Tibetan
་དོན་གྱི་ཆ་ནས། སེམས་བསྐྱེད་པས་ནི་སེམས་བྱུང་ཞར་ལ་སྐྱེ། །སེམས་ཀྱི་དོན་གྱི་ངོ་བོ་རང་སྟོབས་རིག །ཅེས་སེམས་ནི་དོན་གྱི་ངོ་བོ་རིག་པ་བརྒྱལ་བ་ལས་སངས་པ་ལྟ་བུ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་རིག་ལ། སེམས་བྱུང་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་ཕྲ་རགས་ལ་དཔྱོད་པས་སྣང་བ་དཀར་དམར་རང་སྟོབས་ཀྱིས་རིག་པ་ལྟར། སེམས་དང་སེམས་བྱུང་མཚུངས་པར་འཇུག་པས་ངོ་བོ་བསྐྱེད་པས་ཁྱད་པར་ཞར་ལ་ཐོབ་པར་བཞེད་དེ། དབུས་མཐའ་ལས་ཀྱང༌། དེ་ལ་དོན་མཐོང་རྣམ་པར་ཤེས། །དེ་ཡི་ཁྱད་པར་སེམས་ལས་བྱུང༌། །ཞེས་བཤད་པས་སོ། །སོ་སོའི་བསླབ་བྱ་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་ངོ༌། །རང་བཞིན་རྒྱས་པར་དབྱེ་བ་ནི། དབྱེ་བའི་སྒོ་ནས་སྐྱེ་འཕགས་སེམས་བསྐྱེད་གཉིས། །བསླབ་པ་གསུམ་ལ་ལྟོས་པའི་སེམས་བསྐྱེད་གསུམ། །ཁྱད་པར་ཚོགས་སྦྱོར་ལམ་ན་མོས་པས་སྤྱོད། །དང་པོའི་ས་ནས་བདུན་པར་ལྷག་བསམ་དག །དག་ས་གསུམ་ན་རྣམ་པར་སྨིན་པ་དང༌། །སངས་རྒྱས་ས་ན་སྒྲིབ་པ་སྤངས་ཏེ་བཞི། །དེ་བཞིན་ལམ་ལྔའི་རྗེས་འགྲོ་སེམས་བསྐྱེད་ལྔ། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལྟོས་དེ་སྙེད་གྲངས། །ས་མཚམས་དབྱེ་བ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་སོགས། །བསམ་པས་སྨོན་དང་འཇུག་པས་ཁྱབ་ལ་འདུ། །དེ་ལྟར་ སྨོན་འཇུག་ཏུ་གྲགས་པའི་སེམས་བསྐྱེད་གཉིས་པོ་དེའང་སྐྱེས་བུ་གཅིག་ཉིད་བྱེད་ལས་ཀྱི་སྒོ་ནས་མིང་ཐ་དད་དུ་འགྱུར་བ་ལྟར་ཕྱོགས་དང་པོ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དང༌། འཕགས་པའི་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི། མྱང་འདས་ལས། ཀུན་རྫོབ་དོན་དམ་དབྱེ་བ་ཡི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་རྣམ་པ་གཉིས། །ཞེས་ཕྱི་རོལ་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པ་དང༌། ནང་སེམས་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་དབྱེ་བས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་ལས། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་ལྟར་མཚན་ཉིད་མེད་ཅིང་ཡེ་ནས་འོད་གསལ་བ་རྣམ་པར་དག་པ་དེ་ལ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཅེས་བྱའོ། །དེ་དང་མཐུན་པའི་སེམས་སྔ་ན་མ་སྐྱེས་པའི་སེམས་རིན་པོ་ཆེ་སྐྱེས་པ་ལ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་དེ་གཉིས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་བསྟན་ཏོ། །བསླབ་པ་གསུམ་ལ་ལྟོས་ནས་གསུམ་དུ་ཡོད་པ་ནི། ཡུམ་བར་མ་ལས། གང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་སྡོམ་པའི་སེམས་དང༌། དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པའི་སེམས་དང༌། སེམས་ཅན་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་སེམས་ཏེ་སེམས་བསྐྱེད་པ་འདི་གསུམ་ལ་ནན་ཏན་དུ་བྱའོ། །ཞེས་ཚུལ་ཁྲིམས་རིན་པོ་ཆེ་རྣམ་པ་གསུམ་དང་དུ་བླང་བའི་སེམས་བསྐྱེད་པའོ། །བཞི་ཚན་གྱིས་དབྱེ་བ་ནི། ཚོགས་སྦྱོར་གྱི་ལམ་ལ་མོས་པས་སྤྱོད་པ་དང༌། ས་དང་པོ་ནས་བདུན་པའི་བར་ལྷག་བསམ་དག་པ་ དང༌། དག་པ་ས་གསུམ་ན་རྣམ་པར་སྨིན་པ་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པའི་སེམས་བསྐྱེད་དེ། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། སེམས་བསྐྱེད་དེ་ནི་ས་རྣམས་ལ། །མོས་དང་ལྷག་བསམ་དག་པ་དང༌། །རྣམ་པར་སྨིན་པ་གཞན་དུ་འདོད། །དེ་བཞིན་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པའོ། །ཞེས། ཚོགས་སྦྱོར་དུ་ཀུན་གཞི་དང༌། ཚོགས་བརྒྱད་བག་ཆགས་དང་བཅས་པས། རང་ངོའི་ཁམས་ཉི་མ་ལྟ་བུ་བསྒྲིབས་ནས་མི་མཐོང་སྟེ། ཆོ་ག་ལ་ཡིད་ཆེས་པ་དུས་སུ་འཛིན་པས་དོན་སྤྱིའི་ཚུལ་དུ་འཇལ་ལ་དད་པས་མོས་པ་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ས་དང་པོ་ནས་བདུན་པའི་བར་དུ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་ལོག་པས། ཞིང་ཁམས་དང་ཡོན་ཏན་བརྒྱ་ཕྲག་བཅུ་ལ་སོགས་པ་མངོན་དུ་གཟིགས་ཤིང༌། ཁམས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ཕྱོགས་གཅིག་དག་པས་སྤྲིན་དབར་གྱི་ཉི་ཟེར་བཞིན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཐོང་བ་གསལ་བས་ལྷག་བསམ་དག་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དག་པའི་ས་གསུམ་དུ་སྒོ་ལྔ་དང་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ལོག་ཚུལ་ནི། ས་བརྒྱད་པར་ཡིད་ཤེས་ལོག་པས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་དང༌། དགུ་པར་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་ལོག་པས་ཞིང་ཁམས་དག་པ་དང༌། བཅུ་པར་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ལོག་པས་ཡེ་ཤེས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང༌། སྨོན་ལམ་དང་ཡོན་ཏན་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་སེམས་ བསྐྱེད་ཅེས་བྱའོ། །རྒྱུན་མཐར་སེམས་སེམས་བྱུང་གི་བག་ཆགས་ཀུན་གཞི་དང་བཅས་པ་ལོག་པས་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པའི་སེམས་བསྐྱེད་དེ། དེའང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་སློབ་ལམ་པ་ལྟར་ཆོ་ག་ལས་བྱུང་བ་དང༌། འཁོར་བའི་ཤེས་པ་ཅན་ད་གཟོད་ཐོབ་བྱའི་སེམས་བསྐྱེད་དུ་མེད་ཀྱང༌། ཁམས་དེའི་ཡོན་ཏན་ཅི་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་མངོན་དུ་གྱུར་ནས་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་མཛད་པ་དུས་ལས་མི་ཡོལ་བའི་སེམས་བསྐྱེད་དང༌། དོན་དམ་སེམས་བསྐྱེད་དེ། དེ་ཡང་ཐོབ་ལ་ཉམས་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་མེད་དེ་དོར་བ་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་མི་འབྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་གནས་སྐབས་བཞིར་མིང་འགྱུར་བའང་ཆའི་སྒོ་ནས་བཞག་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལམ་ལྔ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའང༌། ཉི་ཁྲི་ལས། ལས་དང་པོ་པའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་སྦྱང་བ་བྱས་པའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང༌། ཆོས་མཐོང་བའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང༌། རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང༌། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་སྟེ། རབ་འབྱོར། འདི་ལ་མ་ཞུགས་པ་གཞུག་པར་བྱའོ། །ཞུགས་པ་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བར་བྱའོ། །ལྷའི་མིག་བསྐྱེད་པར་བྱའོ།
Chinese
从意义的方面来说，生起发心的时候，心所也随之生起。心的意义的自性是自力觉知。因此，心是自力觉知意义的自性，就像从昏厥中醒来一样。心所意义的差别在于，观察对境的自性粗细，就像自力觉知显现的红白色一样。心和心所相同地进入，因此认为生起自性的时候，差别也随之获得。如《中边分别论》中也说：“于彼义现为识，彼之差别从心生。”这样说的缘故。各自的学处在下面出现。自性广大地分类是：从分类的门径来说，有凡夫和圣者的发心两种。依赖于三学有三种发心。特别是在资粮道和加行道以信解而行持。从初地到七地有增上意乐。在三清净地有异熟。在佛地断除障碍而有四种。同样，有随行五道的五种发心。依赖于六度有相应的数量。地界分类有二十二种等。以意乐包括愿和行。像那样， 被称为愿和行的两种发心，也像一个补特伽罗从行为的方面变成不同的名称一样，第一方面是各自的凡夫和圣者发心的差别。《涅槃经》中说：“世俗胜义之差别，菩提心者有二种。”这样对外境有情作意和对内自心作意的差别。在《发菩提心大经》中说：“一切法如虚空般无相，本来光明清净，此即名为菩提。与此相应之心，未生之宝贵心生起，即名为发菩提心。”这样显示了二者是因和果的关系。依赖于三学而有三种是指，《母续》中说：“何者守护无罪之心，何者摄集善法之心，何者成熟有情之心，对于此三种发心应当精进。”这样是受持三种戒律珍宝的发心。以四类来分类是，在资粮道和加行道以信解而行持。
English
In terms of meaning, when bodhicitta arises, mental factors arise along with it. The nature of the meaning of mind is self-aware. Therefore, mind is self-aware of the nature of meaning, like waking up from a faint. The difference in the meaning of mental factors lies in examining the coarse and subtle nature of the object, just as one is self-aware of the appearance of red and white. Since mind and mental factors enter in the same way, it is believed that when nature arises, differences are obtained along with it. As it is said in the Madhyāntavibhāga, "In that, meaning appears as consciousness, its difference arises from mind." That is why it is said. The individual trainings will appear below. The extensive classification of nature is: From the perspective of classification, there are two types of bodhicitta: ordinary and noble. There are three types of bodhicitta depending on the three trainings. In particular, one practices with aspiration on the paths of accumulation and preparation. From the first bhumi to the seventh, there is higher intention. In the three pure bhumis, there is fruition. In the Buddha bhumi, there are four types of obscurations that are abandoned. Similarly, there are five types of bodhicitta that follow the five paths. Depending on the six perfections, there are that many. The classification of bhumi boundaries is twenty-two, etc. It is included in aspiration and action through thought. Like that, The two bodhicittas known as aspiration and action are like one individual who changes into different names from the aspect of action. The first aspect is the difference between the bodhicitta of ordinary beings and noble beings. The Nirvana Sutra says, "The difference between conventional and ultimate, bodhicitta has two aspects." This is the difference between focusing on external sentient beings and focusing on one's own internal mind. In the Great Sutra on Generating Bodhicitta, it says, "All dharmas are like space, without characteristics, and are inherently clear and pure. This is called bodhi. The mind that is in accordance with this, the precious mind that has not arisen before, is called generating bodhicitta." Thus, it shows that the two are in the nature of cause and effect. The three that depend on the three trainings are, as it says in the Intermediate Mother Sutra, "Whatever mind guards against faults, whatever mind gathers virtuous dharmas, whatever mind ripens sentient beings, one should be diligent in these three bodhicittas." This is the bodhicitta of taking the three jewels of discipline. The classification by four categories is that one practices with aspiration on the paths of accumulation and preparation.
Chinese
以及，从第一地到第七地之间的增上意乐清净，以及，在清净三地中成熟，以及，在佛地中舍弃障碍的发心。如《经庄严论》中所说：“发心于诸地，胜解增上意乐净，成熟异于彼，如是舍弃障碍。”如是。在资粮道和加行道中，阿赖耶识和八识及其习气，遮蔽了自性的如太阳般的界，使其不可见。因为相信仪轨并按时奉行，所以以普遍的方式衡量意义，并以信仰作为胜解的行境。从第一地到第七地之间，由于有烦恼的意退转，所以能显现见到百千佛土和功德等。由于界的障碍部分清净，如云间的阳光般，智慧的显现清晰，所以称为增上意乐清净。在清净的三地中，五门和阿赖耶识的转舍方式是：第八地意识转舍，获得无分别智；第九地五门识转舍，获得清净佛土；第十地阿赖耶识转舍，获得圆满智慧，因为愿力和功德广大，所以称为成熟的发心。在常时，心和心所的习气连同阿赖耶识一起转舍，所以是舍弃障碍的发心。而且，在佛地，如学道者一样，从仪轨中产生，以及，具有轮回之识者，虽然没有新获得的的发心，但是，该界的功德全部显现，以大悲的事业不逾越时节的发心，以及，胜义发心。而且，获得后没有衰退之因，因为不离不可舍弃的空性。如是，四种状态中名称的改变，也是从部分的方面安立的。同样，与五道相顺应。《二万颂》中说：“最初业的发心，以及，完全清净的发心，以及，见法的发心，以及，解脱的发心，以及，不可思议的发心。善现，未入者令入，已入者令清净，生起天眼。”
English
And, the pure superior intention from the first to the seventh bhumi, and, maturing in the three pure bhumis, and, the bodhicitta that abandons obstacles in the Buddha bhumi. As it says in the Ornament of the Sutras: "Bodhicitta in the bhumis, pure aspiration and superior intention, maturation is considered different, likewise, abandoning obstacles." Thus. In the accumulation and application paths, the alaya-vijnana and the eight consciousnesses together with their habitual tendencies obscure the self-nature-like realm of the sun, making it invisible. Because of believing in the rituals and practicing them on time, the meaning is measured in a general way, and faith is used as the object of aspiration. From the first to the seventh bhumi, due to the reversion of the afflicted mind, hundreds of thousands of Buddha-fields and qualities are manifestly seen. Because one aspect of the obscuration of the realm is purified, the vision of wisdom is clear like sunlight through the clouds, so it is called pure superior intention. In the three pure bhumis, the way the five gates and the alaya-vijnana are reversed is: in the eighth bhumi, the mind-consciousness is reversed, obtaining non-conceptual wisdom; in the ninth bhumi, the five gate consciousnesses are reversed, obtaining pure Buddha-fields; in the tenth bhumi, the alaya-vijnana is reversed, obtaining perfect wisdom, and because the aspiration and qualities are vast, it is called the maturing bodhicitta. In the constant end, the habitual tendencies of mind and mental factors together with the alaya-vijnana are reversed, so it is the bodhicitta that abandons obstacles. Moreover, in the Buddha bhumi, like those on the path of learning, it arises from rituals, and although those with samsaric consciousness do not have a newly attained bodhicitta, all the qualities of that realm are manifested, the bodhicitta whose activity of great compassion does not exceed the time, and the ultimate bodhicitta. Moreover, there is no cause for decline after attainment, because it is inseparable from emptiness that cannot be abandoned. Thus, the change of names in the four states is also established from the aspect of parts. Similarly, it is in accordance with the five paths. The Twenty Thousand Verse Prajnaparamita says: "The bodhicitta of the first action, and the bodhicitta that is completely purified, and the bodhicitta that sees the Dharma, and the bodhicitta of liberation, and the inconceivable bodhicitta. Subhuti, those who have not entered should be made to enter, those who have entered should be completely purified, the divine eye should be generated."