Tibetan
བ་ཆེན་པོ་བུ་དང་བུ་མོ་དང༌། །ཁྱིམ་ཐབ་གཏོང་ཡིན་ཤིན་ཏུ་གཏོང་བ་ནི། །བྱ་དཀའི་གནས་ཏེ་མགོ་དང་ཡན་ལག་གཏོང༌། །དེ་ལ་སྦྱིན་པའི་ངོ་བོ་ནི་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་སྟེ། ལོངས་སྤྱོད་ལ་ཆགས་པའི་གཉེན་པོའོ། །དེ་སྐད་དུ་བྱང་ས་ལས། སྦྱིན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་དང་རང་གི་ལུས་ལ་མི་བལྟ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མ་ཆགས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སེམས་པ་གང་ཡིན་པ་དང༌། དེས་ཀུན་ནས་བླངས་པའི་སྦྱིན་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཡོངས་སུ་གཏོང་བའི་ལུས་དང་ངག་གི་ལས་དང་ཞེས་གཏོང་བའི་སེམས་དགེ་བ་དེས་ཀུན་ནས་བླངས་པའི་ལུས་དང་ངག་གི་ལས་གང་ཡིན་པ་མཐའ་དག་གོ །དབྱེ་ན་ཆོས་དང༌། ཟང་ཟིང་དང༌། མི་འཇིགས་པའོ། །དེ་ལ་དགོས་པ་གཙོ་ཆེ་བའི་ཆ་ནས་ས་དཔྱད་དང་པོར་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་སྨོས་ཀྱང༌། བྱེད་ལས་གཙོ་ཆེ་བའི་ཆ་ནས་སྐབས་འདིར་ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པ་དང་མི་འཇིགས་པ་གཉིས་འབྲེལ་སྦྱར་བ་སྟེ། དེ་ལ་དང་པོ་ནི། རང་ལ་གཏོང་བའི་རྫས་གྱ་ནོམ་པ་ཡོད་པ་ཁོ་ན་མི་དགོས་ཏེ། རང་གི་བདོག་པ་ཡོད་དོ་ཅོག་སེམས་ཅན་ལ་བཏང་ཟིན་པས་རང་ལ་གྱི་ན་བ་ཙམ་ལས་མེད་ཀྱང་དེ་སེམས་ཅན་གྱི་ཡིན་ནོ་སྙམ་པ་དང༌། དེའི་སྟེང་དུ་ད་དུང་གཏོང་བའི་སེམས་སྒོ་དུ་མ་ནས་དང་དུ་ལེན་པ་དཔེར་ན་ས་ཆེན་པོ་འདི་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བར་གྱུར་ན་བདག་གིས་ཡི་དྭགས་ལ་སོགས་པ་བཀྲེན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕོངས་པ་སེལ་བར་ནུས་པ་ཡིན་པ་ལ་སྙམ་པ་ལྟ་བུས་གཞན་གྱི་གདུང་བ་ཞི་བའི་གཏོང་སེམས་རྒྱ་ཆེན་པོ་གོང་འཕེལ་དུ་བཏང་ནས་སྦྲུལ་གྱི་ཤུན་པ་དོར་བ་ལྟར་སེར་སྣའི་འཛིན་པ་བཅོམ་པ་ཞིག་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ་མདོ་སྡེའི་ རྒྱན་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྦྱིན་པ་ནི། །མ་ཆགས་མི་ཆགས་ཆགས་པ་མེད། །ཆགས་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། །མ་ཆགས་མི་ཆགས་ཆགས་པ་མེད། །ཅེས་སོ། །སྔོན་ཁྱིན་བདག་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱི་སྦྱིན་པ་ལ་འགྲན་ཟླ་བྱེད་པ་གཅིག་གིས་དེའི་དོ་ཟླར་མ་སྤོབས་ནས། ཟང་ཟིང་ཡོད་དགུ་ཅོག་སྤངས་ཏེ་རབ་ཏུ་བྱུང་བས་ཟས་སྦྱིན་ལས་ལྷག་པར་ལུང་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། །དེའང་ཡོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ལྷག་པར་དུའང་སྦྱིན་དགོས་ཏེ། ཐོག་མར་བཟའ་བཏུང་ཅུང་ཟད་སྦྱིན་པ་ནས་རིམ་པར་བློའི་མཐུ་ཇེ་ཆེར་བསྐྱེད་དེ། གོས་དང༌། གནས་མལ་དང༌། ཡོ་བྱད་དང༌། ཤིང་རྟ་དང༌། བཞོན་པ་དང༌། གླང་པོ་དང༌། ཡུལ་ཁམས་ཙམ་སྦྱིན་པ་ལ་བསླབ་པ་སྐྱེས་རབས་ལས། ཀོ་ས་ལའི་རྒྱལ་པོས་སྔོན་དགེ་སྦྱོང་བཞི་ལ་ཟན་དྲོན་ཆངས་གཅིག་བྱིན་པས་དེའི་འབྲས་བུས་རྒྱལ་སྲིད་ཐོབ་པ་དང༌། ཚོང་དཔོན་ཟིལ་གྱིས་མི་ནོན་པ་ལ་སློང་བ་པོས་བསླངས་པ་དེས་མེད་ཅེས་ཟེར་མི་ནུས་ལ། གཞན་གྱིས་རང་ཁྱིམ་ནས་བརྐུས་པར་གྱུར་ནའང་དེ་ལ་ལྷག་པར་དགའ་བ་བསྒོམ་པ་དང༌། དེ་ཉིད་དབུལ་པོར་གྱུར་པའི་ཚེ་རྩྭ་བྲེགས་ནས་བཙོངས་པའི་རིན་ལས་སྦྱིན་པ་གཏོང་བ་དང༌། ཤི་བའི་རྒྱལ་པོས་གཏན་པ་མེད་པའི་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་ཁང་བུ་བརྩིགས་ནས་གཏོང་པ་ལྟ་བུ་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ། ། མདོ་ལས། དེ་ལ་ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པས་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་རྫོགས་ལ་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པས་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་རྫོགས་ཏེ་འདི་གཉིས་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པ་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། གཏོང་བ་དང༌། གཏོང་བ་ཆེན་པོ་དང༌། ཤིན་ཏུ་གཏོང་པའོ། །དེ་ལ་གཏོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟས་དང་གོས་དང༌། གླང་པོ་ཆེ་གཞན་ལ་བྱིན་པའོ། །ཞེས་སོ། །གཏོང་བའི་ཡུལ་ཡང་ཡོན་ཏན་གྱི་ཞིང་ནི་བཟང་པོ་ཡིན་ལ། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་ནི་དེ་ལས་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་པར་མི་བྱ་སྟེ། དེས་ཆོས་ཉིད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་གེགས་བྱེད་ལ། ཁྱད་པར་དམན་པའི་ཞིང་ལ་སྙིང་རྗེས་གཏོང་བ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལུགས་ཡིན་པའོ། །དེ་སྐད་དུ་མདོ་ལས། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སེམས་མཉམ་ཞིང་སྙོམས་ལ་བྱེ་བྲག་མི་ཕྱེད་པའོ། །དཀོན་ཅོག་གསུམ་ནི་བདག་གི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཞིང་ཡིན་གྱི། དུད་འགྲོ་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེས་ཆོས་ཉིད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་དཀོན་ཅོག་གསུམ་དང་བླ་མ་ནི་སྦྱིན་གནས་ཀྱི་ཞིང་བཟང་པོ་ཡིན་ལ། དུད་འགྲོ་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཞིང་ཚ་སྒོ་ཅན་ལ་ས་བོན་བཏབ་པ་དང་འདྲའོ། །ཞེས་སེམས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཆོས་སུ་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་ སོ། །འོན་ཏང་སྦྱིན་པའི་ཞིང་འདམ་པ་ནི་དབང་པོ་རྟུལ་པོ་ལས་དང་པོ་པ་བློ་མ་སྦྱངས་པ་སྙིང་རྗེ་ལ་མ་གོམས་པ་རྣམས་ལ་དགོངས་པའོ། །དེ་སྐད་དུ་དྲང་སྲོང་རྒྱས་པས་ཞུས་པ་ལས། སྦྱིན་པ་བླ་ན་མེད་པ་ནི་ལྔ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང༌། དགེ་འདུན་དང༌། ཆོས་སྨྲ་བ་དང༌། ནད་པ་དང༌། ཕ་དང་མའོ། །ཞེས་དང༌། གཞན་ཡང༌། འཕགས་པ་མིན་ཡང་ཕ་མ་དང༌། །ནད་པ་དང་ནི་ཆོས་སྨྲ་དང༌། །སྐྱེ་མཐའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ། །ཡོན་ནི་གཞལ་དུ་མེད་པར་གསུངས། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་སྦྱིན་པའི་དངོས་པོ་ཆུང་ནའང་རྣམ་སྨིན་དང་འབྲས་བུ་ལ་རེ་བ་མེད་ན་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཞིང་ཡང་དག་པར་འགྱུར་ལ། དངོས་པོ
Chinese
大布施，儿子和女儿，家庭都舍弃，是极难舍弃的，头和肢体都舍弃。对此，布施的体性是不执著，是对于受用执著的对治。如《菩萨地》中所说：布施的体性是什么呢？ 对于一切资具和自己的身体都不顾惜的菩萨，与不执著一同产生的意念，以及由此所摄取的布施之物，完全施舍的身语之业，即是施舍的善心所摄取的任何身语之业。分类有：法布施、财物布施和无畏布施。其中，从必要性重要的角度来说，首先在《菩萨地》中提到了法布施，但从作用重要的角度来说，此处将财物布施和无畏布施二者结合起来。其中，第一点是：不一定非要有丰富的施舍之物，而是将自己所有的东西都施舍给众生后，即使自己只有一点点剩余，也认为那是众生的。并且，在此之上，还要从多个方面接受施舍的心，例如，如果这大地变成食物和饮料，我就可以解除饿鬼等一切贫困者的贫乏，像这样，通过增进平息他人痛苦的广大施舍之心，像蛇脱皮一样摧毁吝啬的执著，这是必须的。《经庄严论》中说：菩萨的布施，是不执著，不贪恋，没有执著。执著本身也不是，不执著，不贪恋，没有执著。以前，有人与无怙主施食的布施相竞争，未能胜过他，于是舍弃一切财物出家，被授记为胜过施食者。因此，有财富的人更应该特别布施，首先从稍微施舍饮食开始，逐渐增强智慧的力量，然后学习施舍衣服、住所、用具、车辆、坐骑、大象，甚至国土。《本生经》中记载：以前拘萨罗国的国王曾向四位修行者布施一份热粥，以此果报，
English
The great generosity is to give away sons and daughters, and to give away one's household is extremely difficult, to give away one's head and limbs. The essence of generosity is non-attachment, it is the antidote to attachment to enjoyment. As it is said in the Bodhisattva Grounds: What is the essence of generosity? The mind of a Bodhisattva that does not care for all possessions and his own body, which arises together with non-attachment, and the actions of body and speech that completely give away the objects to be given, which are taken up by that, that is, any actions of body and speech that are taken up by the virtuous mind of giving. The divisions are: Dharma giving, material giving, and fearlessness giving. Among these, from the point of view of the importance of necessity, Dharma giving is mentioned first in the Bodhisattva Grounds, but from the point of view of the importance of function, here material giving and fearlessness are combined. Among these, the first point is: it is not necessary to have abundant objects to give away, but after giving away all one's possessions to sentient beings, even if one has only a little left, one thinks that it belongs to sentient beings. And on top of that, one must accept the mind of giving from many aspects, for example, if this great earth becomes food and drink, I will be able to relieve the poverty of all the poor, such as pretas, like this, by increasing the vast mind of giving that pacifies the suffering of others, one must destroy the clinging of miserliness like a snake shedding its skin. As it is said in the Ornament of the Sutras: The generosity of a Bodhisattva is non-attachment, non-greed, and without attachment. Attachment itself is not, non-attachment, non-greed, and without attachment. Previously, someone competed with the generosity of the food offering of the helpless protector, but could not surpass him, so he renounced all wealth and became a renunciate, and was prophesied to be superior to the food offering. Therefore, those who have wealth should give even more, first starting with giving a little food and drink, gradually increasing the power of wisdom, and then learning to give clothes, dwellings, utensils, vehicles, mounts, elephants, and even countries. As it is recorded in the Jataka: In the past, the king of Kosala gave a bowl of hot porridge to four ascetics, and by the result of that,
Chinese
获得王位，以及不被商人压倒，乞讨者索要时不能说没有，即使别人从自己家里偷东西，也要特别高兴地修习，当他自己变得贫穷时，从割草卖的钱中施舍，以及学习像已故国王建造永恒的供养小屋并施舍那样。 经中说：因此，以财物布施能圆满福德资粮，以法布施能圆满智慧资粮，这二者应以一切方式成办。什么是财物布施呢？即是给予、大给予、极给予。所谓给予，就是将食物、衣服、大象等给予他人。如此说。施舍的对境，认为功德田是好的，而烦恼者则相反，不应这样想，因为这会障碍证悟法性平等性，特别是以慈悲施舍给低劣的对境，乃是大乘的规矩。如经中所说：对一切有情心平等且公正，不作分别。如果认为三宝是我的功德田，而旁生等则不是，那么菩萨就不会证悟法性平等性。因此，三宝和上师是布施处的好田，而旁生等则不是，就像在盐碱地里播种一样。如果这样想，就不会成为菩萨的法。如此说。然而，选择布施的对境，是指根器迟钝、初学者、未调伏心智、不习惯慈悲者。如正士增长所问经中说：无上布施有五种，即如来、僧伽、说法者、病人、父母。又说：即使不是圣者，父母，病人以及说法者，以及最后生的菩萨，功德是无法衡量的。如是。因此，即使布施的物品很少，如果对异熟和果报没有期望，也会成为真正的福田，物品
English
To obtain kingship, and not to be overwhelmed by merchants, one cannot say no when asked by a beggar, and even if others steal from one's own house, one should especially cultivate joy in that, and when one becomes poor, one should give alms from the money from cutting grass and selling it, and one should learn to be like a deceased king who built a permanent offering house and gave alms. From the Sutra: Therefore, the accumulation of merit is perfected by material giving, and the accumulation of wisdom is perfected by Dharma giving, and these two should be accomplished in all ways. What is material giving? It is like this: giving, great giving, and extreme giving. Giving is giving food, clothing, and elephants to others. So it is said. The object of giving is also a field of good qualities, and those with afflictions are the opposite, one should not think so, because it hinders the realization of the equality of Dharma-nature, and especially giving with compassion to inferior fields is the way of the Great Vehicle. As it is said in the Sutra: All sentient beings have equal and impartial minds, and do not discriminate. If one thinks that the Three Jewels are my field of merit, but animals and so on are not, then that Bodhisattva will not realize the equality of Dharma-nature. Therefore, the Three Jewels and the Lama are good fields for giving, but animals and so on are not, it is like planting seeds in a salty field. If one thinks like this, it will not become the Dharma of a Bodhisattva. So it is said. However, the choice of the field of giving is intended for those who are dull-witted, beginners, whose minds are not trained, and who are not accustomed to compassion. As it is said in the Sutra Requested by the Righteous Man Increased: There are five unsurpassed givings: the Tathagata, the Sangha, the Dharma speaker, the sick, and the father and mother. And also: Even if they are not noble, parents, the sick, and the Dharma speaker, and the Bodhisattva of the last birth, the merit is said to be immeasurable. Like that. Therefore, even if the object of giving is small, if there is no expectation of maturation and fruit, it will become a true field of merit, and the object