Tibetan
བསད་ཀྱང་གསོད་པའི་གྲོས་སུ་ཐེ་བའི་དགེ་སློང་ཡོད་དོ་ཅོག་ལ་ཕམ་པ་འབྱུང་སྟེ། མཛོད་ལས། དམག་ལ་སོགས་པ་དོན་གཅིག་ཕྱིར། །ཐམས་ཅད་བྱེད་པ་པོ་བཞིན་ལྡན། །ཞེས་སོ། །བཞི་པ་བརྫུན་དུ་སྨྲ་བའི་ཕམ་པ་ནི། གླེང་གཞི་ཡུལ་ཡངས་པ་ཅན་དུ་ཉ་པ་ལྔ་བརྒྱ་ལས་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དེ་སྙེད་ཀྱིས་མི་ཆོས་བླ་མའི་བརྫུན་ལ་བརྟེན་ནས་བཅས་སོ། །གཞི་ནི་གང་ལ་སྨྲ་བའི་ཡུལ་རང་ལས་རྒྱུད་ གཞན་གྱིས་བསྡུས་པའི་མིའི་ཐ་སྙད་ལྔ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། སྨྲ་ཤེས་པ། དོན་གོ་བ། ཤེས་པ་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ། མ་ནིང་དང༌། མཚན་མ་གཉིས་པ་མ་ཡིན་པའོ། །གང་སྨྲ་བའི་སྒྲ་ལས་འདོད་ཁམས་ལས་གོང་དུ་འཕགས་པའི་བསམ་གཏན་དང་པོ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བར་གྱི་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡོན་ཏན་གང་རུང་སྟེ། འདི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས། མི་དང་མི་མ་ཡིན་པ་ལྷ་དང་ཀླུ་ལ་སོགས་པའི་འགྲོ་བ་བཅུ་གསུམ་པོའི་གཟུགས་མ་མཐོང་བཞིན་དུ་མཐོང་བ་ལྟར་དང༌། སྒྲ་མ་ཐོས་བཞིན་དུ་ཐོས་པ་ལྟར་དང༌། དེ་དག་བདག་བལྟ་བའི་ཕྱིར་འོང་བའི་ཚུལ་དང༌། དེ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་གཏམ་འདྲིས་པ་ལ་སོགས་འདྲེ་བ་བཞི་དང༌། དེ་བཞི་དང་གྲུ་སྡེ་གཅིག་པ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ཉིད་ཚུར་མཐོང་བ་དང༌། བདག་གིས་སྒྲ་ཐོས་པ་དང༌། བདག་བལྟ་བའི་ཕྱིར་འོང་བ་དང༌། དེ་རྣམས་བདག་དང་ལྷན་ཅིག་གཏམ་འདྲིས་པ་ལ་སོགས་པ་བཞི་སྟེ་བརྒྱད་དང༌། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཉན་ཐོས་རང་གི་མཐོང་ལམ་མ་ཐོབ་པར་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའོ་དང༌། འདོད་པའི་ཁམས་སུ་སྐྱེ་བ་གཅིག་ལུས་པ་མ་ཡིན་བཞིན་དུ་ལན་གཅིག་ཕྱིར་འོང་བ་ཐོབ་བོ་ཞེས་པ་དང༌། འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་སྐྱེ་བ་མ་ཟད་པར་ཕྱིར་མི་འོང་བའོ་ཞེས་པ་དང༌། སྲིད་རྩེའི་སྤང་བྱ་ རྣམས་མ་སྤངས་པར་དགྲ་བཅོམ་པ་ཐོབ་བོ་ཟེར་བ་དང༌། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པ་བཅུ་གཉིས་ལ་བརྟེན་ནས་འབྲས་བུ་མ་ཐོབ་བཞིན་དུ་རང་སངས་རྒྱས་སོ་སྐད་པ་དང༌། འཕགས་པའི་ཁྱད་པར་རྣམས་མ་ཐོབ་པ་ཐོབ་པར་སྨྲ་བ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ། བསམ་པ་འདུ་ཤེས་པ་བསྒྱུར་ནས་བརྫུན་བརྗོད་འདོད་ཀྱི་ཀུན་སློང་དང་ལྡན་པས། སྦྱོར་བ་མངོན་ཤེས་སོགས་གཞན་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་མེད་ཀྱང་ཡོད་པར་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཚུལ་དག་ཡིན་པ། རང་གི་ཡིན་པ། བདག་ཉིད་དང་འབྲེལ་བ༌། མ་ནོར་བ། གསལ་པོར་དང༌། མངོན་སུམ་དུ་སྨྲ་བ་སྟེ། མཚན་ཉིད་དྲུག་དང་ལྡན་པའི་ངག་གིས་མིའི་ཆས་བླ་མའི་རྫུན་མོངན་པའི་ང་རྒྱལ་མེད་པར་སྨྲ་བའམ། གཞན་གྱིས་སྨྲ་བ་ལ་རྗེ
Chinese
即使杀害，凡是参与杀害计划的比丘都会犯波罗夷罪。如《俱舍论》中说：“为了战争等同一目的，所有参与者都像主犯一样。”第四个波罗夷罪是妄语。起因是广严城（Vaisali）的五百渔夫出家后，因妄称获得殊胜人法而制定。所说的对象是具备五种人语特征的，即：能说话，能理解意思，意识自然存在，非男非女，不是双性人。所说的内容是高于欲界的初禅乃至佛果之间的世间和出世间功德。例如，世间法方面，对于人和非人，如天和龙等十三种众生的形象，明明没有看见却说看见了，明明没有听见却说听见了，说他们为了看我而来，以及和他们一起交谈等四种欺骗；与这四种人同船；他们看见我，我听见声音，他们为了看我而来，以及他们和我一起交谈等四种情况，共八种；出世间法方面，没有获得声闻的见道却说自己是预流果，没有在欲界只剩一生就说自己获得一来果，没有断尽欲界烦恼就说自己是不还果，没有断除有顶的所断就说自己获得阿罗汉果，没有依靠十二缘起获得果位就说自己是独觉佛，对于没有获得的圣者功德说自己获得了等等。想法是改变观念，具有说谎的意愿。行为是明明没有殊胜的功德，如神通等，却虚妄地宣称自己拥有。必须是自己的，与自身相关，没有错误，清晰，并且是直接说出的。以具备这六种特征的语言，没有傲慢地宣称自己获得了殊胜人法，或者随和地附和他人。
English
Even if killing, all monks who participate in the killing plan will commit Pārājika. As stated in the Abhidharmakośa, "For the sake of war and other identical purposes, all participants are like the principal offender." The fourth Pārājika offense is lying. The origin is that five hundred fishermen in Vaishali, after being ordained, falsely claimed to have attained superior human qualities, and thus the rule was established. The object of the speech is one who possesses five characteristics of human speech, namely: being able to speak, being able to understand meaning, having consciousness naturally present, being neither male nor female, and not being hermaphroditic. The content of the speech is any worldly or transcendental quality from the first dhyana above the desire realm up to Buddhahood. For example, in terms of worldly dharma, regarding the forms of humans and non-humans, such as gods and nāgas, and the thirteen types of beings, claiming to have seen them without actually seeing them, claiming to have heard them without actually hearing them, saying that they came to see me, and the four types of deceptions such as conversing with them; being in the same boat with these four types of people; claiming that they saw me, that I heard the sound, that they came to see me, and the four situations such as they conversed with me, totaling eight; in terms of transcendental dharma, claiming to be a stream-enterer without having attained the path of seeing of a śrāvaka, claiming to have attained a once-returner without having only one life left in the desire realm, claiming to be a non-returner without having exhausted the afflictions of the desire realm, claiming to have attained an arhat without having abandoned the objects to be abandoned of the peak of existence, claiming to be a pratyekabuddha without having attained the fruit by relying on the twelve links of dependent origination, and claiming to have attained the qualities of a noble one without having actually attained them, and so on. The thought is to change the concept, having the intention to lie. The action is to falsely claim to possess superior qualities such as supernormal powers, even though one does not actually possess them. It must be one's own, related to oneself, without error, clear, and directly spoken. With language possessing these six characteristics, without arrogantly claiming to have attained superior human qualities, or agreeing with others in a compliant manner.
Tibetan
ས་སུ་ཡི་རང་བར་བརྩམ་པ་དག །མཐར་ཐུག་གཞན་གྱིས་དེ་ལྟར་གོ་ན་ཕམ་པའོ། །དེ་ལྟར་བཤད་མ་ཐག་པ་བཞི་པོ་གང་ལ་སྤྱད་ཀྱང་རང་རང་གི་རྒྱུ་ཚོགས་སམ། ཡན་ལག་མཐའ་དག་མ་ཚང་ན་སྦོམ་པོ་དང༌། ཚང་ན་ཕམ་པར་འགྱུར་ཞིང༌། དེ་བཞིན་དུ་སྲོག་གཅོད་ལ་མཚོན་ན། མི་མ་ཡིན་པའི་འགྲོ་བ་གསད་ན་དངོས་གཞིའི་རྣམ་པའི་སྦོམ་པོ་དང༌། དུད་འགྲོའི་འགྲོ་བ་ཐ་སྙད་དང་ལྡན་པ་གཅིག་གསད་ན་ཕམ་པའི་ཕྱོགས་མཐུན་ནམ། ཕམ་པ་དང་འདྲ་བའི་ཉེས་བྱས། དམག་ནང་དུ་འགྲོ་བ་ ཕྱོགས་མཐུན། སྤྲུལ་པ་དང་གཟུགས་བརྙན་གསད་ན་བསྡམ་བྱའི་ཉེས་བྱས། མ་བྱིན་བླང་ལ། མི་མ་ཡིན་གྱི་བདག་ཏུ་བཟུང་བ་བླངས་ན་ཕམ་པ་དང་འདྲ་བའི་སྦོམ་པོ། །སྦྱོར་བའི་སྐབས་སུ་བརྐུ་སེམས་ལོག་ན་བཤགས་བྱའི་ཉེས་བྱས། བྱིན་འཕྲོག་དང༌། བཞད་གད་ཀྱི་ཕྱིར་སྦེད་པ་དང༌། མ་བསྒོ་བར་སྟན་ལ་འདུག་པ་བསྡམ་བྱའི་ཉེས་བྱས། མི་ཚངས་སྤྱོད་ལ། ཆགས་སེམས་ཀྱིས་ཁུ་བ་འབྱིན་པ་དང༌། བུད་མེད་ལ་རེགས་པ་འཁྲིག་ཚིག་གསལ་པོར་སྨྲ་བ། སྨྱན་བྱེད་པ་ལ་སོགས་ཕྱོགས་མཐུན་ནམ། ཕམ་པའི་དངོས་གཞི་དང་འདྲ་བའི་ཉེས་བྱས། ཚུལ་བཞིན་ཡིད་བྱེད་མ་ཡིན་པ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་དང༌། རྨི་ལམ་གྱི་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་སོགས་བསྡམ་བྱ། རྫུན་དུ་སྨྲ་བ་ལ། ཕྲ་མ་དང༌། སྐྱོ་སྔོག་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཕམ་འདྲའི་ཉེས་བྱས། ཟུར་གྱིས་སྟོན་པ་དང༌། སྒྲོ་བཏགས་ཅུང་ཟད་ལ་བརྟེན་ནས་བསྐུར་པ་འདེབས་པ་ལ་སོགས་པ་བསྡམ་བྱའི་ཉེས་བྱས་ཏེ། དགེ་ཚུལ་དང་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་ནོ། །དགེ་འདུན་ལྷག་མ་བཅུ་གསུམ་ནི་ལེགས་པའི་ལམ་བསྟན་པའི་གཏམ་ལས། ལྟུང་བ་འདི་བྱུང་བར་གྱུར་ན་མལ་སྟན་དང༌། ཁ་ཟས་ལ་སོགས་པ་དགེ་འདུན་རྒན་པོ་དང༌། བར་མ་དང༌། གཞོན་ནུའི་རྗེས་ལ་ལྷག་མར་སྤྱོད་པས་ན་དགེ་འདུན་ལྷག་མའོ། །ཞེས་པ་ལྟར། དེའི་རྒྱུད་ ལ་ད་དུང་སྡོམ་པ་རྣམ་དག་གི་ལྷག་ལུས་ཤིང༌། དགེ་འདུན་ལ་བསྟེན་ནས་བཅས་འགལ་གྱི་ལྟུང་བ་གང་དག་ལྷག་མའི་མིང་གིས་ཕྱིར་བཅོས་ན་དག་ཏུ་རུང་ཡང༌། དགེ་འདུན་རྣམས་ཀྱི་གྲལ་གཤམ་ལ་གནས་ཤིང༌། བཟའ་བཏུང་གི་ལྷག་མ་ལ་སྤྱོད་པས་དགེ་འདུན་ལྷག་མ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལའང་དབྱེ་ན། ནང་སེམས་ཅན་ལ་ཆགས་པ་ལྔ། ཕྱི་རོལ་ཡོ་བྱད་ལ་ཆགས་པ་གཉིས་ཏེ་འདོད་པའི་ཕྱོགས་ལས་གྱུར་པ་བདུན། གནོད་པ་ལས་གྱུར་པ་གཉིས། བསྒོ་བ་ལས་གྱུར་པ་བཞི་སྟེ་བཅུ་གསུམ་ལས། དང་པོ་འབྱིན་པའི་ལྷག་མ་ནི། གླེང་གཞི་མཉན་ཡོད་དུ་འཆར་ཀ་ལ་བཅས་ཏེ། བགྲོད་བྱའི་ཡུལ་ལམ་གསུམ་མ་ཡིན་པའི་ར
Chinese
在地上随喜而开始，最终被他人如此理解即是堕罪。如是所说的四种情况，无论用于何处，如果各自的因缘聚合或所有支分不齐全，则是粗罪，齐全则成为堕罪。同样，以杀生为例，如果杀死非人类的众生，则是属于实事的粗罪；如果杀死一个有名称的畜生，则是堕罪的随顺，或者说是类似于堕罪的恶作。在战争中行进是随顺罪。杀死化身和影像，是应呵责的恶作。对于不予取，如果拿走非人类所拥有的东西，则是类似于堕罪的粗罪。在行盗时，如果生起偷盗之心，则是应忏悔的恶作。夺取已施之物，为了嬉笑而隐藏，未经告知而坐于座上，是应呵责的恶作。对于非梵行，以贪欲之心射精，以及触摸妇女，说淫秽之语，作为媒人等等，是随顺罪，或者说是类似于堕罪的实事。从不如理作意产生的快乐，以及从梦的习气产生的快乐等等，是应呵责的。对于说妄语，挑拨离间和抱怨等等，全部是类似于堕罪的恶作。暗示和依靠少许的捏造而进行诽谤等等，是应呵责的恶作，这是与沙弥共同的。十三僧残是出自善道示导之语，如果发生这种堕罪，床榻和食物等等，在年长、中等和年轻僧人之后享用剩余的，所以是僧残。就像这样，他的相续中仍然残留着清净戒律的剩余，依靠僧众，凡是违背戒律的堕罪，以剩余之名进行补救是可以清净的，但处于僧众的下位，享用饮食的剩余，所以称为僧残。对此也有分类，对内在有情众生的贪执有五种，对外在资具的贪执有两种，即从欲望方面产生的有七种，从损害方面产生的有两种，从教诫方面产生的有四种，总共十三种。第一种是舍弃的僧残，其缘起是在舍卫城，制定于查卡。
English
When one starts by rejoicing on the ground, it ultimately becomes a defeat if others understand it that way. The four situations just mentioned, no matter where they are applied, if the respective causes and conditions or all the limbs are not complete, it is a gross offense, and if complete, it becomes a defeat. Similarly, taking killing as an example, if one kills non-human beings, it is a gross offense in the form of a real event; if one kills a livestock being with a name, it is an accomplice to defeat, or an act similar to defeat. Going to war is an accomplice. Killing an emanation or an image is a blameworthy misdeed. Regarding ungiven taking, if one takes what is owned by non-humans, it is a gross offense similar to defeat. During the act of stealing, if the thought of stealing arises, it is a misdeed to be confessed. Taking back what has been given, hiding for the sake of laughter, and sitting on a seat without being asked are blameworthy misdeeds. Regarding non-celibacy, ejaculating with lustful thoughts, touching women, speaking obscene words, acting as a matchmaker, etc., are accomplices, or misdeeds similar to the real event of defeat. Pleasure arising from improper attention, and pleasure arising from the imprints of dreams, etc., are to be restrained. Regarding lying, all slander and complaining are misdeeds similar to defeat. Hinting and relying on a slight fabrication to accuse, etc., are blameworthy misdeeds, which are common to novices. The thirteen Sangha remnants are from the words of showing the good path. If this offense occurs, bedding and food, etc., are used as remnants after the elder, middle, and younger Sangha members, so they are Sangha remnants. As such, the remainder of pure discipline still remains in his continuum, and relying on the Sangha, any offenses that violate the precepts, if remedied with the name of remnant, can be purified, but being in the lower rank of the Sangha and using the remnants of food and drink, it is called Sangha remnant. There are also classifications for this: five attachments to inner sentient beings, and two attachments to external resources, that is, seven arising from the side of desire, two arising from harm, and four arising from exhortation, totaling thirteen. The first is the Sangha remnant of expulsion, the origin of which is in Shravasti, established in Charka.