Tibetan
་གསུམ་གྱི་ཚོགས་མི་རྟག་པ་བཅུ་དྲུག་གི་ལམ་དང་འབྲེལ་པར་ཉམས་སུ་བླངས་པས་མི་ཤེས་པ་གཉིས་ཀ་སྤངས་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་འདོད་པ་དེའང་བདག་ཅག་གི་སྟོན་པ་ལ་མཚོན་ན། དང་པོ་ཐུགས་བསྐྱེད་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་སྲོད་ལ་བདུད་བཏུལ་བ་ཕན་ཆད་ཐར་པ་ཆ་མཐུན་ཙམ་ལ་གནས་པའི་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་དང༌། གང་གི་མཚན་ཐོག་གཅིག་པོ་དེ་ཉིད་ལ་སྦྱོར་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་དྲོད་ལ་སོགས་པ་བཞི། མཐོང་ལམ་གྱི་ གནས་སྐབས་སྐད་ཅིག་མ་བཅོ་ལྔ་རྣམས། སྟན་ཐོག་དེ་ཉིད་དུ་རྫོགས་པར་མཛད་ནས་ཐོ་རངས་བསྒོམ་ལམ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཉོན་མོངས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཤེས་པ་དྲུང་ནས་ཕྱུང་སྟེ་སངས་རྒྱས་པར་འདོད་ལ། དེ་ལྟར་སངས་རྒྱས་པ་དེ་ཡང་ཐུགས་རྒྱུད་ཀྱི་ཟད་པ་དང་མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་ཡིན་གྱི། ཕྱིའི་གཟུགས་ཕུང་དེ་ཉིད་ནི་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པ་ཡིན་པས་སངས་རྒྱས་སུ་མི་འདོད་དེ། ལྷས་བྱིན་གྱིས་སྒྱོགས་འཕངས་པའི་ཚེ་ཞབས་བསྣད་པའི་ཚོར་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་སོགས་ཚུལ་བསྟན་མ་མིན་པར་བཟུང་ནས་དྲང་དོན་ཐད་དྲང་དུ་ཁས་ལེན། འོན་ཀྱང་ཐུགས་རྒྱུད་ལ་དཔགས་ནས་སངས་རྒྱས་པ་ཕྱིན་ཀྱི་མཛད་པ་རྣམས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པ་དང༌། སྐུ་ལུས་ལ་དཔགས་ནས་ལྷག་བཅས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཞེས་འདོད་ཅིང༌། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནས་ལྷག་མེད་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་བཞུགས་པ་ཡིན་པས་བེམ་རིག་གི་འཇུག་པ་རྒྱུན་ཆད་ནས་ཞིང་ཁམས་གཞན་དུ་གཟུགས་སྐུའི་རྣམ་འཕྲུལ་སྟོན་པ་སོགས་དང༌། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་གཞག་ཀྱང་མི་འདོད་ཅིང་ལྷག་བཅས་ལྷག་མེད་གཉིས་ ལས་ལོགས་སུ་གྱུར་པའི་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའང་ཁས་མི་ལེན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་སྐྱེས་བུ་ཟུང་བཞི་དང༌། གང་ཟག་ཡ་བརྒྱད་ཀྱི་རྣམས་གཞག་ཙམ་འདོད་ཀྱང༌། དེ་དག་གང་ཟག་ཡིན་པས་དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་ཏུ་མི་འདོད་ཅིང༌། དེ་དག་གི་རྒྱུད་ཀྱི་སློབ་པ་དང་མི་སློབ་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་དུ་འདོད་པའོ། །མདོ་སྡེ་པ་ནི། དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་ཡིན་དེ་འདིར་ནི། །དོན་དམ་ཡོད་མིན་གཞན་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡོད། །དེ་ཡང་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་བཤད་པ། མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ངོ་བོ་རྟོག་གེར་མཐུན། འདི་ལྟར་བདེན་ཞེན་གྱི་ངོས་ནས་ཕྱི་དོན་དང་རང་རིག་གཉིས་ཀ་ཁས་ལེན་པའི་ཐེག་དམན་གྱི་གྲུབ་མཐའ་བརྗོད་པ་ལ་ཞུགས་པའི་གང་ཟག་དེ་ནི་མདོ་སྡེ་པའི་མཚན་ཉིད་དེ། དབྱེ་བའི་སྒོ་ནས་ལུང་དང་རིགས་པའི་རྗེས་འབྲང་གི་མདོ་སྡེ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་བྱེ
Chinese
三界的众生，通过与十六种无常之道相结合的修持，断除两种无知而希求成佛，就拿我们的导师来说，从最初发起菩提心开始，直到夜晚降伏魔众为止，都只是安住在与解脱分相似的凡夫位上。而仅仅在那一个座垫上，就圆满了加行道的暖位等四种境界，以及见道的十五个刹那。在那同一个座垫上圆满之后，黎明时分，通过如金刚喻定的禅定，从根源上拔除有烦恼的意识，从而希求成佛。如此成佛，也就是证悟心相续的灭尽和不生之智慧。外在的色身是痛苦的真相，因此不希求成为佛。如提婆达多投掷石块时，佛陀的脚受伤而感受痛苦等，不认为是示现，而是直接承认其真实性。然而，从心相续的角度来看，成佛之后的利他事业就是佛的事业。从身体的角度来看，则认为是“有余依阿罗汉”。从涅槃到安住于无余法界，是因为物质和意识的运作已经中断，所以在其他刹土示现化身等等，以及圆满报身等概念都不承认，也不承认有别于有余涅槃和无余涅槃的无住涅槃。同样，虽然只承认四双八辈的补特伽罗的分类，但由于他们是补特伽罗，因此不认为是僧宝，而是认为他们的相续中的有学和无学之法才是僧宝。经部师：凡具有作用能力者，在此是胜义存在，其余皆是世俗存在。这也是通过自相和共相的定义来解释的。经部宗的观点本质上与正理派相符。如此，从执着真实的层面来看，承认外境和自识二者的，就是进入了声闻乘宗派的补特伽罗的特征。从分类的角度来看，有随经行者和随理行者的经部师两种。前者是
English
The beings of the three realms, through practicing in conjunction with the sixteen paths of impermanence, aspire to attain Buddhahood by abandoning both ignorances. As for our teacher, from the moment he generated the mind of enlightenment until he subdued the maras at night, he remained merely in the state of an ordinary being, similar to a partial liberation. And on that single seat, he perfected the four stages of the path of application, such as warmth, and the fifteen moments of the path of seeing. Having perfected these on that same seat, at dawn, through the vajra-like samadhi of the path of meditation, he uprooted the afflicted consciousness from its source, thus aspiring to attain Buddhahood. Such attainment of Buddhahood is the very wisdom that knows the cessation and non-arising of the mind-stream. The external physical body is the truth of suffering, therefore it is not desired to become a Buddha. The feeling of pain experienced when Devadatta threw a rock and injured the Buddha's foot, etc., is not taken as a mere display, but is directly acknowledged as reality. However, from the perspective of the mind-stream, the activities of benefiting others after attaining Buddhahood are the activities of a Buddha. From the perspective of the physical body, it is considered an "Arhat with remainder." From nirvana to abiding in the realm of no remainder, it is because the functioning of matter and consciousness has ceased, so the manifestation of emanations in other realms, etc., and the concepts of the complete enjoyment body, etc., are not acknowledged, nor is the non-abiding nirvana, which is separate from the nirvana with remainder and the nirvana without remainder, acknowledged. Similarly, although only the classification of the four pairs and eight types of individuals is acknowledged, since they are individuals, they are not considered the Sangha Jewel, but rather the Dharma of learning and no-more-learning in their mind-streams is considered the Sangha Jewel. The Sautrantikas say: Whatever has the ability to perform a function is ultimately existent here, and everything else is conventionally existent. This is also explained through the definitions of self-characteristics and general characteristics. The view of the Sautrantika school is essentially in accordance with logic. Thus, from the perspective of clinging to reality, the characteristic of a person who has entered the Hinayana school, which acknowledges both external objects and self-awareness, is that of a Sautrantika. From the perspective of classification, there are two types of Sautrantikas: those who follow the sutras and those who follow reasoning. The former is
Tibetan
་བྲག་སྨྲ་བ་རྣམས་བཀར་འདོད་པའི་མངོན་པ་སྡེ་བདུན་པོ་ཤཱ་རིའི་བུ་ལ་སོགས་པའི་དགྲ་བཅོམ་པ་བདུན་པོའི་བསྟན་བཅོས་སུ་འདོད་ནས་གྲུབ་མཐའ་དེ་ལས་སྨྲ་བ་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་ནི་ཚད་མ་སྡེ་བདུན་ལ་སོགས་ནས་བཤད་ཅིང་མདོ་སྡེ་ལ་བརྟེན་ནས་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་པས་ཆོས་ཀྱི་མིང་གང་ཟག་ལ་ཆགས་པ་སྟེ། ཆོས་རྣམས་དཔེ་དང་འབྲེལ་བར་ སྟོན་པས་དཔེ་སྟོན་པ་ཞེས་ཀྱང་གྲགས་སོ། །གཞིའི་ཆོས་ལ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་གང་གི་བདེན་པར་འཇོག་པ་མི་རྟོག་པས་བཏགས་པ་ཙམ་གྱིས་བློ་ཀུན་རྫོབ་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་རང་མཚན་གྱི་གནས་ལུགས་མཐོང་བ་ལ་སྒྲིབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་རྟོག་པའི་སྣང་ཡུལ་ལ་སྤྱི་མཚན་གྱིས་ཁྱབ་པ་དང༌། སྤྱི་མཚན་དང་དངོས་མེད་ཀྱི་ཆོས་དང་བདེན་པ་ཀུན་རྫོབ་པ་རྣམས་ཐ་དད་དུ་མེད་པའི་ཡིན་ཁྱབ་མཉམ་ལ། མངོན་སུམ་པའི་སྣང་ཡུལ་ལ་རང་མཚན་གྱིས་ཁྱབ་ཅིང༌། རང་མཚན་དང༌། དངོས་པོ་དང༌། དོན་དམ་བདེན་པ་རྣམས་ཡིན་ཁྱབ་མཉམ་དུ་འདོད་པའོ། །འདིར་རྣམ་འགྲེལ་ལས། དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ། །དེ་འདིར་དོན་དང་ཡོད་པ་ཡིན། །གཞན་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡོད་པ་སྟེ། དེ་དག་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་བཤད། །ཅེས་པའི་ཁས་བླངས་ལྟར་འདོད་དེ་ངོ་བོ་རྟོག་གེ་བ་རྣམས་མཐུན་པར་གནས་སོ། །ལམ་གྱི་རྣམ་གཞག་ནི། བདེན་བཞིའི་རྣམ་པ་མི་རྟག་པ་སོགས་བཅུ་དྲུག་པོ། ཉིད་ཀྱང་མིང་གིས་བཏགས་པ་གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་ཀྱི་སྟོང་པར་རྟོགས་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་རྐྱང་པ་ཐབས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སོགས་དང་མ་འབྲེལ་བར་ ཉམས་སུ་ལེན་པ་ནི་ཐེག་དམན་རང་ལམ་ཡིན་ལ། ཤེས་རབ་དེ་དང་སེམས་ཅན་ལའང་ཕན་པར་འདོད་པའི་བསམ་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཟུང་དུ་སྦྲེལ་བ་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཉམས་སུ་ལེན་ཚུལ་དང༌། དམན་མཆོག་གི་ལམ་བགྲོད་ཚུལ་སྔ་མ་དང་ཕྱོགས་མཚུངས་པ་ལས། ལམ་གྱི་སྤང་བྱ་སྒྲིབ་པ་ལ་ཡང་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་དང་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱིས་མི་ཤེས་པ་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་མི་ཤེས་པ་སོགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཙམ་ལས། ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་དང༌། ཤེས་སྒྲིབ་སོགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཁས་མི་ལེན་ནོ། །འབྲས་བུའི་ངོ་ནས་བརྗོད་ན་མི་རྟག་པ་སོགས་བཅུ་དྲུག་པོ་རྐྱང་པ་ཙམ་བསྒོམ་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱིས་མི་ཤེས་པ་ཙམ་སྤངས་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པའི་གོ་འཕང་མངོན་བྱེད་ནི་དམན་པའི་བྱང་ཆུབ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་མྱང་འདས་གཉིས་ཀྱི་མཚོན་པའི་འགོག་བདེན་རྣམས་ཆོས་དཀོན་མཆོག་དང༌། ལམ་བདེན་དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་ཏུ་འདོ
Chinese
说“岩石”者，认为为了驳斥他们的《现观庄严论》七品是舍利子等七位阿罗汉的论著，并由此宗派立论。后者则从量论七部等处阐述，并依经部立宗，因对法的名称执着于人，故将诸法与譬喻联系起来进行阐释，因此也被称为“譬喻师”。对于作为基础的法，将世俗谛安立为哪种谛，认为仅仅由不分别的假立，心识就是世俗的，因为这会遮蔽以其自身见到自相之实相。如此，分别念的显现境被总相所遍及，并且总相与无实事之法以及世俗谛等无有他异，是周遍与所遍相同。现量之显现境被自相所遍及，并且自相与实事以及胜义谛等，被认为是周遍与所遍相同。此处如《释量论》所说：“何者有作用，此即是实有，余为世俗有，彼等说自共。”如同这样承诺一样地认为，其体性与论理学家们相同。道的分类是，四谛的行相无常等十六种。自身也以名称假立，通达补特伽罗自立存在的实有之空性，仅仅是通达补特伽罗无我的智慧，不与方便大悲等相结合而修持，这是小乘的自道。将此智慧与利益有情之心圆满结合，是大乘的修持方式。小乘与大乘的道行进方式与前者相似，但对于道所断之障，也仅仅有补特伽罗我执与烦恼性的无知，以及非烦恼性的无知等名称，而不承认法我执与所知障等名称。从果的角度来说，仅仅修持无常等十六种，断除烦恼性的无知，现证阿罗汉的果位是小乘的菩提，同样以涅槃二者为代表的灭谛是法宝，道谛是僧宝。
English
Those who speak of "rock" consider the seven chapters of the Abhisamayalankara, in order to refute them, to be the treatises of the seven Arhats such as Shariputra, and establish their tenets from this school. The latter is explained from the seven treatises on valid cognition, etc., and establishes its tenets based on the Sutra Pitaka. Because of attachment to the names of the Dharma to individuals, it explains the Dharmas in relation to metaphors, and is therefore also known as the "Exemplifier." Regarding the Dharma as the basis, which truth is established as conventional truth? It is considered that the mind is conventional merely by imputation by non-discrimination, because it obscures the seeing of the reality of its own characteristics. Thus, the object of appearance of conceptual thought is pervaded by the general characteristic, and the general characteristic and the non-existent Dharma and the conventional truth are not different, and the pervasion and the pervaded are the same. The object of appearance of direct perception is pervaded by the self-characteristic, and the self-characteristic, the existent, and the ultimate truth are considered to be the same in pervasion and the pervaded. Here, as stated in the Pramanavarttika: "Whatever has the ability to perform a function, that is real here, the rest is conventionally existent, these are said to be self and common." It is considered to be like this promise, and its nature is the same as that of the logicians. The classification of the path is the sixteen aspects of the four truths, such as impermanence. Oneself also understands the emptiness of the self-sufficient entity of the person who is nominally imputed, and the wisdom that understands the selflessness of the person alone, without being combined with skillful means, great compassion, etc., is the Hinayana's own path. Combining this wisdom with the perfect thought of benefiting sentient beings is the Mahayana's way of practice. The way of traversing the path of Hinayana and Mahayana is similar to the former, but for the obscurations to be abandoned on the path, there are only the names of the self-grasping of the person and the ignorance of the afflicted, and the non-afflicted ignorance, etc., and the names of self-grasping of phenomena and cognitive obscurations, etc., are not accepted. From the perspective of the result, merely meditating on the sixteen aspects such as impermanence, abandoning only the ignorance of the afflicted, and realizing the state of Arhat is the Bodhi of the Hinayana, and similarly, the cessation truth represented by the two Nirvanas is the Dharma Jewel, and the path truth is the Sangha Jewel.