Tibetan
གཙང་འདི་ཡང་མཐའ་ཡིན་ཏེ། །མཁས་པས་དབུས་ལའང་གནས་པ་ཡོད་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་གནས་ལུགས་མ་རྟོགས་ན་གཞི་ཐ་དད་པའི་རྟག་ཆད་སེལ་བ་ཙམ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྟ་བ་ལའང་ཡོད་པས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་འཁོར་ལོའི་མདོ་ལས། ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་མཐའ་གཅིག་སྟེ། །མེད་ཅེས་བྱ་བ་གཉིས་པ་ཡིན། །དེ་ནི་བདག་དང་བདག་མེད་མཚུངས། །རྟག་པ་དང་ནི་ཆད་པ་མཚུངས། །ཞེས་ཉེས་པ་བསལ་བའི་ཚུལ་བཀའ་བསྩལ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན། ཇི་ལྟར་དར་གྱི་སྲིན་བུ་བཞིན། །འདོད་པའི་གྲུབ་མཐའ་རང་ཉིད་བཅིངས། །འདི་ན་བློ་ཡིས་བཏགས་པའི་ཆོས། །སྐྱེ་འགག་གནས་དང་འགྲོ་འོང་མིན། །དོན་གཅིག་མ་ཡིན་ཐ་དད་མིན། །རྟག་པ་མ་ཡིན་ཆད་པ་མིན། །སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་ཉེར་ཞི་ བའི། །རང་བཞིན་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་ནི། །བསམ་བྱུང་ཤེས་རབ་ངོ་བོ་ཡིན། །འདི་ལྟར་ཡོད་མེད་རྟག་ཆད་ལ་སོགས་པའི་དོན་གྲུབ་མཐས་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་དོན་ལ་འཇུག་དགོས་ཀྱང་གྲུབ་མཐས་གཞལ་བྱེད་གྱིས་དང་གཞལ་བྱའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཆ་ནས་མཐའ་དབུས་གང་དུའང་མི་གནས་པའི་གྲུབ་མཐའ་དེ་ཉིད་རང་སྒྲ་རྟོག་དང་ཞེན་པའི་ཡུལ་དུ་ཡོད་པས་སྔ་རབས་པ་ཁ་ཅིག་དེ་ལྟར་འདོད་པ་ནི་བཟང་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། དར་གྱི་སྲིན་བུ་ལ་འཆིང་བྱེད་གཞན་མེད་ཀྱང་རང་ཉིད་ཀྱི་ཁ་ཆུས་འཆིང་བ་དང་མཚུངས་པའི་ཚུལ་ལང་ཀའི་མདོ་ལས། དངོས་པོར་ཤིས་པའི་སྒྲ་འཛིན་པ། །ཇི་ལྟར་དར་གྱི་སྲིན་བུ་བཞིན། །བྱིས་པ་མཚམས་སྦྱོར་མི་མཁས་པ། །རང་གི་གྲུབ་མཐའ་དམན་པས་འཆིང༌། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་བས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ལ་གནས་པའང༌། སྐྱེ་མེད་གནས་ལུགས་ཡིན་པས་འགག་མེད་གཤིས་ལ་གྲུབ་པ་སྟེ། བདེན་གཉིས་ལ་འཇུག་པ་ལས། སྔ་མ་ཕྱི་མའི་རྟེན་ཡིན་པས། །མ་སྐྱེས་པ་ཡི་ཕྱིར་མི་འགག །ཅེས་པའི་དོན་གྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་གདོད་མ་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མི་འབྱུང་བ་དང༌། རང་བཞིན་མ་མཆིས་པ་དང༌། གནས་མ་ མཆིས་པ་དང༌། དངོས་པོ་མ་མཆིས་པ་དང༌། རྣམ་པར་རིག་པ་མ་མཆིས་པ་ཉིད་དུ་མགོན་པོ་བྱམས་པས་གཏན་ལ་ཕབ་ཅིང༌། དེ་ཡང་རྟེན་འབྲེལ་ཙམ་གྱི་ངོས་ནས་ཕན་ཚུན་ལྟོས་གྲུབ་ཏུ་གནས་པའི་ཚུལ། འདི་ལྟར་སྐྱེ་འགག་གཉིས། རྟག་ཆད་གཉིས། འགྲོ་འོང་གཉིས་ཏེ་མེད་པ་དྲུག །ཐ་དད་པ་དང་དོན་གཅིག་པ་སྟེ་གཉིས་ཀ་མིན་པ་གཉིས་རྣམས་ལས་མཐའ་བརྒྱད་ཀྱི་སྤྲོས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཚུལ། རྩ་ཤེ་ལས། གང་གིས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང༌། །འགག་པ་མེད་ཅིང་སྐྱེ་མེད་པ། །ཆད་པ་
Chinese
此清净也是边见，智者不会安住于中道。像这样如果不了解实相，仅仅消除基的常断二边，也是世间人的见解。如《不退转法轮经》所说：“有，称为一边；无，称为第二边。彼与有我无我相同，常与断相同。”这是如来开示消除过失之理。因此，犹如蚕作茧自缚，贪著宗派者亦束缚自身。此中以理智假立之法，非生非灭，非住非去来，非一非异，非常非断，一切戏论寂灭之自性，即是思所成慧之体性。如此，有无、常断等意义，虽应以宗派确定，而入于无自性之义，然以宗派作为衡量者，就衡量之法与所衡量之法的体性而言，于边与中均不安住的宗派本身，却成为自声分别与执著之境，故某些古人如此认为是不好的。犹如蚕没有其他的束缚，却以自己的丝束缚自己一样，如《楞伽经》所说：“执著事物吉祥之声，犹如蚕一般，孩童不善于连接，因自己的宗派低劣而束缚。”因此，一切法的自性安住于缘起，是无生之实相，故于不灭之体性中成立。于入二谛中说，以前者为后者之所依，故不生故不灭。此义是指一切法从本以来不生不灭，无自性，无处所，无事物，无识，慈氏怙主已如是确定。并且仅就缘起之角度而言，是互相观待而成立之理。如此，生灭二者，常断二者，去来二者，即无有六者。异体与一体，即非二者之二者，从此八边之戏论寂灭之理。如《中论》所说：以何缘起，不灭亦不生，不
English
This purity is also an extreme. Wise people do not abide in the middle way. If one does not understand such a state, merely eliminating the extremes of permanence and annihilation based on different grounds is also a view held by worldly people. As stated in the *Sutra of the Wheel of Non-Regression*: "'Exists' is one extreme; 'does not exist' is the second. That is the same as self and no-self, the same as permanence and annihilation." This is how the Buddha taught the method of eliminating faults. Therefore, just as a silkworm binds itself, those who are attached to philosophical tenets also bind themselves. In this, the phenomena that are fabricated by the mind are neither arising nor ceasing, neither abiding nor going and coming, neither one nor different, neither permanent nor annihilated. The nature of all elaborations being pacified is the essence of wisdom born from thought. Thus, although the meanings of existence and non-existence, permanence and annihilation, etc., should be determined by philosophical tenets and one should enter into the meaning of no self-nature, the very philosophical tenet that does not abide in either extreme or middle, in terms of the characteristics of the measurer and the measured by the philosophical tenet, becomes the object of self-sound conceptualization and attachment. Therefore, some ancient people thought that this was not good. Just as a silkworm has no other bondage but is bound by its own saliva, as stated in the *Lankavatara Sutra*: "Clinging to the sound of auspicious things, like a silkworm, a child is not skilled in connecting, and is bound by his own inferior philosophical tenet." Therefore, the nature of all phenomena abides in dependent arising, which is the state of no arising, so it is established in the nature of no cessation. In the *Entering the Two Truths*, it says that the former is the basis of the latter, so it does not cease because it is not born. This meaning refers to the fact that all phenomena are from the beginning unborn and unceasing, without self-nature, without location, without things, and without consciousness, as the Protector Maitreya has determined. Moreover, only from the perspective of dependent arising, it is the way of existing in mutual dependence. Thus, the two, arising and ceasing; the two, permanence and annihilation; the two, going and coming, that is, the six that do not exist. Different and the same, that is, the two that are not both, from these eight extremes, the way of pacifying elaborations. As stated in the *Root Wisdom*: Whatever arises dependently, does not cease and is not born, not
Tibetan
མེད་པ་རྟག་མེད་པ། །འོང་བ་མེད་པ་འགྲོ་མེད་པ། །ཐ་དད་དོན་མིན་དོན་གཅིག་མིན། །སྤྲོས་པ་ཉེར་ཞི་ཞིར་བསྟན་པ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ལྟོས་གྲུབ་ཀྱང་དོན་དམ་པར་སྐྱེ་འཇིག་གནས་གསུམ་དང་བྲལ་བའི་ཚུལ་རྣམ་པར་རིག་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ལ་གནས་མ་མཆིས་པའི་དོན་ལས་ཤེས་པར་བྱར་ཡོད་དེ། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལས། གནས་མེད་དམིགས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་རྣམ་པར་རིག་པ་ཅན་གྱི་གནས་ནི་མིག་སོགས་དྲུག །དམིགས་པའི་གཟུགས་སོགས་ཡུལ། རྩ་བ་ནི་ཀུན་གཞི་བག་ཆགས། གནས་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྟེ་བཞི་པོ་དེ་དག་རྟེན་འབྲེལ་ ཙམ་གྱི་ཕན་ཚུན་ལྟོས་གྲུབ་ཏུ་གནས་ཀྱང་མདོ་ལས། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀུན་གཞི་མེད་པའོ། །ཞེས་དང༌། ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་མདོ་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་ཐར་པར་གྲོལ་བར་འདོད་ན། འདོད་པའི་ཡན་ལག་བཅད་ལ་སེམས་གཉིས་སུ་མི་བསམ། གཅིག་ཏུ་བསམས་ཏེ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་སེམས་བཏང་ངོ༌། །སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་ནི་སྟོང་པ་སྟེ། སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་འགྲོ་བའང་མེད། འོང་བའང་མེད། བླང་བའང་མེད། དོར་བའང་མེད་དེ། ཅི་ཡང་མེད་པ་འདིའི་མིང་ནི་བྱང་ཆུབ་བོ། །ཞེས་པས་ཕྱི་གཟུང་བའི་རྣམ་རིག་དང༌། ནང་འཛིན་པའི་རྣམ་རིག་གཉིས་ཀ་བརྟག་བཟོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང༌། རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ་ཁས་ལེན་གྱི་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་རང་བཞིན་གྱིས་ཉེ་བར་ཞི་བ་ནི་བསམ་བྱུང་གི་མཐའི་ཤེས་རབ་བློ་ལས་འདས་ཤིང་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ཏེ། ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱི་དབུ་མ་རིན་ཆེན་སྒྲོན་མར། ཁས་བླངས་པ་ཡི་དངོས་པོ་ནི། །ཕྲ་རབ་ཙམ་ཡང་ཡོད་མིན་ཏེ། །གདོད་ནས་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། །མོ་གཤམ་གྱི་ནི་བུ་བཞིན་ནོ། །དཔེར་ན་བུད་མེད་མོ་གཤམ་ལ། །ཁྱེད་ཀྱི་བུ་ནི་གང་ཡིན་དྲིས། །དེ་ལ་དེ་ནི་ཡོད་མིན་པས། །སྨྲ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། ། གཉིས་པ་འཁོར་བའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་ནི། སྣང་ཡུལ་ས་ཆུ་མེ་རླུང་མཁའ། །རི་དང་ནགས་ཚལ་ཁང་བུ་བརྩེགས། །འདུས་བྱས་རྒྱུ་ལས་ཐམས་ཅད་སྐྱེས། །འཁོར་བ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་ཡིན། །འདི་ལྟར་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཟབ་མོའི་མདོ་སྡེ་དག་ལས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དགོངས་པ་ཅན་གྱི་གསུངས་པ་དེས། ཐོག་མར་མུ་སྟེགས་ཅན་གྱི་ལུགས་བསལ་བའི་དོན་ཆེན་པོ་འདྲེན་པར་འགྱུར་པ་དང༌། ཕྱི་ནས་གསུང་རབ་ཟབ་མོའི་དོན་རིག་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཡོད་པར་འཛིན་པ་སྤོང་བ་ཉིད་དེ། འདིར་རེ་ཞིག་འཁོར་བའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུ
Chinese
没有恒常的断灭，没有到来，没有离去，不是他异，不是一义，戏论寂灭，寂静地显示。如是之观待成立，于胜义谛中，远离生、灭、住三者之体性，于有相识之识中，无有安住之处，当从其义而知。于《六十正理论》中云：“无处则无缘。”如是有相识之处乃眼等六根，所缘乃色等境，根本乃阿赖耶识习气，安住乃各别识，此四者虽仅于相互观待成立之缘起而安住，然经中云：“一切法无有阿赖耶。”又《法王经》云：“种姓之子，若欲解脱，当断除欲之支分，不作二心想，作一心想，舍弃有与无之心。心之自性之体性乃空性，心之自性既无去，亦无来，既无取，亦无舍，此一无所有之名乃菩提。”如是外境所取之识与内境能取之识二者皆非堪忍观察，于自性空性之法性上，一切承认之戏论，自性即寂灭，乃是思所生之边际智慧，超离心识，远离言说思议，如龙树论师于《中观宝鬘论》中云：“所承认之事物，极微尘许亦无有，以其本初无生故，如石女之子。譬如问石女，汝之子为何人？于彼彼无有故，不能言说。”
English
There is no constant annihilation, no coming, no going. It is not different, not the same. The play of concepts is pacified, shown to be at peace. Such dependent arising, in ultimate truth, is devoid of the three characteristics of arising, ceasing, and abiding. It does not reside in the consciousness of those with conceptual minds, but can be understood from its meaning. As the Sixty Stanza Reasoning says: "Without a place, there is no object of focus." The place for those with conceptual minds is the six senses, such as the eye. The object of focus is the objects, such as forms. The root is the alaya consciousness, the habitual tendencies. The abiding is the individual consciousness. These four, although they abide in mutual dependence as mere dependent arising, the sutra says: "All phenomena are without alaya." Also, the Sutra of the King of Dharma says: "Son of noble family, if you wish to be liberated, cut off the branches of desire, do not think with two minds, think with one mind, and abandon the mind of existence and non-existence. The nature of the mind's essence is emptiness. The nature of the mind's essence has no going, no coming, no taking, no abandoning. The name for this nothingness is enlightenment." Thus, both the consciousness that grasps external objects and the consciousness that grasps internal objects cannot withstand scrutiny. On the nature of phenomena, which is empty of inherent existence, all conceptual elaborations of acceptance are naturally pacified. This is the wisdom at the limit of thought, beyond the mind, and free from speech and thought. As Nagarjuna says in the Jewel Garland of the Middle Way: "The thing that is accepted does not exist even as a tiny atom, because it has no birth from the beginning, like the son of a barren woman. For example, if you ask a barren woman, 'Who is your son?' Because she has none, she cannot speak."