Tibetan
་བྱེད་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་དེ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལས་དངོས་པོ་གཞན་དུ་གྱུར་པའམ། དེ་ཉིད་དུའང་བརྗོད་དུ་མེད་ལ། གཅིག་པ་བཀག་པ་ཙམ་གྱི་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཁ་ཅིག་མདོ་སྡེ་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་འདོད་པ་ལྟར་ན། ཤེས་པ་ལ་ཕྱི་དོན་ཉིད་དངོས་སུ་མི་སྣང་ཡང་དོན་གྱི་ཤེས་པ་ལ་རང་གི་རྣམ་པ་གཏད་པས། ཤེས་དོན་དང་འདྲ་བའི་རྣམ་པར་སྐྱེས་པ་ལ་དོན་རིག་གོ་ཞེས་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དོན་ཡོངས་སུ་སྤྱོད་པ་དུས་ཐ་དད་པའི་གཟུང་འཛིན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གནས་པར་འདོད་པ་དང༌། ཡང་ཁ་ཅིག་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གསལ་ལོ་ཅོག་ཐམས་ཅད་ཤེས་པའི་དངོས་ པོ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་མེད་དོ་ཞེས་རྣམ་བཅས་པ་དང་མཐུན་པར་སྨྲ་ལ། ལ་ལ་རྨི་ལམ་གྱི་ཡུལ་དུ་གཟུང་ཆར་ཤར་བ་དང༌། སད་དུས་ཀྱི་སྐྲ་ཤད་འཛག་པ་གཉིས་ཀའི་རྣམ་པ་དང་དོན་སྤྱི་ལ་སོགས་པ་དོན་དང་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་དུ། འཇིག་རྟེན་ན་གྲག་ཚོད་ཀྱི་དངོས་པོ་རི་དང་ཁང་ཁྱིམ་འགྲོ་བ་དང༌། རྫས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལ་སོགས་པའང༌། ཕྱི་དོན་དང་ཤེས་པའི་དངོས་པོ་གཉིས་ཀས་སྟོང་བཞིན་དུ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་གོམས་པའི་མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་མེད་བཞིན་དུ་སྣང་བར་ཟད་པས། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་འཛིན་ཆར་གསལ་བའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་པར་འདོད་པ་སོགས་རྣམས་གྲངས་སུ་མ་སྨོས་ཀྱང༌། ཉན་ཐོས་བྱེ་བྲག་པ་ལྟར་རྡུལ་ཕྲན་འདུས་པ་ལས་རགས་པ་བརྩམ་པའི་དངོས་པོ་མཚན་ཉིད་པ་དང༌། སེམས་སེམས་བྱུང་རང་རིག་པ་མེད་པར་སྨྲ་བ་ལ་སོགས་འདོད་ཚུལ་གཞན་ཡང་ཡོད་མོད་ཀྱི། དོན་དུ་སྣང་བ་ཤེས་པར་མི་འདོད་པ་དང༌། རང་རྒྱུ་སྔ་མ་ལས་སྐྱེས་པ་སོགས་མཚུངས་པ་མང་ལ། དེའང་སེམས་ཙམ་པ་ལྟར་རང་རིག་ཁས་ལེན་ཀྱང༌། ཡོད་མེད་གང་དུའང་མ་ཕྱེ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཙམ་ཞིག་ཁས་བླང་ པ་སྟེ། འགྲེལ་ཆུང་ལས། སོ་སོ་རང་གི་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཞེས་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །ད་ནི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐེག་པའི་རྩེ་མོར་ཕྱིན་པ་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ཚུལ་ནི། འདི་ལྟར་སྣང་བ་ཉིད་ནི་ཀུན་རྫོབ་དང༌། སྟོང་པ་དོན་དམ་ཞེས་བྱ་ཐ་སྙད་ཀྱིས། །བཏགས་པ་གང་ཡང་སྤྲོས་པའི་མཐའ་དང་བྲལ། །སྣང་དུས་ཉིད་ནས་སྐྱེ་འགག་འགྲོ་འོང་མེད། །གཞན་དབང་དངོས་པོར་འདོད་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱང༌། །དེ་ཡི་གྲུབ་པའི་མཐའ་རུ་ཁས་མ་བླངས། །དེ་ནི་ཐལ་འགྱུར་ཤིང་རྟའི་སྲོལ་
Chinese
是这样说的。因此，胜义谛的真理是远离一切戏论的，它与世俗谛的真理并非是不同的事物，也无法说是相同，并不是仅仅遮止了“一”的差别。还有一些人，如随顺经部宗的中观派所认为的那样，虽然外境本身并不显现于意识，但由于将自己的形象赋予了对境的意识，因此，在生起与对境相似的形象时，就以对境认知的方式完全受用对境，认为在不同时期的能取和所取存在于世俗中。还有一些人，如随顺瑜伽行派的中观派所说，世俗中所有显现的事物都是意识的本体，没有外境，这与有相派的观点一致。还有一些人认为，就像梦境中的显现和醒来时掉落的头发一样，两者的形象和总义等既不是对境也不是意识的自性。同样，世间所说的山、房屋、行人和物质的形态等，虽然空性于外境和意识的本体，但由于从无始以来串习的无明习气，导致无有而显现，因此，世俗中存在的显现为能取所取的安乐等仅仅是心和心所。诸如此类的观点数不胜数。虽然像声闻部中的分别说部那样，认为由微尘聚集而成的粗大物质是有自性的，并且认为心和心所没有自证分等，还有其他的观点，但实际上，不承认显现为意识，以及由先前的自因所生等有很多相同之处。即使像唯识宗那样承认自证分，也仅仅是承认一种无法区分有无的智慧，正如《释论》中所说：“以各自的自证智慧”。现在，阐述达到理性的顶峰——应成中观派的观点：如此，显现即是世俗，空性是胜义，只是名言安立，没有任何戏论的边。显现之时，本无生灭来去。认为他法存在的世俗，也不承认它的成立。
English
That is how it is said. Therefore, the ultimate truth, which is free from all elaborations, is not a different entity from the conventional truth, nor can it be said to be the same. It is not merely a difference that only negates "one." Furthermore, according to some, such as the Madhyamikas who follow the Sutra school, although external objects themselves do not appear directly to consciousness, they attribute their own images to the consciousness of objects. Therefore, when an image similar to the object arises, they fully utilize the object in the manner of object cognition, believing that the grasper and the grasped exist in the conventional in different times. Others, such as the Madhyamikas who follow the Yogachara school, say that all appearances in the conventional are the entity of consciousness, and there is no external object, which is consistent with the view of the aspectarians. Some believe that just as the appearances in dreams and the falling hair when awake are neither the nature of objects nor the nature of consciousness, so too, the mountains, houses, people, and forms of matter that are said to exist in the world are empty of both external objects and the entity of consciousness. However, due to the habitual imprints of beginningless ignorance, they appear as if they exist, even though they do not. Therefore, the happiness that appears as the grasper and the grasped, which exists in the conventional, is merely mind and mental factors. There are countless such views. Although there are other views, such as the Vaibhashikas in the Hearer school, who believe that gross matter composed of aggregated atoms has its own characteristics, and that mind and mental factors do not have self-awareness, there are many similarities in that they do not acknowledge appearances as consciousness, and that they arise from previous causes. Even though the Mind-Only school acknowledges self-awareness, they only acknowledge a kind of wisdom that cannot distinguish between existence and non-existence, as stated in the commentary: "With each individual's self-aware wisdom." Now, we will explain the view of the Consequentialist Madhyamikas, who have reached the pinnacle of the Vehicle of Reason: Thus, appearance itself is the conventional, and emptiness is the ultimate. These are merely nominal designations, free from any extremes of elaboration. At the time of appearance, there is no arising, ceasing, going, or coming. Even the conventional, which is believed to be other-dependent, does not accept the extreme of its establishment. This is the tradition of the Consequentialist chariot.
Tibetan
འབྱེད་ཆེ། །ཀླུ་དབང་ཟླ་བ་གྲགས་པའི་ཁྱད་ཆོས་ཡིན། །འདིར་ནི་འོག་མའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ལ། །བརྩད་ཅིང་བརྟགས་པས་གོང་མ་ནོར་མི་འགྱུར། །འདི་ལྟར་སྣང་བ་ཉིད་ཀུན་རྫོབ་དང༌། སྟོང་པ་ཉིད་དོན་དམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཐོས་བསམ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་སློབ་པར་སྟོན་པ་སྟེ། ཚུལ་རོལ་མཐོང་བའི་བློ་ཅན་བདེན་པ་མ་མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱི་ངོར་ཐ་སྙད་ལ་བརྟེན་ནས་ཞེན་པའི་བསམ་པས་སྦྱར་བ་ཙམ་མོ། །བདེན་པ་གཉིས་ཀྱང་ཡང་དག་པར་ན་གཅིག་དང་ཐ་མི་དད་པར་བསྟན་ཏེ། གཅིག་ན་ནི་ཀུན་རྫོབ་སྤོང་བ་བཞིན་དུ་དོན་དམ་ ཡང་དེ་ལྟར་དུ་འགྱུར་ལ། ཀུན་རྫོབ་ཐ་དད་པ་བཞིན་དུ་དོན་དམ་ཡང་དེ་བཞིན་དང༌། ཀུན་རྫོབ་དྲི་མ་དང་བཅས་པ་བཞིན་དུ་དོན་དམ་ཡང་དྲི་བཅས་སུ་འགྱུར་རོ། །ཐ་དད་ན་ནི་ཆོས་ཅན་ཉིད་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་ལ། འདུས་བྱས་ཀྱི་མཚན་མ་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །ལམ་བསྒོམ་པ་ཡང་དོན་དང་བཅས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་གཅིག་དང་ཐ་དད་པ་ལ་ནི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཡོད་པས་ཐལ་འགྱུར་པར་མི་འགྱུར་རོ། །བརྡར་བཏགས་ཀྱི་གྲུབ་པའི་མཐའ་འདིས་ནི་གཞན་གྱི་དམ་བཅའ་འགག་ཅིང༌། རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཁས་ལེན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་ཕ་རོལ་གྱི་དམ་བཅའ་འགོག་པའི་འགལ་ཆོས་ཐལ་འགྱུར་གྱི་སྒོ་ནས་གཙོ་བོར་བྱེད་པས་ཐལ་འགྱུར་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དཔལ་ལྡན་ནཱ་གཱ་རྫུ་ནས། གལ་ཏེ་ངས་དམ་བཅའ་འགའ་ཡོད། །དེ་ཚེ་ང་ལ་སྐྱོན་དེ་ཡོད། །ང་ལ་དམ་བཅའ་མེད་པས་ན། ང་ནི་སྐྱོན་མེད་ཁོ་ན་ཡིན། །ཞེས་དང༌། འཕགས་པ་ལྷས། ཡོད་དང་མེད་དང་ཡོད་མེད་ཅེས། །གང་ལ་ཕྱོགས་ནི་ཡོད་མིན་པ། །དེ་ལ་ཡུན་ནི་རིང་པོའང༌། །ཀླན་ཀ་བརྗོད་པར་ནུས་མ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེང་སང་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང༌། རང་རྒྱུད་དང༌། རང་རིག་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཁྱད་པར་བདེན་འཛིན་ཉོན་སྒྲིབ་ ཏུ་འདོད་པ་དང༌། བདག་མེད་གཉིས་ལ་ཕྲ་རགས་མི་འབྱེད་པའི་ཁྱད་པར། འགོག་བདེན་དོན་དམ་པ་དང༌། ཉན་རང་འཕགས་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པས་ཁྱབ་པར་ཁས་ལེན་པའི་ཁྱད་པར། སོ་སྐྱེའི་ཤེས་པ་འཁྲུལ་ཤེས་དང༌། དཔྱད་ཤེས་ཚད་མར་འདོད་པའི་ཁྱད་པར། ཡིད་མངོན་དང་རྟོག་པའི་གཞི་མཐུན་འདོད་ཅིང་ཕྲ་བའི་མི་རྟག་པ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་སོ་སྐྱེ་ཡོད་པའི་ཁྱད་པར། དུས་གསུམ་དངོས་པོར་འདོད་ཅིང་རགས་པའི་མི་རྟག་པ་སོགས་བཅུ་དྲུག་རྟོགས་པ་ཙམ་གྱིས་ཐེག་པ་གསུམ་གང་རུང་གི་སྦྱོར་ལམ་ཙམ་དུ་ཡང་བགྲོད་པར་མི་ནུས་
Chinese
分别大。是龙王月称的特点。在此，对于所有下等的形态，通过辩论和考察，上等者不会错谬。如是显现即是世俗，空性即是胜义，等等，这是通过闻思所生的智慧，教导将一切法以二谛的方式来学习。对于以虚假的方式见到者，对于未见真谛者，仅仅是依靠名言，以执着的思想而结合而已。二谛也真实地显示为一且无有差别。若是一，则如舍弃世俗一样，胜义也同样会变成那样。如世俗是差别，胜义也同样如此。如世俗是具有垢染，胜义也同样会变成有垢染。若是差别，则也不会变成有法，也不会压倒有为法的相状，修道也不会变得有意义。因此，对于一和差别，因为有自续的理证，所以不会变成应成派。以名言安立的宗派，遮止了他者的承诺，因为远离了所有承认自续理证，所以主要以应成的方式来遮止他者的承诺的相违之法，因此称为应成派。如尊者龙树所说：如果我有什么承诺，那时我会有那个过失，因为我没有承诺，所以我才是无过失的。以及圣天所说：有和无以及亦有亦无，对于谁没有这些宗派，对于他，长久的时间，也不能说出责难。如今不承认自己的体性，自续和自证的差别，认为实执是烦恼障，对于二种无我，没有细微和粗大的差别。认为灭谛是胜义，声闻缘觉圣者以通达法无我而周遍的差别。凡夫的意识是错乱识，认为观察的智慧是量士夫的差别。认为意现和分别的所依相同，并且有凡夫现量通达细微的无常的差别。认为三时是实有，仅仅通达粗大的无常等十六种，也不能进入三乘任何一乘的加行道。
English
Great distinction. It is a characteristic of the Dragon King Chandrakirti. Here, for all lower forms, through debate and examination, the higher ones will not be mistaken. Thus, appearance itself is conventional, and emptiness is ultimate, and so on. This is taught by the wisdom arising from hearing and thinking, showing that all phenomena are to be learned in the manner of the two truths. For those who see in a false way, for those who have not seen the truth, it is merely relying on terms and combining with clinging thoughts. The two truths are also truly shown to be one and without difference. If it is one, then just as abandoning the conventional, the ultimate will also become like that. Just as the conventional is different, the ultimate is also the same. Just as the conventional is with defilements, the ultimate will also become with defilements. If it is different, then it will not become a subject of dharma, nor will it overcome the characteristics of conditioned phenomena, and the path of meditation will not become meaningful. Therefore, for one and different, because there is the reason of self-nature, it will not become a consequentialist. This established tenet of designation refutes the commitments of others, and because it is free from all admissions of self-nature reasoning, it mainly uses the contradictory dharma of refuting the commitments of others through the door of consequence, therefore it is called consequentialist. As the glorious Nagarjuna said: If I have any commitment, then I will have that fault, because I have no commitment, therefore I am faultless. And as Aryadeva said: Existing and non-existing and both existing and non-existing, for whom there is no partisanship, for him, even a long time, it is not possible to speak of criticism. Nowadays, the distinction of not admitting one's own nature, self-nature, and self-awareness, considering the clinging to reality as afflictive obscuration, and the distinction of not distinguishing between subtle and coarse for the two selflessnesses. The distinction of considering the cessation truth as ultimate, and the shravakas and pratyekabuddhas as being pervaded by the realization of the selflessness of phenomena. The distinction of considering the consciousness of ordinary beings as mistaken consciousness, and considering the wisdom of examination as valid cognition. The distinction of considering the basis of mind-consciousness and conceptualization as the same, and the distinction of having ordinary beings who directly realize subtle impermanence. Considering the three times as real, merely realizing sixteen such as coarse impermanence, one cannot even enter the preliminary path of any of the three vehicles.