Tibetan
་པས། བསམ་གཏན་པའི་བདེན་པ་བཞི་ལ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག །གཟུགས་མེད་པའི་བདེན་པ་བཞི་ལ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་རྣམས་བསྡོམས་པས་དམིགས་པ་དང་ཁམས་དང་ལོག་པར་འཇུག་ཚུལ་གྱི་ཆ་ནས་མཐོང་སྤངས་བརྒྱ་རྩ་བཅུ་གཉིས་ཏེ། ཀུན་ལས་བཏུས་པར། ཉོན་མོངས་བརྒྱ་རྩ་བཅུ་གཉིས་ནི་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པའི་རིགས་ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་སྤོང་ཚུལ་ནི། ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་གྱིས་ནི་མཐོང་སྤངས་ཀྱི་ས་བོན་མགོ་ནོན་ཚུལ་དུ་སྤོང་ལ། ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ལ་སོགས་པས་རྩ་འདོན་གྱི་ཚུལ་དུ་སྤོང་ངོ༌། །དེའང་བདེན་བཞི་སོ་སོའི་སྐད་ཅིག་དང་དེའི་སྤང་བྱ་ལ་ལྟོས་ནས་དྲི་མ་རིམ་པའི་གཉེན་པོ་བྱེད་ལ། ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བ་ལ་ལྟོས་ནས་བར་ ཆད་མེད་པ་དང་རྣམ་གྲོལ་ལམ་གཉིས་ཆོས་བཟོད་དུ་བྱུང་དུས་མ་མཐོང་བས་ན་མཐོང་བའི་ལམ་ཞེས་བྱ་སྟེ། མདོ་སྡེ་ས་བཅུ་པ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་གི་ཚེ་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་གནས་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་ས་དང་པོར་ཆུད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནས་རིམ་གྱིས་གོང་མ་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྦྱངས་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ས་ལ་འཇུག་གོ །ཞེས་སོ། །དེའི་ཚེ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རང་གཞན་ཐམས་ཅད་ལ་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བའི་ཁྱད་པར་རྟོགས་པས་བདག་གཞན་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་དམ་པའི་སེམས་ཀྱིས་བདག་དོན་དང་འདྲ་བར་གཞན་དོན་ལའང་འཇུག་པས་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཉིད་ཤས་ཆེ་བའོ། །དེའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་ནི་དུས་སྐད་ཅིག་ལ་སྟོན་ནུས་པའི་ཡོན་ཏན་བརྒྱ་ཕྲག་བཅུ་གཉིས་དང༌། སྤྱན་དང༌། མངོན་ཤེས་དང༌། རྫུ་འཕྲུལ་དཔག་ཏུ་མེད་པའོ། །དེའང་དུས་སྐད་ཅིག་མ་བརྒྱ་ལ་སངས་རྒྱས་བརྒྱའི་ཞལ་བལྟ་བ་ནས། འཛམ་བུའི་གླིང་གི་རྒྱལ་པོའི་སྐྱེ་བ་འཛིན་ནུས་པའི་བར་ལེའུ་དྲུག་པར་བཤད་པ་ལྟར་དང་དེ་ནས་འཕགས་པའི་བསྒོམ་ལམ་དུ། ས་བཅུ་རྒྱུན་གྱི་མཐའ་མ་ལ། །རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་འཛིན་གྱི། །ཤེས་སྒྲིབ་བཅོམ་ནས་མངོན་བྱང་ཆུབ། །དེ་ལས་ལྷག་མ་རྣམས་ནི་བསྒོམ་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་ ཉིད་ཡིན་ཏེ། ལུས་ཀྱི་རྟེན་ནི་གླིང་གསུམ་གྱི་སྐྱེས་བུ་ཕོ་མོར་མ་ངེས་པ་འདོད་གཟུགས་ཀྱི་ལྷ་དང་བཅས་པ་ལ་སྐྱེ་བ་མང་ཞིང༌། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། བསམས་བཞིན་སྲིད་པ་ལེན་པ་དང༌། ཞེས་པས་གཞན་ལའང་སྐྱེ་བར་རུང་ངོ༌། །བསམ་པའི་རྟེན་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་པའོ། །རྒྱུ་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་སྦྱོར་མཐོང་ལམ་གསུམ་མོ། །འབྲས་བུ་ནི་མི་སློབ་པའི་ལམ་མོ། །མཚན་ཉིད་ནི་ས་གཉིས་པ་ཡར་བཅད་ས་བཅུ་རྒྱུན་མཐའ་མར་བཅད་ཀྱི་ཐེག་ཆེན་བསྒོམ་ལམ་
Chinese
因此，禅定的四谛有三十六种，无色定的四谛也有三十六种，总计从所缘、界和颠倒的方面来说，见道所断有一百一十二种。《集论》中说：“一百一十二种烦恼是见道所断的烦恼之类。”二是断除的方式：以决择分相似法，能以压伏的方式断除见道所断的种子；以法智忍等，能以根除的方式断除。也就是，对于四谛各自的刹那和其所断，次第地成为垢染的对治；对于智慧生起，由于无间道和解脱道二者在法忍生起时未被见到，所以称为见道。如《十地经》中说：“菩萨于何时安住于真如，彼时即入于初地，从彼次第清净上方诸地，而入于如来地。”此时，以证悟法界自他一切普遍存在的差别，以自他平等的殊胜菩提心，像利己一样利益他人，因此布施波罗蜜多最为殊胜。其功德的差别是，能在刹那间示现的功德有一百一十二种，以及眼、神通、无量神变等。也就是，从能在一百个刹那间瞻仰一百尊佛的容颜，到能执持赡部洲国王的生身之间，如第六品中所说。从那以后，在圣者的修道中：十地相续的最后，以金刚喻定的智慧摧毁所知障后，现证菩提。其余的都是修道的自性。身体的所依是三界中不确定的男女之身，多生于包括欲界色界天神等。如《经庄严论》中说：“随念而取有生。”因此，其他众生也可以转生。心意的所依是第四禅。因是，大乘的资粮、加行、见道三者。果是不学道。体相是，从二地向上到十地相续的最后所断的大乘修道。
English
Therefore, the four truths of meditative concentration have thirty-six aspects, and the four truths of the formless realm also have thirty-six aspects. In total, from the perspective of objects, realms, and inverted ways of engaging, there are one hundred and twelve to be abandoned by the path of seeing. The *Compendium of Topics* states: "The one hundred and twelve afflictions are the types of afflictions to be abandoned by the path of seeing." Secondly, the way of abandoning them is: by means of the preparatory practices of ascertainment, the seeds of what is to be abandoned by the path of seeing are abandoned in a way that suppresses them. By means of the patience of knowing the Dharma, etc., they are abandoned in a way that eradicates them. That is, with respect to each moment of the four truths and what is to be abandoned by them, one becomes an antidote to defilements in stages. With respect to the arising of wisdom, since the two paths of the uninterrupted path and the path of liberation are not seen when the patience of Dharma arises, it is called the path of seeing. As stated in the *Ten Bhūmi Sūtra*: "When a Bodhisattva abides in Suchness, at that time, he enters the first bhūmi. From there, he gradually purifies the higher bhūmis and enters the realm of the Tathāgata." At that time, by realizing the distinction that the element of Dharma pervades all self and others, with the noble Bodhicitta of equality between self and others, one engages in benefiting others as one does oneself, thus the perfection of generosity is most prominent. The distinction of its qualities is that there are one hundred and twelve qualities that can be shown in an instant, as well as eyes, clairvoyance, and immeasurable miraculous powers. That is, from being able to behold the faces of one hundred Buddhas in one hundred moments to being able to take birth as the king of Jambudvīpa, as explained in the sixth chapter. From then on, in the path of cultivation of the noble ones: At the end of the ten bhūmi continuum, with the vajra-like samādhi, after destroying the obscurations of knowledge, one manifests enlightenment. The remainder are the nature of the path of cultivation. The basis of the body is not limited to male or female beings of the three realms, and many births occur among gods of the desire and form realms. As stated in the *Ornament of the Sūtras*: "Intentionally taking existence." Therefore, it is possible to be born in other realms as well. The basis of the mind is the fourth dhyāna. The cause is the three: the accumulation, application, and seeing paths of the Great Vehicle. The result is the path of no more learning. The characteristic is the Mahāyāna path of cultivation, which is cut off from the second bhūmi upwards to the end of the ten bhūmi continuum.
Tibetan
གྱི་ཐ་སྙད་བྱ་རུང་དུ་མཚོན། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མཐོང་ལམ་རྫོགས་པའི་རྗེས་ལ་འབྱུང་ཞིང་རང་ལམ་གྱི་དགེ་བས་བསྡུས་པ་གང་ཞིག་ཐེག་ཆེན་མི་སློབ་པའི་ལམ་གྱི་སྐད་ཅིག་དང་པོ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པའོ། །མཚན་གཞི་ནི་ས་བཅུའི་རང་བཞིན་གྱི་འཁོར་དུ་གཏོགས་པའི་དགེ་བས་བསྡུས་པ་གང་ཞིག་གོ །དབྱེ་བ་ནི་བགོམ་པའི་ལམ་དེ་ལ་ཆུང་ངུ་དང༌། འབྲིང་དང༌། ཆེན་པོ་གསུམ་ལ་གསུམ་གསུམ་དུ་དབྱེ་བས་དགུའོ། །དེ་ལ་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུ་ནི་ས་གཉིས་པ་དྲི་མ་མེད་པ་སྟེ། ས་དང་པོའི་གནས་སྐབས་པ་དེས་ཇི་སྲིད་དུ་ལྟུང་བའི་འཁྲུལ་པ་ཆ་ཕྲ་བ་རྣམས་ལ་ཤེས་བཞིན་དུ་གནས་མི་ནུས་པ་གང་ཞིག་ལ་ས་གཉིས་པ་ལས་ཤེས་བཞིན་དུ་གནས་ནུས་པའི་ཡན་ལག་ཡོངས་སུ་ རྫོགས་པའི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པའོ། །ས་དེ་ལ་ལྟུང་བའི་འཁྲུལ་པ་ཆ་ཕྲ་བ་ཀུན་ཏུ་མི་སྤྱོད་པའམ། རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཤས་ཆེ་ཞིང༌། འཆལ་ཚུལ་གྱི་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་དང་མི་ལྡན་པས་དྲི་མ་མེད་པའི་སྒྲ་ཞུགས་པ་སྟེ། རྒྱན་ལས། འཆལ་ཚུལ་རྩོལ་བའི་དྲི་བྲལ་ཕྱིར། །དྲི་མ་མེད་པའི་ས་ཞེས་བྱ། །ཞེས་སོ། །ཆུང་ངུའི་འབྲིང་ས་གསུམ་པ་འོད་བྱེད་པ་ནི། ས་གཉིས་པའི་གནས་སྐབས་ན་འཇིག་རྟེན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མཐའ་དག་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དང༌། ཐོས་པའི་དོན་ཀུན་ཏུ་འཛིན་པར་མི་ནུས་པ་གང་ཞིག་ས་གསུམ་པ་པས་ཐོས་པས་གཟུང་བ་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་མངོན་པར་བསྒྲུབ་ནུས་པའི་ཡན་ལག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པའོ། །དེའང་འཇིག་རྟེན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐམས་ཅད་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པའི་དཀའ་ཐུབ་བཟོད་པས་བཟོད་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཤས་ཆེ་ཞིང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་དག་ཐོབ་པས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་ཚད་མེད་པས་འོད་བྱེད་པའི་སྒྲ་ཞུགས་པ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་སྣང་བ་ཆེན་པོ་ནི། །བྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་འོད་བྱེད་པ། །ཞེས་སོ། །ཆུང་ངུའི་ཆེན་པོ་ས་བཞི་པ་འོད་འཕྲོ་བ་ནི། ས་གསུམ་པའི་གནས་སྐབས་ན་འཇིག་རྟེན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ མཐའ་དག་ཐོབ་ཀྱང༌། ཇི་ལྟར་ཐོབ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ལན་དུ་མར་གནས་པ་དང༌། ཆོས་དང་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་སེམས་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱེད་མི་ནུས་པ་གང་ཞིག་ས་བཞི་པ་བ་དེས་ནུས་པའི་ཡན་ལག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པའོ། །དེའང་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་བརྗོད་པ་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་གནས་པས་ན་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི
Chinese
可以用来表示术语。这是在大乘见道圆满之后出现的，并且由自道的善根所摄持，成为大乘无学道第一个刹那生起的因。定义是属于十地自性的范畴，由善根所摄持。分类是，将修道分为小、中、大三类，每类又分为三类，所以共有九类。其中，小之小是第二地离垢地。第一地的情况是，对于细微的堕罪错误，无法安住在正念中，而第二地则具有能够安住在正念中的圆满功德。此地不使用细微的堕罪错误，或者自性清净，所以戒律波罗蜜多占主要地位，并且不具有一切邪行的污垢，所以称为离垢地。如《庄严经论》中说：‘远离邪行勤奋的污垢，故名为离垢地。’小之中是第三地发光地。第二地的情况是，无法入于一切世间禅定，并且无法完全掌握所听闻的意义，而第三地则具有能够掌握所听闻的意义，并且能够现证禅定的圆满功德。这是由于现证一切世间禅定的苦行忍耐，所以忍辱波罗蜜多占主要地位，并且由于获得这些禅定，所以具有无量超越世间的智慧光明，因此称为发光地。如云：‘是为大法光明，故名为发光地。’小之大是第四地发焰地。第三地的情况是，虽然获得了一切世间禅定，但是对于如何获得的菩提分法，无法多次安住，并且对于法和入定的心无法舍弃，而第四地则具有能够舍弃的圆满功德。这是因为不间断地从语言和意念的表达中完全解脱出来，所以安住于菩提分法，因此精进的
English
It can be used to represent terms. This arises after the completion of the Mahayana Seeing Path, and is sustained by the virtues of one's own path, becoming the cause for the first moment of the Mahayana Path of No More Learning to arise. The definition is that which is included in the cycle of the nature of the ten bhumis, sustained by virtue. The divisions are that the Path of Cultivation is divided into small, medium, and large, each of which is further divided into three, thus making nine. Among these, the smallest of the small is the second bhumi, Vimala (Immaculate). The situation of the first bhumi is that one cannot abide in mindfulness with regard to subtle errors of transgression, whereas the second bhumi has the complete quality of being able to abide in mindfulness. This bhumi does not engage in subtle errors of transgression, or is naturally pure, so the paramita of morality is predominant, and because it does not possess all the defilements of immoral conduct, it is called the Immaculate Bhumi. As it says in the Ornament: 'Because it is free from the defilement of striving for immoral conduct, it is called the Immaculate Bhumi.' The medium of the small is the third bhumi, Prabhakari (Illuminating). The situation of the second bhumi is that one cannot enter into all worldly samadhis, and one cannot fully grasp the meaning of what is heard, whereas the third bhumi has the complete quality of being able to grasp what is heard and to manifest samadhi. This is because of the ascetic endurance of manifesting all worldly samadhis, so the paramita of patience is predominant, and because of obtaining these samadhis, it has immeasurable light of wisdom that transcends the world, therefore it is called the Illuminating Bhumi. As it says: 'It is the great light of Dharma, therefore it is called the Illuminating Bhumi.' The largest of the small is the fourth bhumi, Archishmati (Radiant). The situation of the third bhumi is that although one has obtained all worldly samadhis, one cannot repeatedly abide in the dharmas of the limbs of enlightenment as they were obtained, and one cannot abandon the mind of equanimity with regard to the Dharma and meditative absorption, whereas the fourth bhumi has the complete quality of being able to abandon them. This is because one is completely liberated from the expression of speech and mind without interruption, so one abides in the dharmas of the limbs of enlightenment, therefore the diligence of