Tibetan
ང་མང༌། །ཟབ་ལམ་བྲལ་བའི་ཆོས་ཀུན་རྣམ་རིག་དང༌། །མཁའ་སོགས་སྒོམ་པ་གཟུགས་མེད་ལྷ་ལའང་ཡོད། །ཡིད་བྱེད་བྲལ་ཙམ་ཟབ་ལམ་མཆོག་ཏུ་འདོད། །གཞན་དང་མ་འབྲེལ་དེ་ཉིད་བསྒོམས་པའི་འབྲས། །བསྐལ་ཆེན་བརྒྱད་ཁྲིར་ཚེ་ཡི་དངོས་གྲུབ་འབྱུང༌། །དེ་ཕྱིར་ལྟ་སྒོམ་གནས་ལ་མཁས་པར་མཛོད། །དམ་པས་བཀྲལ་བའི་ལམ་སྲོལ་སྨད་དུ་བྱུང༌། །དཔྱད་དང་འཇོག་པའི་སྒོམ་ཚུལ་རྣམ་པ་གཉིས། །རྟོག་དང་མི་རྟོག་སྦྱོར་བའི་དུས་ཡིན་གྱིས། །དངོས་གཞིའི་དུས་སུ་ཡིད་བྱེད་བྲལ་བར་མཐུན། །སྦྱོར་བའི་དུས་སུ་མཚན་མ་འབྱུང་བའི་གཞི། །དེ་ཉིད་དཔྱད་པའི་རྟེན་དུ་ངེས་བྱས་ནས། །མཐའ་བཞི་རྣམ་གྲོལ་དངོས་གཞིའི་དུས་སུ་ནི། །གསལ་སྟོང་འཛིན་མེད་སྔོན་རབས་མཁས་པའི་ལུགས། །དངོས་གཞིའི་༼བོད་ཕྱི་མ་དག༽དུས་སུ་ཡིད་བྱེད་མི་ལྡན་ན། །དཔྱད་པ་སྔོན་བཏང་གཉིད་ལོག་སྐབས་དང་མཚུངས། །དེས་ན་དུས་དེར་སྟོང་པ་ཉིད་དོ་ཞེས། །རྟོག་ཅིང་དཔྱོད་པ་ཕྱིས་འབྱུང་མཁས་པའི་ལུགས། །རྟོག་དང་དཔྱོད་པའི་བློས་བྱས་ཀུན་དོར་ནས། ། གཉུག་མའི་ཡེ་ཤེས་རང་དངས་རྗེན་པ་དེ། །བཟོ་མེད་མ་ཡེངས་སླར་ཡང་འཕྲོ་བའི་ཚེ། །རང་ཞལ་བལྟ་བ་འཇོག་བསྒོམ་ལུགས་ཡིན་ནོ། །དཔྱད་དང་འཇོག་པའི་བསྒོམ་ཚུལ་ཅི་ཡང་རུང༌། །རང་གི་མཚན་ཉིད་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བ། །གསལ་དངས་ཤར་ལ་བསྒོམ་མེད་མ་ཡེངས་པ། །སྒྲུབ་རྒྱུད་ཀུན་གྱི་བསྒོམ་པའི་གཙོ་བོ་ཡིན། །མཉམ་གཞག་དུས་ཀྱི་ཉམས་ལེན་དེ་ལྟ་ནའང༌། །རྗེས་ཐོབ་དུས་སུ་གང་ཤར་སྣང་བ་ཀུན། །རྨི་ལམ་སྒྱུ་མའི་དྲན་འདུན་དྲག་པོ་ཡིས། །ལེགས་པར་བསྒོམས་ན་སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་འཆར། །བདེ་ཆེན་འཁོར་ལོར་པད་དཀར་ཉི་ཟླའི་སྟེང༌། །རྩ་བའི་བླ་མ་གསུམ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཆང༌། །སངས་རྒྱས་དངོས་སུ་ཞེན་མེད་མོས་གུས་ཀྱིས། །མ་ཡེངས་གསོལ་འདེབས་ལམ་སྲོལ་ཀུན་ཏུ་གཅེས། །སེམས་ཉིད་ངོ་སྤྲོད་ཐ་སྙད་རྣམ་མང་ཡང༌། །གཉུག་མའི་ཡེ་ཤེས་རང་ཞལ་བལྟས་པ་ན། །ཤེས་པ་གསལ་དངས་ཟུང་འཇུག་ཡེ་ཤེས་ཏེ། །རྣམ་དག་ཆོས་སྐུར་ཀུན་གྱི་ངོ་སྤྲོད་མཛོད། །བསམ་གཏན་གསུམ་དང་བཞི་པའི་ཏིང་འཛིན་དང༌། །གཟུགས་མེད་བཞི་ལ་སྲིད་པའི་སེམས་རྩེ་གཅིག །བདེ་གསལ་སྟོང་པའི་མི་རྟོག་གོལ་ས་ཡིན། །ལམ་དང་གོལ་སའི་རྣམ་དབྱེ་མཁྱེན་པར་མཛོད། །སངས་རྒྱས་སྐུ་དང་ཤ་ཟའི་གཟུགས་ལ་སོགས། །ཚོགས་དྲུག་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་གང་ཤར་ ཡང༌། །གང་ཤར་སེམས་དང་སེམས་ཉིད་སྟོང་པ་རུ། །ལེགས་པར་རྟོགས་ན་བར་ཆད་དངོས་གྲུབ་འགྱུར། །བདེ་གསལ་མི་རྟོག་ཡུལ་སྣང་གསལ་མཐོང་དང༌། །མཁའ་ལ་འཕུར་དང་ཆུ་སྟེང་བགྲོད་ལ་སོགས། །མཆོག་འཛིན་མང་ཡང་རྟོགས་པས་མ་ཟིན་ན། །ཉམས་སྣང་སྣ་ཚོགས་དབང་པོའི་གཞུ་དང་མཚུངས། །སྔགས་རྫས་གཉིད་དང་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་སོགས་ཀྱིས། །རླུང་སེམས་འཆོལ་བའི་ཉམས་སྣང་སྣ་ཚོགས་ལ། །མགུ་བ་བསྐྱེད་པའི་སྒོམ་ཆེན་མང་མོད་ཀྱི། །ཕལ་ཆེར་གཡེང་བའི་གཡང་ལ་ལྷུང་ཉེན་ཆེ། །མདོར་ན་གང་ཞིག་ཉམས་སུ་བླངས་པ་ལས། །དད་སོགས་དགེ་བ་ངང་གིས་འཕེལ་འགྱུར་ཞིང༌། །ཆགས་སོགས་མི་དགེ་ངང་གིས་འགྲིབ་གྱུར་ན། །ཆོས་དེ་རྒྱལ་བའི་ལམ་བཟང་རྨད་དུ་བྱུང༌། །གངས་རིའི་མགུལ་དང་མཐོན་པོའི་ནགས་ཁྲོད་སོགས། །ཐར་འདོད་སྐྱེ་བོའི་བསྟི་གནས་ཉམས་དགའ་བར། །འདོད་ཆུང་ཆོག་ཤེས་བསོད་སྙོམས་འཚོ་བ་དང༌། །ཕྱག་དང་ཁྲོད་ཀྱི་དམན་པའི་གོས་གྱོན་ལ། །ལེགས་གསུངས་འདུལ་བའི་བསླབ་ལས་མི་འདའ་ཞིང༌། །རྒྱལ་སྲས་སྤྱོད་པའི་ལམ་ལ་རིང་ནས་སློབས། །སྔར་བཤད་སྲོལ་གྱི་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་པ་ཡི། །ད་ལན་ཚེ་ལ་བཙན་ས་ཟིན་པར་མཛོད། །རང་དོན་ཉམས་ལེན་རྟོགས་པའི་ཁོར་ཡུག་དང༌། །གཞན་དོན་འབྲེལ་ ཚད་དོན་ལྡན་མངོན་གྱུར་ནས། །རང་གི་ཉམས་མྱོང་གཞན་རྒྱུད་གདམས་པ་རྣམས། །སྣོད་ལྡན་འགྲོ་ལ་ཚུལ་བཞིན་འདོམས་པར་མཛོད། །བྱ་བཏང་ཁས་ལེན་ཚེ་འདིའི་ཞེན་པས་བཅིངས། །འཁྲུལ་ཞིག་ཁས་ལེན་གཟུང་འཛིན་དྲྭ་བར་ཆུད། །གྲུབ་ཐོབ་ཁས་ལེན་རྟོགས་པས་རྒྱུད་དབེན་པའི། །སྤོང་བ་པ་དེ་འཇིག་རྟེན་སྒྱུ་མ་མཁན། །རྣམ་དག་འདུལ་བའི་ཁྲིམས་ཀྱིས་ལགས་བསྡམས་ནས། །རྒྱལ་སྲས་སྤྱོད་པའི་བསམ་སྦྱོར་རྨད་དུ་བྱུང༌། །གསང་ཆེན་ལམ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་མི་དམན་པའི། །སྤོང་བ་པ་དེ་ལྷ་མིའི་མཆོད་གནས་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཐོས་པ་དང་བསམ་པའི་ཤེས་རབ་ལ་བརྟེན་ནས་ཉམས་འོག་ཏུ་ཆུད་པས་རྒྱལ་བ་བདེན་པར་སྨྲ་བས་དྲང་ངེས་ལྡེམ་དགོངས་བཞིར་བསྟན་པའི་བཀའ་དངོས་དང༌། འཕགས་པའི་ཡུལ་གྱི་དགོངས་འགྲེལ་མཁན་པོ་དེ་དག་གིས་ཕྱིན་ལོག་བཞིའི་གཉེན་པོར་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དངོས་དོན་གཅིག་ཆར་ལས་ལྡོག་པར་བཀྲལ་བའི་ཚུལ་དང་དེའི་དགོས་པའང༌། བདག་མེད་ཀྱི་དོན་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ལ་དང་པོ་བདག་ཡོད་པར་འདོད་པའི་གྲུབ་མཐའ་མཉན་ནས་གདོད་བདག་མེད་པའི་དོན་གཏན་ལ་དབབ་པ་ཡིན་ཏེ། བྷཾ་ག་ལའི་པཎྜི་ཏས། དེ་ཉིད་འཚོལ་བའི་ཐོག་མར་ནི། །ཐམས་ཅད་ཡོད་ ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ། །དོན་དམ་རྟོགས་ཤིང་ཆགས་མེད་ལ། །དེ་ནས་རྣམ་པར་དབེན་དོན་ཉིད། །ཅེས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །དེ་
Chinese
唉玛吙！ 远离甚深道的诸法唯是名相， 观修虚空等，无色界天也有。 仅离作意便自诩为殊胜甚深道， 不依于他，仅修彼之果， 八万大劫中，获得长寿之成就。 因此，于见修行处精进修习。 圣者所开显之道统，却遭诋毁。 观察与安住之修法有两种， 乃是分别与无分别结合之时。 正行之时，一致同意离作意。 结合之时，是生起相之基础， 于彼确定为观察之所依之后， 四边解脱，正行之时则是， 明空无执，前代智者之宗风。 正行（后藏）之时若不具作意， 则如先观察后入睡之时。 故而于彼时，思忖并观察“是空性”， 乃是后起智者之宗风。 舍弃分别与观察之造作， 本具之智慧，自明赤裸者， 无造作不散乱，复又舒放之时， 观自面容，乃是安住修法。 观察与安住之修法无论哪一种， 自之体性，自性光明者， 明澈显现，无修不散乱， 是所有实修传承之修法之精要。 等持时之修持如是， 后得之时，所显现之诸法， 以梦幻之强烈忆念， 若善修持，则显现显空无别。 于大乐轮中，白莲日月之上， 根本上师三身具足金刚持， 视如真佛，不执著以虔诚， 不散乱祈请，此道统恒常珍重。 心性之介绍，名相虽众多， 然于本具智慧观自面容时， 觉性明澈双运之智慧， 于极清净法身，作一切之介绍。 三禅与四禅之等持， 以及四无色定，乃有顶之意识专注， 乐明无念，是歧途。 当知晓正道与歧途之差别。 佛之身像与食肉鬼之形相等等， 六识境中，所显现之任何事物， 无论显现何者，皆善为了知心与心性为空性， 则障碍转为成就。 乐明无念是。
English
Emaho! All the dharmas devoid of profound path are merely conceptual constructs, Even gods in the formless realm meditate on space and the like. To merely be free from mental activity is considered the supreme profound path. The result of meditating on that alone, without relating to anything else, is the attainment of longevity for eighty thousand great eons. Therefore, be skilled in the view and the place of meditation. The tradition explained by the holy ones has become disparaged. There are two types of meditation: investigation and abiding. It is the time to combine conceptualization and non-conceptualization. In the actual practice, it is agreed to be free from mental activity. In the time of combination, it is the basis for the arising of signs. Having determined that to be the basis for investigation, Liberation from the four extremes, in the actual practice, is: Clarity and emptiness, without grasping, the tradition of the wise of former times. If there is no mental activity during the actual practice (Later Tibetans), it is like investigating beforehand and then falling asleep. Therefore, at that time, thinking and investigating, "It is emptiness," is the tradition of later wise ones. Having abandoned all conceptualization and investigation, The innate wisdom, self-luminous and naked, When it arises again, without fabrication or distraction, Looking at one's own face is the method of abiding meditation. Whatever the method of investigation and abiding meditation, One's own characteristic, the nature of luminosity, Clear and radiant, without meditation or distraction, is the essence of the meditation of all practice lineages. Even if the practice during the time of equipoise is like that, During the post-meditation period, whatever arises, all appearances, With the strong recollection of dreams and illusions, If meditated well, appearance and emptiness arise as inseparable. In the great bliss wheel, on the white lotus, sun, and moon, The root guru, Vajradhara, complete with the three kayas, With unwavering devotion, without attachment, as the actual Buddha, Always cherish the tradition of undistracted supplication. Although there are many terms for introducing the nature of mind, When looking at one's own face of innate wisdom, The knowing, clear and radiant, is the wisdom of union, In the utterly pure dharmakaya, introduce everything. The samadhi of the third and fourth dhyanas, And the four formless absorptions, are the one-pointed mind of existence. Bliss, clarity, and emptiness, non-conceptual, are a wrong path. Know the difference between the path and the wrong path. Whatever appears in the realm of the six senses, such as the form of the Buddha and the form of a flesh-eating demon, Whatever appears, if one understands well that mind and the nature of mind are empty, then obstacles are transformed into accomplishments. Bliss, clarity, and non-conceptuality are.
Chinese
幻觉光明显现，空中飞翔水上行等等，执着殊胜众多若未以证悟摄持，各种体验如 इंद्र 的弓。咒物睡眠与禅定力等，风心散乱的各种体验，生起满足的禅修者虽多，但大多有落入散乱深渊的危险。总之，从任何修持中，自然增长信心等善法，自然减少贪执等不善法，此法即是胜者之妙道。雪山之腰和高耸的森林等等，是希求解脱者的修行处所，令人心旷神怡，少欲知足以乞食为生，身穿僧衣和破旧的衣服，不违越善说之律藏学处，长久修学佛子行。以前所说的见修行，这次要把握住生命的要塞。为了自己修持证悟的环境，以及为了他人的关联 程度，显现出有意义的实相，将自己的经验和对其他传承的教诲，如法地传授给有根器的众生。口头上答应苦行，却被今生的贪恋束缚，口头上答应断除迷惑，却陷入能取所取的罗网，口头上答应成为成就者，内心却远离证悟，这样的修行人是世间的魔术师。以清净的律藏来约束自己，佛子行的思想行为真是太奇妙了。不逊于大密宗道的瑜伽士，这样的修行人是人天供养之处。如是等。所有这些特征，都要依靠听闻和思维的智慧，融入到实修中，因此，诸佛真实语者宣说了四种意趣：直说、密说、权说、别义说，以及印度圣地的释经论师们，为了对治四颠倒，将空性之实义解释为完全相反的道理和必要性。为了证悟无我之义，首先要听闻认为有我的宗派，然后才能确定无我之义。正如孟加拉的班智达所说：最初寻找它时，应当说一切皆有。证悟胜义且无有贪执时，之后才是完全的空性之义。如是说。
English
Illusory appearances of clear seeing, flying in the sky, walking on water, and so on. Although there are many clinging to the supreme, if not grasped by realization, various experiences are like Indra's bow. Through mantra substances, sleep, and the power of meditation, etc., various experiences of confused wind and mind, although there are many great meditators who take delight in them, most are in danger of falling into the abyss of distraction. In short, from whatever practice one undertakes, if faith and other virtues naturally increase, and attachment and other non-virtues naturally decrease, that Dharma is the wonderful path of the Victorious Ones. The slopes of snowy mountains and dense forests, etc., are delightful places of practice for those who desire liberation. With few desires and contentment, living on alms, wearing simple robes and worn-out clothes, not transgressing the precepts of the well-spoken Vinaya, one should train from afar in the path of the Bodhisattvas. The view, meditation, and conduct that have been explained before, now seize them as a stronghold for this life. The environment for realizing one's own benefit through practice, and the extent of connection for the benefit of others, manifesting meaningful reality, one should properly impart one's own experiences and the instructions of other lineages to worthy beings. Professing to be a renunciate, yet bound by attachment to this life; professing to be free from delusion, yet caught in the net of grasping and clinging; professing to be an accomplished one, yet one's mind is devoid of realization—such a practitioner is a magician of the world. Restraining oneself with the pure Vinaya, the thoughts and actions of a Bodhisattva are truly wonderful. A renunciate who is not inferior to the yoga of the Great Secret path, such a practitioner is a place of worship for gods and humans. Thus it is. All these characteristics should be integrated into practice based on the wisdom of hearing and contemplation. Therefore, the Buddhas, speakers of truth, have taught the four intentions: direct meaning, hidden meaning, intentional meaning, and different meaning. And the commentators of the noble land of India, in order to counteract the four inversions, have explained the actual meaning of emptiness as the complete opposite and necessity. In order to realize the meaning of selflessness, one must first listen to the tenets of those who believe in self, and then one can determine the meaning of selflessness. As the Bengali Pandit said: "In the beginning, when searching for it, one should say that all exists. When one realizes the ultimate meaning and is without attachment, then there is the meaning of complete emptiness." Thus it is said.