Tibetan
༌། ཁས་ལེན་པའི་ཁྱད་པར་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཀུན་རྫོབ་ ཏུ་སྣང་བའང་མེད་པ་གསལ་བར་སྣང་བ་རྨི་ལམ་འཁྲུལ་པ་ལྟ་བུ་ཉིད། རང་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བར་སྣང་བ་ཙམ་དུ་གྲུབ་ཀྱང༌། དོན་དམ་པར་རིག་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་བདེན་གཉིས་ལ་སོགས་པ་ནས། འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་གྲུབ་པར་འདོད་དེ། ཡུམ་བར་མ་ལས། རབ་འབྱོར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའང་མ་སྐྱེ་ཤིང་མེད་པའོ། །ཞེས་པས་བདེན་གཉིས་ཀྱི་དབྱེ་བ་དང་མཚན་ཉིད་ནི་དེའི་ངོ་བོ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པས་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པར་བལྟ་སྟེ། རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པའི་དོན་དམ་པའི་ངོར་ནི་ཤེས་བྱ་དང་བརྗོད་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་གཅིག་དང་དུ་བྲལ་དང་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་ལོག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ལས་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་སྤྲོས་པ་གཅོད་པའི་ཚུལ་དུ་རིགས་པར་བྱའོ། །དེའང་དབུ་མའི་གཞུང་ལས་གཏན་ཚིགས་ཆེན་པོ་བཞིའི་རིགས་པས་དོན་དམ་བདེན་པ་སྐྱེ་འགག་མེད་པར་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ནི་ཡོངས་སུ་གྲགས་པ་ཡིན་ལ། དམིགས་བསལ་རྩ་ཤེའི་རབ་བྱེད་རེ་རེས་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་གནས་ཕྲ་མོ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་རིགས་པའི་རྣམ་གྲང་ ཐ་དད་པ་ཡོད་དེ། དཔེར་ན་རྩ་ཤེའི་རབ་བྱེད་དང་པོས་རྒྱས་བཤད་མི་འདྲ་བ་བཅུ་དང༌། མཇུག་བསྡུ་མི་འདྲ་བ་གཉིས་ཏེ་བཅུ་གཉིས་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། །འདིར་ནི་རེ་ཞིག་ཡོངས་སུ་གྲགས་པའི་ཚུལ་བཞིས་རིགས་པར་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་གཟེགས་མ་དང༌། ཡོད་མེད་སྐྱེ་འགོག་དང༌། མུ་བཞི་སྐྱེ་འགོག་དང༌། རྟེན་འབྲེལ་ཆེན་པོའོ། །དང་པོ་ནི། དགག་བྱའི་རྒྱུ་དཔྱད་ནས་དགག་བྱ་འགོག་པ་སྟེ། རྩ་ཤེ་ལས། བདག་ལས་མ་ཡིན་གཞན་ལས་མིན། །གཉིས་ལས་མ་ཡིན་རྒྱུ་མེད་མིན། །དངོས་པོ་གང་དག་གང་ན་ཡང༌། །སྐྱེ་བ་ནམ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་པས། ཆོས་ཅན་དངོས་པོ་ཙམ་ཡང་དོན་དམ་པར་བདག་དང་གཞན་དང་གཉིས་ཀ་དང་རྒྱུ་མེད་པ་ལས་མ་སྐྱེས་པ་གང་ཞིག་ལ་སྐྱེ་བའི་དངོས་པོ་མཐའ་དག་གིས་སྟོང་སྟེ། དཔེར་ན་དོན་སྤྱི་ཙམ་ལ་དངོས་པོ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། དགག་བྱའི་འབྲས་བུ་དཔྱད་ནས་འགོག་པ་སྟེ། །མེད་དམ་ཡོད་པའི་དོན་ལ་ཡང༌། །རྐྱེན་ནི་རུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། །མེད་ན་གང་གིས་རྐྱེན་དུ་འགྱུར། །ཡོད་ན་རྐྱེན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། །ཞེས་པས། ཆོས་ཅན་སྣང་བ་རྟེན་འབྲེལ་འདི་ཡང་དོན་དམ་པར་རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་ཡོད་མེད་སྐྱེ་བ་གསུམ་ཀས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་ སྟེ། འདི་ལྟར་གང་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་སྐྱེ་བས་སྟོང་པ་དང༌། སྐྱེ་བའི་དངོས་པོ་མཐའ་དག་གིས་སྟོང་པ་སྟེ། དཔེར་ན་དངོས་པོ་མེད་ཀྱང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མཚོན་པར་བྱས་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཀ་དཔྱད་ནས་འགོག་པ་སྟེ། བདེན་གཉིས་འཇུག་པ་ལས། དུ་མས་དངོས་པོ་གཅིག་མི་བྱེད། །དུ་མས་དུ་མ་བྱེད་མ་ཡིན། །གཅིག་གིས་དུ་མའི་དངོས་མི་བྱེད། །གཅིག་གིས་གཅིག་བྱེད་པའང་མིན། །ཞེས་པས། འདི་ལྟར་སྣང་བའང་དོན་པར་གཅིག་ལས་གཅིག་ཤོས་དང་གཅིག་ལས་དུ་མ་དང༌། དུ་མ་ལས་དུ་མ་དང༌། དུ་མ་ལས་གཅིག་སྐྱེ་བའི་མུ་བཞིས་སྐྱེ་བ་སྟོང་པའོ། །དཔེར་ན་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་ནམ་མཁའ་ཞེས་གདགས་པ་བཞིན་ནོ། །བཞི་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། མ་ཡིན་དགག་གཏན་ཚིགས་སུ་བཀོད་པ་རྟེན་འབྲེལ་ཆེན་པོ་རང་གི་ངོ་བོ་དཔྱད་ནས་འགོག་པ་དང༌། མེད་དགག་གཏན་ཚིགས་སུ་བཀོད་པ་གཅིག་དང་དུ་བྲལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། གང་ཞིག་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པ་དེ་མ་སྐྱེས། །དེ་ལ་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་ཡོད་མ་ཡིན། །ཅེས་པས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་དེ་ཡང་སྐྱེ་འགག་ལ་སོགས་པའི་མཐའ་བརྒྱད་དང་བྲལ་བ་ཡིན་པས་བདེན་པའི་རང་ བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་སྟེ། དཔེར་ན་སྨིག་སྒྱུ་གཡོ་བ་བཞིན་སྣང་བའི་རྟེན་འབྲེལ་ཙམ་དུ་མ་འགགས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་དགོད་པ་དང༌། ཕྱོགས་ཆོས་བསྒྲུབ་པ་དང༌། ཁྱབ་ངེས་ཀྱིས་ཚད་མས་དཔྱད་པ་དང་གསུམ་གྱིས་རིགས་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི། གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བས་ཁྱབ་ན་དེ་བདེན་པའི་དངོས་པོས་སྟོང་པས་ཁྱབ་པོ། གཉིས་པ་ནི་སློབ་དཔོན་འཕགས་པས། ཇི་ལྟར་སྐད་ཅིག་མཁའ་ཡོད་ལྟར། །ཐོག་མ་དབུས་ཀྱང་བརྟགས་པར་གྱིས། །སྐད་ཅིག་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །འཇིག་རྟེན་སྐད་ཅིག་ལ་མི་གནས། །ཞེས་པས་ཉིན་མཚན་དང་སྔ་དྲོ་ཕྱི་དྲོའི་བར་རམ། སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱིའི་བར་ན་གནས་པའི་རྟགས་ལས་ཆ་གསུམ་དང་ལྡན་པར་དཔགས་པས་དོན་དམ་པའི་ཆ་མེད་གཅིག་དང་བྲལ་བར་གནས་པའི་ཕྱོགས་ཆོས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི་རིགས་པའི་དབང་ཕྱུག་གིས། དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ། །དེ་འདིར་དོན་དམ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་པ་སྟེ། ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ཙམ་དུ་མའི་དངོས་པོ་ཡིན་པ་བཀག་པ་ཙམ་གྱིས་གཅིག །གཅིག་གིས་དངོས་པོར་ཡོད་དུས་སུ་ཆོད་དེ། ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ཙམ་ལ་གཅིག་ཏུ་ཡོད་པའམ། དུ་མར་ཡོད་པས་ཁྱབ་པ་དངོས་སུ་ངེས་པ་ན་གཅིག་དང་དུ་མའི་ཁྱབ་བྱར་མཐོང་བའི་ཡོད་པའི་དངོས་པའི་འདི་ཉིད། དོན་དམ་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ནའང༌། དེའི་གཅིག་དང་དུ་མ
Chinese
在两种承认的差别中，第一种是：在世俗中显现，但实际上并不存在，如同梦境和错觉一般。虽然在自相续中似乎产生，但实际上，从意识的对境，即二谛等，到轮回和涅槃的一切法都不成立。如《中观根本慧论》中说：“文殊，一切法在胜义中无自性，因此涅槃不生也不灭。”因此，二谛的区分和特征仅仅在于对它们的性质进行区分，因此应将它们视为名言上的胜义谛。而在非名言的胜义谛面前，由于它超越了所知和言说的范畴，因此应以断除戏论的方式进行推理，因为它从以一和多、有和无等逻辑进行错误的假设中解脱出来。此外，从《中观论》的论典中，通过四种大推理来确定胜义谛无生灭，这是广为人知的。特别是，《根本慧论》的每一品也都存在着确定空性细微之处的不同推理方式。例如，《根本慧论》的第一品就阐述了十种不同的解释和两种不同的总结，共计十二种。在这里，暂时以四种广为人知的方式进行推理：金刚屑因、有无生灭因、四句生灭因和大缘起因。第一种是：通过考察所破的因来破除所破。如《根本慧论》中说：“非自生，亦非他，亦非共，亦非无因。何处有诸法，何处亦无生。”因此，法性，仅仅是事物，在胜义中也不是从自、他、二者和无因中产生，因此空性遍及一切产生的法，例如仅仅是总相而没有事物一样。第二种是：通过考察所破的果来破除所破。如颂云：“于有及非有，何有是缘合？无则何所缘？有则何所用？”因此，法性，这种显现的缘起，在胜义中也远离了因上的果的有、无、生三种情况，因为这样，任何从因产生的果
English
Among the two differences in acceptance, the first is: that which appears in conventional truth, but does not actually exist, like dreams and illusions. Although it seems to arise in one's own mind-stream, in reality, from the objects of consciousness, such as the two truths, to all phenomena of samsara and nirvana, nothing is established. As it says in the Intermediate Mother (Yum bar ma): "Manjushri, all phenomena are without inherent nature in the ultimate sense, therefore nirvana is neither born nor ceases." Therefore, the distinction and characteristics of the two truths are merely the differentiation of their nature, so they should be regarded as the ultimate truth in name only. In the face of the ultimate truth that is not in name, since it transcends the scope of knowable and expressible, it should be reasoned in the way of cutting off elaboration, because it is liberated from wrongly assuming with logic such as one and many, existence and non-existence. Moreover, from the treatises of Madhyamaka, it is well known that the ultimate truth of no arising and ceasing is determined by the logic of the four great reasonings. In particular, each chapter of the Root Wisdom also has different types of reasoning that determine the subtle points of emptiness. For example, the first chapter of the Root Wisdom explains ten different explanations and two different conclusions, a total of twelve. Here, for the time being, reasoning should be done in the four well-known ways: Vajra Splinters, Existence and Non-existence, Arising and Ceasing, Four Extremes, and Great Dependent Arising. The first is: examining the cause of what is to be refuted, and then refuting what is to be refuted. As it says in the Root Wisdom: "Not from self, nor from other, nor from both, nor from no cause. Where are the phenomena, where is there no arising?" Therefore, the nature of phenomena, just things, is not produced from self, other, both, and no cause in the ultimate sense, so emptiness pervades all produced phenomena, just like there is only a general image and no thing. The second is: examining the result of what is to be refuted, and then refuting it. As the verse says: "For existence and non-existence, what is the condition? If there is nothing, what is the condition? If there is something, what is the condition?" Therefore, the nature of phenomena, this dependent arising of appearance, is also free from the three situations of existence, non-existence, and arising of the result on the cause in the ultimate sense, because in this way, any result arising from the cause
Chinese
有和没有的生是空，一切生的事物是空，例如，虽然没有事物，却以自性来表示。第三，考察因果二者后遮止，如《入二谛论》中说：多不作一物，多不作多物，一不作多物，一亦不作一。如是，显现的，实际上从一产生另一，从一产生多，从多产生多，从多产生一的四种方式，生是空的。例如，对于没有的事物，称之为虚空。第四有二：以非是遮止安立为理，即大缘起考察自己的体性后遮止；以非有遮止安立为理，即离一和多。第一，凡是从因缘所生的，即非生，因为彼无生的自性。如是，缘起也远离生灭等八边，因此以真实的自性为空，例如，如幻影般显现的缘起，并非仅仅是不灭。第二是安立理，立宗，以周遍确定以量来考察，以这三者来推理。其中第一，如果周遍于离一和多，则周遍于彼为空性的事物。第二，圣天论师说：如何如刹那有虚空，初始中央亦当考察，以三刹那之自性故，世间不住于刹那。如是，从日夜和早晚之间，或刹那前后之间存在的相，推测具有三部分，因此成立了胜义中无分，安住于离一的宗法。第三，理自在说：凡是具有作用能力的，在此胜义中不存在。也就是说，仅仅遮止了存在的法是多的法，就确定了一个。一个在作为事物存在时确定，因为仅仅对于存在的法，确定了周遍于以一存在或以多存在，则此见到的一和多的周遍对境，即使是胜义的事物，也是它的一个和多个。
English
Emptiness of arising from existence and non-existence, emptiness of all arising things, for example, although there is no thing, it is represented by its own nature. Third, examining both cause and effect and then refuting them, as it says in the 'Entering the Two Truths': 'Many do not make one thing, many do not make many things, one does not make many things, nor does one make one.' Thus, the four ways of arising, which appear as one arising from one, many arising from one, many arising from many, and one arising from many, are empty of arising. For example, calling something that does not exist 'space'. Fourth, there are two: establishing non-affirmation as a reason, that is, the great dependent arising, examining its own nature and then refuting it; establishing non-existence as a reason, that is, being separate from one and many. First, whatever arises from conditions is unborn, because it does not have the nature of arising. Thus, dependent arising is also free from the eight extremes such as arising and ceasing, so it is empty of true nature, for example, the dependent arising that appears like a moving mirage is not merely non-ceasing. Second, there are three ways to reason: establishing the reason, establishing the subject, and examining with certainty through valid cognition. Among them, the first is: if it is pervasive with being separate from one and many, then it is pervasive with being empty of true entities. Second, the teacher Āryadeva said: 'Just as a moment has space, so should the beginning and the middle be examined, because of the nature of three moments, the world does not abide in a moment.' Thus, from the sign of existing between day and night, or between morning and evening, or between the past and future moments, it is inferred to have three parts, thus it is established that in the ultimate sense, there is no part, and it abides in the subject that is separate from one. Third, the Lord of Reasoning said: 'Whatever has the ability to perform a function, that does not exist here in the ultimate sense.' That is to say, merely negating that an existing thing is a multiple thing, one is determined. One is determined when it exists as a thing, because merely for an existing thing, it is determined to be pervasive with existing as one or existing as many, then this very existing thing that is seen as the pervasive object of one and many, even if it is an ultimate thing, is its one and many.