Tibetan
ང་གནས་ཆེ། །ཞེས་པས་གསལ་ལོ། །དེ་ལ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་འཁོར་བ་ལ་མི་གནས་པ་དང༌། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་འབྲེལ་བའི་ཐབས་ཀྱིས་མྱང་འདས་ལ་མི་གནས་པ་སྟེ། མི་གནས་པའི་མྱང་ངན་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་གོ་འཕང་དེ་ནི་ཀུན་རྫོབ་དོན་དམ་ཀྱི་བདེན་པས་ཕྱི་བའི་ཚོགས་གཉིས་སམ། ཐབས་ཤེས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བསྒྲུབ་ དགོས་པ་ཡིན་ཏེ་གསང་བ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་མདོ་ལས། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱིས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤོང་བར་འགྱུར་བ་ལགས་སོ། །བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱིས་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་འཚོ་བར་འགྱུར་བ་ལགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ལྟར་ལགས་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོས། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ལ་བརྩོན་པར་བགྱིའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་འདི་ལྟར་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཐབས་ཀྱིས་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་དང༌། ཞིང་ཁམས་དང༌། འཁོར་གཡོག་ལ་སོགས་པ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེན་པོའི་འབྲས་བུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དག་འཛིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ནི་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་ཡང་མི་གནས། ཤེས་རབ་རྣམ་པར་དག་པས་ནི་འཁོར་བའི་རྩ་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡང་དག་པར་སྤངས་ཏེ་འཁོར་བ་ལ་ཡང་མི་གནས་པའི་ལམ་སྒྲོ་བསྐུར་དང་བྲལ་བ་ཡིན་པས་ན། འཕགས་པ་ཆོས་ཡང་དག་པར་སྡུད་པ་ལས་ཀྱང༌། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་སྟེ། གཞན་གྱི་དྲིང་ལ་འཇོག་པ་ཡང་སྲིད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་པས་མན་ངག་གི་བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་ཟབ་མོ་ཐམས་ཅད་ནས་ཀྱང་དང་པོར་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང༌། ཕྱག་དང༌། ཡན་ལག་བདུན་པ་དང༌། མཎྜལ་དང༌། ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་དང༌། བླ་མ་དང་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་སོགས་པ་འབུམ་ཕྲག་གི་མཐའ་བརྟེན་པའི་གྲངས་ཀྱིས་བཅད་པ་དག་བསྒྲུབ་པར་སྟོན་པ་དེ་ཐབས་ཀྱི་ཆ་ཡིན་ལ། དེ་ཐམས་ཅད་འཁོར་གསུམ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཟིན་པར་སྤྱོད་པས་ཐབས་ཤེས་གཉིས་ལྡན་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་འཕགས་པ་དད་པའི་སྟོབས་བསྐྱེད་པ་ལས། ཐབས་ལ་མཁས་པ་གང་ཞེ་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བསྡུ་བས་ཤེས་པ་ལ་མཁས་པའོ། །ཤེས་རབ་གང་ཞེ་ན། གང་ཆོས་ཐམས་ཅད་དབྱེར་མེད་པ་ཤེས་པ་ལ་མཁས་པའོ། །ཞེས་སོ། །དེའང་མཎྜལ་དང་མཆོད་པ་དང་ཆུ་གཏོར་ལ་སོགས་པ་ནི་སྦྱིན་པ་ཡིན་ལ། ཐེག་པ་རང་སའི་འཇུག་སྒོ་དང་བསྟུན་པའི་བླང་དོར་མ་ནོར་བར་སྤྱོད་པ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས། དགེ་སྦྱོར་ལ་དཀའ་
Chinese
我位大，以此而明。其中，大乘行者所要成办的，即是以证悟真如之智慧不住于轮回，以及与大悲相联之方便不住于涅槃。所谓不住涅槃之果位，乃是以世俗谛与胜义谛之真谛所摄持之二资粮，或以方便与智慧之门来成办。如《秘密不可思议经》云：“智慧之资粮能断除一切烦恼，福德之资粮能令一切有情皆得安乐。世尊，如是故，菩萨摩诃萨，当勤于福德与智慧之资粮。”如是，以布施等方便，执持色身、刹土、眷属等广大受用之圆满果报，故如来不住于涅槃。以清净智慧，断除轮回之根本颠倒，故不住于轮回，此乃远离增益损减之道。如《圣妙法集经》亦云：“如来乃由方便与智慧所生，亦应知其依于他缘而存在。”如是，一切甚深口诀之修持次第中，首先皈依、发菩提心、顶礼、七支供、曼扎、百字明、上师与本尊瑜伽等，皆以数十万之数量为基础而修持，此乃方便之分。而所有这些皆以不分别三轮之智慧所摄持而行持，故为方便智慧双运。如《圣生信力经》云：“何为善巧方便？谓善于了知一切法之总集。何为智慧？谓善于了知一切法无有差别。”如是，曼扎、供养、水施等乃是布施，依循自宗之入门而行持取舍不谬，乃是持戒，于善行精进
English
I am in a great position, which is clear from this. Among them, what the Mahayana practitioners need to accomplish is that with the wisdom of realizing Suchness, they do not abide in samsara, and with the means connected with great compassion, they do not abide in nirvana. The state of not abiding in nirvana is accomplished through the two accumulations supported by the truths of conventional and ultimate reality, or through the gate of means and wisdom. As stated in the "Inconceivable Secret Sutra": "The accumulation of wisdom will abandon all defilements. The accumulation of merit will nourish all sentient beings. O Bhagavan, thus it is that Bodhisattvas, great beings, should strive for the accumulation of merit and wisdom." Thus, by means of generosity and other methods, holding the perfect fruits of great enjoyment such as the form body, pure lands, and retinues, the Thus-gone ones do not abide even in complete nirvana. With pure wisdom, they have completely abandoned the root of samsara, which is the reversal, and therefore do not abide in samsara. This is a path free from imputation and denial. As it is also stated in the "Noble Collection of the True Dharma": "The Thus-gone one is born of means and wisdom, and it should be known that he also exists dependent on others." Thus, in all the profound stages of mantra practice, first taking refuge, generating the mind of enlightenment, prostrations, the seven-branch prayer, mandalas, the hundred-syllable mantra, the yoga of the guru and deity, and so on, are shown to be practiced with a basis of hundreds of thousands of repetitions. This is the aspect of means. And all of these are practiced with wisdom that does not conceptually grasp the three spheres, so it is the union of means and wisdom. As it is said in the "Noble Generation of Faith Power Sutra": "What is skillful in means? It is being skilled in knowing the collection of all dharmas. What is wisdom? It is being skilled in knowing that all dharmas are without difference." Thus, mandalas, offerings, water tormas, and so on are generosity, and practicing acceptance and rejection without error according to the entrance of one's own vehicle is morality, and diligence in virtuous deeds.
Tibetan
སྤྱད་བཟོད་པ་ནི་བཟོད་པ། རང་གིས་རང་ལ་བསྐུལ་ནས་ཉིན་མཚན་དགེ་སྦྱོར་གྱིས་འདའ་བ་ནི་བརྩོན་འགྲུས། ཐད་ཀ་ཐད་ཀའི་དམིགས་པ་ལ་སེམས་འཛིན་པ་ནི་བསམ་གཏན། དེ་དག་འཁོར་གསུམ་ཡོངས་དག་གི་ལྟ་བས་ཟིན་པ་ནི་ཤེས་རབ་སྟེ། དེའི་ཁོངས་སུ་ཡན་ལག་བདུན་པ་ལ་སོགས་པས་དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་དང༌། སེམས་བསྐྱེད་དང་བསྔོ་བས་ཟིན་པས་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱང་ཚང་ལ། བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞི་ལས་སྦྱིན་པས་འདུ་བ་ནི་སླ་ལ། སྙན་པར་སྨྲ་བ་ནི་ ཚུལ་ཁྲིམས་དང༌། བཟོད་བརྩོན་ལ་སོགས་པའི་གཏམ་གྱིས་གཞན་དགེ་བ་ལ་སྦྱོར་བ་དང༌། དོན་སྤྱོད་པ་ནི་གདམས་པ་དེས་གཞན་ལ་ཕན་འདོགས་པ། དོན་མཐུན་པ་ནི་གདུལ་བྱ་ལ་འདོམས་པའི་དོན་གཙོ་བོར་རང་ཉིད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པ་སྤོང་བ་པའི་ལུགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་ཁྱད་པར་དུ་ཡང་གནད་ཆེ་སྟེ་བདག་ཉིད་མ་དུལ་བས་གཞན་གདུལ་བར་མི་ནུས་ཏེ། ཆོས་བཅུ་པ་ལས། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དུལ་བ་དང་ཞི་བ་ལ་དགོད་པའི་ཕྱིར་བརྩོན་པར་བྱེད་ན། བདག་ཉིད་མ་དུལ་བ་དང༌། མ་ཞི་བ་དང༌། མ་བསྲུངས་པས་ནི་བདག་གི་ཆ་མ་ཡིན་པས། ཞི་བ་དང༌། དུལ་བ་དང༌། བསྲུང་བར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་མ་ཟིན་པའི་རྨོངས་པ་ལ་ལ་དག་བདག་ཉིད་ལས་དང་པོ་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཅན་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་ནས་དབང་པོ་ཤིན་ཏུ་རྣོན་པོ་ལ་དགོངས་པའི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་མདོའི་དོན་ལ་དམིགས་ཏེ་ཐབས་གྱི་ཆ་ལ་བསྐུར་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་ནོངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་གང་ཟག་གིས་ནོངས་པའི་ཚུལ། རྣམ་པར་འཐག་པ་བསྡུས་པ་ལས། དེ་ལ་མི་བླུན་པོ་དག་གི་སྐད་དུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཁོ་ན་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་ཞིང༌། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྷག་མ་རྣམས་ལ་སུན་འབྱིན་ཏོ། །མ་ཕམ་པ་འདི་ཇི་ལྟར་སེམས། ད་ཀ་ཤི་ཀའི་རྒྱལ་པོར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེས་འདི་ལྟར་ཕུག་རོན་གྱི་ཕྱིར་བདག་གི་ཤ་ཁྲ་ལ་བྱིན་པ་དེ་ཤེས་རབ་འཆལ་བ་ཡིན་ནམ། བྱམས་པས་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ནི་མ་ལགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་བསྩལ་པ། བྱམས་པ་ང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱད་པ་སྤྱོད་པ་ན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་དང་ལྡན་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་དག་བསགས་ན་དགེ་བའི་རྩ་བ་དེ་དག་གིས་གནོད་པར་གྱུར་ཏམ། བྱམས་པས་གསོལ་པ། དེ་ནི་མ་ལགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། མ་ཕམ་པ་ཁྱོད་ཀྱིས་བསྐལ་པ་དྲུག་ཅུར་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡང་དག་པར་བསྒྲུབ། བསྐལ་པ་དྲུག་ཅུར་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕ
Chinese
实践忍辱即是忍辱，自己勉励自己，日夜以善行度过即是精进，直接抓住目标而心不散乱即是禅定，这些以三轮体空的见解所摄持即是智慧。其中，以七支供等积累善法，以发心和回向所摄持，利益有情之律仪也圆满。四摄法中，以布施来摄受是容易的，善语是 戒律，以忍辱精进等言谈使他人行善，以及行利益事，即是以教言饶益他人，同行是对于所化机，自己首先成办所教导的要义，这是舍弃者的行持。这一点尤为重要，因为自己没有调伏而不能调伏他人。《十法经》中说：如果为了使一切有情安住于调伏和寂静而精进，自己没有调伏，没有寂静，没有守护，就不是自己的部分，应当寂静，调伏，守护。某些没有被善知识摄受的愚者，暗中自认为是有智慧的初学者，执着于为根器极利者所宣说的无分别经的意义，而偏废方便之分，这不是法的过失，而是人的过失。《摄大乘论》中说：对于那些愚笨的人说，菩萨应当只学习般若波罗蜜多，并且诽谤其余的波罗蜜多。弥勒，你是怎么想的？ 过去迦尸迦国王，为了鸽子而将自己的肉施舍给老鹰，这是智慧错乱吗？慈氏菩萨回答说：不是的，世尊。世尊说：慈氏，我行菩萨行时，积累了与六波罗蜜多相应的善根，那些善根会造成损害吗？慈氏菩萨回答说：不会的。世尊说：弥勒，你于六十劫中圆满修持布施波罗蜜多，于六十劫中持
English
Practicing patience is patience. Encouraging oneself and spending day and night in virtuous activities is diligence. Holding the mind directly on the object without distraction is meditation. These, when grasped by the view of the three spheres being empty, are wisdom. Within this, accumulating virtuous Dharma through the seven-limbed practice and others, and being grasped by bodhicitta and dedication, the discipline of benefiting sentient beings is also complete. Among the four means of gathering, gathering through generosity is easy, and sweet speech is discipline. Encouraging others to engage in virtue through talks on patience, diligence, and so on, and engaging in beneficial actions, is benefiting others with advice. Acting in accordance means that for those to be tamed, one first accomplishes the essential meaning of what is taught, which is the conduct of those who renounce. This is especially important because one cannot tame others without having tamed oneself. The *Ten Dharmas Sutra* says: 'If one strives to settle all sentient beings in taming and peace, but one is not tamed, not peaceful, and not guarded, then it is not one's own part. One should be peaceful, tamed, and guarded.' Some ignorant ones who are not guided by virtuous friends, secretly considering themselves to be wise beginners, cling to the meaning of the non-conceptual sutras spoken for those of sharp faculties, and neglect the aspect of skillful means. This is not a fault of the Dharma, but a fault of the person. The *Summary of the Mahāyānasaṃgraha* says: 'To those foolish people, it is said that Bodhisattvas should only study the Prajñāpāramitā and disparage the other pāramitās. Maitreya, what do you think? In the past, the king of Kāśī, who gave his own flesh to the hawk for the sake of the pigeon, was that a deranged wisdom?' Maitreya replied: 'No, Bhagavan.' The Bhagavan said: 'Maitreya, when I practiced the Bodhisattva conduct, I accumulated roots of virtue endowed with the six pāramitās. Did those roots of virtue cause harm?' Maitreya replied: 'No, they did not.' The Bhagavan said: 'Maitreya, you have perfectly accomplished the pāramitā of generosity for sixty kalpas, and for sixty kalpas you have held