Tibetan
ས་ཀྱི་སར་བསྔོ་བ་ནི་འབྲས་བུ་དམན་པར་རིགས་ པར་བྱ་སྟེ། ཡུམ་བར་མ་ལས། རབ་འབྱོར་དགེ་བའི་རྩ་བ་འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ཁོ་ནར་བསྔོ་བ་བྱ་ཡི། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དང༌། དེ་ལས་གཞན་གྱི་སར་ཡང་བསྔོ་བར་མི་བྱ་སྟེ། ཞེས་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་ནས་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འབའ་ཞིག་གི་སར་བསྔོ་བ་འདི་ནི་ལྕགས་ལ་གསེར་འགྱུར་རྩིས་ཐེབས་པ་དང་འདྲ་སྟེ་མུ་སྟེགས་བྱེད་ལ་སོགས་ལ་མིང་ཙམ་དུ་ཡང་མ་གྲགས་པས་ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱིས། བསོད་ནམས་བྱ་བའི་ཚོགས་ཆེན་གང༌། །སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཡོངས་བསྔོ་བ། །ཐུབ་དབང་ཁྱེད་ཀྱིས་གང་གསུངས་པ། །དེ་གཞན་བསྟན་བཅོས་ལས་མ་བཤད། །ཅེས་སོ། །དེ་ཡང་སྔོ་རྒྱུ་ནི། ཕལ་པོ་ཆེ་ལས། འགྲོ་ཀུན་དགེ་བ་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་དང༌། །བྱས་དང་བྱེད་འགྱུར་དེ་བཞིན་བྱེད་པ་དག །ཞེས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་བྱས་པའི་དགེ་བ་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་དང༌། རང་ཉིད་ཀྱི་སྔོན་ཆད་བྱས་པ། ཕྱིས་བྱེད་འགྱུར། ད་ལྟ་བྱེད་བཞིན་པ་སྟེ་དུས་གསུམ་དུ་གཏོགས་པའི་དགེ་བ་ཡིན་ནོ། །ཆེད་དུ་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པའི་དོན་དུ་མ་དམིགས་ན་ཐེག་དམན་དུ་ལྷུང་བར་འགྱུར་ཏེ། ཡུམ་བར་མ་ལས། དེ་ཡང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ་བསྔོ་ཡི། རང་གི་ཡོངས་སུ་ཐོབ་པ་ ཙམ་གྱི་དོན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་ལྟུང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་དང༌། རྣམ་པའི་དམིགས་པ་ཡང་འཁྲུལ་སྣང་བདེན་ཞེན་ཅན་དུ་མ་ཡིན་པར་མེད་སྣང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་བསྔོ་བའི་ཚུལ། སྔ་མ་ལས། རབ་འབྱོར་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ། དགེ་བ་ཡང་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ། སྒྱུ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་བྱ་སྟེ། ཞེས་སོ། །བསྔོ་བའི་ངོ་བོ་ནི། དགེ་རྩ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་འདུན་པས་བསྒྱུར་བའི་བློ་ཡིན་ཏེ། འཇམ་དཔལ་ཞིང་གི་ཡོན་ཏན་བཀོད་པ་ལས། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྐྱེན་བཞིན་ཏེ། །འདུན་པའི་རྩེ་ལ་རབ་ཏུ་གནས། །གང་གི་སྨོན་ལམ་ཅི་བཏབ་པ། །དེ་འདྲའི་འབྲས་བུ་འཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་དང་རྗེས་མཐུན་པའི་ཚིག་ཀྱང་ས་དང་པོ་ཡན་ཆད་འཕགས་ལམ་གྱི་ཡོན་ཏན་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་བདེན་ཚིག་འགྲུབ་པ་ཞིག་གིས་གསུངས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ལས་གང་རུང་རུང་གིས་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེང་སང་བོད་ཀྱིས་དེ་མི་ཤེས་པས་ཚིག་གི་སྦྱོར་བ་མ་འཁྲུལ་བ་ཙམ་ཡང་མེད་པའི་གྱ་ཚོམ་གྱི་རྗེས་སུ་རྨོངས་པའི་མངོན་ཞེན་གྱིས་འཇུག་གོ །འོ་ན་བསྔོ་བའི་ཚིག་ཤེས་ན་སྦྱིན་
Chinese
将善根回向于低劣的果位是不合理的。如《中观宝鬘论》中说：“善男子，此善根唯应回向于佛地，不应回向于声闻、缘觉及其他果位。”因此，将善根回向于一切有情，使其证得圆满菩提，如同点铁成金，是外道等连名字都未听过的。龙树菩萨说：“广大福德之聚，回向一切有情，如是胜者所宣说，余经论中未曾闻。” 也就是说，回向的对境是：如《华严经》中说：“众生所有诸善根，已作、将作及现作。”即众生所作的一切善根，以及自己过去所作、将来所作、现在所作的善根，都属于三时之善。回向的目的是：如果不以一切有情获得佛果为目的，就会堕入小乘。如《中观宝鬘论》中说：“此当为一切有情回向，非为自己获得而回向，否则将堕入声闻、缘觉之地。”此外，回向的对境也不应执着于显现为真实的错觉，而应以如幻如梦的方式回向。如前所说：“善男子，一切法如梦，如幻，善根亦如梦，如幻，应如是回向。”回向的体性是：以希求菩提之心转变善根的意念。如《文殊刹土庄严经》中说：“一切诸法随缘起，安住于意乐之顶，何者发何种愿，即得何种果。”与此相符的语言，也只有证悟初地以上圣道的功德，以成就谛语者所说之语来随顺，否则任何语言都无法成就。现在藏人不懂得这些，只是盲目地执着于那些连语句都不通顺的胡言乱语。那么，如果懂得回向的语句，是否就能布施
English
It is unreasonable to dedicate merit to inferior results. As it says in the Madhyamakāvatāra: "Noble son, this root of virtue should only be dedicated to the Buddha-land, and should not be dedicated to the lands of Śrāvakas, Pratyekabuddhas, or others." Therefore, dedicating merit to all sentient beings, so that they may attain complete enlightenment, is like turning iron into gold, something that even the names of heretics and others have not heard of. Nāgārjuna said: "The great accumulation of merit, dedicated to all sentient beings, as the Victorious One has declared, has not been heard of in other scriptures." That is to say, the object of dedication is: as it says in the Avataṃsaka Sūtra: "All the virtues of sentient beings, those that have been done, will be done, and are being done." That is, all the virtues done by sentient beings, as well as one's own virtues done in the past, will be done in the future, and are being done in the present, all belong to the virtues of the three times. The purpose of dedication is: if one does not aim for all sentient beings to attain Buddhahood, one will fall into the Hinayana. As it says in the Madhyamakāvatāra: "This should be dedicated to all sentient beings, not dedicated for one's own attainment, otherwise one will fall into the lands of Śrāvakas and Pratyekabuddhas." Furthermore, the object of dedication should not be clung to as a real illusion, but should be dedicated in a dreamlike and illusory way. As mentioned earlier: "Noble son, all dharmas are like dreams, like illusions, and virtues are also like dreams, like illusions, and should be dedicated in this way." The nature of dedication is: the intention to transform merit with the desire for enlightenment. As it says in the Mañjuśrīkṣetraguṇavyūha Sūtra: "All dharmas arise according to conditions, and abide at the peak of intention. Whatever aspiration is made, that kind of result will be obtained." The words that are in accordance with this can only be followed by the words of those who have realized the qualities of the noble path above the first bhūmi, and who have achieved the truth, otherwise no words can be achieved. Nowadays, Tibetans do not understand these things, and they blindly cling to those nonsensical words that are not even grammatically correct. So, if one knows the words of dedication, can one give
Tibetan
བདག་གིས་གདོན་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཅེ་ན། དེས་གདོན་པ་ཡིན་ཏེ་ཚིག་གི་སྦྱོར་བ་བྱས་པར་མི་སྣང་ལ་ བདེན་ཚིག་གྲུབ་པའི་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གསུང་སྦྱིན་བདག་གི་ཚིག་ལམ་དུ་དྲངས་ནས་བླ་མ་དང་དགེ་འདུན་རྣམས་ཀྱིས་དེའི་རྗེས་སུ་སེམས་ཕྱོགས་ནས་འགྲུབ་པར་གྱུར་ཅིག་པའི་མཐུན་འགྱུར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཚིག་གི་སྦྱོར་བ་དང་མཐུན་འགྱུར་བྱེད་པ་པོ་བདེན་ཚིག་འགྲུབ་པ་ཡིན་ན། ཐབས་ལ་མཁས་པ་དང༌། སྟོབས་གསུམ་གྱི་ནུས་པས་དེའི་དགེ་བ་ཚད་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཚུལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་ལས། ཤཱ་རིའི་བུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཁས་པ་ནི་སྦྱིན་པ་ཉུང་ངུ་ཡང་མང་པོར་བྱེད་དེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ལྷག་པར་བྱེད་དོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་རྒྱས་པར་བྱེད་དོ། །བསྔོ་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་དཔག་ཏུ་མེད་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་སོ། །དེ་དག་ཀྱང་མདོར་བསྡུ་ན་དམ་པ་གསུམ་གྱིས་ཟིན་པ་ལ་ཐར་པ་ཆ་མཐུན་གྱི་དགེ་བ་ཞེས་ཏེ། སྦྱོར་བའི་དུས་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་འདོད་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་དམ་པས་ཟིན་པ། དངོས་གཞིའི་དུས་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཤེས་རབ་དམ་པས་ཟིན་པ། རྗེས་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་བསྔོ་བ་དམ་པས་ཟིན་པ་གསུམ་ནི་བྱང་ཆུབ་དམ་པའི་ལམ་མམ་རྒྱུ་མ་ནོར་བ་ཉིད་དོ། །དེའང་རྒྱུ་དགེ་བ་སྔོན་སོང་ལ་བརྟེན་པ་བསྔོ་བ་དང༌། མ་སོང་ཡང་སྨོན་པ་ལ་སྨོན་ལམ་ཞེས་དབྱེ་བར་གྲགས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་མཚན་གྱི་བསྔོ་བ་བཤད་ མ་ཐག་པ་ལས་མ་འོངས་པ་ན་བྱེད་པར་འགྱུར་བའི་དགེ་བའང་བསྔོས་པའི་ཕྱིར། དེ་གཉིས་དགེ་རྩ་སྔོན་དུ་སོང་མ་སོང་གཅིག་པོའི་ཆ་ནས་དབྱེ་བ་ལ་ལུང་དེས་གནོད་དོ། །སྨོན་ལམ་གདབ་པ་ལའང་བསམ་པ་བཟང་པོའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་དང་འབྲེལ་མ་འབྲེལ་མུ་གཉིས་སུ་གནས་པའི་ཕྱོགས་དང་པོ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང༌། བྱམས་པ་དག་གི་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་སྦྱིན་པ་ཆེན་པོའི་དགེ་བ་ཡིན་པས་ན་རྒྱལ་བའི་ལྷས་སྤྱོད་འཇུག་གི་འགྲེལ་པ་ལས་ཀྱང༌། སྨོན་དང་སྦྱིན་པ་ནི་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའང་ཡིན་ཏེ། སྨོན་པ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་མི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་བས་ན་རྒྱུ་དགེ་བ་སྔོན་དུ་སོང་ཡང་རུང༌། ཕྱིས་བྱེད་ཀྱང་རུང་སྟེ། དགེ་བའི་རྩ་བ་དམིགས་པ་ཅན་གཅིག་ལ་བརྟེན་པ་ལ་བསྔོ་བ་དང༌། བསམ་པ་བཟང་ངན་གང་གི་སྒོ་ནས་ཡིན་ཀྱང་འདོད་རྒྱལ་དུ་བརྗོད་པ་ལ་སྨོན་ལམ་ཞེས་དཔྱད་པར་རིགས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་དམིགས་པ་མེད་པའི་དགེ་བ་ལ་བསྔོ་བ་མེད་དམ་ཞེ་ན། གཤིས་ལ་དགེ་སྡིག་ཡོད་པར་འདོད་པ་གྲངས་ཅན་པའི
Chinese
我所说的是否是鬼话呢？这确实是鬼话，因为听起来不像是在运用语言。 而是将成就真语的圣者们的言语，引导为施主们的祈愿，然后由上师和僧众们随之从内心发出共鸣，表达愿望实现的祝愿。像这样，能够运用语言并发出共鸣，成就真语的人，凭借善巧方便和三力的力量，其功德将变得无量无边。如《菩萨藏经》中所说：“舍利子，聪明的菩萨能将少许布施变为众多，以智慧力使其增上，以智慧力使其广大，以回向力使其无量。”总而言之，以三殊胜摄持的善根，被称为与解脱分相应的善根。即，在加行时，以利益众生的菩提心殊胜摄持；在正行时，以无缘智慧殊胜摄持；在后行时，以如梦如幻的回向殊胜摄持。这三者是通往菩提正道的正确途径。 此外，依靠先前已产生的善因进行回向，而对于尚未产生的善因所作的祈愿，则称为发愿。正如金刚幢的回向文中所说，即使是未来将要产生的善根，也可以进行回向。因此，如果仅仅以善根是否已经产生来区分回向和发愿，那么这个论证就站不住脚了。在发愿时，也存在与善良的发心之善根相关联和不相关联两种情况。第一种情况，即以大悲心和慈爱心为本体的一切，都是大布施的善根。因此，胜天在《入行论》的注释中也说：“发愿和布施都是完全的回向，没有不能完全回向的发愿。”因此，无论善因先前已经产生，还是之后才产生，只要是依靠具有明确指向的善根，就称为回向。而无论出于善意还是恶意，只要是随意表达的愿望，就应被视为发愿。如果这样，那么对于无缘的善根，是否就不能进行回向了呢？认为自性中存在善恶的数论派...
English
If I am not speaking nonsense, what is it? It is indeed nonsense, as it does not seem to be using language. Rather, it is guiding the words of the noble ones who have achieved truthful speech into the path of the patrons' prayers, and then the lamas and sangha resonate with it from their hearts, expressing the wish for its fulfillment. In this way, the one who can use language and resonate with it, achieving truthful speech, through skillful means and the power of the three strengths, their merit will become immeasurable. As it is said in the Bodhisattva Piṭaka: "Shariputra, a wise bodhisattva can turn a small gift into many, increasing it with the power of wisdom, expanding it with the power of wisdom, and making it immeasurable with the power of dedication." In short, the merit that is held by the three excellences is called the merit that corresponds to liberation. That is, at the time of application, it is held by the excellent bodhicitta that wishes to benefit sentient beings; at the time of the main practice, it is held by the excellent wisdom of non-objectification; and at the time of the subsequent practice, it is held by the excellent dedication that is like a dream or illusion. These three are the correct path to the excellent path of enlightenment. Furthermore, dedicating based on previously generated good causes is called dedication, and the prayer made for good causes that have not yet arisen is called aspiration. As the dedication of Vajradhvaja says, even the good roots that will be generated in the future can be dedicated. Therefore, if dedication and aspiration are distinguished solely by whether the good roots have already arisen, then this argument is untenable. In making aspirations, there are also two possibilities: whether or not it is related to the good roots of a good intention. The first possibility, that is, everything that is the essence of great compassion and loving-kindness, is the merit of great generosity. Therefore, Jayananda also said in the commentary on the Bodhicaryāvatāra: "Aspiration and generosity are also complete dedication, and there is no aspiration that cannot be completely dedicated." Therefore, whether the good cause has already arisen or will arise later, dedicating based on a single, specific good root is called dedication. And whatever wish is expressed arbitrarily, whether out of good or bad intention, should be regarded as aspiration. If so, then can there be no dedication for non-objective merit? The Samkhya school, which believes that good and evil exist in nature...