Tibetan
་འདི་ནི་དམིགས་བསལ་དང་འབྲེལ་བ་ཅན་ཡིན་པས་ན་ཡུལ་དབུས་སུ་གནས་མལ་སྐྱོབ་པའི་ཕྱིར་ཀོ་ལྦགས་ཀྱི་ལྷྭམ་ཙམ་དང༌། གཙུག་ལག་ཁང་མ་ཡིན་པའི་ཁྱིམ་དུ་སྟན་མེད་ན་ཀོ་ལྦགས་ལ་འདུག་པ་ཙམ་སྟེ། ཉལ་བར་མ་གནང་ལ། མཐའ་འཁོབ་ཏུ་ནི་གྲང་བ་སྐྱོབ་པའི་ཕྱིར་ལྷྭམ་དང་མལ་སྟན་གཉིས་ཀ་གནང་ཡང༌། ཁྲ་བོ་དང༌། གསེར་དངུལ་གྱི་རྒྱན་ཅན་དང༌། སྒྲ་སྒྲོག་པའི་མཆིལ་ལྷྭམ་དང༌། གླང་པོ་ཆེ་དང༌། སྟག་གཟིག་རྟ་བོང་ལ་སོགས་ཀྱི་ཀོ་སྤགས་ཀྱང་སྒེག་རྫས་ཡིན་པས་བཅང་དུ་མི་རུང་ངོ༌། །འོན་ཀྱང་ཡུལ་ཨ་སྨ་པ་ཏནྟར་ཀོ་ལྦགས་ཀྱི་གོས་ཀྱང་གནང་བ་བཞིན་ཆུ་ལ་ཆབ་རོམ་ཆགས་པའི་ཡུལ་དུ་ཞྭ་དང་ལྷྭམ་ཡུ་ཅན་ཀྱང་གནང་ངོ༌། །སྨན་གྱི་གཞི་ནི། སྟོན་པ་མཉན་ཡོད་ན་བཞུགས་པའི་ཚེ། དགེ་སློང་རྣམས་སྟོན་ཀའི་ནད་ཀྱིས་ཐེབས་ནས་རིད་པར་གྱུར་པ་ལ་སྨན་བསྟེན་པར་གནང་ངོ༌། །དེ་ལ་དུས་རུང༌། ཐུན་ཚད་དུ་རུང་བ། ཞག་བདུན་པ། འཚོ་བའི་བར་དུ་བཅང་བའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཞིབ་མོ་གནས་ཏེ། དོན་གྱི་ཆ་ནས་འདུས་པའི་ནད་སེལ་བ་ལ་གཙོ་བོར་གནང་བའི་སྨན་གང་ཞིག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་ལོངས་སྤྱད་དུ་རུང་བ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་མེད་ དོ། །དེ་ལ་སྨན་བཞག་པའི་གནས་སུ་རུང་ཁང་གནང་སྟེ། དེར་རྗེན་བཙོས་དང་ཞག་ལོན་སོགས་བྱ་བར་རུང་བས་རུང་ཁང་ཞེས་བྱ་སྟེ། མདོ་རྩར། རུང་བ་ཉིད་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་བཙོས་པ་དང་གནས་པ་དག་ནི་ཕྱི་རོལ་དང་འདྲའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་རུང་ཁང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཚུལ་བཞི་སྟེ། དང་པོ་སོ་ཕག་འགྲེམ་པ་དང༌། གཉིས་པ་བརྩིག་པའི་མགོ་བརྩམས་པ་ནས་རྗེས་མ་ཟིན་པའི་བར་གྱི་ལས་ཀྱི་མཐའ་དང༌། གསུམ་པ་གྲུབ་ནས་གསོལ་བ་དང་གཉིས་ཀྱི་བྱིན་གྱིས་བརློབ་པ་དང༌། བཞི་པ་འཕྲལ་བྱུང་གི་བྱིན་རླབས་བྱ་བ་བཞི་ལས། ཕྱི་མ་གཉིས་ནི་གནས་ཁང་རྙིང་པ་རུང་ཁང་དུ་བསྒྲུབ་པ་ལའང་འཇུག་གོ །གནས་མལ་གྱི་གཞི་ནི། ཝཱ་ར་ཎཱ་སཱིར་ཁྱིམ་བདག་དགེ་བཟང་གིས་སྟོན་པ་ལ་གཙུགས་ལག་ཁང་བརྩིག་པར་ཞུས་པས་གནང་ངོ༌། །དེ་ཡང་འདི་སྐད་དུ། གཙུག་ལག་ཁང་བྱའོ། །ངོས་གཅིག་གི་དབུས་སུ་དྲི་གཙང་ཁང་བྱ་བ་ཉིད་དོ། །དེའི་མདུན་དུ་སྒོ་ཁང་ངོ༌། །གྲུ་བཞི་བཟང་བ་ཉིད་དོ། །ཞེས་སོགས་དང༌། བརྩིགས་ནས་སྒོར་གནོད་སྦྱིན་ལག་ན་རྡོ་རྗེ་དང༌། སྒོ་ཁང་དུ་འཁོར་བའི་འཁོར་ལོ་ཆ་ལྔ་པ་སོགས་འདྲི་བའི་ཚུལ་དང༌། གཙུག་ལག་ཁང་ཡལ་བར་མི་འདོར་རོ། །ཞེས་སྲི་ཞུས་བསྐྱང་ཞིང་གནས་པའི་ཐབས་ལ་བརྩོན་དགོས་པ་དང༌། སྤྱོད་ལམ་ཅི་འདོད་པས་
Chinese
由于这与特殊情况有关，为了保护中心地区的住所，只能穿皮革鞋；如果非寺院的房屋里没有垫子，只能坐在皮革上，但不允许躺卧。但在边远地区，为了御寒，可以穿鞋和使用垫子。然而，带有花纹的、镶有金银装饰的、发出声音的皮鞋，以及象、虎、豹、马、驴等动物的皮革，都属于装饰品，不应携带。然而，就像在阿斯玛帕坦塔地区允许穿皮革衣服一样，在水结冰的地区也允许戴帽子和穿高筒靴。关于药物的基础：当导师住在舍卫城时，比丘们因秋季疾病而变得消瘦，因此允许他们服用药物。其中详细区分了适宜的时间、适宜的剂量、七日药、终生药等。从意义上讲，主要是允许使用加持过的、可以享用的药物来治疗聚集的疾病，除此之外没有其他。因此，允许设置放置药物的房间，称为“如ungal”，因为在那里可以进行生煮、炼油等活动。“如ungal”的意思是适宜的房间。经文中说：“被加持过的、适宜煮制和存放的药物，与外界无异。”因此，加持“如ungal”的方式有四种：第一，铺设砖块；第二，从开始建造到完成的整个过程；第三，建成后进行祈祷和加持；第四，进行临时的加持。后两种也适用于将旧房屋改造成“如ungal”。关于住所的基础：在瓦拉纳西，房主德贤请求导师建造寺院，导师应允了。导师说：“要建造寺院。在一侧的中央建造厕所。厕所前面是门房。正方形的形状是最好的。”等等。建造完成后，询问门上是否要画金刚手，门房里是否要画五辐轮等等。并且，不要放弃寺院。要努力进行维护和居住，并尽力遵守行为规范。
English
Because this is related to special circumstances, in order to protect the dwelling in the central region, only leather shoes are allowed; if there is no cushion in a non-monastery house, one can only sit on leather, but lying down is not allowed. However, in remote areas, both shoes and cushions are allowed to protect against the cold. However, patterned, gold and silver decorated, noisy leather shoes, and leather from elephants, tigers, leopards, horses, donkeys, etc., are all considered ornaments and should not be carried. However, just as leather clothing is allowed in the Asmapatanta region, hats and high boots are also allowed in areas where water freezes into ice. Regarding the basis of medicine: When the Teacher was residing in Shravasti, the monks became emaciated due to autumn diseases, so they were allowed to take medicine. Among them, there are detailed distinctions of suitable times, suitable dosages, seven-day medicine, lifetime medicine, etc. In terms of meaning, the main thing is to allow the use of blessed and enjoyable medicines to treat accumulated diseases, and there is nothing else besides that. Therefore, it is allowed to set up a room for placing medicine, called "Rungal," because raw boiling, oil refining, and other activities can be carried out there. The meaning of "Rungal" is a suitable room. The sutra says: "Medicines that have been blessed and are suitable for cooking and storing are no different from the outside." Therefore, there are four ways to bless "Rungal": First, laying bricks; second, the entire process from the beginning of construction to completion; third, praying and blessing after completion; fourth, performing temporary blessings. The latter two also apply to converting old houses into "Rungal." Regarding the basis of dwellings: In Varanasi, the householder De-Zang requested the Teacher to build a monastery, and the Teacher agreed. The Teacher said: "A monastery should be built. A toilet should be built in the center of one side. In front of the toilet is the gatehouse. A square shape is the best." And so on. After the construction is completed, ask whether Vajrapani should be painted on the door, and whether a five-spoke wheel should be painted in the gatehouse, and so on. Also, do not abandon the monastery. One must strive to maintain and reside in it, and strive to abide by the code of conduct.
Tibetan
ལུང་ དབོག་གོ །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་བདེ་བར་གནས་པའི་རྐྱེན་གྱི་གཞི་རྣམས་ལ་གནང་བཀག་ལ་ཇི་ལྟར་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་རྒྱས་པར་གསུངས་པའི་མདོ་ཡང་འདིར་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བསམ་པས་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པ་ལ་ནི་གོས་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱ་པ་དང༌། ཟས་རོ་བརྒྱ་པ་དང༌། ཁང་པ་བརྩེགས་པ་ལྔ་བརྒྱ་པ་ཡང་འོས་སོ། །དགེ་འདུན་གྱི་རྫས་ཀྱང་ངོ༌། །མི་སློབ་པ་མན་ཆད་ཀྱིའོ། །སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ལ་ཡང་ངོ༌། །ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་ལྟར། བསླབ་བྱ་མཐར་ཐུག་པའི་གང་ཟག་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཞིང་ཡིན་པས་གནང་བཀག་གི་ལམ་ན་མི་གནས་སོ། །སློབ་པ་འཕགས་པས་ནི་དེ་དང་དེའི་ཡོན་སྦྱོང་ནུས་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་སྦྱིན་པ་རྣམས་ལོངས་སྤྱད་དུ་རུང་ངོ༌། །སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ཡིན་ཡང་ཁྲིམས་དག་ཅིང་ཀློག་སྤོང་ལ་བརྩོན་པ་དག་ལ་ནི་སྟོན་པས་རྗེས་སུ་གནང་བའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་ཁྲིམས་ཙམ་དག་ཀྱང་དེའི་རྒྱུད་ལེ་ལོས་བཅོམ་སྟེ། །ཐོས་བསམ་བསྒོམ་པའི་བྱ་བ་དང་མི་ལྡན་པ་ལ་ནི་དབུལ་པོའི་བུ་ལོན་བཞིན་ཏེ་ཕྱིས་ནས་འཇལ་དགོས་པའོ། །ཁྲིམས་འཆལ་གྱིས་ནི་དད་རྫས་ནམ་ཡང་སྤྱོད་པ་བཀག་སྟེ། སྤྱད་ན་ངན་སོང་གི་སྡུག་བསྔལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་མཛོད་ཀྱི་མདོ་ལས། ཤཱ་རིའི་བུ་ ཚུལ་ཁྲིམས་ཞིག་པའི་དགེ་སློང་བསྐལ་པ་བརྒྱ་སྟོང་ཁྲི་འབུམ་གྱི་བར་དུ་རང་གི་ཤ་བཅད་གཏུབས་ཏེ་སྦྱིན་བདག་ལ་འཇལ་ལོ། །ཕྱུགས་སུ་སྐྱེས་ན་ཡང་ཁུར་ལྕི་བ་ཁྱེར་བ་འོང་ངོ༌། །སྐྲ་ཉག་མ་འབུམ་དུ་བགོས་པའི་ཆ་ཙམ་ཡང་བཞུ་བར་མི་ནུས་ན། གོས་དང༌། ཟས་དང༌། མལ་ཆ་དང་སྨན་ལ་སོགས་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས། ཞེས་དང༌། ཤཱ་རིའི་བུ་རོས་གང་བའི་ས་དེ་ན་ངའི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་སྤྱོད་པ་ནི་ཕོད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཞིག་པའི་དགེ་སློང་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འདུག་པ་ནི་མི་ཕོད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཚུལ་ཁྲིམས་ཞིག་པའི་དགེ་སློང་གི་ལག་གིས་བླངས་པའི་རྫས་སོ་ཅོག་ཚུལ་ཁྲིམས་འཛིན་པའི་དགེ་སློང་གི་ངན་དུག་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོ། །དེ་སྐད་དུ་ས་གའི་ལྷས་ཀྱང༌། མི་སློབ་པ་ནི་བདག་པོར་སྤྱོད། །སློབ་པ་བྱིན་པ་སྤྱོད་པ་སྟེ། །བསམ་གཏན་ཀློག་དང་ལྡན་པ་ནི། །རྗེས་གནང་སྤྱོད་པས་ཉེས་པ་མེད། །ལྷག་མ་ལེ་ལོས་བཅོམ་པ་ཡི། །བདག་ཉིད་རྣམས་ནི་བུ་ལོན་སྤྱོད། །ཁྲིམས་འཆལ་རྣམས་ལ་ནམ་དུ་ཡང༌། །གཙུག་ལག་ཁང་སོགས་ཉེར་སྤྱོད་བཀག །ཅེས་སོ། །ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པ་ལས་ཀྱི་གཞི་ལ་སོགས་པ་ནི་གཞན་དུ་ཤེས་
Chinese
如是等等，对于安乐住之因的诸基，如何行持施与禁制之理，广说之经也必定在此。以涅槃之想出家，具足戒律者，衣服千百件，食物百味，五百层楼房也适合。僧众之物也可以。不学者以下者可以。异生也可以。戒律毁坏者则不可以。如是说。修学究竟之人是福田，故不住于施与禁制之道。学者圣者，因能修习彼彼之功德，故可受用他人之布施。虽是异生，然戒律清净且勤于读诵者，因导师开许之故，无有罪过。若仅是戒律清净，然其相续为懈怠所坏，不具足闻思修之行者，如贫者之负债，之后必须偿还。毁戒者，则恒时禁制受用信财，若受用则需感受恶趣之痛苦。于《佛藏经》中云：舍利子， 毁坏戒律之比丘，于百千俱胝那由他劫中，需断截自身之肉以偿还施主。转生为牲畜，亦需负重。头发分为百千份之一亦无法消化，何况衣服、食物、卧具和医药等。又云：舍利子，于充满脓血之地，我尚且不能如法行持，何况与毁坏戒律之比丘一同安住。何以故？毁坏戒律之比丘之手所取之物，一切皆变为持戒比丘之恶毒。如是，萨迦之神也说：不学者如主人般受用，学者则受用施与之物，具足禅定读诵者，以开许而受用，无有罪过。其余为懈怠所坏之自性者，则如负债般受用。对于毁戒者，则恒时禁制寺庙等资具之受用。如是说。周遍一切之业之基等，于他处了知。
English
Thus and so forth, the sutra that extensively explains how to practice giving and prohibiting with regard to the bases of the causes of peaceful dwelling is definitely here. For those who have renounced with the thought of nirvana and possess morality, a hundred thousand garments, a hundred flavors of food, and a five-hundred-story building are also suitable. The property of the Sangha is also suitable. It is suitable for those below the level of non-learners. It is also suitable for ordinary beings. It is not suitable for those who have broken their vows. As it is said. Those who have reached the ultimate in learning are fields of merit, so they do not dwell on the path of giving and prohibition. Noble learners can enjoy the gifts of others because they are able to cultivate the qualities of that and that. Even if they are ordinary beings, if they are pure in their vows and diligent in reading, there is no fault because the Teacher has allowed it. If only the vows are pure, but their minds are destroyed by laziness, and they do not have the practice of hearing, thinking, and meditating, then it is like the debt of a poor person, which must be repaid later. Those who break their vows are always forbidden to use the offerings of faith, and if they use them, they will experience the suffering of the lower realms. In the Sutra of the Buddha's Treasury, it is said: Shariputra, A monk who has broken his vows must cut off his own flesh and pay it to the benefactor for hundreds of thousands of trillions of kalpas. Even if he is born as a livestock, he will have to carry heavy loads. If he cannot digest even a fraction of a hair divided into hundreds of thousands, what need is there to mention clothes, food, bedding, and medicine? And it is said: Shariputra, I cannot practice according to my rituals in a place full of pus and blood, let alone dwell with a monk who has broken his vows. Why is that? Everything taken by the hand of a monk who has broken his vows becomes a poison for a monk who keeps his vows. Thus, the god of Saga also said: Non-learners use it as a master, learners use what is given, those who have meditation and reading, use it with permission, there is no fault. Those who are destroyed by laziness, use it like a debt. For those who break their vows, the use of monasteries and other necessities is always forbidden. So it is said. The basis of actions that pervade everything, etc., is known elsewhere.