Tibetan
མཚན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་བསམ་པས་ཀྱང་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་དགེ་བའི་ཆོས་ནི་མ་བསམ་པར་ན་གཞན་གྱིས་ཐོབ་པ་མེད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་གིས་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་ཚད་མེད་མཐའ་ཡས་པའི་བར་དུ་ཆོས་མཉན་ཀྱང་གལ་ཏེ་མ་བསམས་ན་ནམ་ཡང་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་བཀའ་བསྩལ་ཏོ། །དེ་བས་ན་བསམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རིགས་པ་དང་ལུང་གིས་བརྟགས་ལ་ཡང་དག་པའི་དོན་ནི་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པའི་ཤེས་རབ་ཟབ་མོ་རྟོག་གེའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལས་འདས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ན་དེའི་རང་བཞིན་བྱེ་བྲག་ཕྱེད་པར་བྱས་ལ་མངོན་སུམ་པའི་ལམ་བསྒོམ་མོ། །ཇི་ལྟར་བསྒོམས་ན་གོ་ཆ་བགོས་པ་བསྟན་པ་ལས། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སྟོང་མི་བལྟ། །སྟོང་ལས་གུད་ནས་སྟོང་མི་བལྟ། །དེ་ལྟ་བུར་ནི་གང་བལྟ་བ། །སྟོང་པ་མཐོང་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ ཡང་རེ་ཞིག་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་ལ་བརྟེན་པའི་ཚུལ། རྩ་ཤེ་ལས། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་མ་ཡིན་པའི། །ཆོས་འགའ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ། །དེ་ཕྱིར་སྟོང་ཉིད་མ་ཡིན་པའི། །ཆོས་འགའ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེ་པས་དེ་བཤད་པ་ལ་གསུམ་གྱི་དང་པོ་གཤིས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་ནི། སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཆོས་རྣམས་ཀུན། །གང་ནས་ཀྱང་ནི་མ་འོངས་ལ། །གང་དུའང་མ་སོང་མི་གནས་པ། །གཤིས་ལ་གནས་པའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ། །ཆོས་ཅན་ཉིད་ཀྱང་སྐྱེ་འགག་ལྟར། །སྣང་དུས་ཉིད་ནས་སྟོང་པར་ཤར། །སྤྲོས་པའི་མཐའ་ལ་མི་གནས་པ། །དབུ་མའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་བསྟན། །དེ་ལ་སྣང་བ་ནི་བསླུ་ཞིང་བརྫུན་པ། སྲིད་པ་ནི་གཡོ་ཞིང་འདུ་བྱེད་ལ། འཁོར་བ་ནི་ཀུན་འབྱུང་རང་རྒྱུད་ལྡན། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའང་རང་བཞིན་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ་མིང་གི་གདགས་པ་ཉིད་དེ་འདི་ལྟར་ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཉིད་དུ་སྣང་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དང་པོ་གང་ནས་ཀྱང་འོངས་པ་མེད་པས་མ་སྐྱེས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་འདས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བར་དུ་གང་དུའང་གནས་པ་མེད་པས་རང་བཞིན་མ་མཆིས་པ་སྟེ་ད་ལྟ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཐ་མར་གང་དུ་འགྲོ་བའང་མེད་པས་མི་འབྱུང་བ་སྟེ་མ་འོངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡབ་སྲས་མཇལ་བ་ ལས། ཆོས་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི་དུས་གསུམ་དུ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་མཉམ་པ་དག་སྟེ། འདས་པའི་དུས་ན་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ན་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་དུས་ཀྱི་བར་དུ་ངོ་བོ་ཉིད་དང་བྲལ་བའོ། །ཞེས་སོ། །ཡང་འདི་ལྟར་སྣང་བ་འདི་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ཙམ་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་འཁྲུལ་གཞི་སྟེ་དེ་ལྟ་བུ་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུའང་མེད་དེ། ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། ཇི་ལྟར་གཟུགས་རྣམས་མེ་ལོང་ལ། །གཅིག་དང་གཞན་རྣམས་རྣམ་སྤངས་པར། །སྣང་ཡང་དེ་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་བས་ན་ཐལ་རང་གཉིས་ཀའི་གཞུང་ཆེ་ཆུང་རྣམས་སུ། བདེན་པར་མེད། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མེད། དེ་ཁོ་ནར་མེད། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པས་དོན་དམ་ལ་དཔྱོད་པའི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་ཕྲ་མོ་ཐམས་ཅད་འགོག་པའི་གནས་སྐབས་མཐའ་དག་ཏུ་ཆོས་ཅན་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པ་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་གདགས་པ་གང་ཞིག་དབུ་མའི་ལམ་དུ་འདོད་པའི་ཚུལ། རྩ་ཤེས་ལས། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་གང༌། །དེ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བཤད། །དེ་ནི་རྟེན་ནས་གདགས་པ་སྟེ། །དེ་ཉིད་དབུ་མའི་ལམ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ལམ་གྱི་སྤྲོས་པ་གཅོད་པའི་ ཚུལ། དག་དང་མ་དག་ཀློ་བུར་བ། །དོན་ལ་མེད་ཀྱང་མེད་བཞིན་སྣང༌། །ཀུན་ཏུ་བཏགས་པས་ཉེ་བར་ལེན། །རྟོག་ཅིང་དཔྱད་པས་མཐའ་བཞི་བྱུང༌། །ཡོད་དང་མེད་དང་རྟག་ཆད་དང༌། །དབུས་ལ་གནས་པའང་མཁས་པ་མིན། །དེ་ལ་རིགས་པའི་རྗེས་འབྲང་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ་ལ་སོགས་པའི་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བས་ཀུན་གཞི་མི་འདོད་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས། དེ་བཞིན་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ནི། །བདེན་མིན་བདེན་པ་བཞིན་དུ་ནི། །གང་ཚེ་འགྲོ་འོང་གཡོ་བར་འགྱུར། །ཞེས་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཙམ་ལ་བཏགས་པའི་ཀུན་གཞི་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་དྲུག་ལངས་པས་ཕྱི་དོན་དུ་སྣང་བའི་འཁྲུལ་སྣང་ངོ་བོ་ལ་མེད་བཞིན་གློ་བུར་དུ་སྣང་བ། མ་རིག་པས་བསླད་པ། ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པ་ཅན་གྱི་བློས་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་པའི་མཐའ་བཞིར་ཐལ་བའི་མཐའ་མཐོང་བ་ཙམ་ནི་ཚངས་པའི་གྲུབ་མཐའ་ལའང་ཡོད་དེ། དངོས་པོར་བདེན་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །མི་བདེན་དངོས་པོ་མེད་མ་ཡིན། །དེ་དག་གཉིས་ཀྱི་མཐའ་མཐོང་བ། །དེ་ནི་ང་ཉིད་མཐོང་བའོ། །ཞེས་སྨྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་བཀག་ནས་རྫུན་པར་སྒྲུབ་པའམ། དོན་དམ་ལ་སྤྲོས་པ་བཀག་ནས་སྤྲོས་མེད་བསྒྲུབ་པ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ་གང་ལ་ཞེན་པ་དངོས་སུ་ བཀག་ཀྱང་ཤུགས་ལ་གང་ཡང་མི་བསྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་མཐར་འཛིན་གྱི་ལྟ་བ་ལས་ཡང་དག་པར་གྲོལ་ཞིང་དབུས་ལའང་མི་གནས་པ་དེ་ནི་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་བཞེད་པ་མ་ནོར་བ་ཡིན་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། རྟོག་ཅན་དག་གིས་ཡོད་དང་མེད་ཅེས་བཏགས། །དེ་ལྟར་དཔྱོད་པས་སྡུག་བསྔལ་ཞི་མི་འགྱུར། །ཡོད་དང་མེད་ཅེས་བྱ་བ་གཉིས་ཀ་མཐའ། །གཙང་དང་མི་
Chinese
通过思维修法等也能获得解脱。 种姓之子，如果不思维善法，其他人是无法获得的。 那是为什么呢？ 因为无论谁，即使在无数、无量、无边的劫中听闻佛法，如果他不思维，那么他永远不会获得无上圆满正等觉。 如是宣说。 因此，以思维的智慧，用理性和教证进行考察，如果真正意义上与决定性的部分相符的深奥智慧超越了思辨的范围，那么就应该区分其自性差别，并修持现证之道。 如何修持呢？ 如《披甲分》所说： 不应以空观空， 不应离空观空， 如是观者， 名为见空。 如是说。 此外，暂时依靠缘起之理。 《根本慧论》中说： 若无缘起法， 则无有是法， 是故无空性， 亦无有是法。 如是说。 因此，在解释它时，首先是自性缘起： 显有轮涅一切法， 从何而来亦未至， 何处亦未去不驻， 安住自性之缘起。 法性本身亦如生灭， 显现之时即空显， 不住戏论之边际， 示现中观之自性。 其中，显现是虚妄而欺骗的，存在是虚伪而造作的，轮回是具有业因和自续的，涅槃也是自性法性之名的施设，如是显现为法性和法性的所有法，最初从何处而来也没有，所以称为不生，不是过去。 中间在何处也没有住，所以没有自性，不是现在。 最后往何处去也没有，所以是不灭，不是未来。 如是《父子相会经》中说： 所有这些法在三时中都是以平等性而平等的。 在过去的时候，一切法都是无自性的，所以在现在出现的时候也是远离自性的。 如是说。 此外，如此显现的现象只是显现为各种各样，而不是成为自己体性的迷乱之基。
English
Through contemplation on characteristics and the like, one will also be liberated. Son of lineage, if one does not contemplate virtuous Dharma, others cannot attain it. Why is that? Because whoever listens to Dharma for countless, immeasurable, and limitless eons, if they do not contemplate, they will never attain the unsurpassed, perfectly complete enlightenment. Thus it was taught. Therefore, with the wisdom of contemplation, examine with reason and scripture, and if the profound wisdom that truly accords with the decisive aspect transcends the realm of speculation, then one should distinguish its specific nature and meditate on the path of direct perception. How to meditate? As taught in the Chapter on Armor: Do not view emptiness as empty, Do not view emptiness apart from emptiness, Whoever views in that way, Is called seeing emptiness. Thus it is said. Furthermore, for a while, rely on the mode of dependent arising. As it says in the Root Wisdom: If there is no dependent arising, Then there is no phenomenon, Therefore, without emptiness, There is also no phenomenon. Thus it is said. Therefore, in explaining it, the first is the nature of dependent arising: All phenomena of appearance and existence, samsara and nirvana, From nowhere do they come, Nor do they go anywhere, nor do they abide, Dependent arising abiding in nature. The nature of phenomena itself is like arising and ceasing, From the moment of appearance, it dawns as empty, Not abiding in the extremes of elaboration, It shows the nature of the Middle Way itself. Therein, appearance is deceptive and false, existence is deceitful and fabricated, samsara possesses the origin and self-continuity, and even nirvana is merely a designation of the nature of intrinsic Dharma, thus all phenomena that appear as phenomena and the nature of phenomena, initially do not come from anywhere, so it is called unborn, it is not the past. In the middle, it does not abide anywhere, so it has no self-nature, it is not the present. Finally, it does not go anywhere, so it is unceasing, it is not the future. As it says in the Meeting of Father and Son Sutra: All these dharmas are equal in the three times by equality itself. In the past, all dharmas were without self-nature, so in the present time of arising, they are also devoid of self-nature. Thus it is said. Furthermore, this appearance, appearing only as various, is merely the basis of delusion that has become its own essence.
Chinese
像这样，即使在名言上也并不存在。如《楞伽经》所说：“如诸形于镜中，一与异相皆远离，虽现然彼实非有。”等等。因此，在应成派和自续派的各种论著中，以“真实不存在”、“自性不存在”、“仅仅不存在”等等，在所有对胜义谛进行观察的场合，所破的细微对境全部遮止的情况下，依靠作为有法在共同显现中不成立的空性，而安立的任何事物，都是中观的道路。如《中论》所说：“缘起法即是空性，即是假名安立，亦是中道义。”像这样断除道路之戏论的方式是：“清净与不清净皆是忽然生起，实义上虽无，却如无而显现，由遍计所执而执取，思择观察则生四边，有与无及常断，安住于中亦非智者。”对此，随理行者法称等应成派不承认阿赖耶识，但在《菩提心释》中说：“如是阿赖耶识，非真如真而行，何时迁变而动摇。”仅仅在安立为意识的阿赖耶识上，生起六识聚，以外境显现的错觉，本体上虽无却忽然显现，被无明所染污，以遍计所执的分别念堕入有无等四边，仅仅见到边见，在梵天的宗义中也有：“实物非有真，非真实物无，见彼二边者，彼即见我身。”因此，并非遮破世俗谛而成立虚假，或者遮破胜义谛的戏论而成立无戏论，而是直接遮止所执着的事物，但实际上什么也不成立的方式，从边执的见解中获得解脱，并且不滞留于中道，这才是应成派中观的不共之处。如《三摩地王经》中说：“有分别者立有无，如是观察不能息，有与非有此二边，净与不
English
Like that, it doesn't even exist merely conventionally. As it says in the Lankavatara Sutra: "Like forms in a mirror, one and other are completely abandoned, although they appear, they are not truly existent." And so on. Therefore, in all the major and minor treatises of both Prasangika and Svatantrika, with phrases such as "not truly existent," "not existent by nature," "not existent in that way alone," and so forth, in all instances where the subtle objects to be negated by the reasoning that examines ultimate reality are completely refuted, the way in which whatever is imputed based on emptiness, which is not established as a concordant appearance for the subject of debate, is considered the Middle Way is as follows. As it says in the Root Wisdom: "Whatever is dependently arisen, that is explained as emptiness. That is dependent imputation, and that itself is the Middle Way." The way of severing the proliferation of such a path is: "Pure and impure are adventitious. Although they do not exist in reality, they appear as if they do not exist. They are closely apprehended by imputation. By thinking and analyzing, the four extremes arise. Existence, non-existence, permanence, and annihilation, even abiding in the middle is not wise." Regarding this, the Prasangika Madhyamikas, such as Dharmakirti who follow reasoning, do not accept the alaya-vijnana (store consciousness), but in the Bodhicittavivarana (Explanation of the Mind of Enlightenment) it says: "Likewise, the alaya-vijnana, not truly, but as if true, when it moves and changes." Merely imputing the alaya-vijnana to the mind consciousness, the six aggregates of consciousness arise, and the illusion that appears as external objects, although non-existent in essence, suddenly appears, defiled by ignorance, and with the mind of the imputing one, falling into the four extremes of existence and non-existence, merely seeing the extremes, is also present in the tenets of Brahma: "The real is not truly existent, the non-real is not truly non-existent. Seeing the extremes of those two, that is seeing myself." Therefore, it is not like negating conventional truth and establishing falsehood, or negating the proliferation of ultimate truth and establishing non-proliferation, but rather, in the way that whatever is clung to is directly negated, yet implicitly nothing is established, thus being completely liberated from views of clinging to extremes and not abiding in the middle either, that is the unmistaken tenet of the Prasangika Madhyamikas. As it says in the Samadhiraja Sutra: "Those with conceptual thought impute existence and non-existence. By analyzing in that way, suffering will not be pacified. Existence and non-existence are both extremes. Pure and not pure.