑人持短矛者，以及婆罗门童子星宿为譬喻，形式上的过失，实则为善。因以具力之因果作意故。意的三种，无有开许之时。如是，别解脱律仪中，即使为利他，亦不开许违越所制。菩萨为利他而转变，或知将转变，以及自之善根较彼更丰饶，不作阻断之上，以心之牵引力而令增长，此三种情况，观察后有开许之时。于宣说十善业道中云：何者于自利，少分亦不顾，所作唯欲他利，且于一切时，具足悲悯者，除意之三恶行，或唯除邪见外，一般似有随许。对此，当查阅菩萨戒决定之论典。如是宣说。彼二之意乐，亦仅于最初生起之根本，以敏锐之智慧观察而已，其体性必须与恒常之利他心相连，故从意之业道中生起，彼二亦可归纳为有开许之时。有些人依此推断，如妙吉祥信仰颠倒，进入外道中时，未曾提及堕罪等，以此为例证，实不合理。因所制之戒律，乃随眼耳而行，故显示从身语之门生起邪见。然未制之戒律，乃从意之觉知之门，精于调伏彼等之方便，且无有邪见，故于中间和中间三宝
English
There will be results. Speech, body, and mind should be properly tamed. In short, this is the discipline, as spoken by the Victorious Ones. Thus it is. However, in addition to knowing what is allowed and prohibited, the way to learn is: Especially the place of learning is during individual liberation. For the sake of others, what is prescribed is not transgressed. If a Bodhisattva transforms for the benefit of others, the seven non-virtues of body and speech, knowing that they transform for the benefit of others, or will transform, and that one's own accumulation of virtue does not obstruct growth, these three situations, after observing, there is a time for permission. Like the black man with great mental strength holding a short spear, and the Brahmin boy with the star as an example, the formal fault is actually good in meaning. Because it is done with the powerful cause and effect in mind. There is no time for permission for the three of mind. Thus, in the vows of individual liberation, even if it is for the benefit of others, it is not allowed to transgress what is prescribed. A Bodhisattva transforms for the benefit of others, or knows that it will transform, and that one's own virtue is more abundant than that, and does not interrupt it, and on top of that, it grows with the power of the mind's attraction, these three situations, after observing, there is a time for permission. In the teaching of the path of the ten virtuous actions, it is said: Those who do not look at their own benefit even a little, and only desire the benefit of others, and at all times, are full of compassion, except for the three evil deeds of mind, or only except for wrong views, it seems that there is generally permission. For this, one should consult the treatises that establish the Bodhisattva vows. Thus it is said. These two intentions are only observed with sharp wisdom at the root of the initial generation, and their nature must be connected with constant altruism, so they arise from the path of mental action, and these two can also be summarized as having a time for permission. Some people infer from this, such as when Manjushri's faith is reversed and he enters the heretics, there is no mention of falling into sin, etc., taking this as an example is not reasonable. Because the prescribed discipline follows the eyes and ears, it shows that wrong views arise from the gates of body and speech. However, the unprescribed discipline is from the gate of mental awareness, skilled in the means of taming them, and without wrong views, so in between and in between the Three Jewels.