Tibetan
ག་ལས། དོན་དམ་བློ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པར་འདོད། ཅེས་དང༌། འགྲེལ་པ་རྒྱ་གཞུང་ལས། དོན་དམ་དང་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདིར་དོན་དམ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་ཐམས་ཅད་པའི་མིང་ཡིན་ཡང་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་རང་བཞིན་ལ་བྱ་བར་བཤད་ལ། དེ་ཉིད་ནི་ཞི་དོན་དམ་པ་སྟེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་གྱིས་ལྟོས་པ་ཙམ་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གཞན་ཡང་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་དང༌། རྣམ་པ་མེད་པའི་མངོས་སུམ་ལ་སོགས་པའི་བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ ཅེས་བྱ་སྟེ། འདིས་དོན་དམ་པ་མཐོང་བ་ལ་བསྒྲིབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པས་ཤིན་ཏུ་གསལ་ལ། གཞན་ཡང་བློ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་དང༌། དེའི་སྤྲོས་པ་རྣམས་ཀྱི་ངོར་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡང་ན་ནི་གཅིག་ཏུ་འདུལ། །ཡང་ན་ནི་དུ་མ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་གནས་ཀྱང༌། དོན་དམ་པ་ནི་དེ་དང་ཤིན་ཏུ་རྫས་འགལ་བས་བློ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འདུ་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ནའང་དགོངས་པ་ངེས་འགྲེལ་ལས། འདུ་བྱེད་ཁམས་དང་དོན་དམ་མཚན་ཉིད་ནི། །གཅིག་དང་ཐ་དད་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་དེ། །གཅིག་དང་ཐ་དད་ཉིད་དུ་གང་རྟོགས་པ། །དེ་དག་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་ཞུགས་པ་ཡིན། །ཞེས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྲགས་སྡེ་སྤྱོད་པ་ལྟར་གྲུབ་མཐའ་ཁས་བླངས་པའི་འདོད་པ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་སྣང་ན་སྣང་མཉམ་དང༌། མེད་ན་མེད་མཉམ་དུ་ངོ་བོ་གཅིག་ཅེས་བརྗོད་པར་ཟད་དོ། །རེ་ཞིག་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཡི་རྣམ་བཞག་ནི། །ཤེས་པའི་དོན་དམ་བློ་ཡིས་དཔྱད་པ་དང༌། །དངོས་པོའི་དོན་དམ་ཐོ་བས་བཅོམ་པ་ཡི། །རྡལ་ཕྲན་ཆ་མེད་ཉན་ཐོས་སྡེ་པའི་ལུགས། །དེ་ལ་ནང་གསེས་སུ་ཕྱེ་བས་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་དང་མདོ་སྡེ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། རང་རིག་ཐ་སྙད་དུའང་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཐེག་དམན་གྱི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་ བའི་གང་ཟག་དེ་ནི་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་མཚན་ཉིད་དེ། དེ་ལ་གཞི་ལམ་འབྲས་བུ་ལས། གཞིའི་ཆོས་ཤེས་པའི་དོན་དམ་ལ་བློ་ངོའི་དཔྱད་པ་ཞུགས་པ་དང༌། དངོས་པོའི་དོན་དམ་ཐོ་བས་བཅོམ་པ་ལ་སོགས་པས་གནོད་པར་མི་ནུས་ཏེ། ཤེས་པའི་རྒྱུན་དང༌། དངོས་པོའི་རགས་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཤེས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་དང༌། དངོས་པོའི་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་པ་དོན་དམ་དུ་འདོད་པའི་ཚུལ། དབྱིག་གཉེན་གྱིས། གང་ལ་བཅོམ་དང་བློ་ཡིས་གཞིག །བསལ་ན་དེ་བློ་མི་འཇུག་པ། །བུམ་ཆུ་བཞིན་དུ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ། །ཡོད་དེ་དོན་དམ་ཡོད་གཞན་ནོ
Chinese
何故？胜义非为心之行境，心乃世俗如是许。如是云。释论印度本云：‘胜义与’等如是说，此处胜义之声，虽为一切之名，然极隐蔽，谓一切事物无有差别之自性。其即是寂胜义，是为彼性，然依仗少分之彼性唯是假立，以是分别之境故。其他，有相与无相之现量等之心乃是世俗，如是说，以此遮蔽见胜义故。如是说极为明显。其他，心境之相，及其增益等之面前，一切法或归于一，或安住于多与俱，然胜义与其极相违，故与心一同相合不可能故。如是，然解深密经云：行蕴界与胜义之体性，一与异性离之体性，谁若觉悟一与异性，彼等是为不如理行者。如是说乃是如世间名言宗派所许之意，若世俗与胜义显现，则显现相同，若不显现，则不显现相同，仅是说体性一而已。略说宗派之安立者，知之胜义为心所观察，事物之胜义为锤所击碎之，无分微尘乃是声闻部之规。其中再分内别，有说一切有部与经部二者，初者，不许自证之名言，是为小乘之宗派，说者彼乃是说一切有部之体性。彼之基道果中，基之法，知之胜义，心识之观察进入，事物之胜义，锤之击碎等不能损害，知之相续，事物之粗大乃是世俗，知之刹那，事物之无分微尘许为胜义之理。世亲云：何者为锤与心所破，遣除彼心不入者，如瓶水般于世俗，有也胜义有他者。
English
Why? The ultimate is not the object of the mind. The mind is considered to be conventional. Thus it is said. The commentary from the Indian text says: 'Ultimate and' etc. are mentioned. Here, the term 'ultimate' is the name of all things, but it is very hidden, referring to the nature of all things without distinction. That itself is the peaceful ultimate, which is that very nature. However, the mere dependence on a small part of that nature is only a fabrication, because it is the object of discrimination. Furthermore, minds such as perception with and without aspects are called conventional, because they obscure the vision of the ultimate. This is very clear. Moreover, in the face of the aspects of the mind's object and its elaborations, all phenomena either converge into one or remain in multiplicity. However, the ultimate is extremely contradictory to that, so it is impossible to combine with the mind. Even so, the Samdhinirmocana Sutra says: 'The realm of conditioned phenomena and the nature of the ultimate are the nature of being free from one and different. Whoever realizes one and different is one who has entered improperly.' This is the intention of those who accept the tenets according to worldly conventions. If the conventional and the ultimate appear, they appear the same; if they do not appear, they do not appear the same. It is merely said that the essence is one. Briefly, the establishment of the tenets is that the ultimate of knowledge is investigated by the mind, and the ultimate of things is shattered by a hammer. The indivisible atom is the system of the Hearers. Among them, there are two subdivisions: the Vaibhashikas and the Sautrantikas. The former is the characteristic of the Vaibhashikas, who do not even accept the term 'self-awareness,' and who speak of the Hinayana tenets. In terms of the ground, path, and result, the ultimate of knowledge of the ground's phenomena is not harmed by the investigation of the mind, and the ultimate of things is not harmed by being shattered by a hammer. The continuum of knowledge and the grossness of things are conventional. The moment of knowledge and the indivisible atom of things are considered ultimate. Vasubandhu says: 'Whatever is broken by a hammer and examined by the mind, if it is removed, the mind does not enter it. Like a pot of water, it exists conventionally, but the ultimate exists otherwise.'
Tibetan
། །ཞེས་ཉན་ཐོས་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་ལུགས་ལ་གཉེན་པོས་བཅོམ་པའམ། བློས་གཞིག་པ་གང་རུང་གི་ཆ་ནས་དེར་འཛིན་གྱི་བློ་འདོར་དུ་རུང་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་དངོས་པའི་རྣམ་པ་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་རྣམ་པ་མ་ཉམས་པར་ཡོད་དུས་དེ་དེའོ་སྙམ་པའི་བློ་སྐྱེ་ཡང༌། དེ་ཐོ་བ་དང་གཏུན་བུ་ལ་སོགས་པས་བཅོམ་པ་ན་དཔྱད་པའི་རྣམ་པ་དེ་མེད་པས་དེར་འཛིན་གྱི་བློ་རགས་པའང་འགག་པར་འགྱུར་བ་ལ་དམིགས་པའོ། །དོན་དམ་བདེན་པ་ནི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་གཉེན་པོས་བཅོམ་པ་དང་རིགས་པས་གཞིག་སྟེ་བསལ་ཡང་རང་འཛིན་གྱི་བློ་འདོར་དུ་མི་རུང་བའི་ཆོས་རྣམས་ནི་ དོན་དམ་པའི་དངོས་པོར་འདོད་དེ། མཚན་གཞི་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་དང༌། །ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་དང༌། །འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་སོ། །དེའང་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་བཏགས་ཡོད་དོན་གཅིག་ལ། དོན་དམ་བདེན་པ་དང་རྫས་ཡོད་དོན་གཅིག་པར་འདོད་དོ། །སྤྱིར་གྲུབ་པའི་མཐའ་འདིས་ནི་ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་འདོད་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་ལེགས་པར་བཀག་ནས་བདག་མེད་དུ་ཁས་བླང་ཞིང༌། དེའི་ལྟ་བ་གོ་བ་ལས་མདོ་སྡེ་པའི་ལྟ་བ་ལེགས་པར་གོ་བའི་ལམ་སྟེགས་ཙམ་ལས་གཞན་དུ་ནམ་མཁའ་རྟག་དོངས་གཉིས་ཀ་ཡིན་པ་དང༌། ལྷན་ཅིག་འབྱུང་པའི་རྒྱུ་འབྲས་དང༌། མཚུངས་པ་ལྔ་ལྡན་གྱི་རྒྱ་འབྲས་སོགས་ཁས་ལེན་ཞིང༌། དུས་གསུམ་ཡང་རྫས་གྲུབ་དང་དངོས་པོར་འདོད་པས་ནམ་ཡང་མེད་པར་མི་འགྱུར་བ་སོགས་ཤིན་ཏུ་རགས་པ་ཡིན་ལ། ཁ་ཆེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ལ་མདོ་སྡེ་པ་དང་མཐུན་པར་ལས་ཀྱི་འབྲེལ་པའི་རྟེན་དུ་ལས་ཀྱི་རྒྱུན་ཁས་ལེན་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ། །ལམ་གྱི་རྣམ་གཞག་ནི་བདེན་བཞིའི་རྣམ་པ་མི་རྟག་པ་སོགས་བཅུ་དྲུག་པོ་ལ་དམིགས་ནས་ལམ་ལྔའི་རྣམ་གཞག་ཙམ་བྱེད་ཀྱང༌། ས་བཅུ་ལ་སོགས་ པའི་རྣམ་གཞག་མི་འདོད་ལ། ལམ་དེ་དག་གི་སྤང་བྱ་ཉོན་མོངས་ཅན་དང༌། དེ་ལས་ལྡོག་པའི་མི་ཤེས་པ་གཉིས་ལས་སྔ་མ་སྤངས་པ་ལས་དམན་པའི་དགྲ་བཅོམ་པའི་གོ་འཕང་དང་ཕྱི་མ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་མི་ཤེས་པ་སྤངས་པ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་འདོད་ཅིང༌། བཅུ་དྲུག་པ་ལམ་རྗེས་ཤེས་བསྒོམ་ལམ་དང་མཐོང་ལམ་སྐད་ཅིག་བཅོ་ལྔ་པོ་དག་ཀྱང་རིམ་ཅན་དུ་སྐྱེ་བར་འདོད་པའོ། །དེ་ཡང་འབྲས་བུའི་ཆ་ནས་བརྗོད་ན། བཤད་མ་ཐག་པའི་དམན་པའི་དགྲ་བཅོམ་པ་ལའང་ཉམས་པའི་ཆོས་ཅན་སོགས་འདོད་པས་ཇི་ལྟར་ཐོབ་པའི་སྤངས་རྟོགས་ལས་ཉམས་ནས་རྒྱུན་ཞུགས་སུ་འགྱུར་བའང་སྲིད་པར་ཁས་ལེན་ལ། བསྐལ་པ་གྲངས་མེད
Chinese
如是，在声闻分别说部的宗义中，以对治力摧毁或者以理智分析，从任何一方面来说，凡是可以舍弃对它的执著之心的法，都是世俗谛。例如，任何事物的显现，在未变坏时，会生起“这就是它”的想法。但是，当它被锤子和砧子等摧毁时，由于分析的显现消失，粗大的执著心也会随之止息，这是所观察之处。胜义谛是，即使极微尘被对治力摧毁，被理智分析而破除，也不能舍弃对其的自执之心的法，被认为是胜义的实有。例如，无分微尘，无分刹那的意识，以及无为法等。并且，世俗谛和假有是同义词，胜义谛和实有被认为是同义词。总的来说，这个宗派很好地遮止了外道所承许的补特伽罗我，并且承诺无我。理解它的观点，仅仅是更好地理解经部宗观点的阶梯，除此之外，还承许虚空和常识两者都是，俱生因果，以及具有五种相似的因果等。并且，由于认为三时也是实有和事物，所以永远不会变成没有等，这是非常粗大的观点。克什米尔分别说部与经部宗相同，都具有承许业的相续作为业的联系的基础的特点。关于道的分类，仅仅是缘于四谛的行相，无常等十六种行相，而进行五道的分类，不承许十地等分类。并且，这些道所要断除的是烦恼和与此相违的不了解两种，前者断除获得比下劣的阿罗汉果位，后者断除非烦恼性的不了解而获得佛陀的果位。第十六道，道后智，以及修道和见道十五刹那，也被认为是次第产生的。并且，从果的角度来说，对于刚刚所说的下劣的阿罗汉，也承许有退失的自性等，因此，也承认会从所获得的断证中退失而变成预流果的情况。无数劫
English
Thus, in the Vaibhashika school of the Shravakas, all phenomena that can be abandoned by the mind's clinging to them, either by being destroyed by an opponent or by being analyzed by reason, are conventional truths. For example, when any appearance of a thing remains unchanged, the thought arises, "This is it." However, when it is destroyed by a hammer and anvil, etc., the appearance of analysis disappears, and the coarse mind of clinging to it also ceases. This is what is observed. Ultimate truth is that even if the subtle particles are destroyed by an opponent and refuted by reason, the phenomena for which the mind's self-grasping cannot be abandoned are considered to be ultimately real. For example, indivisible atoms, indivisible moments of consciousness, and unconditioned phenomena. Furthermore, conventional truth and imputation are synonymous, and ultimate truth and substantial existence are considered synonymous. In general, this school well refutes the self of the person that is accepted by the outsiders and promises no-self. Understanding its view is merely a stepping stone to better understanding the view of the Sutra school, and in addition, it accepts that both space and common sense are both, co-emergent cause and effect, and cause and effect with five similarities, etc. Furthermore, since the three times are also considered to be substantially existent and things, they will never become non-existent, etc., which is a very coarse view. The Kashmir Vaibhashikas, like the Sutra school, have the characteristic of accepting the continuum of karma as the basis for the connection of karma. Regarding the classification of the path, it is only based on the sixteen aspects of the four truths, impermanence, etc., that the classification of the five paths is made, and the classification of the ten bhumis, etc., is not accepted. Furthermore, what is to be abandoned by these paths are the afflictions and the ignorance that is contrary to them. Abandoning the former results in the inferior Arhat state, and abandoning the latter, non-afflictive ignorance, results in the attainment of the Buddha's state. The sixteenth path, the subsequent knowledge of the path, and the fifteen moments of the path of meditation and the path of seeing are also considered to arise in sequence. Furthermore, from the point of view of the result, even for the inferior Arhat just mentioned, it is accepted that there is a nature of decline, etc. Therefore, it is also acknowledged that it is possible to fall from the attained abandonment and realization and become a stream enterer. Countless eons