Tibetan
ངས་མ་ཡིནཔའི་དོན་དམ་སྟེ། བདེན་གཉིས་ལས། སྐྱེ་ལ་སོགས་པ་བཀག་པ་ཡང༌། །ཡང་དག་པ་དང་མཐུན་ཉིད་བཞེད། །སྐྱེ་མེད་སྤྲོས་ཀུན་ཞི་བ་ལ། །དོན་དམ་ཞེས་པའི་བརྡའ་མཛད་དོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་ཐབས་ལ་མཁས་པས་གསུངས་ཀྱི། དངོས་པོའི་ཆ་ནས་མ་ཧའི་རྭ་ལྟར་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཚུལ། བདེན་གཉིས་འདྲིས་པའི་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་ནི། །རྫིང་བུར་ཞུགས་པའི་ཟླ་བའི་སྐྱེ་མཆེད་བཞིན། །སྣང་བའི་ཆ་ནས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང༌། །རང་བཞིན་མ་གྲུབ་དོན་དམ་བདེན་པའོ། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་གནས་ལུགས་རྫིང་བུའི་ནང་དུ་ཟླ་བའི་སྐྱེ་མཆེད་ཞུགས་པ་ ལྟར་མཐོང་དུས་ཀྱི་སྣང་བའི་ཆ་ནས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གྲུབ་ཀྱང༌། ཟླ་བར་བདེན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཆ་ནས་དོན་དམ་དུ་མཉམ་ལ། དེ་གཉིས་ཟླ་བའི་གཟུགས་དང་རྫིང་བུར་འདྲེས་པ་མེད་བཞིན་དུ་སྣང་བར་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་བདེན་གཉིས་ཟུང་འཇུག་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་བདེན་གཉིས་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེའང་རང་གི་བློ་ངོའི་ཤེས་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆ་ནས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དང༌། འཇིག་རྟེན་དུ་གནས་པའི་ཆ་ནས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཡིན་པའི་ཚུལ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་ལས། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པས་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་དང༌། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཞེས་བགྱི་བའི་དོན་ཇི་ལྟ་བུ་ལགས། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་མཆིས་སམ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་མཆིས་སམ། ཅི་སྟེ་མཆིས་ན་བདེན་པ་གཅིག་ཏུ་བས་སོ། །ཇི་སྟེ་མ་མཆིས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་པ་རྫུན་དུ་མི་འགྱུར་རམ། བཀའ་བསྩལ་པ། རིགས་ཀྱི་བུ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཉིད་དོན་དམ་པའི་བདེན་པའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ལྟར་ན་བདེན་པ་གཉིས་སུ་མཆིས་སོ། །བཀའ་བསྩལ་པ། རིགས་ཀྱི་བུ་ཐབས་ལ་མཁས་པས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་བདེན་པ་གཉིས་གསུངས་སོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་ཚིག་ཏུ་སྨྲ་བ་ལྟར་ན་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་སོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་གང་ཟག་གི་ཤེས་པ་དེ་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པའོ། །གང་ཟག་གི་ཤེས་པ་དེ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་གང་ཟག་གི་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀོན་མཆོག་འབྱུང་གནས་ལས། བར་སྣང་བྱ་རྗེས་ཇི་བཞིན་དུ། །འགྲོ་བ་དེ་ཡང་ཡེ་ནས་མེད། །སྤལ་པའི་སྤུ་ལ་བལྟ་བ་ལྟར།
Chinese
我的非存在胜义谛，从二谛来说，是对生等遮止，与真实相应而安立。于无生寂灭一切戏论者，作名为胜义谛。如是，为了众生的利益，以善巧方便宣说了二谛，就事物本身而言，如同摩酰首罗一样没有差别。二谛相融的显空双运，如入池塘的月亮倒影。从显现的方面来说，是世俗谛，自性不成立的是胜义谛。世俗的安立，如同月亮的倒影进入池塘中一样，从所见时的显现方面来说，是世俗成立的，但就月亮并非真实的方面来说，在胜义上是平等的。二者如同月亮的影像和池塘没有混合一样，在显现上体性相同，于无自性中体验，这被称为证悟二谛。也就是说，从自己心识的层面来说，超越世间的部分是胜义谛，安住于世间的部分是世俗谛。于《大涅槃经》中，妙吉祥童子如是禀告道：世尊，何为世俗谛与胜义谛？胜义谛中有世俗谛吗？世俗谛中有胜义谛吗？如果存在，则二谛成为一体。如果不存在，那么如来所说的话岂不是会变成虚妄吗？佛告之曰：善男子，世俗谛即是胜义谛。世尊，如此则二谛混淆了。佛告之曰：善男子，以善巧方便为了众生的利益而宣说了二谛。善男子，从言语上来说，有两种，即世间法和超世间法。善男子，超世间者的智慧是胜义谛，凡夫的意识是世俗谛。如是。其中，凡夫的意识是指《宝云经》中，如同虚空中鸟的足迹一样，众生也本不存在。如同观看牦牛毛一样。
English
My non-existent ultimate truth, from the perspective of the two truths, is the negation of arising, etc., and is established in accordance with reality. To that which is unborn and pacifies all elaborations, the term 'ultimate truth' is applied. Thus, for the benefit of sentient beings, the two truths are taught with skillful means, but in terms of the nature of things themselves, there is no difference, like Maheśvara. The union of appearance and emptiness, where the two truths intermingle, is like the reflection of the moon entering a pond. From the aspect of appearance, it is the conventional truth, and the ultimate truth is that which is not established by its own nature. The establishment of the conventional is like the reflection of the moon entering a pond; from the aspect of appearance at the time of seeing, it is established conventionally, but in terms of the moon not being real, it is equal in the ultimate sense. The two, like the image of the moon and the pond not being mixed, are of the same essence in appearance, and experiencing the absence of inherent existence is called realizing the two truths. That is to say, from the level of one's own mind, the part that transcends the world is the ultimate truth, and the part that abides in the world is the conventional truth. In the *Mahāparinirvāṇa Sūtra*, Mañjuśrīkumārabhūta said: 'Bhagavan, what is the meaning of conventional truth and ultimate truth? Does ultimate truth contain conventional truth? Does conventional truth contain ultimate truth? If it does, then the two truths become one. If it does not, then would the words spoken by the Tathāgata become false?' The Buddha said: 'Son of good family, conventional truth itself is ultimate truth.' 'Bhagavan, in that case, the two truths are confused.' The Buddha said: 'Son of good family, the two truths are taught with skillful means for the benefit of sentient beings. Son of good family, in terms of speech, there are two types: worldly dharma and transcendental dharma. Son of good family, the wisdom of a transcendental being is the ultimate truth, and the consciousness of an ordinary person is the conventional truth.' Thus it is. The consciousness of an ordinary person is what is referred to in the *Ratnakara*, like the tracks of birds in the sky, beings are also non-existent from the beginning. Like looking at the hair of a castrated goat.
Tibetan
།དེ་བཞིན་ཞི་བའི་ཆོས་ཉིད་བལྟ། །བཞིན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་མེ་ལོང་ལ། །རང་བཞིན་སྟོང་པར་མཁས་པས་བཤད། །ཅེས་སོ། །དེ་ལྟ་ནའང་རེ་ཞིག་ཡུལ་ལྔའི་ཤེས་པ་ཚོན་རེས་མ་འདྲེས་ལྟས། །གཟུགས་སོགས་འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཆ་བཟུང་བ། །དེ་ལ་དེར་འཛིན་དགག་བསྒྲུབ་བློ་རྟོག་གི །འཁྲུལ་སྣང་སྒྱུ་མའི་དཔེ་བརྒྱད་ཉིད་དུ་བརྟག །འདི་ལྟར་མོས་པས་སྤྱོད་པའི་ལམ་ལ་སྣང་བའི་ཆོས་གཟུགས་དང༌། སྒྲ་དང༌། དྲི་དང༌། རོ་དང༌། རེག་བྱ་སྟེ་འདོད་པའི་ཡུལ་ལྔ་ལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་སེམས་ཞུགས་ནས་དགག་བསྒྲུབ་ཀྱི་བློ་རྟོག་ཏུ་ཤར་བའི་འཁྲུལ་སྣང་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མའི་དཔེ་བརྒྱད་ཀྱིས་སྣང་ ལ་རང་བཞིན་མེད་པར་བརྟག་ཅིང༌། དེ་ལྟར་གོམས་ཤིང་རྟོགས་པ་རྣམས་ནི་སྲིད་པའི་གྲོང་ཁྱེར་ལས་ཐར་བས་ཐར་པའི་ལམ་སྣ་ཟིན་པ་ཞེས་ཀྱང་བྱ་སྟེ། དེ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་མི་འཛིན་པར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལམ་ལ་ཆེ་ཐང་དུ་བགྱིད་པའི་ཚུལ་གསང་ཆེན་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ལས། ཉན་ཐོས་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་འཇུག་ཅིང་ལྡང་མོད་ཀྱི། ཉན་ཐོས་ནི་བདག་ཉིད་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཁོ་ནར་ཤེས་པར་བྱེད་ཀྱི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞིས་སེམས་ཅན་བསྡུ་བའི་བརྩོན་འགྲུས་རྒྱུན་མི་གཅོད་ཅིང་ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་གིས་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་ལ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཡང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་པར་བྱེད་དེ། དེ་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོགས་རྒྱ་ཆེར་འབྱུང་ངོ༌། །དེ་ལྟར་བདེན་པ་གཉིས་སུ་དབྱེ་བའང་མཉམ་གཞག་གི་དུས་ན། མཐར་ཐུག་བློ་ཡིས་རྣམ་པར་དཔྱད་བཟོད་ན། །དོན་དམ་མ་ཡིན་བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཕྱིར། །གཅིག་དང་དུ་མར་འགལ་བའི་མཚན་ཉིད་རྣམས། །བློ་ཡི་ཡུལ་ན་ནམ་ཡང་གནས་མ་མྱོང༌། །དེ་ལྟར་དོན་དམ་བདེན་པའི་གཤིས་བློ་སྣང་གཟུང་འཛིན་དང་བྲལ་བ། དེའི་ངོར་སྤྲོས་ པར་སྣང་བ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཕྱིར་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་དུའང་གྲུབ་པ་མེད་པས་བདེན་པ་གཉིས་ཞེས་ཚིག་བླ་དགས་སུ་བྱས་པ་ཙམ་ལས་གཞི་གཅིག་གི་སྟེང་ནས་ཕྱོགས་སུ་མ་ལྷུང་བས་བློས་དཔྱད་དུ་མེད་པ་ཉིད་དེ། གལ་ཏེ་བློས་དཔྱད་དུ་བཟོད་པ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཡིན་ན་རི་བོང་གི་རྭ་ལ་ཡང་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་ཡོད་པར་གྲུབ་སྟེ། འདི་བློས་དཔྱད་བཟོད་དེ་ནི་བློས་བཏགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་བརྒྱད་དང་བཅས་པའི་འདུས་བྱས་ཀུན་རྫོབ་པ་ལས་ནམ་ཡང་འདའ་བ་མེད་པས་དོན་དམ་པ་དང་ཤིན་ཏུ་འགལ་བའི་ཚུལ་སྤྱོད་འཇུ
Chinese
如是观寂静之法性，如面容之影像于镜中，智者宣说其自性为空性。如是。即便如此，暂且观看五境之识如颜料未混杂。取受色等欲乐之分，于彼执彼，生起遮破与成立之分别念，当观想错乱显现如幻化八喻。如是于信解而行持之道上，所显现之法，即色、声、香、味、触五种欲境，有境之心融入后，生起遮破与成立之分别念之错乱显现，皆以幻化八喻观想为显现而无自性。如是串习与证悟之士，乃从有之城市中解脱，故亦可称为已把握解脱之道。然不以此为满足，于菩萨道上盛大行持之理，乃于大密方便善巧者，声闻与菩萨虽入定与出定，然声闻唯知自身涅槃，菩萨则以四摄事摄受有情之精进不间断，并以六度使有情完全成熟，且于有情生起大悲心，此乃菩萨之方便善巧。如是等等广说。如是二谛之分判，于等持之时，若以究竟之智可堪能分析，则非胜义谛，因智乃世俗谛故。一与多相违之体性，于智之境中从未存在。如是胜义谛之体性，离于智之显现能所取，于彼面前所显现之戏论，乃世俗谛故，于一与异皆无成立，故二谛仅是虚名而已，然于一基之上未落于任何一方，故是智所不能分析者。若智所能分析者是胜义谛，则兔角亦应成立具有形状与颜色。此乃智所能分析，然彼唯是智所假立，故与包含八识聚之有为法世俗谛，永不超离，故与胜义谛极相违背之行持。
English
Likewise, observe the peaceful nature of Dharma, like the reflection of a face in a mirror. The wise ones explain its self-nature as emptiness. Thus it is. Even so, for the moment, view the consciousness of the five objects as if colors are not mixed. Taking hold of the enjoyment of desires such as forms, clinging to them, and generating discriminating thoughts of negation and affirmation, contemplate the deceptive appearances as the eight similes of illusion. Thus, on the path of practice through faith, the phenomena that appear, namely form, sound, smell, taste, and touch—the five objects of desire—when the mind of the subject enters into them, all the deceptive appearances that arise as discriminating thoughts of negation and affirmation are contemplated as appearing but without self-nature through the eight similes of illusion. Those who are accustomed to and realize this are liberated from the city of existence, and thus can be said to have grasped the path of liberation. However, not being content with just that, the manner of greatly practicing on the Bodhisattva path is that the Shravakas and Bodhisattvas may enter and arise from Samadhi, but the Shravakas only know their own Nirvana, while the Bodhisattvas do not cease the effort to gather sentient beings with the four objects of gathering, and they fully ripen sentient beings with the six perfections, and they also generate great compassion for sentient beings. This is the skillful means of the Bodhisattva. Thus, and so on, is extensively explained. Thus, the division into the two truths is also that, at the time of equipoise, if it can be analyzed by ultimate wisdom, then it is not the ultimate truth, because wisdom is the conventional truth. The characteristics that contradict one and many have never existed in the realm of wisdom. Thus, the nature of the ultimate truth is free from the appearance of wisdom, grasper and grasped, and the elaborations that appear before it are the conventional truth, so there is no establishment in either one or different, so the two truths are just empty words, but because they do not fall to any side on one basis, they cannot be analyzed by wisdom. If what can be analyzed by wisdom is the ultimate truth, then the horn of a rabbit should also be established as having shape and color. This can be analyzed by wisdom, but it is only imputed by wisdom, so it never transcends the conventional, conditioned phenomena that include the eight aggregates of consciousness, so it is a practice that is completely contrary to the ultimate truth.