Tibetan
་སེམས་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཚེ་རྒྱལ་པོ་དེ་ནི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་གཞན་དབང་ཅན་ཡིན་པས་ཡིད་ཤིན་ཏུ་མི་བདེ་བར་གྱུར་ནས་ཐབས་བསམས་ཏེ་སྨྲས་པ། འདི་ལྟར་ཞིང་ས་རྣམས་ནི་ཐན་པས་མ་རུངས་བར་བྱས་ཤིང༌། འཛམ་བུའི་གླིང་གི་རྩ་དང་ཤིང་གེལ་པ་དང་ཆུ་ཀླུང་རྣམས་ཀྱང་མེད་པར་འགྱུར་ན། ཆར་པའི་སླད་དུ་མཆོད་སྦྱིན་གཞན་པས་ནི་ཉམ་ཆུང་གི རང་གི་མངའ་རིས་གང་ཡིན་པ་ནས་སྐྱེས་བུ་ཡིད་གཅུགས་པ་བརྒྱ་ཕྲག་བཅུའི་སྲོག་གི་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་སྟ་གོན་རྩོམས་ཤིག་ཅེས་བློན་པོ་རྣམས་ལ་བསྒོས་པས། དེ་ཐམས་ཅད་སྐྲག་ཅིང་རྟབས་པར་གྱུར་ནས་སྲོག་གི་མཆོད་སྦྱིན་ལས་ལྡོག་པའི་སྟངས་གསོལ་བ་ལ་མཉན་པ་ལྟར་བྱས་ནས་དོན་གྱིས་སེམས་ཅན་མང་པོ་ལ་མི་འཇིགས་པའི་སྐྱབས་བྱིན་ཏོ། །དེ་བས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་གཏོང་བ་དང༌། ཐབས་ལ་མཁས་པ་དང༌། བདག་ཉིད་ཀྱི་ཞོ་ཤ་ལས་སུ་འཁོལ་བར་བྱས་ནས་གཞན་ལ་མི་འཇིགས་པའི་གནས་སྦྱིན་པ་ལ་ནན་ཏན་ཆེན་པོས་བསླབ་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་སློབ་པའི་ཚེའང༌། མི་ནུས་བཞིན་དུ་བབ་ཅོལ་ཆོ་ག་ཡི། །རྣམ་པར་སྦྱར་བའི་སྦྱིན་པའང་སྨད་པ་སྟེ། །སྙིང་ རྗེའི་བསམ་པ་ཤིན་ཏུ་མ་དག་པར། །ལུས་དང་སྲོག་གཏོང་བསླབ་བཏུས་ཉིད་ལས་བཀག །དེ་ལ་གཏོང་བ་ཆེན་པོ་དང་ཤིན་ཏུ་གཏོང་བ་ནི་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཐོབ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པ་ཉེ་བ་འཁོར་གྱིས་ཞུས་པ་ལས། མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ལ་གནས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཏོང་བ་དང༌། གཏོང་བ་ཆེན་པོ་དང༌། རབ་ཏུ་གཏོང་བ་དག་ཀྱང་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་བས་ན་ད་ལྟ་མོས་པ་སྟོབས་སུ་མ་གྱུར་ལ། ལས་དང་པོ་པའི་སེམས་རྨའི་ཤའུ་ལྟར་སྲན་མི་བཟོད་པ། འཇུག་ལྡོག་ཤིན་ཏུ་གཡོ་བ་ཅན་དག་གིས་རང་གི་ཉོན་མོངས་པའི་ནད་མ་གསོས་པར་གཞན་དོན་རླབས་པོ་ཆེ་ལ་དངོས་སུ་སྦྱོར་བས་ཞུགས་ན་སླར་གཞན་དོན་ལ་སྐྱོ་ནས་ཉན་རང་གི་སེམས་སྐྱེ་བའི་ཉེན་ཡོད་དེ། རྒྱ་མཚོའི་ནང་དུ་གཟིངས་བུབ་པ་སྐམ་ལ་གནས་པས་མ་བཟོད་དེ། བརྐྱལ་པས་བརྐྱལ་གྱི་ནུས་པ་མ་རྫོགས་པ་རང་ཉིད་ཀྱང་ཉམ་ཉེས་པར་བྱས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བས་ན་བསམ་པའི་ཆ་ནས་ལུས་བྱིན་ཟིན་ཡང་ཤ་ལ་སོགས་པ་དངོས་སུ་མི་སྟེར་བ་བསླབ་བཏུས་ལས་རྒྱས་པར་བཤད་ཅིང༌། དེའི་ཁུངས་ཀྱང་འཕགས་པ་ནམ་མཁའ་མཛོད་ཀྱི་མདོ་ལས། དུས་མ་ཡིན་པར་འདོད་པ་ནི་བདུད་ཀྱི་ལས་སོ། །ཞེས་དང༌། སྤྱོད་འཇུག་ལས་ཀྱང༌། སྙིང་རྗེའི་བསམ་པ་མ་དག་པར། །ལུས་ནི་གཏོང་བར་མི་བྱ་སྟེ། །ཅི་ནས་འདི་དང་གཞན་ དག་ཏུ།
Chinese
也这样想。那时，那位国王是大慈悲的自在者，心中非常不悦，想了个办法说：像这样，田地都被旱灾破坏了，赡部洲的草木和河流也都消失了，为了下雨，其他的祭祀是很微弱的，从自己的统治范围内，开始准备一百个十倍数量的有志之士的生命祭祀吧，这样吩咐各位大臣。他们全都惊恐慌乱，像听从劝说一样，请求停止生命祭祀，实际上给予了许多众生无畏的庇护。因此，菩萨们应该精勤地学习布施、善巧方便，以及把自己的血肉当作奴仆一样使用，给予他人无畏的处所。在这样学习的时候，即使没有能力，也不应该轻率地进行仪轨，胡乱拼凑的布施也是应该受到谴责的，如果慈悲心非常不纯净，施舍身体和生命是被《学集论》所禁止的。其中，大布施和极布施是获得不生之法忍的行境，如《圣近圆请问经》中所说：安住于不生之法忍，就应该行布施、大布施和殊胜布施。因此，现在信心还没有成为力量，初学者的心像伤口的痂一样脆弱，难以忍受，进退非常动摇不定的人，在自己的烦恼病没有治愈之前，如果直接投入到伟大的利他事业中，反而会因为厌倦利他而生起声闻缘觉之心，就像在海中翻船一样，在陆地上也无法忍受，游泳者在游泳能力没有圆满时，也会让自己受到伤害。因此，即使从意乐上已经布施了身体，但实际上不给予血肉等，这在《学集论》中有详细的说明，其依据也来自《圣虚空藏经》：非时而欲求，是魔的事业。以及《入行论》中也说：慈悲心不纯净，不应施舍身体，无论在今生或来世。
English
They also think like this. At that time, that king, being the master of great compassion, felt extremely unhappy and devised a method, saying: 'Like this, the fields have been ruined by drought, and the grasses, trees, and rivers of Jambudvipa have also disappeared. For the sake of rain, other sacrifices are weak. From whatever is my dominion, begin preparations for a life sacrifice of a hundred times ten dedicated individuals,' he instructed the ministers. All of them were frightened and panicked, and as if listening to persuasion, they requested to stop the life sacrifice, and in reality, they gave many sentient beings the refuge of fearlessness. Therefore, Bodhisattvas should diligently train in giving, skillful means, and using their own flesh and blood as servants, giving others the place of fearlessness. When training in this way, even if one is not capable, one should not rashly perform rituals, and giving that is haphazardly put together is also to be condemned. If the thought of compassion is very impure, giving away the body and life is prohibited by the Compendium of Trainings. Among these, great giving and supreme giving are the objects of practice for obtaining forbearance of non-arising phenomena, as stated in the Sutra Requested by the Noble Near One: 'By abiding in the forbearance of non-arising phenomena, one should also perform giving, great giving, and supreme giving.' Therefore, now that faith has not yet become strength, the mind of a beginner is as fragile as the scab of a wound, unable to endure, and those who are very wavering in entering and withdrawing, if they directly engage in the great task of benefiting others before their afflictive disease has been cured, there is a danger that they will become weary of benefiting others and generate the mind of a Hearer or Solitary Realizer, just like a boat capsizing in the ocean, unable to endure staying on land, and a swimmer who has not perfected the ability to swim will also harm himself. Therefore, even if the body has already been given away in intention, one does not actually give away flesh and blood, etc., which is explained in detail in the Compendium of Trainings, and its source is also from the Sutra of the Noble Akashagarbha: 'Desiring at the wrong time is the work of demons.' And also in the Guide to the Bodhisattva's Way of Life it says: 'If the thought of compassion is not pure, one should not give away the body, whether in this life or in future lives.'
Tibetan
།དོན་ཆེན་བསྒྲུབ་པའི་རྒྱུར་བཏང་ངོ༌། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ། ཁ་ན་མ་ཐོས་བསྐྲུན་པའི་སྦྱིན་པ་ཡང༌། །གནས་མིན་སྨད་པའི་གནས་ཏེ་བདོག་པ་ལ། །ཞེན་པ་བཏང་བ་སྦྱིན་པའི་ཚད་དུ་བཞེད། །དེ་སྐད་དུ། དྲང་སྲོང་ཆེན་པོ་རྒྱས་པས་ཞུས་པ་ལས། ནོར་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྦྱིན་བདག་ཡིན་ནོ། །བྱེད་དུ་བཅུག་པས་སྦྱིན་པ་ནི་གཏོང་བ་པོ་ཡིན་གྱི། སྦྱིན་བདག་མ་ཡིན་ནོ། །དུག་དང་མཚོན་ཆ་དང་སྲོག་ཆགས་གསད་དེ་སྦྱིན་པ་དང་བག་མེད་པ་ལ་ཆང་སྦྱིན་པ་ནི་མ་དག་པའོ། །རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དང༌། སྦྱིན་ནས་འགྱོད་པས་གདུང་བ་ཡང་མ་དག་པའོ། །བསོད་ནམས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སྤྱད་ཀྱི་གཞན་ལ་མ་གྱུར་ཅིག་སྙམ་ན་མ་དག་པའོ། །ན་བ་དང་འཆི་བའི་དུས་སུ་སངས་རྒྱས་ལ་དགའ་བ་དང༌། དད་པ་མེད་པར་རྩ་ལག་གིས་བྱེད་དུ་བཅུག་ནས་བྱིན་ན་མ་དག་པའོ། །དབུལ་ཕོངས་བོར་ནས་ཕྱུག་པོ་ལ་སྟེར་ན་མ་དག་པའོ། །དྲང་སྲོང་ཆེན་པོ་དེ་དག་གི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ནི་ཚྭ་སྒོ་ཅན་གྱི་ཞིང་ལ་ས་བོན་བཏབ་པ་ལྟར་སྨིན་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་མོད་ཀྱིས་འབྲས་བུར་མི་འགྱུར་རོ། །དྲང་སྲོང་ཆེན་པོ་མ་རྨོས་མ་བསལ་བའི་ཞིང་ལ་ས་བོན་བཏབ་ནས་ཆར་བབས་ན་སྐྱེ་སྲིད་ཀྱི་མེ་ཏོག་དང་འབྲས་བུར་མི་འགྱུར་བ་དང་འདྲའོ་ཞེས་བཀའ་བསྩལ་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལ་སྤྱིར་ སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྫོགས་པའི་ཚད་ནི་སྦྱིན་བྱའི་རྫས་ཀྱིས་ཕ་རོལ་པོའི་དབུལ་བ་བོར་བའི་མཐའ་མི་འཚལ་ཏེ། སེམས་ཀྱི་ཆ་ནས་རང་ལ་བདོག་པའི་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་འཇུངས་པ་དང་སེར་སྣར་བལྟ་བའི་ཞེན་པ་བཏང་བ་ལ་འདོད་དེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། བདོག་པ་ཐམས་ཅད་འབྲས་བཅས་ཏེ། །སྐྱེ་བོ་ཀུན་ལ་བཏང་སེམས་ཀྱིས། །སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་གསུངས་ཏེ། །དེ་ལྟས་སེམས་ནི་དེ་ཉིད་དོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་སེམས་ཅན་རང་རང་གི་ལས་ལ་སྤྱོད་པའི་དབུལ་བ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སེལ་བར་སུ་ཞིག་གིས་ནུས་ཏེ། སྔོན་ཆད་བྱོན་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན་ཀྱང་ད་དུང་ཡི་དྭགས་ལ་སོགས་པ་འགྲོ་བ་བཀྲེན་པོའི་ལུས་རྟེན་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཡོད་པས་སོ། །དེ་སྐད་དུ་སྔ་མ་ལས། གལ་ཏེ་འགྲོ་བ་དབུལ་བོར་བ། །སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ཡིན་ན། །ད་དུང་འགྲོ་བ་བཀྲེན་ཡོད་སྔོན། །སྐྱོབ་པ་ཇི་ལྟར་ཕ་རོལ་ཕྱིན། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །སྤྱིར་ལུས་སྲོག་ལ་སོགས་པ་དངོས་སུ་སྟེར་མི་ནུས་ཀྱང་བློས་གཏོང་བ་ལ་གོམས་སུ་འཇུག
Chinese
就像“为了成办大事而舍弃”所说的那样。同样，对于不悦意的布施，认为舍弃对非处所的鄙视之处，即对财物的执着，是布施的尺度。如《大仙人广问经》中所说：“凡是财物，那就是施主。让别人去做，布施者是施舍者，而不是施主。布施毒药、武器和杀害众生，以及布施酒给放逸者，是不清净的。对果报产生怀疑，以及布施后因后悔而痛苦，也是不清净的。如果认为自己享用福德的果报，而不是给别人，那也是不清净的。生病和死亡的时候对佛陀欢喜，以及没有信心而让仆人去做布施，也是不清净的。舍弃贫穷者而施舍给富人，是不清净的。大仙人们，那些果报就像在盐碱地里播种一样，虽然不是没有成熟，但不会变成果实。大仙人，就像在没有耕耘和清理的田地里播种，即使下雨，也可能生长，但不会变成花朵和果实一样。”如是宣说。因此，总的来说，布施波罗蜜多圆满的尺度，不是用所施之物来消除他人的贫困，而是从心意上来说，希望舍弃对自身所拥有的身体、受用和一切善根的吝啬和贪执。如《入行论》中说：“一切财物连同果实，以布施之心施与一切众生，即是布施波罗蜜多，因此心即是彼。”如果不是这样，谁能消除众生各自因业力而受用的各种贫困呢？因为过去诸佛虽然行持布施波罗蜜多，但仍然有无数的饿鬼等贫穷众生的身体存在。如前经所说：“如果消除众生的贫困，就是布施波罗蜜多，但现在仍然有贫穷的众生，救护者如何能度到彼岸？”就像这样。总的来说，虽然不能实际施舍身体和生命等，但要习惯于从心里舍弃。
English
As it is said, "Giving up for the sake of accomplishing great deeds." Similarly, for unpleasant giving, it is considered that abandoning attachment to possessions, which is the object of contempt for non-places, is the measure of giving. As it is said in the Great Sage's Extensive Questions Sutra: "Whatever is wealth, that is the donor. Causing others to do it, the giver is the one who gives, not the donor. Giving poison, weapons, and killing beings, and giving alcohol to the reckless is impure. Doubting the ripening, and suffering from regret after giving is also impure. If one thinks that one should enjoy the ripening of merit oneself and not give it to others, that is also impure. Being happy for the Buddha at the time of sickness and death, and giving without faith by causing servants to do it is impure. Abandoning the poor and giving to the rich is impure. Great sages, the ripening of those is like planting seeds in a field with a salt gate, although it is not without ripening, it will not become fruit. Great sages, it is like planting seeds in a field that has not been plowed or cleared, and if rain falls, it may grow, but it will not become flowers and fruit." Thus it was declared. Therefore, in general, the measure of the perfection of the pāramitā of giving is not to seek the end of abandoning the poverty of others with the object of giving. From the point of view of the mind, it is desired to abandon attachment to stinginess and miserliness towards all the roots of goodness of one's own body, enjoyment. As it is said in the Bodhicaryāvatāra: "All possessions together with their fruits, giving with the mind of giving to all beings, is said to be the pāramitā of giving, therefore the mind is that itself." If it is not like that, who can eliminate all the poverty that sentient beings experience due to their own karma? Because even though the Buddhas who came in the past practiced the pāramitā of giving, there are still countless hungry ghosts and other poor beings. As it is said in the previous sutra: "If eliminating the poverty of beings is the pāramitā of giving, but there are still poor beings, how can the protector reach the other shore?" Like that. In general, although one cannot actually give one's body and life, one should get used to giving up from the heart.