Tibetan
བས་ན་ཡང་དག་དང༌། ལྟར་སྣང་དང༌། གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་དང༌། འདོད་ཞེན་གྱིས་སྦྱར་བ་ཐམས་ཅད་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་དེའི་ཚེ་ཐ་སྙད་བཏགས་དོན་གྱིས་བཞག་པའི་བརྒལ་བརྟག་ལ་སྙིང་པོ་ཡོད་པར་མ་མཐོང་ཞིང༌། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཆོས་རབ་ཏུ་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ཡང་དག་པས་མངོན་པར་རྟོགས་པ་དེའི་ཚེ། ནང་དུ་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་བཅོམ་ཞིང༌། ཕྱིའི་རྒོལ་བ་ངན་པ་ལ་འཇིགས་པ་མེད་པའི་སྤོབས་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཐོབ་པས། བདུད་སྡིག་ཏོ་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱི་འཇུག་པས་ཀྱང་གླགས་བལྟ་བར་མི་ནུས་ཏེ། སྲེད་མེད་ཀྱི་བུས་ཞུས་པ་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་ཐོས་པ་དང་ལྡན་ན་ཤེས་རབ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །ཤེས་རབ་དང་ལྡན་ན་ཉོན་མོངས་པ་རབ་ཏུ་ཞི་བར་འགྱུར་རོ། །ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་ལ་བདུད་ཀྱི་གླགས་མི་རྙེད་དོ། །ཞེས་སོ། །འདིར་གང་བཟུང་ན་གཤིས་ཀྱི་བཞུགས་ཚུལ་ལ། །སྨྲ་བསམ་བརྗོད་མེད་དོན་དམ་བདེན་པ་ཡིན། །བློ་ཡི་ཆ་ནས་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་པ་རུ། །བརྟགས་ཤིང་སྣང་བ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་ཆར། །བཞག་ནས་བདེན་ གཉིས་རྟོགས་བྱ་རྟོགས་བྱེད་ལས། །འདས་པ་སུས་ཀྱང་མངོན་དུ་བྱར་མེད་ལ། །བལྟར་མེད་ཐོབ་དང་མ་ཐོབ་གཉིས་ཀ་མེད། །སྟོང་པ་ཉིད་དང་ངེས་པར་རྗེས་མཐུན་པའི། །བློ་སྐྱེས་པ་ལ་རྟོགས་པའི་བླ་དྭགས་བཏགས། །དེ་ལ་ས་དང་པོ་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ན་ཤེས་བྱ་ཤེས་བྱེད་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་བྱ་རང་རྒྱུད་པ་གང་ཡང་མ་གྲུབ་པས། གཟུང་འཛིན་ལས་རྣམ་པར་འདས་པ་སྟེ། ཡུལ་ཅན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཇུག་པའང་ཞི་བ་དེའི་ཚེ་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་འཇུག་པ་ཐམས་ཅད་རྒྱུན་ཆད་དེ་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པ་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་སྟེ། །དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལས། འོད་སྲུངས་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སུས་ཀྱང་བལྟར་མེད་པ། མངོན་དུ་བྱར་མེད་པ། ཐོབ་པ་མེད་པ། མ་ཐོབ་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །བློ་དང་འདྲེས་པའི་ཆ་ནས་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་པར་བརྟགས་ཤིང་སྣང་བ་མཐའ་དག་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཡིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པའི་བློ་ལ་ལྟོས་ནས་བཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མེད་ཅེས་སྨྲས་པའི་ཉེས་པ་དང་གཞི་གཅིག་གི་སྟེང་ནས་བདེན་པ་གཉིས་ ཤོག་ལྷེབ་ ༦༠༡ ནས་ ༦༨༣ བར། ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་བའི་ཉེས་པ་གཉིས་ཀ་ཁེགས་ཤིང༌། བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་པས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱང་དོན་དམ་དུ་འོང་བའི་སྐབས་སྲིད་པའི་བདེན་པ་གཉིས་རྟོགས་བྱ་རྟོགས་བྱེད་
Chinese
因此，当如实通达正确、显现、以及两者都不是，和由贪执所结合的一切时，就不会认为以名言施设的辩论有意义。当以如实分辨诸法的正确智慧现证胜义谛时，内心摧毁烦恼的障碍，获得无畏外道邪说的广大勇气，甚至恶魔也无法窥伺其心。如无贪子所说：种姓之子，若具足听闻，则生智慧。若具足智慧，则烦恼彻底寂灭。无有烦恼，则魔不得便。如此。在此，无论执取什么，就其自性安住的方式而言，是不可言说、不可思议的胜义谛。就心的角度而言，凡是言说、思议，经过观察而显现的一切，都属于世俗谛的范畴。安立之后，二谛是能证和所证，超越了这些，是谁也无法现见的。不可见，无所得与未得，两者皆无。与空性必定随顺的，生起智慧，就安立为证悟的名称。对此，初地是圣者的等持，在佛地，由于能知和所知等境与有境的自性都不成立，因此是从能取和所取中彻底超脱的。当有境智慧的行境也寂灭之时，所有心所生的行境都断绝，证悟不可言说、不可思议的法性，这就是胜义谛。《宝积经》中说：光护，胜义谛的空性，是任何人都无法见的，无法现见的，无所得的，无未得的。如此。从与心相混合的角度而言，凡是经过观察而显现的一切言说、思议，都是世俗谛，因为是观待世间人的心而安立的缘故。这样就避免了说一切名言之法都不存在的过失，也避免了在同一个基础上执着于二谛 第601页至683页。 偏颇的两种过失，由于二谛无别，因此在世俗也成为胜义的情况下，存在着二谛能证和所证
English
Therefore, when one truly understands what is correct, what appears, and what is neither, and all that is combined by attachment, one does not see any meaning in the debates established by nominal designations. When the ultimate truth is directly realized by the correct wisdom that thoroughly distinguishes phenomena, the obscurations of afflictions are destroyed within, and a vast courage free from fear of external evil opponents is obtained. Even the mind of the evil demon cannot find an opportunity to look for flaws. As asked by the son of Sredmed: Son of good family, if you have learning, wisdom will arise. If you have wisdom, afflictions will be completely pacified. If there are no afflictions, the demon will not find an opportunity. So it is. Here, whatever is grasped, in terms of the way it naturally abides, is the ultimate truth that is inexpressible, unthinkable, and unutterable. From the perspective of the mind, all that is spoken, thought, and observed is within the realm of conventional truth. Having established that, the two truths are the object to be realized and the means of realization, beyond which no one can directly perceive. There is no seeing, no obtaining, and no not obtaining. The arising of wisdom that is certainly in accordance with emptiness is labeled as the attainment of realization. For that, the first ground is the meditative equipoise of the noble ones, and in the Buddha ground, since the self-nature of the objects of knowledge, such as the knowable and the knowing, and the subject-object relationship are not established, it is completely beyond grasping and being grasped. When the activity of the knowing wisdom is also pacified, all activities arising from the mind cease, and the realization of the nature of reality that is inexpressible, unthinkable, and unutterable is the ultimate truth. In the Ratnakuta Sutra: Light Protector, the emptiness of the ultimate truth is something that cannot be seen by anyone, cannot be directly perceived, is unobtainable, and is not unobtained. So it is. From the perspective of being mixed with the mind, all speech, thought, and appearance that are examined are conventional truths, because they are established in relation to the minds of worldly people. In this way, the fault of saying that all nominal phenomena do not exist is avoided, and the fault of clinging to the two truths on the same basis Pages 601 to 683. The two faults of partiality are both averted. Since the two truths are inseparable, there is a possibility that the conventional also becomes ultimate, and there exist the two truths as the object to be realized and the means of realization.
Tibetan
ལས་འདས་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་ཅིང་དོན་དམ་དང་མཐུན་པའི་བློ་སྐྱེས་པ་ལ་རྟོགས་པའི་བླ་དྭགས་སུ་བརྟགས་པའི་ཚུལ་ཟླ་བ་གྲགས་པས། སྟོང་པ་ཉིད་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་བློ་སྐྱེས་པ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་སོ་ཞེས་བརྗོད་ཀྱི། སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པར་མེད་པར་རྟོགས་པའི་བློ་དེས་ཀྱང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་མི་འགག་པར་མ་རྟོགས་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ན། སྟོང་ཉིད་མེད་དགག་ཏུ་འདོད་པ་དེ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་དུ་སྨྲ་བའི་མ་ཡིན་དགག་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་སྤྱན་རས་གཟིགས་གྱི་བརྟུལ་ཞུགས་ལས། ཁོ་བོས་མེད་པར་དགག་པའི་ཚུལ་གྱིས་དོན་དམ་པར་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ཀྱི་ཡོད་པ་ཉིད་དགག་པ་བྱས་པར་ཟད་ཀྱི། མ་ཡིན་པར་དགག་པའི་ཚུལ་གྱིས་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ནི་མ་སྨྲས། ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟ་ནའང་སློབ་དཔོན་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས། མེད་པར་དགག་པ་ནི་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ ནས་དབུ་མའི་ལྟ་བ་ནི་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པའང་ཡོད་དེ། ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ་སྙམ་པ་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དམིགས་ན་ནམ་མཁས་གར་ཁྱབ་ཀུན་གཞིས་ཁྱབ་པའི་ལྟ་བ་རགས་པ་དེ་འོང་ཉེ་བས། བྷཾ་ག་ལའི་པཎྜི་ཏས། ཀུན་གཞི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་ཁས་ལེན་པའི་གྲུབ་མཁའ་རགས་པ་དེ་ཙམ་ཕྱི་རོལ་མུ་སྟེགས་པ་ལའང་མེད་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་ཤེས་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ནོར་བར་རྟོགས་པའི་ཚུལ། གང་ཞིག་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་ནི། །ཆོས་རྣམས་མ་ལུས་ཀུན་གྱི་མཛོད། །གང་ལ་བསམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས། །ཡང་དག་འཇུག་པ་ལྡེ་མིག་ཡིན། །དེ་ལྟར་གདམས་ངག་ཐོབ་པ་ནི་ཐོས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཡིན་ལ། དེའི་རྗེས་ལ་བསམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་སྐྱེ་བ་མེད་པར་རྟོགས་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་ལ་བསྙེན་པའི་ཚུལ། འཕགས་པ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོ་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ནི་རྟག་པ་དང༌། བདེ་བ་དང༌། བདག་དང་ཡོངས་སུ་དག་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིས་བསླད་དེ། བསམ་པའི་ཕྱིར་ མི་རྟག་པ་དང༌། མི་བདེ་བ་དང༌། བདག་མེད་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་མ་དག་པར་མཐོང་ངོ༌། །དེས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞི་ཡང་ཆོད་དེ། དེས་ན་བསམ་པའི་རྐྱེན་གྱིས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོ་ལ་བསྙེན་པར་འགྱུར་རོ། །སྐྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་དང༌། རྒ་བའི་
Chinese
月称论师认为，通达超越世俗且与胜义谛相符之智慧生起，可被视为证悟的征兆。他说：“生起与空性相符之智慧，可称为证悟空性，但并非就是证悟空性。”因此，即使是了悟一切法在胜义中不存在的智慧，也并非意味着了悟一切法仅是名言安立。为何如此？因为认为空性是无遮遣，与说事物不存在的非遮遣相违背。如观世音禁行中说：“我以无遮遣的方式，仅仅遮遣了胜义中诸蕴的存在，而未以非遮遣的方式说事物不存在。”然而，追随法称论师“无遮遣即一无所有”的观点，也有人认为中观见解就是一无所有。若认为就是一无所有，并以分别慧缘于此，则容易产生如虚空般遍布一切处、如阿赖耶识般遍布一切处的粗大见解。孟加拉的班智达曾说，这种承认阿赖耶识遍知一切的粗大宗义，即使在外道中也不存在。因此，若能了知一切法是缘起之自性，才是如实无谬地证悟实相之方式。“何者是缘起，乃一切法之库藏。以思择之智慧，乃真实趣入之钥匙。”如此获得窍诀，乃是听闻智慧之功德。此后，以思择智慧了悟缘起无生，便能趋近大涅槃之道。《圣大般涅槃经》中说：“善男子，一切有情皆被常、乐、我、净等四颠倒所迷惑，因此才会将无常、苦、无我、不净视为真实。如此便能断除四种颠倒，因此以思择之因缘，便能趋近大涅槃。生之相状与老之相状
English
Chandrakirti considered that the arising of wisdom that understands beyond the conventional and accords with the ultimate truth can be regarded as a sign of realization. He said, "The arising of wisdom that accords with emptiness can be called realizing emptiness, but it is not the realization of emptiness." Therefore, even the wisdom that realizes that all phenomena do not exist in the ultimate sense does not mean that it realizes that all phenomena are merely nominal designations. Why is that? Because considering emptiness to be a non-affirming negation contradicts the affirming negation that says things do not exist. As it is said in the Vow of Avalokiteshvara: "I, by way of non-affirming negation, have merely negated the existence of the aggregates in the ultimate sense, but I have not said that things do not exist by way of affirming negation." However, following the view of Acharya Dharmakirti that "non-affirming negation is nothing at all," there are also those who think that the Madhyamaka view is nothing at all. If one thinks that it is nothing at all, and focuses on it with discriminating wisdom, then it is easy to generate coarse views such as the view that space pervades everywhere or that the alaya-consciousness pervades everywhere. The Bengali Pandit said that even the non-Buddhists do not have such a coarse tenet of asserting that the alaya-consciousness knows everything. Therefore, if one knows that all phenomena are of the nature of dependent arising, then that is the way to realize reality without error. "Whatever is dependent arising is the treasury of all phenomena. With the wisdom of reflection, it is the key to truly enter." Obtaining such a key instruction is the quality of the wisdom of hearing. After that, by the wisdom of reflection, understanding that dependent arising is without birth, one can approach the path of great nirvana. In the Noble Great Nirvana Sutra, it says: "Noble son, all sentient beings are deluded by the four perversions of permanence, happiness, self, and purity, and therefore they see impermanence, suffering, non-self, and impurity as real. In this way, the four perversions can be cut off, and therefore, by the cause of reflection, one can approach the great nirvana. The characteristic of birth and the characteristic of aging