Tibetan
་ཟིན། །སྤྱོད་པ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱིས། །སྟོང་ཉིད་ཟབ་མོའི་ལམ་ལ་སྐུར་པ་འདེབས། །འབྲས་དུས་སྐུ་གཉིས་ཟུང་འཇུག་ཐོབ་འདོད་ན། །རྒྱུ་དུས་ལྟ་སྤྱོད་ཟུང་འབྲེལ་ཉམས་སུ་ལོངས། །དངོས་གཞིའི་དུས་སུ་སྟོང་ཉིད་ཆོས་རྣམས་ལ། །སྟོང་པར་འཛིན་པའི་རྟག་འཛིན་རྟོག་པ་དང༌། །གསལ་ཆ་དོར་བའི་འཛིན་མེད་ལྟ་བ་གཉིས། །མཆོག་འཛིན་མང་ཡང་མཐར་ལྟའི་གཡང་དུ་ལྷུང༌། །ལུང་རིགས་མྱོང་བའི་ཡིད་ཆེས་བྲལ་བ་ཡི། །སྤྲོལ་བྲལ་ལྟ་བའི་གྱ་ཚོམ་སྨྲ་པ་དག །རྒྱུ་འབྲས་ ཆོས་ཀུན་སྟོང་པར་བལྟ་བ་ཡི། །སྤྲོས་བྲལ་ལྟ་བ་ཚུ་རོལ་མཛེས་པའང་སྨྲ། །གང་ཤར་སེམས་སུ་བལྟ་བས་གྲོལ་འདོད་ནི། །སྣོད་དང་བཅུད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་མ་ལུས་པ། །རྟག་བདག་གཅིག་པུ་བདག་གི་རང་བཞིན་དུ། །འདོད་པའི་མུ་སྟེགས་གསང་བ་ཅིས་མི་གྲོལ། །སྒྱུ་མར་བལྟ་བ་མུ་སྟེགས་བྱེད་ལའང་ཡོད། །མཐོང་བའི་ལམ་གྱུར་རྣམ་འགྱུར་སྒྱུ་མའི་དངོས། །གཙོ་བོའི་ངང་དུ་རྣམས་འགྱུར་ཀུན་ཐིམ་པས། །དེ་ལ་གྲངས་ཅན་ལུགས་གྱི་ཐར་པ་ཟེར། །སྤྲོས་བྲལ་འདི་པ་ཁོ་ནའི་ཁྱད་ཆོས་མིན། །ཆོས་ཀུན་གདོད་ནས་རང་བཞིན་རྣམ་དག་དང༌། །བླང་བྱ་དོར་བྱའི་སྤྲོས་པ་ཀུན་བྲལ་བ། །ལྟ་བའི་ཡུལ་དུ་ཚངས་པ་པ་ཡང་འདོད། །མཐའ་བྲལ་ལྟ་བའང་ཕྱི་ནང་གཉིས་ཀ་འདོད། །རིག་བྱེད་མཐའ་བྲལ་བསྒྲུབ་པའི་མཐུན་དཔེར་ནི། །རྨི་ལམ་དྲི་ཟའི་ཁྲོང་ཁྱེར་འཛིན་པ་སོགས། །དེ་འདྲའི་རྣམ་བཞག་མུ་སྟེགས་བྱེད་པའང་སྨྲ། །གཉིས་མེད་བདེ་བ་ཟབ་ལམ་མཆོག་ཡིན་ཞེས། །ཐོས་ཆུང་གང་དག་མཆོག་ཏུ་འཛིན་ནའང༌། །དབང་ཕྱུག་པས་ཀྱང་དེ་ཀུན་གསལ་བར་འདོད། །རང་བཞིན་མ་གྲུབ་འཛིན་མེད་མི་རྟོག་ཅིང༌། །ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་དངས་ལ་འགག་མེད་པའི། །ལྟ་བའི་ཉམས་ལེན་ཞང་ཞུང་བོན་ལའང་ཡོད། །ལམ་གནད་འཁྲུལ་པས་གྲོལ་བ་ག་ལ་འབྱུང༌། །བདག་མེད་ལྟ་བ་ཐལ་རང་ལུགས་སོ་ཞེས། །འཆད་བྱེད་དེ་དག་ཐོས་པའི་རྣ་བ་བྲལ། །དེ་ཉིད་ཐེག་ཆེན་ཁོ་ནའི་ ཁྱད་ཆོས་མིན། །དངོས་སྨྲའི་གཞུང་ལས་རང་རྒྱུད་བདེན་མེད་བཤད། །གང་ཤར་རང་སེམས་མདོ་སེམས་ཐུན་མོང་པ། །གཟུང་འཛིན་འགོག་པ་རྣམ་རྫུན་དབུ་མའི་ལུགས། །གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་བདེན་གྲུབ་འགོག་པ་ཡི། །ལྟ་བའི་རྣམ་བཞག་དབུ་མ་ཆེན་པོར་འདོད། །འདུས་བྱས་མི་རྟག་ཕུང་སོགས་བདག་མེད་དུ། །ལྟ་བའི་རིམ་པས་འཇིག་ཚོགས་སྤོང་མི་ནུས། །འཛིན་སྟངས་འགལ་ཕྱིར་མ་རིག་འཇོམས་ནུས་པས། །དེ་དག་ནང་ནས་སྟོང་ཉིད་ལྟ་བ་མཆོག །མན་ངག་ལུགས་ལའང་བདག་དང་རྣམ་རིག་སོག
Chinese
已记录。 以将行为奉为至上的苦行， 诽谤甚深空性的道路。 如果想在果时获得二身双运， 那么在因时应修持见行双运。 在正行之时，对于空性诸法， 持有空性的常执分别念， 以及舍弃明分的无执见， 虽然执为殊胜者众多，最终却堕入见的悬崖。 缺乏经论理证体验的信赖， 那些夸夸其谈远离戏论之见的人们， 将因果 诸法都视为空性， 也宣称远离戏论之见在此岸美妙。 如果想通过将一切显现视为心而获得解脱， 那么整个器情世界， 都成为常恒、自主、唯一的我的自性， 如此希求的外道秘密又怎能不解脱？ 视幻如梦，外道也有。 成为见道的显现是幻化的事物， 一切显现都融入到主物之中， 因此，数论派称之为解脱。 远离戏论并非仅仅是此派的特点。 一切法原本就是自性清净， 对于应取应舍的戏论完全远离， 梵天派也将其视为见解的对境。 离边之见内外双方都认可。 作为吠陀经中论证离边的共同例子， 如同执取梦中乾闼婆城等等， 外道也宣说如此的安立。 无二安乐是甚深道之精华， 无论哪个少闻者执持为殊胜， 自在天也清楚地承认这一切。 自性不成立，无执且无分别， 任何事物都不成立，清澈且无阻碍， 这种见解的修持在象雄苯教中也有。 因错谬了道路的关键，又怎能获得解脱？ 声称无我之见是应成自续派的宗义， 那些宣说者，真是缺乏听闻的耳朵。 此见并非仅仅是大乘的 特点。 在实事宗的论典中也宣说了自续无实。 一切显现皆为自心，是显宗和密宗共同的观点。 遮止能取所取，是唯识中观的宗义。 遮止二元对立的智慧的真实成立， 这种见解的安立被认为是中观大宗义。 以观修有为无常、五蕴无我等， 不能通过见解的次第来断除坏聚见。 因为执着的方式相违，所以能够摧毁无明， 因此，在这些见解中，空性之见最为殊胜。 在窍诀派中也有我与识等等。
English
Recorded. With asceticism that holds conduct as supreme, They slander the profound path of emptiness. If you wish to attain the union of two bodies at the time of fruition, Then at the time of cause, practice the union of view and conduct. At the time of the main practice, for all phenomena of emptiness, The clinging to permanence that holds emptiness as real, And the view of non-grasping that abandons clarity, Although many hold them as supreme, they ultimately fall into the abyss of view. Those who lack confidence from scripture, reason, and experience, Those who boastfully speak of views free from elaboration, Regarding cause and effect, All phenomena as empty, Also proclaim the beauty of the other shore of views free from elaboration. If you wish to be liberated by seeing whatever arises as mind, Then the entire world of container and contents, Becomes the nature of a permanent, self-sufficient, and singular self, How could the secrets of such Tirthikas not be liberated? Seeing as illusory also exists in Tirthikas. The appearances that become the path of seeing are illusory things, All appearances dissolve into the state of the Pradhana, Therefore, the Samkhya school calls it liberation. Freedom from elaboration is not a unique characteristic of this school alone. All phenomena are primordially pure in their own nature, Completely free from the elaborations of what to accept and reject, The Brahma school also considers it as an object of view. The view free from extremes is accepted by both internal and external schools. As a common example in the Vedas for proving freedom from extremes, Like grasping a Gandharva city in a dream, etc., The Tirthikas also speak of such arrangements. Non-dual bliss is the essence of the profound path, No matter which little-learned person holds it as supreme, The Ishvaravadins also clearly acknowledge all of that. Self-nature is unestablished, without grasping and without conceptualization, Nothing whatsoever is established, clear and unobstructed, Such practice of view also exists in the Zhangzhung Bon tradition. How can liberation arise from mistaking the key points of the path? Claiming that the view of selflessness is the tenet of Prasangika and Svatantrika, Those who proclaim that are devoid of ears for hearing. That is not a unique characteristic of the Mahayana alone. In the treatises of the Realists, the self-sufficient is said to be without inherent existence. Whatever arises is one's own mind, a common view of Sutra and Mind. Cessation of grasper and grasped is the system of the Mind-Only Madhyamaka. The establishment of the true existence of non-dual wisdom is negated, Such an establishment of view is considered the Great Madhyamaka. By contemplating compounded things as impermanent, aggregates as selfless, etc., One cannot abandon the view of the perishable collection through the stages of view. Because the manner of clinging is contradictory, it can destroy ignorance, Therefore, among these views, the view of emptiness is the most supreme. In the instruction lineage, there are also self and consciousness, etc.
Tibetan
ས། །ཕྱི་ནང་འཆོལ་བའི་ལག་ལེན་མང་མོད་ཀྱི། །ད་ལྟ་བོད་ན་གྲགས་པའི་སེམས་འཚོལ་གཅིག །བསམ་གཏན་དཀྲོག་པའི་རྣམ་གཡེང་ཆོས་སུ་མཐོང༌། །གང་ཤར་སེམས་དང་སེམས་ཉིད་རང་ལུས་ཀྱི། །ཕྱི་ནང་ཀུན་ལ་རྣམ་པར་བཙལ་བ་ན། །བཙལ་བས་མ་རྙེད་ཡུལ་ཅན་ཤེས་རབ་སོགས། །གནས་སྐབས་ཤིག་ཏུ་ལྟ་བར་འདོད་ནའང༌། །བློས་བྱས་གཟུང་འཛིན་སྤྲོས་པ་ཀུན་བྲལ་བའི། །གཉུག་མའི་ཡེ་ཤེས་རང་ངོ་འཕྲོད་པ་ཡི། །ཤེས་པ་གསལ་དངས་རྟོག་མེད་ཡེ་ཤེས་དེ། །བསྒྲུབ་རྒྱུད་ཀུན་གྱི་བསྟན་པའི་གཙོ་བོ་ཡིན། །རྗེས་ཐོབ་དུས་ཀྱི་ཐ་སྙད་དེ་ལྟ་ནའང༌། །མཉམ་གཞག་དུས་སུ་མཐའ་བྲལ་ནམ་མཁའི་དབྱིངས། །ལྟ་བྱ་ལྟ་བྱེད་སྒྲ་རྟོག་འཇུག་ཚུལ་ཡིན། །ངེས་པའི་དོན་དུ་ཆུ་དང་ཆུ་རླབས་བཞིན། །བྱང་ཕྱོགས་འདི་ན་ཐོས་ བྲལ་སྒོམ་ཆེན་འགའ། །ཆེན་པོ་རྣམས་ལ་ཚད་མར་གྲགས་པ་ཡི། །རྒྱལ་དང་དེ་སྲས་ཀུན་མཁྱེན་མཁས་རྣམས་ཀྱིས། །ཐུགས་ཉམས་བཞེས་པའི་ཉམས་ལེན་ཀུན་ཐོར་ནས། །རྟེན་འབྲེལ་ཚོགས་པའི་མཐོང་སྣང་༼སྙིང་ཐིག་འོད་གསལ་རྡོ་རྗེའི་སྙིང་པོའི་ངོ་སྤྲོད་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་མ་ཡིན་པའི། སྲོ་མ་ར་ཙ་སོགས་སྣང་བ་དགུ་འགྱུར་གྱི་རྫས་སྦྱོར་སོགས་དང༌། ཕྱི་རོལ་པའི་སྤྱོད་ཚུལ་དང་བསྲེས་པའི་ངོ་སྤྲོད་བྱེད་པ་འདི་སྙིང་ཐིག་ཟབ་གནད་མཐའ་དག་ལྡོངས་བར་བྱེད་པའོ། །༽སྣ་ཚོགས་དང༌། །དབང་པོ་བསླད་པའི་འོད་ཟེར་ཕྲེང་བ་ལ། །སངས་རྒྱས་སྐུ་རུ་ངོ་སྤྲོད་བསྒོམ་པ་མཐོང༌། །ཆོག་ཤེས་སྐྱེ་བོ་ཉམས་ལེན་ཨེ་མ་མཚར། །རྣམ་དག་རིགས་པས་འཐད་པ་མ་རྙེད་ཅིང༌། །རྒྱ་ཆེན་སྤྱོད་པའི་ཉམས་ལེན་ཀུན་དོར་ནས། །རྟེན་འབྲེལ་རྫས་ལ་བྱང་ཆུབ་རེ་བ་ཡི། །ཉམས་ལེན་དེ་ལ་སུ་ཞིག་ཡིད་རྟོན་བྱེད། །ཞང་ཞུང་བོན་དང་མུ་སྟེགས་བྱེད་ལ་ཡང༌། །སངས་རྒྱས་བསྟན་དང་འདྲ་མཚུངས་བཅོས་པ་ཡི། །རྣམ་གཞག་དེ་འདྲ་ཤིན་ཏུ་མང་བའི་ཕྱིར། །ཆོས་ལུགས་འགའ་ཞིག་དོགས་པའི་གནས་སུ་མཐོང༌། །འགའ་ཞིག་འདི་ན་འཕགས་མཆོག་རྣམ་གཉིས་ཀྱི། །རིགས་པས་བཀྲལ་བའི་ཤིང་རྟའི་སྲོལ་གཉིས་དང༌། །དཔལ་ལྡན་ཟླ་བའི་རིང་ལུགས་ལས་གཞན་པའི། །ལྟ་སྒོམ་ཐམས་ཅད་ནོར་བའི་ཆོས་ཡིན་ལོ། །རྡོ་རྗེ་འཆང་དབང་རྗེ་བཙུན་རྣལ་འབྱོར་མས། །སྐལ་ལྡན་ འགྲོ་ལ་ཚུལ་བཞིན་འདོམས་པ་ཡི། །སྙན་རྒྱུད་ཕལ་ཆེར་སྤོང་བའི་ཆོས་ཚུལ་ལ། །ཐར་འདོད་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་བག་ཡོད་མཛོད། །དབང་བསྐུར་བྱིན་རླབས་ཡེ་ཤེས་ཕེབས་པ་དང༌། །རྫོགས་རིམ་བསྒོམ་དང་ཟབ་མོའི་མོས་གུས་ཀྱིས། །རང་གི་ཉམས་མྱོང་ཡིད་ཆེས
Chinese
萨！内外混杂的修行虽多，如今藏地盛行的寻心之法，将扰乱禅定的散乱视为正法。无论显现什么，都将心和心性视为自身，内外一切都进行寻找，但寻找也无法找到作为所缘的智慧等。即使想暂时观待，也要远离虚构的能取所取戏论，证悟本有的智慧自性，那明澈无念的智慧，是所有修证传承教法的主体。后得位时的名言是如此，但在等持位时，是无边的虚空界，是能见所见声念的融入之方式。究竟而言，如水与水波。北方此地，一些不闻思的修行者，被那些被大人物们视为衡量标准的，诸佛和佛子、全知智者们，所修持的修行全部抛弃，各种缘起聚合的显现（不是《心髓光明金刚藏心要二十一种开示》，而是苏摩、罗擦等显现九倍的药物配方等，以及与外道行径相混杂的开示，这会使所有心髓深奥精要都盲目）。将扰乱感官的光芒之链，观想为佛身。知足的人们的修行，真是稀奇！没有以清净的理智找到依据，抛弃了广大的行持修行，依靠缘起之物而希求菩提的修行，谁会信任呢？在象雄苯教和外道中，也有与佛法相似的伪造，因为这样的名相非常多，所以一些宗教被视为怀疑之处。有些人认为，除了此处圣者二位的，以理智阐释的车乘二宗，以及圣月称的宗派之外，所有的见修行都是错误的法。金刚持自在者至尊瑜伽母，对于具缘的众生如理教导的，耳传教法大多舍弃的法理，希求解脱的众生们请谨慎！通过灌顶加持、智慧降临，以及圆满次第的修持和甚深的虔诚，相信自己的经验。
English
Sa! Although there are many practices that mix the internal and external, the mind-searching that is now popular in Tibet sees distractions that disturb meditation as Dharma. Whatever arises, taking the mind and mind-essence as one's own body, searching for them both internally and externally, but through searching, one cannot find the object-possessing wisdom, etc. Even if one wants to view it temporarily, the innate wisdom that is free from all fabricated grasping and clinging, the self-recognition of one's own nature, that clear and unthinking wisdom, is the main point of the teachings of all practice lineages. Although the terminology of the post-meditation period is like that, in the state of equipoise, it is the boundless expanse of space, the way in which the object of observation, the observer, and sound thoughts are absorbed. In the definitive sense, it is like water and waves. In this northern region, some non-studying meditators, by those who are known as standards for great people, all the practices cultivated by the Buddhas and their sons, the omniscient scholars, have been abandoned, and various interdependent appearances (not the "Twenty-One Instructions on the Essence of the Vajra Heart of Clear Light," but Soma, Rotsa, and other substances that increase appearances ninefold, and instructions mixed with the conduct of outsiders, which cause all the profound essential points of the Heart Essence to become blind). They see the chain of light rays that corrupt the senses being meditated upon as the body of the Buddha. The practice of contented people is amazing! Not finding it justified by pure reasoning, and abandoning all the practice of vast conduct, who would trust in the practice of hoping for enlightenment through interdependent substances? Even in Zhang Zhung Bon and the Tirthikas, there are imitations similar to the Buddha's teachings, and because there are so many such terms, some religions are seen as places of doubt. Some here think that all views and meditations other than the two chariot traditions explained by the two noble ones, and the system of glorious Chandrakirti, are mistaken teachings. Vajradhara, the Lord, the venerable yogini, for the fortunate beings who are properly instructed, the Dharma teachings that mostly abandon the oral tradition, those who desire liberation, please be careful! Through empowerment, blessings, the coming of wisdom, and the practice of the completion stage and profound devotion, believe in your own experience.